Γιάννης Σταύρου, Πειραιάς. λάδι σε καμβά

* Όσκαρ Ουάιλντ

Παραδοξολόγος, ρεαλιστής, σκεπτικιστής. Ένας ανεπανάληπτος εστέτ της σκέψης. Μοναδικός αναλυτής της τέχνης αλλά και των ηθών, κατάγγειλε όσο κανείς την κακογουστιά στα πράγματα, στη σκέψη, στον ανθρώπινο βίο. Ένας απόλυτα σύγχρονος στοχαστής.

Παραθέτω μερικά χαρακτηριστικά του αποφθέγματα:

Ο δρόμος του παραδόξου είναι ο δρόμος της αλήθειας. Για να υποβάλλουμε την πραγματικότητα σε μια σοβαρή εξέταση, πρέπει να την βλέπουμε να κρατάει ισορροπία πάνω σε τεντωμένο σύρμα. Την αλήθεια μπορούμε να κρίνουμε σωστά μόνο όταν αποκτά την ιδιότητα του ακροβάτη.

Η αλήθεια παύει να είναι αλήθεια, όταν την πιστεύουν περισσότεροι από έναν άνθρωπο.

Όταν η θεοί θέλουν να μας τιμωρήσουν, τότε εισακούν στις προσευχές μας.

Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι άλλοι άνθρωποι. Γνώμες κάποιου άλλου είναι οι σκέψεις τους, μίμηση οι ζωές τους, αντιγραφή τα πάθη τους.

Φυσικότητα: είναι μόνο και μόνο μια πόζα, και επιπλέον η πιο εκνευριστική απ' άλλες που γνωρίζω.

Εγωισμός δεν σημαίνει να ζεις όπως θέλεις εσύ, αλλά η απαίτηση από τους άλλους να ζουν έτσι όπως θέλεις εσύ.

Είναι ανόητο να ορίζεις αυστηρούς κανόνες: τι πρέπει να διαβάζεις και τι όχι. Η μεγάλη μερίδα του σύγχρονου πολιτισμού βασίζεται πάνω σ' εκείνα που δεν πρέπει να διαβάζεις.

Χειρότερο από την Αδικία είναι μόνο το Δίκιο χωρίς το σπαθί της τιμωρίας. Όταν το Καλό είναι ανήμπορο, είναι το Κακό.

Η δημοτικότητα είναι ένα στεφάνι από δάφνες που ο όχλος χαρίζει στην κακής ποιότητας τέχνη.

Ένα μόνο πράγμα σ' αυτόν τον κόσμο είναι χειρότερο από το να σε πιάνουν οι άνθρωποι στη γλώσσα τους, και αυτό είναι το να μη σε πιάνουν στη γλώσσα τους.

Εάν αξίζει να κάνεις κάτι, θα έπρεπε να είναι εκείνο που θεωρείται ακατόρθωτο.

Οι ανώμαλοι και οι ανόητοι καλοπερνούν διασκεδάζοντας, ξάπλωσαν στην πλατεία του θεάτρου και παρακολουθούν την σκηνή της Ζωής. Αν και δε γνωρίζουν τη γλύκα της νίκης, τουλάχιστον για αυτούς είναι άγνωστη και η πίκρα της ήττας.

Σ' αυτόν τον κόσμο υπάρχουν μόνο δυο τραγωδίες. Η πρώτη, όταν δεν μπορείς να κατορθώσεις εκείνο που θέλεις και η δεύτερη, όταν κατορθώσεις.

Όλοι ζούμε στον υπόνομο, μα κάποιοι από μας κοιτάνε τ' αστέρια.

Η προσευχή πρέπει να μείνει χωρίς απάντηση, αλλιώς παύει να είναι προσευχή και γίνεται αλληλογραφία.

Η θρησκεία: ο διαδεδομένος αντικαταστάτης της πίστης.

Ο κάθε άγιος έχει παρελθόν, ο κάθε αμαρτωλός, μέλλον.

Όταν οι κριτικοί διχάζονται, ο καλλιτέχνης συμφωνεί με τον εαυτό του.

Η κοινωνία συχνά συγχωρεί τον εγκληματία. Τον οραματιστή, όχι!

Η μόδα είναι μια μορφή ασχήμιας τόσο ανυπόφορη, που πρέπει να την αλλάζουμε κάθε έξι μήνες.

Το πιο τρομακτικό στον φανατικό είναι η ειλικρίνειά του.

Εγώ δεν μπορώ να κατευθύνω τον άνεμο, όμως πάντα μπορώ, έτσι να τοποθετήσω τα πανιά, ώστε να φτάσω στον στόχο μου.

Οι γέροι πιστεύουν τα πάντα. Οι μεσήλικες υποπτεύονται τα πάντα. Οι νέοι ξέρουν τα πάντα.

Αναμφίβολα πως τα πιο σπουδαία έργα που έφεραν στην ανθρωπότητα το πιο μεγάλο όφελος, προέρχονται από τους ανύπαντρους και άτεκνους ανθρώπους…

Στον δύσμορφο και ευπαρουσίαστο αιώνα μας η ποίηση, η ζωγραφική και η μουσική αντλούν την έμπνευση όχι από τη ζωή, αλλά η μία από την άλλη.

Οι περισσότεροι άνθρωποι χρεοκοπούν γιατί καταθέτουν το πάγιο κεφάλαιο τους στην πρόζα της ζωής. Η κατάθεση στην ποίηση δεν φέρνει τόκους, αλλά τουλάχιστον είναι τιμητική.

Για τον έναν είναι ποίηση, για τον άλλον δηλητήριο.

Η δημοκρατία είναι κοροϊδία του λαού με τη βοήθεια του λαού και για το καλό του λαού.

Εκτός από τον εαυτό μας, δεν υπάρχει ψυχή για μια αξιόλογη κουβέντα.

Οι κοινοί άνθρωποι αντιλέγουν στους άλλους, οι σοφοί αντιλέγουν στον εαυτό τους.

Η Παιδεία είναι πολύ σπουδαίο πράγμα. Καλό είναι όμως να θυμόμαστε πότε πότε πως τα πράγματα που αξίζει να ξέρει κανείς δε διδάσκονται.

Η ικανότητα να κάνεις καλή σαλάτα συγγενεύει με την τέχνη της διπλωματίας. Και στις δυο περιπτώσεις πρέπει να γνωρίζεις την ακριβή αναλογία λαδιού και ξυδιού.

Η τέχνη είναι η πνευματική διαμαρτυρία μας, είναι μια θαρραλέα απόπειρα να υποδείξει κανείς στη ζωή το σωστό δρόμο.

Η επιτυχία συνοδεύει την υπερβολή και όχι την μετριοπάθεια.

Δημοσιογραφία: οργανωμένη κακολογία.

Πείρα ονομάζει ο καθένας τα σφάλματά του.

Δράση είναι το τελευταίο καταφύγιο όσων δεν μπορούν να ονειρευτούν.

Η σοβαρότητα είναι το μοναδικό καταφύγιο των ρηχών ανθρώπων.

Όταν στα χέρια σου κρατάς άσσους, πρέπει να παίζεις το παιχνίδι τίμια.

Για να έχεις φυσικότητα πρέπει να αποκτάς την ικανότητα να υποκρίνεσαι.

Η βάση της αισιοδοξίας είναι ο απόλυτος τρόμος.

Στους παλιούς καλούς καιρούς τα βιβλία έγραφαν οι συγγραφείς και τα διάβαζαν όλοι, τώρα όμως βιβλία γράφουν όλοι, αλλά δεν τα διαβάζει κανένας.

Η κοινή γνώμη θριαμβεύει μόνο εκεί που κοιμάται η σκέψη.

Ο Θεός έπλασε τον κόσμο μας, οι ποιητές τον διορθώνουν.

Τίποτε δεν ενοχλεί περισσότερο τους εχθρούς σου από το να τους συγχωρείς.

Ο κόσμος είναι φτιαγμένος από τους βλάκες έτσι ώστε να μπορούν να μισοζούν και οι σοφοί.

Η πλειοψηφία έχει αχόρταγη επιθυμία να μάθει τα πάντα, πλην εκείνων που αξίζει να μάθει. Η δημοσιογραφία το γνωρίζει αυτό και ενεργώντας ως επιχειρηματίας ικανοποιεί τη ζήτηση.

Εκείνοι που βλέπουν τη διαφορά μεταξύ της ψυχής και του σώματος δεν έχουν ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Στις μέρες μας οι εφημερίδες προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο να κρίνει τον γλύπτη, όχι για τα έργα του, αλλά για την συμπεριφορά του με την γυναίκα του, τον ζωγράφο από τα κέρδη του, τον ποιητή από το χρώμα της γραβάτας του.

Η αληθινή προσωπικότητα δεν πρέπει να έχει συνήχηση με την εξέγερση, πρέπει να έχει συνήχηση με την ηρεμία.

Οι ομίχλες του Λονδίνου δεν υπήρχαν, μέχρι που τις ανακάλυψε η τέχνη.

Γιάννης Σταύρου, Νυχτερινό, λάδι σε καμβά

Τα γεγονότα στη Γεωργία και την Οσετία, η εκφυλιστική αδυναμία των χωρών της Ευρώπης, η ελληνική αβουλία απέναντι στους κάθε λογής γείτονες καθιστούν για μια ακόμη φορά επίκαιρη τη σκέψη του Παναγιώτη Κονδύλη.

Παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του "Θεωρία του Πολέμου" (εκδ. Θεμέλιο) και συνιστούμε την ανάγνωση του.

*Παναγιώτης Κονδύλης

...Η Ελλάδα µεταβάλλεται σταθερά σε χώρα µε περιορισµένα κυριαρχικά

δικαιώµατα, δηλαδή δικαιώµατα των οποίων η κυρίαρχη άσκηση

εξαρτάται από τη βούληση και τις αντιδράσεις τρίτων, ενώ παράλληλα η

στάση της γίνεται όλο και περισσότερο παθητική ή αντιφατική.

Η διακήρυξη «δεν παραχωρούµε τίποτε» δεν έχει έµπρακτο αντίκρυσµα

όταν η χώρα εκλιπαρεί σε κρίσιµες ώρες τις µεσολαβητικές προσπάθειες

των Ηνωµένων Πολιτειών ξέροντας εκ των προτέρων ότι αυτές θα

πληρωθούν µε παραχωρήσεις ή όταν αποσύρει χωρίς χειροπιαστά

ανταλλάγµατα το βέτο της για την τελωνειακή ένωση της Τουρκίας µε

την Ευρωπαϊκή Ένωση, αποδεικνύοντας έτσι άθελά της πόσο είναι

πιθανό να µετατραπεί σε δορυφόρο της Τουρκίας ακριβώς µέσω του

«ευρωπαϊκού δρόµου» και της επιρροής των «Ευρωπαίων εταίρων».

Τέτοιες ενέργειες δεν είναι απλώς εσφαλµένοι ή έστω συζητήσιµοι

χειρισµοί. Συνιστούν τα εύγλωττα επιφαινόµενα µιας βαθύτερης

ιστορικής κόπωσης, µιας προϊούσας, ηδονικής µάλιστα παράλυσης. Στον

βαθµό όπου η Ελλάδα θα καθίσταται ανεπαίσθητα γεωπολιτικός

δορυφόρος της Τουρκίας, ο κίνδυνος πολέµου θα αποµακρύνεται, οι

ψευδαισθήσεις θα αβγατίζουν και η παράλυση θα γίνεται ακόµα

ηδονικότερη, εφ' όσον η υποχωρητικότητα θα αµείβεται µε

αµερικανικούς και ευρωπαϊκούς επαίνους, που τους χρειάζεται

κατεπειγόντως ο εκσυγχρονιζόµενος Βαλκάνιος, και επίσης µε δάνεια και

δώρα για να χρηµατοδοτείται ο παρασιτικός καταναλωτισµός. Απ' αυτές

τις συνθήκες ό,τι στην πραγµατικότητα θα συνιστά κάµψη της ελληνικής

αντίστασης κάτω από την πίεση του υπέρτερου τουρκικού δυναµικού, οι

Έλληνες θα συνηθίσουν σιγά-σιγά να το ονοµάζουν «πολιτισµένη

συµπεριφορά», «υπέρβαση του εθνικισµού» και «εξευρωπαϊσµό».

Πράγµατι, το σηµερινό δίληµµα είναι αντικειµενικά τροµακτικό και

ψυχολογικά αφόρητο: η ειρήνη σηµαίνει για την Ελλάδα

δορυφοροποίηση και ο πόλεµος σηµαίνει συντριβή.

Η υπέρβαση του διλήµµατος αυτού, η ανατροπή των σηµερινών γεωπολιτικών και

στρατηγικών συσχετισµών απαιτεί ούτε λίγο ούτε πολύ την επιτέλεση

ενός ηράκλειου άθλου, για τον όποιο η ελληνική κοινωνία, έτσι όπως

είναι, δεν διαθέτει τα κότσια.

Οι µετριότητες, υποµετριότητες και ανθυποµετριότητες, που

συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσµο, δεν

έχουν το ανάστηµα να θέσουν και να λύσουν ιστορικά προβλήµατα

τέτοιας έκτασης και τέτοιου βάθους, ίσως να καταρρεύσουν ακόµα και

στην περίπτωση όπου θα βρεθούν µπροστά στη µεγάλη απόφαση να

διεξαγάγουν έναν πόλεµο γιατί, αν ο πόλεµος είναι συνέχεια της

πολιτικής, ποιος πόλεµος θα συνεχίσει µια σπασµωδική πολιτική; Οι

ευρύτερες µάζες, καθοδηγούµενες από το ίδιο ένστικτο της

βραχυπρόθεσµης αυτοσυντήρησης, έχουν βρει τη δική τους ψυχολογικά

βολική λύση: το έθνος το υπηρετούν ανέξοδα περιβαλλόµενες

γαλανόλευκα ράκη, οπότε το καλεί η περίσταση, και έχοντας κατόπιν

ήσυχη συνείδηση το κλέβουν µόνιµα µε παντοειδείς τρόπους: από τη

φοροδιαφυγή, την αισχροκέρδεια και τα «αυθαίρετα» ίσαµε τα

ευκολοαπόκτητα πτυχία, τη χαµηλή παραγωγικότητα εργασίας (ούτε το

50% του µέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης!) και την κραυγαλέα

ανισότητα ανάµεσα σ' ό,τι παράγεται και σ' ό,τι καταναλώνεται, µε

αποτέλεσµα την καταχρέωση και την πολιτική εξάρτηση του τόπου. Αν

λάβουµε υπ' όψιν µας µόνον όσα πράττονται και αφήσουµε εντελώς στην

άκρη την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους οι πράττοντες, τότε

φαίνεται να βρισκόµαστε σε συλλογική αναζήτηση της ιστορικής

ευθανασίας, υπό τον ορό να σκηνοθετηθούν έτσι τα πράγµατα, ώστε

κανείς να µην έχει την άµεση ευθύνη, και επίσης υπό τον ορό να

τεχνουργηθούν απροσµάχητες ανακουφιστικές εκλογικεύσεις

(«ελληνοκεντρικές» ή «εξευρωπαιστικές», αδιάφορο). Τις τραγωδίες ή

τις κωµωδίες, που µπορούν να περιγράψουν µε τις αρµόζουσες

αποχρώσεις αυτήν την ιδιαίτερη κοινωνική και ψυχολογική κατάσταση,

θα τις γράψουν ίσως άλλοι. Εµένα µου έρχεται στον νου η τετριµµένη,

αλλά πάντοτε ευθύβολη θυµοσοφία: όπως στρώνει καθένας, έτσι και

κοιµάται.

.... καραβάκια στο ταξίδι , δεν με παίρνετε καλέ ...

Μπήκε στο ...τελευταίο του λιμάνι (κοντά στα γηρατιά) , γέρνοντας επικίνδυνα ... Όμως , μπήκε όρθιος ...

... σχεδόν , ... ξεχάστηκες .

Ας "ταξιδεύουν" οι άλλοι ... Εμένα , μου φτάνει , που είμαστε μαζί ...

Παράλληλες ήταν οι πορείες της ζωής μας ... Παράλληλες κι αντίστροφες ... Ωστόσο όταν κάποτε πέρασες δίπλα μου , έννοιωσα να με κοιτάζεις ,... Κι εγώ όμως σου έρριχνα κλεφτές ματιές ...

Όλοι οι φίλοι μου ήταν εκεί ... Οι φίλοι από τα παιδικά μου χρόνια ... Είχα μια χαρά ... Μια αγκαλιά , για όλους ...

Πέρασες δίπλα μας , υπέροχος ... μεγάλος ... Ούτε μια ματιά ... Καλή σου ώρα , καλό ταξίδι ... Εμείς σ'αγαπάμε .

Κάποιες στιγμές , η ψυχή μου γίνεται ένα με το δειλινό ... Τότε έίναι , που γεμίζει από την γαλήνη του .

Ακόμη κι όταν αγρίευαν τα πάντα και τα νερά φουρτούνιαζαν γύρω σου , εσύ έμενες εκεί και το "πάλευες" πάντα ... Πάντα μπροστά ...

΄"Ξεπούλησες" τα όνειρά μου , σε φτηνιάρικα παζάρια ....

Είναι κάποιες στιγμές , που θαρρώ , πως σε βλέπω να "αράζεις" μέσα μου ... Όμως δεν είσαι τίποτε άλλο , από ένα ... αερικό , ένα πλάσμα της φαντασίας μου ... Ένα "ακόμα , φάντασμα" στη ζωή μου ...

- Κινέζε μου ;;;... Να ... κωπηλατείς προσεχτικά , γιατί "αρμενίζεις" μέσα στα όνειρά μου ...

======================================

Είπε η ....

Γιάννης Σταύρου, Χειμωνιάτικο απόγευμα, λάδι σε καμβά

Ζούμε σε μια εποχή όπου η ψαλίδα της γνώσης ανάμεσα στους ανθρώπους έχει ανοίξει δραματικά. Παρόλη την τεράστια επιστημονική και τεχνολογική πρόοδο, υπάρχουν άνθρωποι που μετά βίας αντιλαμβάνονται τον τροχό. Αναλογισθείτε και μόνο την απόσταση που χωρίζει τον χρήστη του κινητού τηλεφώνου από τον δημιουργό του όσον αφορά την κατανόηση της συσκευής. Έτη φωτός...

Μόνο έτσι εξηγούνται οι εσχατολογικές επιθέσεις που δέχονται οι επιστήμονες του CERN και αναγκάζονται να προχωρούν σε διαψεύσεις, όπως η παρακάτω:

_______________________________________________

Η Γη και το σύμπαν δεν κινδυνεύουν από τον Μεγάλο Επιταχυντή Ανδρονίων (LHC), το μεγαλύτερο πείραμα Φυσικής του κόσμου που ξεκινά σύντομα κάτω από τα γαλλο-ελβετικά σύνορα. Νέα έκθεση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Πυρηνικής Φυσικής (CERN) διαψεύδει τα εσχατολογικά σενάρια...

Ο ισχυρότερος επιταχυντής του κόσμου θα ξεκινήσει να λειτουργεί τον Αύγουστο σε μια υπόγεια κυκλική σήραγγα μήκους 27 χιλιομέτρων. Μέσα στο τούνελ, αντιπαράλληλες δέσμες πρωτονίων θα συγκρούονται μετωπικά κινούμενες με την ταχύτητα του φωτός, αναπαράγοντας στιγμιαία τις συνθήκες που επικρατούσαν λίγες στιγμές μετά τη Μεγάλη Έκρηξη που γέννησε το Σύμπαν.

Το CERN όμως ήρθε αντιμέτωπο με καταστροφολογικές φήμες, σύμφωνα με τις οποίες ο LHC θα δημιουργήσει μίνι μαύρες τρύπες που θα καταπιούν τη Γη, ή ακόμα και «παραδοξόνια» (strangelet), υποθετικά σωματίδια ικανά να καταστρέψουν ό,τι αγγίξουν μετατρέποντας την κανονική ύλη σε «παράξενη ύλη». Ακόμα πιο ακραία σενάρια προειδοποιούν για «φυσαλίδες κενού» που θα καταστρέψουν ολόκληρο το Σύμπαν.

Ορισμένοι από τους επικριτές του LHC στη Χαβάη και την Ισπανία ήταν τόσο ανήσυχοι ώστε κατέθεσαν αγωγή σε ομοσπονδιακό δικαστήριο των ΗΠΑ για να σταματήσουν το πρόγραμμα.

Η νέα έκθεση της Ομάδας Εκτίμησης Ασφάλειας του LHC επαναβεβαιώνει τα καθησυχαστικά συμπεράσματα στα οποία κατέληγε η προηγούμενη μελέτη το 2003. Επισημαίνει ότι τα σωματίδια των πειραμάτων θα βρίσκονται σε χαμηλότερα επίπεδα ενέργειας από ό,τι πολλά από τα σωματίδια των φυσικών κοσμικών ακτίνων.

Με άλλα λόγια, η φύση είναι πολύ καλύτερη στα πειράματα υψηλής ενέργειας απ' ό,τι ο LHC. «Το Σύμπαν στο σύνολό του πραγματοποιεί 10 εκατομμύρια πειράματα σαν του LHC ανά δευτερόπελεπτο [...] Παρόλα αυτά, τα άστρα και οι γαλαξίες συνεχίζουν να υπάρχουν» αναφέρει η περίληψη της έκθεσης.

Μικροσκοπικές μαύρες τρύπες είναι εντελώς απίθανο να παραχθούν στον επιταχυντή, ακόμα όμως και αν δημιουργούνταν θα ήταν ακίνδυνες και θα ζούσαν τόσο λίγο ώστε δεν θα είχαν καν το χρόνο να αρχίσουν να απορροφούν την ύλη γύρω τους.

Όσον αφορά τα υποθετικά παραδοξόνια, το CERΝ επισημαίνει ότι το ερώτημα είχε τεθεί πριν τα εγκαίνια του Σχετικιστικού Επιταχυντή Βαρέων Ιόντων (RHIC) το 2000 στις ΗΠΑ. Η απάντηση ήταν ότι δεν υπάρχει κίνδυνος αλληλεπίδρασης των παραδοξόνιων με την κανονική ύλη. Ο RHIC προσπαθεί εδώ και οκτώ χρόνια να ανιχνεύσει παραδοξόνια, χωρίς να τα καταφέρει, ενώ ο LHC δεν έχει ούτε θεωρητικά τη δυνατότητα να παράξει αυτά τα εξωτικά σωματίδια.

Μια άλλη εσχατολογική πρόβλεψη κάνει λόγο για «φυσαλίδες κενού», μια υποθετική διαμόρφωση του Σύμπαντος που θα ήταν πιο σταθερή από τη σημερινή διαμόρφωση. «Δεδομένου ότι τέτοιες φυσαλίδες κενού δεν έχουν παραχθεί πουθενά στο ορατό Σύμπαν, δεν πρόκειται να δημιουργηθούν ούτε στον LHC» απαντά το CERN.

_____________________________________________

* Πηγή: www.in.gr

Γιάννης Σταύρου, Αλλαγή νυχτερινής βάρδιας, λάδι σε καμβά

Εμείς είμαστε οι απόντες απ' το δείπνο,
Αυτοί που λείπουν και δεν είναι, κλείστηκαν έξω,
Δεν πρόφτασαν ναρθούν, τρέχουν στους δρόμους,
Και σκουντουφλούν στη γη, χτυπούν την πόρτα.

Δεν έχουν πρόσωπο, δεν έχουν φως.

____________________________________

* Από το ποίημα του Γιώργου Θέμελη "Απόντες"

Συλλογή "Φωτοσκιάσεις"

Γιάννης Σταύρου, Στο κύμα, λάδι σε καμβά

Ιστιοφόρα

Τα καράβια είναι σαν τα θλιμμένα μυστικά.
(Πανιά ριχτά, χείλος στη θάλασσα.)
Σαν τα θλιμμένα μυστικά που λησμονήθηκαν.

Μπορείς να τ' αγγίξης, να τ' αφουγκραστής.

Κάτι έχουν να πουν, τα καλύπτει, δεν μπορούν.
Σε κοιτάζουν, μάτια μεγάλα, σου χαρίζουν ονόματα:

ΜΑΙΡΗ, ΜΑΡΙΝΑ, ΕΛΠΙΣ, ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ...

Μπορεί να λάμψουν αμμουδιές, φυσιογνωμίες, ν' ακουστούν
Φωνές και βόγγοι από ταξίδια που κάναμε.

Να πω τη μαύρη αλήθεια: Δε πάτησα ποτέ
Σε ξύλινο παλιό σκαρί, φοβόμουν τον καιρό,
Φοβόμουν τη σκοτεινή -- κάτω μαύρη -- ρωγμή.

________________________________

* Γιώργος Θέμελης

Από τη συλλογή Συνομιλίες (1953)

Γιάννης Σταύρου, Στα κύματα, λάδι σε καμβά

Νίκος Καββαδίας

Γράμμα στον ποιητή Καίσαρα Εμμανουήλ

«Φαίνεται πια πως τίποτα - τίποτα δεν μας σώζει...»
ΚΑΙΣΑΡ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε, Καίσαρ, να σας σώσει.
Κάτι που πάντα βρίσκεται σ' αιώνια εναλλαγή,
κάτι που σχίζει τις θολές γραμμές των οριζόντων,
και ταξιδεύει αδιάκοπα την ατελείωτη γη.

Κάτι που θα 'κανε γοργά να φύγει το κοράκι,
που του γραφείου σας πάντοτε σκεπάζει τα χαρτιά·
να φύγει κρώζοντας βραχνά, χτυπώντας τα φτερά του,
προς κάποιαν ακατοίκητη κοιλάδα του Νοτιά.

Κάτι που θα 'κανε τα υγρά, παράδοξά σας μάτια,
που αβρές μαθήτριες τα' αγαπούν και σιωπηροί ποιηταί,
χαρούμενα και προσδοκία γεμάτα να γελάσουν
με κάποιον τρόπο που, όπως λεν, δε γέλασαν ποτέ.

Γνωρίζω κάτι, που μπορούσε, βέβαια, να σας σώσει.
Εγώ που δε σας γνώρισα ποτέ... Σκεφτείτε... Εγώ.
Ένα καράβι... Να σας πάρει, Καίσαρ... Να μας πάρει...
Ένα καράβι που πολύ μακριά θα τ' οδηγώ.

Μια μέρα χειμωνιάτικη θα φεύγαμε.
- Τα ρυμουλκά περνώντας θα σφυρίζαν,
τα βρωμερά νερά η βροχή θα ράντιζε,
κι οι γερανοί στους ντόκους θα γυρίζαν.

Οι πολιτείες οι ξένες θα μας δέχονταν,
οι πολιτείες οι πιο απομακρυσμένες
κι εγώ σ' αυτές αβρά θα σας εσύσταινα
σαν σε παλιές, θερμές μου αγαπημένες.

Τα βράδια, βάρδια κάνοντας, θα λέγαμε
παράξενες στη γέφυρα ιστορίες,
για τους αστερισμούς ή για τα κύματα,
για τους καιρούς, τις άπνοιες, τις πορείες.

Όταν πυκνή η ομίχλη θα μας σκέπαζε,
τους φάρους θε ν' ακούγαμε να κλαίνε
και τα καράβια αθέατα θα τ' ακούγαμε,
περνώντας να σφυρίζουν και να πλένε.

Μακριά, πολύ μακριά να ταξιδεύουμε,
κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει·
εσείς τσιγάρα «Κάμελ» να καπνίζετε,
κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω ουίσκυ.

Και μια γριά στο Αννάμ, κεντήστρα στίγματος,
- μια γριά σ' ένα πολύβοο καφενείο -
μια αιμάσσουσα καρδιά θα μου στιγμάτιζε,
κι ένα γυμνό, στο στήθος σας, κρανίο.

Και μια βραδιά στη Μπούρμα, ή στη Μπατάβια
στα μάτια μιας Ινδής που θα χορέψει
γυμνή στα δεκαεφτά στιλέτα ανάμεσα,
θα δείτε - ίσως - τη Γκρέτα να επιστρέψει.

Καίσαρ, από ένα θάνατο σε κάμαρα,
κι από ένα χωματένιο πεζό μνήμα,
δε θα 'ναι ποιητικότερο και πι' όμορφο,
ο διάφεγγος βυθός και τ' άγριο κύμα;

Λόγια μεγάλα, ποιητικά, ανεκτέλεστα,
λόγια κοινά, κενά, «καπνός κι αθάλη»,
που ίσως διαβάζοντάς τα να με οικτίρετε,
γελώντας και κουνώντας το κεφάλι.

Η μόνη μου παράκληση όμως θα 'τανε,
τους στίχους μου να μην ειρωνευθείτε.
Κι όπως εγώ για έν' αδερφό εδεήθηκα,
για έναν τρελόν εσείς προσευχηθείτε.

_____________________________________

* Νίκος Καββαδίας, Γράμμα στον ποιητή Καίσαρα Εμμανουήλ

Γιάννης Σταύρου, Καράβια, λάδι σε καμβά

Τα πλοία στάθηκαν πάντα ορόσημο στη ζωή και τη ζωγραφική μου. Εξοικειώθηκα πολύ νωρίς με αυτά τα βαριά μεταλλικά θηρία που διασχίζουν ακάματα τις θάλασσες. Τα αγάπησα. Δέθηκα με τη μυστήρια παρουσία του σκοτεινού τους όγκου το δειλινό, με την ανάλαφρη αλλά επιβλητική τους άφιξη μέσα από την ομίχλη του πρωϊνού…

Γιάννης Σταύρου, Πειραιάς, λάδι σε καμβά

Σφυρίζουν τα καράβια τώρα που βραδιάζει στον Πειραιά

σφυρίζουν ολοένα σφυρίζουν μα δεν κουνιέται κανένας

αργάτης

καμμιά αλυσίδα δεν έλαμψε βρεμένη στο στερνό φως που

βασιλεύει

ο καπετάνιος μένει μαρμαρωμένος μες στ'άσπρα και στα

χρυσά.

Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει

παραπετάσματα βουνών αρχιπέλαγα γυμνοί γρανίτες...

Το καράβι που ταξιδεύει το λένε ΑΓΩΝΙΑ 937

____________________________________

* από το ποίημα του Γιώργου Σεφέρη

Γιάννης Σταύρου, Κόκκινα Καράβια, λάδι σε καμβά

Ζωγραφίζω τις πλώρες των καραβιών. Στο μάτι μου είναι το δυναμικό στοιχείο του όγκου τους. Η ταυτότητα τους. Αν ήταν άνθρωποι θα ήταν το πρόσωπο τους. Αυτό που παρουσιάζει - και προδίδει- όλες τις πτυχές της προέλευσης και της συμπεριφοράς τους. Το σημείο που δίνει τη φοβερή μάχη με τον ατίθασο υδάτινο κόσμο…

Οι παραπάνω είναι πρόχειρα επεξεργασμένες φωτο.
Η κανονική είναι αυτή.