Και μην φανταστείτε ότι μιλάμε για τρομερά ποσά αλλά για χρήματα της τάξεως των 600€ ετησίως. Το τελευταίο που άκουσα με εξόργησε και αποτελεί απάντηση υπαλλήλου Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης είναι "πως η καθυστέρηση θα είναι ακόμη μεγαλύτερη διότι τα χρήματα των ωρομισθίων θα δωθούν στους σεισμοπλήκτους!!!" Τώρα τι δουλειά έχουν τα δεδουλευμένα των ωρομισθίων (τα οποία να σημειώσω ότι έχουν ήδη φορολογηθεί καθώς τα εκκαθαριστικά μισθοδοσίας με τις απαραίτητες κρατήσεις δίνονται στους καθηγητές και μπαίνουν στις φορολογικές δηλώσεις ) με τις αποζημειώσεις των σεισμοπλήκτων δεν μπορώ να το καταλάβω...

Μετά από λίγο googleισμα για το θέμα ανακάλυψα ότι κατατέθηκε πρόσφατα ( 23-6-2008 ) ερώτηση στη Βουλή περί αυτού:

ΕΡΩΤΗΣΗ

Προς

Tον Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων,
κ. Ευριπίδη Στυλιανίδη

Η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΠΘ τα τελευταία τέσσερα χρόνια, με συγκεκριμένες ενέργειες και παραλήψεις της, οδηγεί σε πλήρη απαξίωση το θεσμό της Πρόσθετης Διδακτικής Στήριξης, της Ενισχυτικής Διδασκαλίας και κάθε υποστηρικτικής δράσης στο χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης.

Συγκεκριμένα:

α) Σκόπιμα καθυστερεί κάθε χρόνο να αποστείλει στα σχολεία τη σχετική εγκύκλιο που αφορά στη λειτουργία των παραπάνω δράσεων, όταν είναι γνωστό ότι η καθυστέρηση της έναρξης των μαθημάτων της Π.Δ.Σ. και κάθε υποστηρικτικού θεσμού δρά εκ των πραγμάτων υπονομευτικά και ωθεί τους μαθητές και τις οικογένειές τους σε άλλες “λύσεις” εκτός του δημοσίου εκπαιδευτικού συστήματος, οι οποίες για πολλούς επισύρουν δυσβάστακτη οικονομική επιβάρυνση.

β) Αύξησε τον ελάχιστο προβλεπόμενο αριθμό μαθητών για τη συγκρότηση τμημάτων Π.Δ.Σ. από 5 σε 10 μαθητές, με αποτέλεσμα σε πάρα πολλές περιπτώσεις να μην είναι πλέον δυνατή η συγκρότησή τους και επομένως ο σημαντικός αυτός θεσμός για τις χαμηλές εισοδηματικές τάξεις να φθίνει διαρκώς.

γ) Δεν αναπροσάρμοσε την ωριαία αποζημίωση των μονίμων και ωρομισθίων καθηγητών, η οποία παραμένει καθηλωμένη στα 9 ευρώ από το 1996, παρά τις διαβεβαιώσεις του ιδίου του Πρωθυπουργού.

δ) Καθυστερεί αδικαιολόγητα και απαράδεκτα να καταβάλει τα δεδουλευμένα τόσο στους μόνιμους όσο και στους ωρομίσθιους καθηγητές που διδάσκουν στα προγράμματα αυτά, όπως καθυστερεί επί μήνες να πληρώσει τα δεδουλευμένα ωρομισθίων δασκάλων που εργάζονται στα ολοήμερα δημοτικά σχολεία.

ΕΡΩΤΑΤΑΙ ο κ. Υπουργός

1. Προτίθεται να στηρίξει τους παραπάνω θεσμούς και ποιες πρωτοβουλίες, συγκεκριμένα, πρόκειται να αναλάβει;

2. Πότε πρόκειται να εξοφληθούν τα δεδουλευμένα και σε ποιες ενέργειες θα προβεί, ώστε να μην παρατηρηθεί και στο μέλλον η απαράδεκτη καθυστέρηση στις πληρωμές;

3. Προτίθεται να τηρήσει τη δέσμευση του Πρωθυπουργού για αύξηση της ωριαίας αντιμισθίας, ποιο θα είναι το ύψος και ποιος ο χρόνος υλοποίησης της;

4. Ποιες είναι οι οδηγίες και οι κατευθύνσεις του Υπουργείου Παιδείας για την προώθηση των παραπάνω δράσεων στο Νομό Αχαΐας και ποιος ο προγραμματισμός και οι πρωτοβουλίες της αρμόδιας Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, ώστε από τη νέα σχολική χρονιά να μη παρατηρηθούν εκ νέου τα απαράδεκτα αυτά φαινόμενα;

Οι ερωτώντες βουλευτές:

Κατσιφάρας Απόστολος

Βέρρας Μιλτιάδης

Σπηλιόπουλος Κώστας

Η διοίκηση, είτε πρόκειται για το Υπουργείο είτε για τους κατά τόπους Προϊσταμένους των Διευθύνσεων Β΄Βάθμιας Εκπαίδευσης είτε για τους διευθυντές των σχολείων (ας σημειωθεί ότι όλοι αυτοί είναι συνάδελφοι καθηγητές και μέλη της ΟΛΜΕ), ανέλαβε καλή ή κακή τη πίστει ρόλο αποτρεπτικό, απαξιωτικό και αστυνομευτικό σε σχέση με την απεργία.

Στο ένα σχολείο ο διευθυντής μέμφεται συνάδελφο και την πιέζει να μην απεργήσει γιατί είχε δηλώσει συνοδός σε προγραμματισμένη για την ημέρα της απεργίας σχολική εκδρομή ( πλάκα δεν έχει να απεργείς και συνάδελφοί σου να πηγαίνουν -εκπαιδευτική έστω- εκδρομή; ), σε άλλο ο διευθυντής ζητά να δηλώσουν ποιοι θα απεργήσουν από την προηγούμενη ημέρα  έτσι ώστε να γίνουν οι απαραίτητες αλλαγές στο πρόγραμμα και να φύγουν οι μαθητές και οι απεργοσπάστες [χρησιμοποιώ τη λέξη περιγραφικά και όχι αξιολογικά] νωρίτερα, με τρίωρα και τετράωρα. Για τον ίδιο λόγο σε όλα τα σχολεία οι Προϊστάμενοι στέλνουν εγκυκλίους ώστε να υποχρεωθούν όσοι δεν απεργούν να βρίσκονται σε αυτά από την πρώτη ώρα, ενώ σε κάποια οι διευθυντές δηλώνουν ότι αλλαγές στο πρόγραμμα δεν θα γίνουν μεν, οι απεργοσπάστες θα παραμείνουν στο σχολείο μέχρι το μεσημέρι δε, για να προσέχουν τους μαθητές στις ώρες των κενών που θα προκύψουν (αυτό προσωπικά και λίγο χαιρέκακα δε με πειράζει, αφού μάλλον θα ωθήσει κάποιους ακόμα στην απεργία). Αλλού διατυπώθηκε η αξίωση να ενημερώσουν αύριο το πρωί τηλεφωνικά οι απεργοί ότι πρόκειται να απεργήσουν, λες και δεν θα έπρεπε να είναι αυτονόητο ότι όποιος απουσιάζει την ημέρα της απεργίας απεργεί, εκτός κι αν ενημερώσει διαφορετικά.

Κι όλα αυτά με το πρόσχημα της ομαλής λειτουργίας των σχολείων. Ναι, αυτής που η απεργία έχει σκοπό να διαταράξει.Και φυσικά όσο  τα δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα πέφτοντας στην παγίδα του φόβου ή του φιλότιμου, σε κάθε νέα απεργία θα μας ζητάνε περισσότερα μέχρι που θα φτάσουμε να παίρνουμε άδεια για να απεργήσουμε.

Βέβαια, ο βασικός λόγος που συμβαίνουν όλα αυτά είναι το ότι η απεργία στον κλάδο μας έχει καταντήσει μια προσωπική επιλογή και αυτό που υψώνεται πλέον ως λάβαρο είναι το δικαίωμα του καθενός να μην απεργήσει αντί να προτάσσεται επιτακτικά κάθε φορά η ηθική μας υποχρέωση ως μέλη του συνδικάτου να απεργήσουμε...

ΥΓ. Το πιο αστείο -αν δεν ήταν για κλάματα- έγινε σε σχολείο όπου ο διευθυντής είναι μέλος τοπικής ΕΛΜΕ: "-Έλα μωρέ, γιατί να απεργήσεις την Πέμπτη; Δύο ώρες μάθημα έχεις μόνο..."

Ας ξαναγυρίσουμε, λοιπόν, εκεί που λέγαμε για την αναγνώριση του πτυχίου μας ως μάστερ. Η προβεβλημένη αυτή εξίσωση του πτυχίου μας ως Master μπορεί να κάνει τους αρμόδιους παραταξιακούς παράγοντες υπερήφανους, αλλά δεν εφαρμόσθηκε ποτέ στην πράξη. Χαρακτηριστικό της κοροϊδίας αυτής είναι οι κλαδικές συμβάσεις των μηχανικών, στις οποίες ορίζεται ένας Α μισθός για το 5^ες πτυχίο πολυτεχνείου και για τους κατόχους μάστερ ορίζεται επιπλέον επίδομα. Άρα, το κράτος δεν θεωρεί το 5^ες πτυχίο του πολυτεχνείου μάστερ και οι μηχανικοί άμεσα ή έμμεσα το αποδέχονται κάτι τέτοιο. Δευτερον,δεν έχει οριστεί ξεχωριστό επίδομα για τον κάτοχο του μεταπτυχιακού διπλώματος ειδίκευσης (ΜΔΕ-όπως ονομάζονται οι τίτλοι σπουδών των μεταπτυχιακών που δίδονται από ελληνικά πανεπιστήμια ή ΔΠΜΣ –διατμηματικό πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών). Αναπόφευκτα ο κάτοχος αυτού υποβιβάζεται στην κατηγορία του κατόχου μάστερ. Άρα το θέμα είναι μια απάτη.

Όλη αυτή η βαβούρα δεν γίνεται για να δούμε ποιος έχει το καλύτερο πτυχίο μέσα στο πολυτεχνείο. Έχει να κάνει με την επαγγελματική μας ισχύ στον ευρωπαϊκό χώρο κατ’αρχήν και στον παγκόσμιο κατ’επέκταση. Είναι σίγουρο ότι ακόμα και αν υπήρχε ισοτιμία των πτυχίων μας με το μάστερ, για εσωτερική κατανάλωση, αυτό θα οδηγούσε την μείωση της οικονομικής ανταπόδοσης του μάστερ προς τα κάτω. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να έχουμε την δυνατότητα της σύγκρισης στα ίσια με τους ανταγωνιστές μας στον εκτός της Ελλάδος χώρο. Δε γίνεται η παγκοσμιοποιήση να χτυπάει-γκρεμίζει όλες τις πόρτες εκτός από τις δικές μας!

Ένα καλό παράδειγμα εθνικής πυγμής και εξασφάλισης που ίσως θα έπρεπε να ακολουθήσουμε, εάν μας ενδιαφέρει η εξασφάλιση των αποφοίτων μας, θα ήταν το σύστημα της Γερμανίας. Πέρα από τα πανεπιστήμια, υπάρχουν και τα Fachhochschule, τα οποία μπορούν να συγκριθούν με το επίπεδο των Τ.Ε.Ι.. Αυτό, όμως, που κάνει τη Γερμανία να διαφέρει είναι ότι αναγνωρίζει ότι το εκπαιδευτικό της σύστημα στην ανώτατη εκπαίδευση διαφέρει από το αντίστοιχο αγγλοσαξονικό και κάνει κάτι για αυτό. Η Γερμανία ακολουθεί το πρώτυπο του αντίστοιχου ηπειρωτικού (continental) πανεπιστημίου. Τα αγγλόφωνα πανεπιστήμια ακολουθούν το αγγλοσαξονικό . Και επειδή καμία πλευρά δεν έχει την διάθεση να κάνει ουσιαστικές συγκρίσεις μεταξύ των πτυχίων που απονέμει, έτσι ώστε να αποφύγει την οποιαδήποτε υποβάθμιση του συστήματός της,  αμφότερες αναγνωρίζουν τα μέγιστα για τα πτυχία τους.Συγκεκριμένα, η Γερμανία αναγνωρίζει τα πτυχία από τα Fachhochschule εσωτερικά ως πτυχίο Τ.Ε.Ι. και εξωτερικά, όταν ένας απόφοιτός τους πρέπει να δουλέψει στο εξωτερικό, τους δίνει το δικαίωμα να θεωρούνται πανεπιστημιακά πτυχία. Αντί, λοιπόν, να κάνουμε και εμείς το ίδιο, προστατεύοντας τα δικά μας πτυχία (ακολουθούμε εκπαιδευτικό σύστημα σαν της Γερμανίας), δηλώνουμε υποτέλεια στα ξένα πτυχία, υποβαθμίζοντας τα δικά μας. Ποιος νοήμονας θα το έκανε αυτό στη χώρα του;

Και λέω...ποιοι ωφελούνται από αυτή την κατάσταση; Πρώτοι και καλύτεροι εννοείται πως είναι οι εταιρείες. Ίδιες γνώσεις με τους άλλους (αν όχι ανώτερες) και λιγότερα εργασιακά δικαιώματα. Αλλά κακά τα ψέμματα,όσο το βλέπουμε από την πλευρά του εργαζόμενου, είναι λογικό να έχουμε αντικρουόμενα συμφέροντα...Δεν περιμένουμε να προχωράμε χεράκι-χεράκι με τις εταιρείες.

Δεύτεροι θεωρώ ότι ωφελούνται οι όποιοι πολιτικοί παράγοντες που φροντίζουν για τις λήψεις αποφάσεων στην Ελλάδα, εκτός πανεπιστημίου. Αυτοί εξυπηρετούν τα συμφέροντα των εταιρειών σε κάποιες περιπτώσεις και εξωτερικά συμφέροντα σε κάποιες άλλες. Κατά κανόνα όμως και τα δύο.

Το παράλογο βέβαια είναι ότι κινούνται αρνητικά για εμάς κάποιοι, οι οποίοι υποτίθεται λειτουργούν για το καλό μας. Ο νους σας είναι λογικό να πάει στις παρατάξεις... με την έννοια ότι δεν κάνουν αυτά που υποτίθεται θα έπρεπε να κάνουν. Αλλά όλοι μας (οι εξωπαραταξιακοί) λίγο πολύ ξέρουμε το λόγο ύπαρξης των παρατάξεων. Η κοροϊδία περί αναγνώρισης του πτυχίου μας ως ισότιμου με το αγγλοσαξονικό μάστερ από κάποιους και η αδράνεια από κάποιους άλλους δεν αφήνει τίποτα κρυφό περί ρόλων. Δεν κρύβεται η άμεση συνέχεια του ρόλου των εξωπανεπιστημιακών κέντρων λήψης αποφάσεων μέσα στο πανεπιστήμιο.

Για το τέλος αφήνω αυτό που με έσπρωξε να ξεκινήσω αυτό το κείμενο. Έχοντας κάνει αρκετές συζητήσεις με διδάσκοντες της σχολής μας, έχω παρατηρήσει ότι όταν αναφέρονται στις σπουδές που είχαν κάνει στο εξωτερικό, αναφέρονται σα να είναι το υπέρτατο αγαθό... σα να πήραν όλη τη γνώση του κόσμου μαζεμένη. Παραδείγματος χάρη, μια συζήτηση με καθηγητή, ο οποίος μάλιστα μελετούσε το θέμα ισότητας και διάρθωσης των σπουδών μας σε σχέση με αντίστοιχα ξένα. Ενώ εγώ υποστήριζα ότι η κατεύθυνσή μας με τις κατάλληλες επιλογές μαθημάτων αποτελεί μια ισχυρή εξειδίκευση, αυτός το αρνήθηκε κατηγορηματικά, σημειώνοντας ότι το επίπεδο του μάστερ είναι μακράν ανώτερο από το πτυχίο μας. Βέβαια, θα μου πείτε ότι άμα δεν φροντίσεις το σπίτι σου, θα πέσει και θα σε πλακώσει. Αυτό, λοιπόν, κάνει και αυτός και τόσοι άλλοι καθηγητές όταν έρχεται το δίλλημα περί σύγκρισης επιπέδου σπουδών μεταξύ των πτυχίων μας και των πτυχίων τους...

Αυτή η συζήτηση αποτέλεσε ερέθισμα για να μελετήσω περισσότερο το θέμα. Κάνοντας μια γρήγορη σύγκριση του προγράμματος σπουδών μας με τα αντίστοιχα μάστερ (γεωτεχνικών) σε δύο καλά πανεπιστήμια, διαπίστωσα ότι οι διαφορές είναι ελάχιστες... Άμα θεωρήσουμε ότι δεν υστερούμε σε μυαλά από θέμα φοιτητών, δεν υστερούμε από θέμα υπολογιστών (απλά ελάχιστοι φοιτητές τους δουλεύουν), δεν υστερούμε από θέμα βιβλίων (οι βιβλιοθήκες μας έχουν αρκετό υλικό), τότε τι μας μένει; Οι αγαπημένοι μας καθηγητές... οι οποίοι, για να αποδείξουμε ότι το πτυχίο μας είναι κατώτερο του μάστερ, πρέπει να παραδεχτούμε ότι ή είναι πανάχρηστοι (πράγμα το οποίο δεν μπορούμε να πούμε ότι ισχύει) ή από διδασκαλία πάσχουν τραγικά και θα μπορούσαν και καλύτερα (αυτό το παρατήρησα κάνοντας συγκρίσεις με το πρόγραμμα, τη διάρθρωση και το υλικό μαθημάτων με το αντίστοιχο υλικό από πανεπιστήμιο του εξωτερικού-πράγματα που άμεσα επηρεάζει ο διδάσκοντας)... ή θα πρέπει να αναιρέσουμε την αρχική παραδοχή, ότι δηλαδή είμαστε κατώτεροι από τα αντίστοιχα αγγλοσαξονικά πτυχία. Άρα, γιατί οι καθηγητές μας επιμένουν ότι είμαστε κατώτεροι;

Δε θα έπρεπε αυτοί οι άνθρωποι να νοιάζονται περισσότερο από εμάς για την εδραίωση του πτυχίου μας στον ευρωπαϊκό τουλάχιστον χώρο, καθώς πέρα από συνάδελφοί τους, είμαστε και καθρέπτες της δουλειάς τους! Θα έπρεπε να νοιάζονται! Μήπως, όμως, κάτι τέτοιο δε γίνεται, γιατί πολύ απλά δεν μας θεωρούν ίσους...; Και μήπως πιο πολύ τους νοιάζει να υποστηρίξουν τη συντεχνεία τους (κάτοχοι «ανώτερων» διπλωμάτων) παρά το ίδρυμα που τους δημιούργησε και τους ανθρώπους οι οποίοι έχουν εμπιστευτεί το μέλλον τους σε αυτούς, εμάς δηλαδή τους φοιτητές; Ή μήπως,στην τελική απλά θέλουν να αποκρύψουν ότι είναι κατώτεροι των περιστάσεων εκπαιδευτικά για αυτό που χρειαζόμαστε ως εκπαιδευτικό ίδρυμα; Μήπως θα έπρεπε να σκεφτούμε ότι είναι πολύ πιθανόν να μην είναι μαζί μας στον αγώνα για τη βελτίωση του πτυχίου μας;

Και τέλος... μήπως οι μεγαλύτεροι εχθροί προς το πτυχίο μας είναι... οι ίδιοι μας οι εαυτοί;

Για να μην απεργήσει κάποιος εργαζόμενος σήμερα, θα πρέπει να είναι ή πολύ προνομιούχος ή στο όριο της ανέχειας ή πολύ μαλ... εεε μίζερος. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για μια απεργία τα κυριότερα αιτήματα της οποίας (ασφαλιστικό, μισθοδοτικό) τα συμμερίζεται η πλειοψηφία του κλάδου. Δεν ξέρω αν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές είναι τόσο προνομιούχοι ούτε μπορώ να πιστέψω ότι μία 24ωρη απεργία έχει τόσο τραγικές συνέπειες στον οικογενειακό τους προϋπολογισμό (αν ισχύει κάτι τέτοιο τα πράγματα είναι πολύ πιο άσχημα απ' όσο φαντάζομαι). Τείνω να πιστέψω λοιπόν πως η τρίτη πιθανότητα είναι και η ισχυρότερη. Όλα τα άλλα περί αποτυχίας του συνδικαλιστικού μας κινήματος, περί κούρασης και απογοήτευσης, περί προδομένων αγώνων ή αγώνων χωρίς αντίκρυσμα έρχονται σε δεύτερη μοίρα, για να μην πω σε τρίτη ή σε τέταρτη. Τα τέσσερα αυτά χρόνια που βρίσκομαι στην εκπαίδευση ένα πλήθος γεγονότων με έχει πείσει ότι η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών σήμερα χαρακτηρίζεται από ένα ακαταμάχητο (σαν τη βλακεία) μείγμα βολέματος, ραγιαδισμού και μιζέριας.

Ένα από τα μαθήματα της γ' γυμνασίου είναι και η Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή, ενώ αντίστοιχο μάθημα υπάρχει και στη β' λυκείου. Στο πλαίσιο τους διδάσκουμε στα παιδιά και τα σχετικά με το δικαίωμα της απεργίας και τους κοινωνικούς αγώνες. Υπάρχει μεγαλύτερη ανακολουθία από το να δείχνουμε στους μαθητές μας με τη στάση μας ότι δε πιστεύουμε εμείς οι ίδιοι στην απεργία ως μέσο πίεσης;