/

[ πάλι εδώ / εμείς / πιο εύκολα τώρα / σαν χορδή που τεντώθηκε / σαν τον ήχο του σάλιου πριν τη λέξη / χάθηκες / σαν σούρουπο / σαν δέντρα / το βλέμμα μου / σκισμένο / ξερνάει ]

Άρχισε;

[ μαζί ]

Πιάσε το χέρι μου.

[ μαζί / σαν άμμος… ]

σφίγγει

[…που πέφτει απ’ το δέρμα / μαζί ]

/

αν έπεφτα θα μ’ έπιανες;

αν μιλούσα θα μ’ άκουγες;

/

/

/

"… λίγο νερό."

/

Μια μακρινή εικόνα… Καθώς αρχίζει να βρέχει, γυρίζει με τους αγκώνες τη νημάτινη ζακέτα πάνω από το κεφάλι της. Δέκα ωκεανούς μακριά μου σταματά και με κοιτάζει. Βρεγμένη άμμος σκαρφαλώνει στα πόδια της, ο ουρανός πνίγεται στη θάλασσα δίπλα της. Γελάει. Ένα απαλό αεράκι κολλάει το λεπτό ύφασμα στα πόδια της και στην κοιλιά. Διακρίνω τη γραμμή του εσώρουχου στο περίγραμμα των γλουτών, το γυμνό δέρμα και τη σκούρη οπή του αφαλού κάτω από το βρεγμένο ύφασμα.

Εσύ τι θέλεις να μάθεις; φωνάζει.

Μαλλιά μπαίνουν στο στόμα της και τα παραμερίζει λίγο με τον ώμο και λίγο με τη γλώσσα της. Με κοιτάζει σα θάλασσα, μια σειρά απαλά δόντια στην ακτή, τυλιγμένα με μαύρα φύκια.

Η βροχή διαπερνάει τώρα την αραιή πλέξη της ζακέτας και τρέχει στο μέτωπο, τα χείλια και τον λευκό λαιμό της.

Τρέμει και γελάει.

]]> http://blowyourheadoff.wordpress.com/?p=517 Mon, 05 May 2008 10:05:57 +0000 kopoloso http://blowyourheadoff.el.wordpress.com/2008/05/05/%cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%8d-%cf%86%ce%b1%cf%81%ce%b4%cf%8d%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%bd%ce%b5%ce%ba%cf%81%cf%8c%cf%82/ Από το ανοιχτό παράθυρο κύλισε μια σταγόνα ήλιος στο σβέρκο του κι από ΄κει στην πλάτη και στο δέρμα του κόλλησε. Πολύ μικρή για να την αντιληφθεί. Πολύ μικρή για να την αντιληφθεί.

Από τον δρόμο χαμηλά, έξι ορόφους πιο κάτω, ένας μικρός στρόβιλος σκόνης του χαμογέλασε. Άχρηστο χώμα και στάχτη… Κι ούτε ψίθυρος αέρα. Κι ούτε ψίθυρος αέρα.

Άγονος δρόμος, φαρδύς κι εκείνος με τον ήλιο κολλημένο στην πλάτη, νεκρός πριν φτάσει. Νεκρός πριν φτάσει.

Έξι μέτρα απ’ τη μια άκρη μέχρι την άλλη.

Νεκρός.

Μέχρι την άλλη.

Στο δρόμο τον πρόλαβε το ψιλόβροχο. Σταγόνες σα νότες καθαρές, με πολύ σιωπή να τις χωρίζει – με πολύ σιωπή να τις ενώνει. Μάζεψε τις σκέψεις του μια χούφτα και τις έχωσε στο γιακά πιο βαθιά κι άνοιξε το βήμα του σ’ ένα τραχύ τοπίο από άσφαλτο και γκρίζα πέτρα. "Στη σιωπή. Εκεί να χάνεσαι" ψιθύρισε "στη σιωπή ανάμεσα απ’ τις νότες". Μετά ένα σύννεφο φούσκωσε κι έσκασε κάπου πάνω αριστερά κι ο ουρανός άρχισε να ρέει στους ώμους του. Γκρίζος και απαλός. Πρόλαβε να δει το παλτό του να διαλύεται στο νερό. Τα χέρια του κύλησαν αργά κατά μήκος των μηρών και λίμνασαν γύρω απ΄ τα παπούτσια του. Σταμάτησε να περπατάει κι έμεινε να κοιτάζει με τα ξεθωριασμένα του μάτια τον κόσμο να σβήνει τριγύρω. Τα περιγράμματα να κινούνται, να ενώνονται σ’ ένα, κι ύστερα αυτό το ένα να θολώνει και να χάνεται.
Λίγο αργότερα στη λευκή επιφάνεια δε θ’ απέμενε παρά ένας μικρός γκρίζος λεκές, μια χούφτα από μουντές σκέψεις, που θα έλιωναν κι αυτές σιγά σιγά και θα χάνονταν εκεί που χάθηκαν κι όλα τ’ άλλα.

εικόνα: landstrasse του quint buchholz

Δώδεκα και μισή.

Θες να στον μπήξω;

Τώρα το θυμήθηκες;

Τώρα ευκαιρώ.

Μπα;

Τι "μπα"; Δώσ’ το τηλεκοντρόλ.

Γιατί;

Για ν’ αλλάξω κανάλι!

Γιατί ν’ αλλάξεις;

Γιατί σ’ αυτό που έχεις κολλήσει μόνο παπαριές λέει.

Ε, και; Μ’ αρέσουν εμένα οι παπαριές.

Μπα;

Τι "μπα";

… Θες ένα παπάρι;

Δεν μπορώ τώρα. Νυστάζω.

Δε θες να στον μπήξω δηλαδή;

Όχι τώρα.

Όχι τώρα; Και πότε δηλαδή; Αργότερα; Γύρω στις τρεις;

Μμμ;

Κοιμάσαι;

Όχι ακόμα.

…Αγάπη;

Μμμ;

Δώσ’ το τηλεκοντρόλ.

Όχι.

Δωσ’ το τηλεκοντρόλ σου λέω! Σου μιλάει ο Άντρας!

Σκατά στα μούτρα σου.

… Αυτό που κάνεις δεν είναι σωστό.

Ποιο δηλαδή;

Να με ευνουχίζεις μ’ αυτό τον τρόπο.

Σιγά μην ευνουχίζεσαι εσύ…

Γιατί το λες αυτό; Αγοράκι είμαι. Δικαιούμαι να έχω κι εγώ ένα τηλεκοντρόλ.

[ Κλείνει την τηλεόραση. Ανακάθεται στον καναπέ της. ]

Πάμε να ξαπλώσουμε;

Όχι.

… Τι "όχι"; … Θύμωσες τώρα;

Όχι.

"Όχι"… τι; "Όχι, δεν θα ξαπλώσω" ή "όχι, δεν θύμωσα";

Όχι δεν θύμωσα.

Τότε τι κατέβασες τα μούτρα;

Δεν τα κατέβασα. Αυτοσυγκεντρώνομαι.

Για να τηλεμεταφερθείς στο κρεβάτι;

Για να κλάσω.

Άει σιχτίρ ρε παπάρα!

[ σηκώνεται και κάνει αέρα κουνώντας δυο τεράστια μαξιλάρια. Κατευθύνεται προς την μπαλκονόπορτα ]

Τι πας να κάνεις;

Θ’ ανοίξω ν’ αεριστεί το σαλόνι. Αυτό θα κάνω.

Τρελάθηκες; Θα παγώσουμε.

Να παγώσουμε.

Θα μου πέσει το τσουτσούνι.

Ε, πιάσ’ το τηλεκοντρόλ να σου ξανασηκωθεί.

[ Λίγο αργότερα ξαπλωμένοι στο κρεβάτι. ]

Έκλεισες την μπαλκονόπορτα;

Ναι.

Κλείδωσες την εξώπορτα;

Ναι.

... Καλό μου…;

Τι;

Μην ξεχάσεις να κλείσεις την μπαλκονόπορτα και …

… και να κλειδώσω την εξώπορτα;

Ναι!

Τι παπάρας που είσαι!

Θες να στον μπήξω;

Παρ’ το χέρι σου από ‘κει. Σκέπασες τα παιδιά;

Όχι. Θες να στον μπήξω;

Πήγαινε να σκεπάσεις τα παιδιά και βλέπουμε.

[ οκτώ δευτερόλεπτα αργότερα χώνεται πάλι κάτω απ’ το πάπλωμα ]

ΟΚ τα σκέπασα.

Μμμ…

Αγάπη;

Μμμμ….;

Κοιμάσαι;

Σχεδόν. Θα γυρίσεις ή να γυρίσω;

Ε;

Θα γυρίσεις ή να γυρίσω, λέω.

… Ρε χαρά μου…

… Τι;

Άμα γυρίσω εγώ… πώς στο διάολο θα σου τον μπήξω;

Ε, τι... δεν μπορείς;

Φυσικά και δεν μπορώ. Ποιος είμαι, ο Τιραμόλα;

Ε, καλά δεν πειράζει. Κοιμήσου τότε.

Δε θέλω να κοιμηθώ.

Και τι θες;

Να στον μπήξω.

Πότε;

Σήμερα… Τώρα… ΕΔΩ και τώρα!

Έλα μωρέ τώρα… αφού κι αύριο εδώ θα ‘μαστε… ζζζζζ…

Αγάπη…;

….ζζζζζζζζζ…

… Χαρά μου;

…ζζζζζζ…

[φτουγαμώτοprisonbreakμουμέσαγαμώ… τι θέλω και ρωτάω;]

]]> http://blowyourheadoff.wordpress.com/?p=494 Fri, 04 Apr 2008 11:24:46 +0000 kopoloso http://blowyourheadoff.el.wordpress.com/2008/04/04/%cf%80%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%b4%ce%b1/

Γύρω από τη μικροσκοπική πίστα υπήρχαν τρία πεζούλια που την έκαναν να μοιάζει με μικρογραφία αρένας. Επίστρωση με κόκκινο βινύλιο και στο κέντρο της, ίσα που το πρόσεχες, ένα μικρό σιφόνι απ’ αυτά που βάζουν στις τουαλέτες. Το μαγαζί υπόγειο, με μόνη διέξοδο μια στενή απότομη σκάλα που ξετυλιγόταν σαν ομφάλιος λώρος προς τον κόσμο που ξεκουρδιζόταν πέντε μέτρα πάνω απ’ τα κεφάλια μας. Η πόρτα κλειστή. Χαμηλός –σχεδόν ανύπαρκτος- φωτισμός. Μικρά κόκκινα σποτάκια που ιχνογραφούσαν λίγες σκόρπιες ζωές εδώ κι εκεί. Ο ήχος απ’ τα ηχεία να διαμελίζει. Το υπόλοιπο μαγαζί βυθιζόταν, κατά μήκος ενός μακρόστενου μπαρ, σ’ ένα μαξιλάρι από καπνό, αλκοόλ και σκοτάδι. Μόνος του στην άδεια πίστα, ένας ηλικιωμένος άντρας παραπατούσε, γλιστρώντας κάθε τόσο στο χυμένο αλκοόλ και τους σωρούς με τα σπασμένα γυαλιά κάτω απ’ τα πόδια του. Έμοιαζε αταίριαστος με τον υπόλοιπο χώρο, θύμιζε λίγο ανατιναγμένο διαμέρισμα, με το άσπρο του πουκάμισο διάφανο απ’ τον ιδρώτα, τα ελάχιστα μαλλιά του όρθια και το λίπος της κοιλιάς να κυματίζει κάτω απ’ τη λυμένη γραβάτα. Στο περιποιημένο του μουσάκι είχε κολλημένα ξερατά, το ίδιο και στο δεξί μπατζάκι του υφασμάτινου παντελονιού του. Κουλουριασμένο σε μια γωνιά είχε λουφάξει το σακάκι του και χαμηλά δίπλα σ’ ένα από τα τέσσερα τεράστια ηχεία που ήταν στημένα γύρω από την πίστα, στεκόταν ο μαύρος του χαρτοφύλακας. Ο άντρας λικνιζόταν ανεπαίσθητα έχοντας συνεχώς τα μάτια του κλειστά. Κανένας δεν τον ήξερε, ούτε τον είχε ξαναδεί ποτέ εδώ. Ναυάγιο. Με τα χέρια διέγραφε αφηρημένες τροχιές μπροστά του κι έτσι όπως ψηλαφούσε και μάλαζε τρυφερά το κενό, έμοιαζε σα να προσπαθεί να πλάσει τον πυκνό αέρα σε κάτι πολύ οικείο του οποίου όμως το σχήμα του διέφευγε εκείνη τη στιγμή. Και μετά είχε έρθει η ώρα κι η μουσική σταμάτησε κι ο λευκός προβολέας άναψε πάνω απ’ το κεφάλι του, αλλά εκείνος δεν έδειξε να το αντιλαμβάνεται παρά συνέχισε να λικνίζεται και να ψηλαφεί και να πλάθει και για μια στιγμή μάλιστα φάνηκε να θυμάται, γιατί ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε στα χείλια του και οι τροχιές των χεριών του έγιναν πιο σταθερές, αλλά όλ’ αυτά ελάχιστη σημασία είχαν πια, γιατί απ’ το σκοτάδι ήρθε το κορίτσι κρατώντας σφιχτά στο χέρι του ένα σπασμένο μπουκάλι που έσταζε ακόμη μπύρα και με μεγάλα σταθερά βήματα ανέβηκε στην πίστα, ξάπλωσε μ’ ένα φύσημα τον άντρα κάτω και του ‘χωσε το παγωμένο γυαλί στο λαιμό. Ο άντρας δεν αντιστάθηκε καθόλου. Έμεινε εκεί σωριασμένος με τα χέρια απλωμένα μπροστά και τα μάτια κλειστά, να ακουμπά τα στήθη της, να τα μαλάζει τρυφερά, να ψηλαφεί τις υγρές της μασχάλες, τα ιδρωμένα της χείλη, με τις παλάμες του να πλάθει τη γυναίκα. Κι η γυναίκα καθισμένη πάνω του να τον σφάζει, χώνοντας το γυαλί όλο και πιο βαθιά στο λαιμό του και σχίζοντας με γρήγορες μικρές κινήσεις τη σάρκα, τους τένοντες και τις αρτηρίες, αποκόπτοντας σιγά σιγά το κεφάλι απ’ το υπόλοιπο σώμα. Γύρω τους το κόκκινο βινύλιο έλιωνε. Οι ανάσες τους μπερδεμένες. Εκείνου υγρές, να βγαίνουν απ’ το ανοιχτό λαρύγγι πνιγμένες στο ίδιο του το αίμα, εκείνης ένα κοφτό εύθραυστο λαχάνιασμα, από την άκρη της μύτης, στο ρυθμό της σφαγής. Τίναξε για λίγο τα πόδια του και μετά τίποτα.
Αίμα παντού να στραγγίζει στο σιφόνι της πίστας.

«Σκατόμυγα!»,

γρύλισε το τέρας, το θεριό, ο σάπιος ο βρομιάρης που άλλο τίποτε δεν έκανε από το να ρεύεται κάθε φορά που λέκιαζε με τα μάτια του τα κωλομέρια των περαστικών κοριτσιών, καθισμένος στη λιγδιασμένη του καρέκλα, μπροστά στην πόρτα του μισογκρεμισμένου του κάστρου, με κείνα τα μάτια να κρέμονται κόκκινα και τα δόντια και τα κίτρινα τα σάλια. «Σκατόμυγα», και το χοντρό και τριχωτό του χέρι, προσγειώθηκε με δύναμη λίγο πιο ‘κει από το δεξί φτερό μου. Σάπιος μαλάκας. Πεθαμένος από καιρό και μόνο ένα γουργούρισμα στην κοιλιά του να έχει απομείνει, να πνίγει την πείνα του για όλα, ένα υπόκωφο σιχαμερό ουρλιαχτό πνιγμένο σε γαστρικά υγρά και περιττώματα, σαν κοχλασμός κουφαριού σε αποσύνθεση. Και με το χέρι να πιέζει το βρωμερό του ψοφίμι, κάθε φορά που ένα κορίτσι τρυπώνει στη μύτη του, «σκατόμυγα» και το χέρι του σφύριξε ξανά στον αέρα και τσάκισε δύο από τα πόδια μου, τα ξερίζωσε από τη ρίζα, και μαζί και το μισό μου σώμα κι έμειναν όλα κολλημένα εκεί στην άκρη του κόκκινου ματιού του να κρέμονται σα δάκρυ από εντόσθια. Αλλά εγώ, έστω κι έτσι, μισή, κατάφερα και πέταξα και σύρθηκα κι έφτασα εδώ και να ‘μαι λοιπόν τώρα, στην άκρη του δρόμου, να κυλιέμαι στην κουράδα εκείνου του βρομόσκυλου, του Ράμπο, που πέρασε τη ζωή του όλη ξεσκίζοντας γάτες και μικρότερα απ’ αυτόν σκυλιά – τόσο δειλό ήταν το μαλακισμένο – και τώρα που γέρασε κι έχασε τα περισσότερα του δόντια, αδύνατος και τυφλός… αξιοθρήνητος μαλάκας, τον κυνηγούν τα βράδια οι αρουραίοι, τον δαγκώνουν, κομμάτια ολόκληρα κόβουν από το γέρικο, αφυδατωμένο και άνοστο κρέας του και την ημέρα κυλιέται στα σκουπίδια – ψάχνοντας κάτι να φάει – και οι πληγές του ανοιχτές… να στάζουν κίτρινο πύο και σκουλήκια... Σ’ αυτού του μαλάκα την γλιτσιασμένη κουράδα λοιπόν κολυμπάω τώρα ενώ αυτός πεθαίνει δίπλα μου και το χαίρομαι τόσο που γυρνάω μπρούμυτα… και ανάσκελα, χώνω το κεφάλι μου μέσα… κι όσα πόδια μου απόμειναν… γεμίζω και το στόμα μου αλείφω τις πληγές μου και μετά πέφτω πάλι ανάσκελα για να πασαλείψω καλά τα φτερά μου… κι ενώ πεθαίνω, από μέσα μου γελάω, «κοίτα να δεις» σκέφτομαι, «πώς έρχονται τα πράγματα… στου γέρο Ράμπο το σκατό να κάνω τώρα κωλοτούμπες, που όταν ήμουν ακόμη νέα ούτε να το φτύσω το κωλόσκυλο…» Πώς κάνει κύκλους η ζωή… Είδες;

Και καθώς νιώθω ένα μαύρο πέπλο να πέφτει στον κόσμο γύρω μου, μαζεύω γρήγορα όσα περισσότερα σκατά μπορώ, ανοίγω τα φτερά μου και μ’ όση δύναμη μου έχει απομείνει, πετώ ίσια στο στόμα του χοντρομαλάκα βρομιάρη που χασμουριέται σα βόδι απέναντι.

Τριάρι στο μυαλό: Ρετιρέ του δευτέρου με μεγάλα μπαλκόνια, διπλόφαρδες τέντες για τον ήλιο, άχρηστες εδώ και χρόνια. Θολό παρκέ. Θέα, τυφλοί τοίχοι και ψηλά -στην άκρη του φωταγωγού- μια λειψή παράγραφος ουρανός.
Στον πρώτο, ένα δυαράκι σαν τάφος, η στενή στροφή της σκάλας και απέναντι studio ημι-επιπλωμένο με χαλασμένο κλιματιστικό. Καφέ πόρτα, κρυφοχτενισμένες άσπρες τρίχες και μυρωδιά κλεισούρας στην εκπνοή.
Υπόγειο δεν έχει.
Από μια αλουμινένια πόρτα, φαντάζεται να τσαλαβουτά κατευθείαν στο ποτάμι. Σάπια φύλλα, λάσπη και κουφάρια δέντρων να κινούνται στα σκούρα νερά.

Και μετά, είναι κάτι μέρες όμορφες, με μουντά μάτια, που το ποτάμι φουσκώνει και το νερό κυλά κάτω από την αλουμινένια πόρτα, πλημμυρίζει τη σκάλα και φτάνει μέχρι το ρετιρέ. Εκείνος τότε ξαπλώνει στο μεγάλο του μπαλκόνι κι αφήνει το νερό να τον ανεβάσει μέχρι το χείλος του φωταγωγού κι έπειτα, καθώς επιπλέει εκεί απομνημονεύοντας τον ουρανό, εξατμίζεται. Τα μόριά του στροβιλίζονται για λίγο πάνω απ’ το θολό νερό και μετά χάνονται πίσω απ’ το φως.

Αργότερα το ποτάμι αποτραβιέται και αρχίζει συνήθως μια ψιλή βροχή.

Πάνω απ’ το κεφάλι του οι άρρυθμοι σπασμοί χαρτιού που χτυπιέται στον αέρα. Σήκωσε τα μάτια και λίγα μέτρα ψηλότερα, ξεχώρισε τη σκοτεινή σιλουέτα ενός χαρταετού. Προσπάθησε να εντοπίσει τον σπάγκο, αλλά το βλέμμα του υγροποιήθηκε στο κρύο κενό. Λευκή τουλίπα ατμού που διπλώθηκε και στριφογύρισε και διαλύθηκε μπροστά του – αρνητικό φως, που κοιτάς; - στο σκοτάδι του μέσα. Και τριγύρω κανείς.

Έσφιξε το γιακά γύρω απ’ το λαιμό του, γιατί το τίποτα είχε αρχίσει ήδη να γλιστράει στην πλάτη του και ξεκίνησε. Στο βάθος του δρόμου ξεχώρισε τη μορφή της να κινείται ανάμεσα στα γυμνά κλαδιά των δέντρων. Σαν καρκίνωμα σε σύμπλεγμα αρτηριών. Έσκυψε το κεφάλι και τάχυνε το βήμα του.

«Τίποτα» επανέλαβε μέσα του. Αλλά ποια ήταν η ερώτηση;

Εισαγωγή χρονικής καθυστέρησης

Για παράδειγμα:
Όταν καλείτε το 9 για να
πάρετε
εξωτερική γραμμή
μέσω τηλεφωνικού κέντρου.

Κάθε παύση
μετρά
ως ένα ψηφίο στην
συχνότητα πληκτρολόγησης

(β)

Αλλαγή ενός αποθηκευμένου αριθμού

Για την αλλαγή
ενός αποθηκευμένου
αριθμού
ακολουθούμε την
ίδια διαδικασία
όπως και
για την αποθήκευσή του:

Απλά αντικαθιστούμε
τον τηλεφωνικό αριθμό
με έναν άλλο.

---------
Atlinks – Communicate your diversity, από τη συλλογή Cordless Telephone EX26738-A, σε μετάφραση ALFA LAMDA A.E.

---------

Πάντα είχα την αίσθηση ότι η ποίηση δεν είναι μόνο η -δηλωμένη ως τέτοια- αλληλουχία λέξεων, αλλά πολύ περισσότερο, ένας τρόπος ν' αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Υποθέτω ότι μάλλον πάσχω από μανιοκατάθλιψη.

Ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση την Λουΐζα.

]]> http://blowyourheadoff.wordpress.com/2008/01/22/%ce%a0%ce%bf%cf%8d-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf-%ce%ac%ce%bb%cf%86%ce%b1-%ce%9c%ce%ad%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%99-%ce%b1-%ce%b6/ Tue, 22 Jan 2008 05:46:29 +0000 kopoloso http://blowyourheadoff.el.wordpress.com/2008/01/22/poueinaitoalpha/ α

β

γ

δ

ε

ζ

Και έσονται οι δύο εις σάρκα μίαν

[σε slow motion]

Καθώς τα οχήματα αγγίζονται, τα μεταλλικά τους μέρη συνθλίβονται. Κόκαλα κονιορτοποιούνται, σύρσιμο μετάλλου σε μέταλλο, τριγμοί, πλαστικό που διαλύεται. Ο ήχος συμπιέζεται. Όταν η σφοδρότητα της σύγκρουσης επιβραδύνεται, η συντριβή τεντώνεται νωχελικά κάτω από τα σεντόνια της. Παρακολουθούμε τα σώματα των δύο ταξιδιωτών ν’ ανασηκώνονται απαλά από τις θέσεις τους και να περνούν πάνω από την κονσόλα των οργάνων, διαλύοντας με τα κεφάλια τους τα μπροστινά τζάμια. Σταγονίδια αίματος και θραύσματα γυαλιού αιωρούνται τριγύρω, καθώς τα μισοδιαλυμένα κρανία τους συναντιούνται κάπου πάνω από τα τσαλακωμένα καπώ των αυτοκινήτων.

Ους ο Θεός συνέζευξε άνθρωπος μη χωριζέτω

Μία ημέρα αργότερα, η καυτή άμορφη μάζα που ανασύρθηκε από τ’ αποκαΐδια των αυτοκινήτων, είχε πια κρυώσει πάνω στο τραπέζι του νεκροτομείου. Το λιωμένο λίπος, που έσταζε τις πρώτες ώρες, είχε πια στερεοποιηθεί στα γαλάζια πλακάκια του πατώματος κι απ' το πρωί, μία καθαρίστρια πεσμένη στα τέσσερα προσπαθούσε να το απομακρύνει από τους αρμούς, τρίβοντάς το με ένα σφουγγάρι νοτισμένο σε υγρό απορρυπαντικό πιάτων. Παρά τις προσπάθειες του νεκροτόμου, τα μέλη των δύο σωμάτων, δεν στάθηκε δυνατό να διαχωριστούν ξανά. Εκείνος κι εκείνη έμειναν για πάντα ενωμένοι και θάφτηκαν μαζί, σε μια σεμνή τελετή που πραγματοποιήθηκε στο καινούργιο τμήμα του νεκροταφείου, παρουσία στενών συγγενών και λίγων καλών φίλων.

Αυτό είναι ένα μαγικό ραβδί.

Αν ακουμπήσεις την άκρη του, θα μεταμορφωθείς σε βάτραχο.

]]> http://blowyourheadoff.wordpress.com/2007/11/27/post-post-0/ Tue, 27 Nov 2007 09:00:43 +0000 kopoloso http://blowyourheadoff.el.wordpress.com/2007/11/27/post-post-0/

bn

bn

bn

bn

bn

"Κωλοβροχή!"

Μέσα της βυθισμένος, περπατούσε εδώ και ώρα ο Β. κι αναλογιζόταν πόσο γκαντέμης ήταν. Μέχρι το σούπερ μάρκετ βγήκε να πάρει ένα γάλα και λίγες ελιές "θα περπατήσω" σκέφτηκε και βρήκε την ώρα να βρέξει, πέντε ολόκληρους μήνες δεν είχε ρίξει σταγόνα, στο κεφάλι του επάνω πίστευε τώρα ότι φτύνουν ταυτόχρονα εβδομήντα δύο χιλιάδες μικροσκοπικά ουρί, τόσα όσα και τα χρόνια του επί χίλια, τέτοιο βάρος ένιωθε μέρες σαν κι αυτή στα κόκαλά του και τα σάλια τους έτρεχαν στο κεφάλι του, μέσα στ’ αυτιά και πάνω στα γυαλιά του και ειδικά αυτό το τελευταίο το "πάνω στα γυαλιά του" τον τσάτιζε περισσότερο απ’ όλα, πιο πολύ κι απ’ το "μέσα από το γιακά και κατά μήκος της ράχης".

Σκυφτός κι εκ γενετής αόρατος περπατούσε, κολυμπούσε σχεδόν, κρατώντας σφιχτά τη σακούλα του και μόνο η αντανάκλαση στα βρωμόνερα του δρόμου επιβεβαίωνε την ύπαρξή του, κι αυτό μόνο για λίγο, τόσο όσο διαρκεί μια ματιά, μισή ανάσα, ένα ακριβώς βήμα πριν το παπούτσι του βυθιστεί στο νερόλακκο και διαλύσει το είδωλό του σε ομόκεντρους κύκλους από λάσπη σκουπίδια και νεκρά φύλλα.

"Κωλοβροχή!"

Στο μυαλό του έτριζε ένα μουντό καρουζέλ σκέψεων μικρών λαμπυρισμών χωρίς αρχή μέση και τέλος, σκέψεις κεντρομόλες που γυρνούσαν στο κεφάλι του.
"Ποιος ήταν αυτός που τον κοίταξε στο ταμείο γελούσε μαζί του θα περάσει ο ταχυδρόμος πρέπει να πληρώσει το ρεύμα να κόψει το τηλέφωνο έτσι κι αλλιώς χρόνια είχε να χτυπήσει για την ακρίβεια δεν είχε χτυπήσει ποτέ η κοπέλα στο φούρνο τι; ήταν σωστά τα ρέστα του φάνηκε να χαμογελάει πενήντα έξι λεπτά κι αυτή τα παπούτσια απ’ τον τσαγκάρη βρωμούσε κάτουρο το καταλάβαινε στα πρόσωπα των ανθρώπων οίκτος που τον κοιτούσαν με αηδία οίκτος με λύπη συμπόνια μίσος οίκτος αποστροφή μπάνιο πρέπει πλυντήριο να βάλει να πλύνει τα πιάτα τζακποτ στο τζόκερ είπε η τηλεόραση σάπια κρέατα σάπια ψάρια να πάρει σάπιοι άνθρωποι πετρέλαιο σάπιος πόλεμος σάπιος ουρανός σάπια ζωή σάπιος θάνατος και αν; τι θα τα κάνει τόσα λεφτά ποιος είναι πάλι αυτός με την ομπρέλα που έρχεται κατά πάνω του θα τον δει δεν θα τον δει θα πάει κάπου ζεστά στη Λουαχάνα οπωσδήποτε δεν τον είδε ακόμη κωλοβροχή! του έδωσε μια με τον ώμο να βράσει κανένα φιδέ κι ούτε συγγνώμη μόνος πάλι θα παλέψει και λάσπη και μόνος θα ηττηθεί και μόνος να και θα νικήσει το βρωμόσκυλο ο Βέγγος μόνος θα θριαμβεύσει λάσπη και μόνος λάσπη θα γελάσει ξέχασε όμως να πάρει αλάτι μόνος θα ξεχάσει προσοχή λάκκος με βρωμόνερα να πάρει να δώσει να πάει να είναι να μην θα / "

Όμως, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, οι σκέψεις του διακόπηκαν καθώς μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου νωρίτερα τρεις ορόφους πάνω από το κεφάλι του το σκουριασμένο πλέγμα που συγκρατούσε μια μικρή πήλινη γλάστρα στα κάγκελα ενός μπαλκονιού έσπασε, αφήνοντας τη γλάστρα να διαγράψει μια αναπάντεχα ελεύθερη πτώση στο κενό. Η καλοψημένη ιταλική τερακότα καρφώθηκε με ταχύτητα 10 m/sec στο εύθραυστο κρανίο του διερχόμενου Β. ανοίγοντάς του μία τρύπα με διάμετρο 18 εκατοστά και βάθος από την κορυφή της στεφανιαίας ραφής ως το ύψος του ακουστικού πόρου, διαλύοντας τα βρεγματικά οστά, το μεγαλύτερο μέρος του μετωπιαίου και τα δύο κροταφικά. Μην αντέχοντας πλέον την εσωτερική πίεση στο κρανίο του, οι βολβοί των ματιών του ξεκόλλησαν και οι σκέψεις του Β., ξεχύθηκαν με τη μορφή πολτοποιημένου εγκεφαλικού ιστού από τις κόγχες, κύλησαν στο πέτο του πανωφοριού του κι από ‘κει κατέληξαν στη λακκούβα με τα λασπόνερα όπου ήταν βυθισμένα τα παπούτσια του.

Κι έτσι, απέμεινε να στέκεται εκεί όρθιος για ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο σχεδόν, που του φάνηκε να κρατάει τουλάχιστον εννιά, με τις κόγχες άδειες, τα μάτια του να κρέμονται από τα οπτικά νεύρα δίπλα στα μάγουλα και τη γλάστρα άθικτη καρφωμένη στο κεφάλι του.

Κρίμα που σ’ αυτό το σχεδόν ένα δευτερόλεπτο έβρεχε τόσο πολύ που κανένας άνθρωπος δεν ήταν στους δρόμους για να θαυμάσει εκείνο το παράξενο αέρινο φυτό να ξεπροβάλει με τα κάτασπρα ντελικάτα άνθη του, κατευθείαν μέσα από το κεφάλι του Β.

"Κωλοβροχή!"

]]> http://blowyourheadoff.wordpress.com/2007/05/31/mondo-cannibal/ Thu, 31 May 2007 07:59:40 +0000 kopoloso http://blowyourheadoff.el.wordpress.com/2007/05/31/mondo-cannibal/  

Λες:
Φέρε το μαχαίρι.
Είμαι η τροφή σου.
Τεμάχισέ με.
Φάε με.

Σκάσε.

Αγαπητέ μου φίλε,

Από τη στιγμή που διάβασα τη συνταγή σου (4/5/2007, λίγο πριν φέξει), έφεξε. Συγκλονισμένος (κι εμφανώς συγκινημένος) σημείωσα εν τάχει τα υλικά και τις αναλογίες αυτών, ενώ δάκρυα χαράς νότιζαν το μικρό σημειωματάριο εμπρός μου.

“’Ντάξ’”, σκέφτηκα “μπορεί να μην είμαι παρά ένας μετρίου ύψους home cooker, μέσα μου όμως δεν έπαψε ποτέ να καίει η φλόγα ενός τιτάνιου Godzilla κι ας ήταν αυτός εγκλωβισμένος για πάντα σ’ ένα home cinema με οθόνη 32 ιντσών. Εδώ ελλοχεύει μια μοναδική ευκαιρία να κάνω ένα μεγάλο άλμα, έστω κι αν αυτό γίνει εντός των ορίων της μικρής κουζινούλας μου. Ένα άλμα που θα με βγάλει ενδεχομένως από το τέλμα της “μακαρονάδας με σάλτσα τόνου”, της “πατάτας γιαχνί” και του “κοκκινιστού με πιλάφι αλα γκρεκ”. Η ευκαιρία να κάνω επιτέλους κι εγώ, το δικό μου “ουάν στεπ μπιγιόντ” και να περάσω έτσι από τον μικρόκοσμο της καταδυναστευτικής οικιακής μαγειρικής, στην αποδόμηση και τον επαναπροσδιορισμό, στην αφαίρεση και την καθαρότητα του κόσμου της οικιακής μεν μοριακής δε μαγειρικής.”

Και κατ’ αυτόν τον σκοτεινό τρόπο σκεπτόμενος, βάλθηκα να σκαρώνω μια λίστα καλεσμένων για το επερχόμενο μεγάλο ιβέντ.

Πρώτη πρώτη έβαλα την κουμπάρα μου, που καημό το ‘χε να πάει ταξίδι του μέλιτος στη Σαντορίνη και που παραλίγο να τα κατάφερνε αν τη βραδιά του γάμου της ένα φοβερό μπαράζ διάρροιας και δυσλεξίας δε “γονάτιζε” τον κουμπάρο, αναγκάζοντάς την ν’ ακυρώσει άρον άρον το ταξίδι και να περάσει το μήνα του μέλιτος σε τετράκλινο της Α’ Παθολογικής κλινικής του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Αλεξανδρουπόλεως, υπό τους ανατριχιαστικούς ήχους που παρήγαγε επί εικοσιτετραώρου βάσεως το έντερο του κουμπάρου, με θέα προς τη Σαμοθράκη. “Μυκητώδης δυσπεψία” απεφάνθη ο ιατρός, δίδοντας έτσι λαβές για πλήθος κακεντρεχών σχολίων από την πλευρά του ευρύτερου οικογενειακού τομέα του γαμπρού, με θύμα βεβαίως τη φρεσκοπαντρεμένη και “βαριά (κατ’ αυτούς) για το στομάχι του κανακάρη τους” κουμπάρα.

“Κουμπάρα” της είπα ενθουσιασμένος μόλις σήκωσε το τηλέφωνο “πάρε τον κουμπάρο και το κουμπαράκι κι ελάτε αύριο το βράδυ για φαγητό. Θα σας σερβίρω τη Σαντορίνη στο πιάτο”.

“Κουμπάρε πολύ ευγενικό εκ μέρους σου”, μου είπε συγκινημένη, “να ‘σαι σίγουρος πως αν δε μέναμε μόνιμα τα τρία τελευταία χρόνια στη Μαδρίτη, δε θα το χάναμε με τίποτα”.

Δεύτερο στη λίστα έβαλα Εκείνον. Κάθε φορά που ένας μαγειρικός δαίμονας με κυρίευε, Εκείνος ήταν ο πρώτος (και ο μόνος), που δε δίσταζε να θέσει σε κίνδυνο ακόμη και αυτούς τους πολύτιμους γευστικούς του κάλυκες, προκειμένου να μου κάνει το χατίρι και να δοκιμάσει τις καταχθόνιες αλχημείες μου. Αφού το έκανε αυτό, σηκωνόταν συνήθως όρθιος κι ανακοίνωνε με σοβαρό ύφος: “Και τώρα μπορούμε νομίζω να προχωρήσουμε σ’ εξορκισμό”.
Ήμουν έτοιμος να τον πάρω τηλέφωνο, όταν μια ξαφνική έξαρση ζηλοφθονίας με ανάγκασε να τον ξανασβήσω αμέσως, αφού θυμήθηκα ότι μόλις πέρσι είχε πάρει μια γερή δόση νησιωτικής Ελλάδος κι απέραντου γαλάζιου, όταν την “έκανε” για δέκα ολόκληρες ημέρες στην Κεφαλονιά, ενόσω εγώ υποβαλλόμουν σ’ εξαντλητικό home cooking και babies eating νυχθημερόν.

Εν πάσει περιπτώσει, για να μην τα πολυλογώ, οι προσπάθειές μου να συντάξω μία αξιοπρεπή λίστα καλεσμένων γι’ αυτό το δείπνο, με κατέβαλαν τόσο ώστε τελικά δεν κάλεσα κανέναν. Παρόλ’ αυτά, με μεγάλο ενθουσιασμό και σιγοτραγουδώντας το When the Saints Go Marching In σε 9/8 (καμηλιέρικο ζεϊμπέκικο), βγήκα πρωί πρωί στο Σαββατιάτικο παζάρι και προμηθεύτηκα όλα τ’ απαιτούμενα για την πραγματοποίηση της συνταγής υλικά. Στο κάτω κάτω της γραφής γιατί να μην το μαγειρεύαμε μόνο για εμάς; Ούτε ‘γώ ούτε η καλή μου έτυχε να βρεθούμε ποτέ στη Σαντορίνη. Και φυσικά ούτε και τα παιδιά.

Μέσα σε μία μόλις ώρα είχα επιστρέψει ήδη στο σπίτι κρατώντας μια σακούλα με όλες τις προμήθειες. Ο ενθουσιασμός όλης της οικογένειας ήταν τόσο μεγάλος που τελικά αποφασίσαμε να μην περιμένουμε ως την ώρα του δείπνου, παρά να ετοιμάσουμε στα γρήγορα τρεισίμιση μερίδες “Σαντορίνη” για το μεσημεριανό τραπέζι. Γεμάτος αυτοπεποίθηση ζώστηκα την άσπρη μου ποδιά και διάβηκα το κατώφλι της κουζίνας τη στιγμή που το ρολόι έδειχνε δεκατριακαιδεκατριαπρωταλεπτακαιδεκατριαδεύτερα
Νταν!