"Πρόσφατα πληροφορηθήκαμε συγκρούσεις ανάμεσα σε ομάδες emo, trendy και κάγκουρων. Για ποιους λόγους θεωρείτε ότι οι νέοι εντάσσονται σε αυτές τις ομάδες; Πού νομίζετε ότι οφείλονται οι συγκρούσεις ανάμεσά τους;"

Ίσως όχι ό,τι καλύτερο μπορούσα να ετοιμάσω, ίσως λίγο δύσκολο το θέμα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν περίμενα να γυρίσω την πρώτη μέρα μετά τις διακοπές και να υποχρεωθώ να δώσω εξηγήσεις σε έναν "ανησυχούντα" γονιό (πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων παρεμπιπτόντως), ο οποίος δυσαρεστήθηκε γιατί ίσως έτσι, λέει, έβαζα κάποια παιδιά που δεν είχαν ξανακούσει για αυτές τις ομάδες στη διαδικασία να μάθουν για αυτές και μπορεί να άναβε έτσι η περιέργειά τους.

Πείτε μου τώρα, είναι τόσο επικίνδυνο αυτό το θέμα έκθεσης;

Με αφορμή μια πολύ ωραία εκπομπή που είδα στην TV και αφορούσε τον πόλεμο του ενός στρατοπέδου των trendyδων (κάγκουρων) με τους αντίπαλους emo (κρυφοtrendyδες) είπα και εγώ να προσθέσω ένα άρθρο-σχόλιο στα πολλά που ήδη υπάρχουν πάνω στο θέμα.Λοιπόν η εκπομπή- ντοκιμαντέρ που παρακολούθησα, σχετικά αφοσιομένος θα έλεγα, ήταν "το κουτί της πανδώρας " και προβάλλεται κάθε Τρίτη στις 24:00.

Το αφιέρωμα περιελάμβανε σχόλια από ψυχολόγους, ηθοποιούς-τραγουδιστές και φυσικά από τα ίδια τα παιδιά που αυτοαποκαλούνται emo ή trendy και πιστευω κάλυψε πλήρως το σύνολο της κατάστασης που επικρατεί...

Εγώ θα μείνω μόνο στίς πιό σημαντικά σημεία που αποκόμισα:

Ρώτησε λοιπόν ο δημοσιογράφος τους emo γιατί το κάνουν αυτό (εμφανισή κλπ) και λίγο πολύ οι απαντήσεις ήταν αυτές:

επειδή τούς καταπιέζουν, δεν ήξεραν όμως να απαντήσουν ποιός τους καταπιέζει.

επειδή θέλουν να διαφέρουν από τους άλλους.

επειδή είναι πιο ευαίσθητοι από τους άλλους.

και το κορυφαίο αλλά ειλικρινές που απάντησε ένας, οτι είδε στο hi5 τα κορίτσια να σχολιάζουν τις φωτο των emo ως "θεϊκές" έτσι αποφάσισε και αυτός να γίνει emo, δηλαδή η απάντηση είναι για τις γκόμενες.

Οι trendyδες σε αντιθεση με τους emo δεν είχαν κάποια ιδεολογία απλά τους έκραζαν επειδή ήταν διαφορετικοί από αυτούς.

Από τα παραπάνω κανείς συμπαιρένει ότι αυτά τα άτομα σαφώς έχουν έλλειψη προσοχής από τους τριγύρω και απλά θέλουν να τραβήξουν τα βλέμματα με τον δικό τους τρόπο. Οκ κανείς δεν έχει αντίρρηση σε αυτό καθώς υπήρξαμε όλοι μας έφηβοι και καταλαβαίνουμε την "τρέλα" της ηλικίας που είναι πολύ βασική για το μετέπειτα στάδιο της ενηλικίωσης.

Ακόμα και αν κάποιοι το έχουν ξεχάσει, όλοι μας είχαμε την ανάγκη σε αυτή την ηλικία, ανεξάρτητα την εποχή που την ζήσαμε, να ξεχωρίζουμε από το πλήθος και να κάνουμε την δική μας "επανάσταση" ενάντια σε αυτά που δεν μας άρεσαν και μας κατέπνιγαν. Όπως πολύ σωστά επισήμαναν και στην εκπομπή, στην δεκαετία του 50-60 αυτό γινόταν με τον πετροπόλεμο, αργότερα με τους χίπεις και ακόμα πιο μετά με τους ροκάδες μέχρι που φτάνουμε στο σήμερα που λόγω της παγκοσμιοποίσης είναι λογικό να υπάρχουν τέτοιες ομάδες που παλιά περιοριζόντουσαν στις γειτονιές και τώρα επεκτάθηκαν σε όλον τον κόσμο.

Ως εδώ όλα καλά, δεν βλέπω τίποτα παράξενο ή διαφορετικό που να γίνεται πρώτη φορά.

Υπάρχει όμως μια ένσταση στο όλο θέμα.

Πόσο διαφορετικός μπορεί να είναι κάποιος όταν κάνει κάτι που το κάνουν και χιλιάδες άλλοι για να διαφέρουν;

Αυτό μου θυμίζει την υπόθεση με τους μεμμονομένους αστυνομικούς που βάραγαν φοιτητές, αλλά στην τελικη το ξύλο έπεσε και εμεις οι φοιτητές ξέρουμε πόσο ήταν!

Αλλά πίσω στο θέμα μας, συζητούσα με μια φίλη ότι η εμφάνιση και το χαράκωμα του εαυτού τους δεν φτάνει για να αλλάξουν τον κόσμο αν αυτό θέλουν, αν και δεν έμοιζε να ενδιαφέρονται και πολύ για τα κοινα παρόλο που παραδέχονταν ότι ο κόσμος πάει από το κακό στο χειρότερο...

Και εκεί εστιάζεται η ένστασή μου.

• Με το να κάνεις ότι κάνουν όλοι οι άλλοι, το μόνο που καταφέρνεις είναι να γίνεις και εσύ ένα μέρος του σάπιου αυτού κόσμου.
• Με το να φοράς ακριβά ρούχα και μάρκες το μόνο που βοηθάς είναι τις πολύεθνικές εταιρίες να γίνουν μεγαλύτερες.
• Με το να ενδιαφέρεσαι μόνο για την εμφάνισή σου αυτό που πετυχαίνεις είναι να χάνεις το νόημα της "επαναστασης" σου.
• Με το να χαρακώνεσαι καταφέρνεις να σε περάσουν για ψυχοπαθή και να σε αγνοησουν.

Για τους παραπάνω λόγους εγώ θεωρώ ότι οι emo και trendys δεν καταφέρνουν τίποτα άλλο παρά να τους κράζουν οι αντιπαλοι trendys και emo αντίστοιχα.

Παρόλες τις ενστάσεις μου όμως, δεν κατηγωρώ τα ίδια τα παιδιά που στην τελική είναι τα θύματα της υπόθεσης και το μόνο που κάνουν είναι να αναπαράγουν τα στερεότυπα που κληρονόμησαν από τις προηγούμενες γενιές.

Θα μπορούσα να γράψω πολλές σελίδες ακόμα για το θέμα αλλά δεν θα το κάνω για ευνόητους λόγους. Περιμένω τα σχόλιά σας στο θέμα δηλαδή να συνφωνήσετε ή να διαφωνήσετε μαζί μου ή και να μου την πείτε (θα προτιμούσα το δέυτερο βέβαια καθώς βοηθάει στο διάλογο)

Κλείνοντας θέλω να αναφέρω το γενικό συμπέρασμα (κλεμμένο από την εκπομπή)

Που πάει η σημερινή νεολαία; Από το κακό στο χειρότερο; ΟΧΙ! Στον δρόμο που της δείχνουμε!

Δε μπορώ να πιστέψω ότι αυτή την στιγμή στον Alpha "Το κουτί της Πανδώρας" έχει εκπομπή για τους "emo", τους "τρέντυ" και τους "κάγκουρες"*.

*το ότι θα άκουγα από κάποιον κοινωνιολόγο τον ορισμό του "κάγκουρα" δε το περίμενα ποτέ. Nα 'ναι καλά η ελληνική τηλεόραση...

Πόσο πιο χαμηλά?!

Η τέτοια προσέγγιση της βίας ενέχει κινδύνους. Κυρίως έναν: να δούμε τη βία ως αισθητικό επεισόδιο, ως σύγκριση στυλ, ως αντιπαράθεση λαϊφστάιλ. Είναι και αυτό, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Οπως ακριβώς οι συγκρούσεις των χούλιγκαν, με νεκρούς κάποτε, δεν πηγάζουν από τη διαφορά χρώματος φανέλας ή τακτικής των χαφ.

Κανείς δεκαεπτάχρονος που ζει στην Αθήνα κι έχει παραστεί σε επεισόδια, δεν έχει αμφιβολία για το πώς χαρακτηρίζονται οι ομήλικοί του που ορμούν με ψαλίδια και σουγιάδες σε γυμνασιόπαιδα emo, για να τους κόψουν τις φράντζες και να τους τσακίσουν τα πρόσωπα: είναι τραμπούκοι. Ετσι, σκέτα.

Αν συνεχίσεις την έρευνα, πιθανόν να ακούσεις για τους «κάγκουρες»: αγέλες ημιάγριων εφήβων από τις λαϊκές συνοικίες, με μοτασακό, που περιφέρονται έως ότου επισημάνουν ένα δυο ξεμοναχιασμένα παιδιά με φράντζες. «Γιατί κοιτάς, ρε;» – έτσι ξεκινάει η επαφή, για να καταλήξει ακαριαία σε ξυλοδαρμό.

Η συμπεριφορά αγέλης και η διασπορά βίας είναι χαρακτηριστικά μιας νεολαίας γεμάτης θυμό, χωρίς ομαλή ένταξη ή μύηση. Με γκρεμισμένο και απαξιωμένο σχολείο, με κοινωνία που μοιράζει αφειδώς υποκρισία και ανασφάλεια, με επαγγελματική διέξοδο τη διανομή πίτσας ή σεκιούριτι στη νύχτα, με τις ιδεολογίες μίσους να πωλούνται σε κάθε πάγκο του Ιντερνετ (New Age και φασίζουσες σέχτες), οι έφηβοι, κυρίως αυτοί οι ημιαποκλεισμένοι έφηβοι, ωθούνται στην επιθετικότητα, στον τυφλό ανταγωνισμό, στον αποκλεισμό των «άλλων», στη σύσταση αγελών εντός των οποίων αναγνωρίζονται. Το πέρασμα στην ενηλικίωση είναι πέρασμα προς την παραβατικότητα και την αποκλίνουσα συμπεριφορά. Η βία επί των ομηλίκων τους είναι ουσιαστικά η βία που γεννά η αποξένωσή τους, ο αποκλεισμός, ακούσιος και εκούσιος.

Ασφαλώς σε κάθε νεανικό περιβάλλον, σε κάθε εποχή, κάποιοι νταήδες δέρνουν τους πιο αδύναμους. Οι περιπτώσεις όμως αυτών των ξυλοδαρμών, στη Γλυφάδα ή το Σύνταγμα, έχουν χαρακτήρες αγελαίας συμπεριφοράς, είναι ιδίου γένους με τις συχνά μοιραίες συμπλοκές των λούμπεν χούλιγκαν. Η βία δεν είναι μόνο αισθητική.

Καθημερινή, 07.12.2007