Ξινίζω απίστευτα με το marketing και τα brand names που τόσο ξετσίπωτα μπαίνουν στις ζωές μας για να μας επιβάλλουν ένα ξενόφερτο και άδειο σύστημα αξιών και ιδεών. Ξινίζω με τα διαφημιστικά spots και τον καταναλωτή μέσα μου που κοιμάται στον καναπέ και ξυπνάει ξαφνικά κάθιδρος προσπαθώντας να αγγίξει τη ζωή που δικαιούται και του στερούσαν οι γονείς του τόσα χρόνια.

Έχω άποψη.

Και την ανέπτυξα για να δικαιολογούμαι όταν ενδίδω, σα μαθητής λυκείου σε ένα δολοφονικό πρότυπο που αναπτύσσεται ακόμα στο κεφάλι μου.

Υπάρχει και μετά τα 30 η ανάγκη για διαφορετικότητα; Η ψευδαίσθηση ότι ανήκεις κάπου; Σε κάποια μυστική αδελφότητα ηλιθίων με την Αμερική στην ψυχή ή σε καμιά συμμορία με δερμάτινα τζάκετ;

Όσο αναρωτιέμαι όμως, δένω τα μαύρα μου all star-μποτάκια, με την ψυχή του Chuck Taylor μέσα τους από το 1918 (αυτά να μην έλεγαν) και γουστάρω που στέκομαι χαμηλά σε λαστιχένιες σόλες καθώς το μπατζάκι του τζην αγκαλιάζει τον αστράγαλο σαν σύννεφο. Μετά ακριβώς παίρνω τα χάπια μου γιατί όλα αυτά μου φαίνονται τουλάχιστον άτοπα και ανώριμα, και με την εικόνα του ιδεατού punk-rocker στο μυαλό βαράω κάπου μια αέρινη κιθάρα. Αν ο γείτονας την άκουγε ταυτόχρονα και χτυπούσε ολίγη από Pearl Jam, Ramones ή Patti Smith θα μπορούσα να είχα πηδήξει κι απ' το παράθυρο (ναι, σιγά μην είχα τέτοιους γείτονες).

Τα πάντα είναι θέμα timing.

Και κολυμπάμε στα βάθη της καταναλωτικής παράνοιας σε στυλ πεταλούδα αναζητώντας ακόμα αυτό το κάτι που δεν θα βρεθεί ποτέ. Φυλάγοντας τα πράγματα της νιότης μας κλαψουρίζουμε γλυκερούς μανιερισμούς που τόσο αντιπαθείς γίνονται σε τρίτους που παρακολουθούν κουνώντας το κεφάλι συγκαταβατικά.

Δε θέλω συγκατάβαση.

You can have my 50 bucks but stay away from my chucks.

Με αφορμή τη νέα τους καμπάνια. Λες κι ο κόσμος την είχε ανάγκη...

www.converse.com

Στα ακουστικά της πανοπλίας: Neil Young with Pearl Jam - DownTown

photo.balu90@deviantart

Για πόσο ακόμα θα λέμε κρύα αστεία; Θα μιλάμε για τον καιρό χωρίς να έχουμε ρίξει μια ματιά στον ουρανό;
"The human condition"
Καταγράφω τα αμήχανα αστεία που παρήχθησαν χάριν ανεπιθύμητων κοινωνικών επαφών. Το λαμπερό σμάλτο στα δόντια αδιάφορων προσώπων.
-Τι κάνετε; -Καλά, εσείς; -Καλά, εσείς;
Μέχρι να λάβει τέλος αυτή η αδιάφορη συνεύρεση και να μαλάξω ανακουφισμένος τους τεταμένους μύες του προσώπου, που καταπιέστηκαν από το βεβιασμένο χαμόγελο.

Ξέρω, κανείς δε σε υποχρεώνει να το κάνεις αυτό μα είναι πλέον θέμα επιβίωσης. Στο όνομα του περιορισμένου χώρου και χρόνου των τενεκεδένιων πόλεων.
Παράξενο; Κάθε άνθρωπος χρειάζεται το χώρο και το χρόνο του. Έχει την αισθητική του. Μισεί τις ιδρωμένες παλάμες, τα πονηρά -από κατασκευής ή εκ προθέσεως- μάτια, τα ανόητα υπονοούμενα και τις ανέλπιδες προσπάθειες των ηλιθίων για λίγη προσοχή.

Κύμα κοινωνικού ρατσισμού ή προσωπικής έπαρσης;
Λες κι έχει σημασία.
Κρίνω τους άλλους όπως με κρίνουν κι εκείνοι. Και το κάνω καλύτερα γιατί το κάνω πριν απ' αυτούς. Τέλος.

Αν ήταν πέλεκυς θα ήταν διπλός. Πληγώνει τον θύτη μετά την αναπήδηση πάνω στο θύμα κι αυτή μου η συνήθεια -όπως και τα όπλα- δεν έχει θέση στην αιώνια ζωή που υμνούν μ' αυτές τι βυζαντινές απόκοσμες μελωδίες που με αρπάζουν απ' τον οισοφάγο τραβώντας με προς τον πυρήνα της ύπαρξης.
Ένοχος.

Και πληρώνω. Fair enough...

art:Dockera

Η σειρά More Turns συλλαμβάνει καθημερινούς ανθρώπους προ εκπλήξεως την ώρα που περνούν από κάποια πύλη.

Οι προεκλογικές καταστάσεις μου άρεσαν μόνο σαν παιδί. Τότε (μέσα στα 80s) υπήρχε απίστευτη φιέστα. Προεκλογικές συγκεντρώσεις, πλαστικές σημαίες, δωρεάν διαφημιστικά δωράκια από τα τοπικά γραφεία όλων των κομμάτων, πώρωση, πόλωση και χαζωπή αθωώτητα με χρώματα ομάδων. Ποιά πολιτική συνείδηση; Ο κόσμος ζούσε σε μια τεράστια κερκίδα χωρίς αναφορές στην πολύπαθη ελληνική ιστορία. Εκείνοι που ήξεραν την ιστορία έβαζαν υποψηφιότητα.
Πλέον τα πράγματα είναι χάλια. Απ' την αρχή υποψιαζόμουν ότι η συγκεκριμένη προεκλογική περίοδος θα ήταν κάπως πιο παράξενη και γρήγορη μα αυτό που δεν άντεξα τελικά ήταν το γεγονός ότι οι πάντες ανέβηκαν εδώ πάνω, στην επαρχιωτούπολη μας για να δώσουν την τελική μάχη στα μαρμαρένια αλώνια της ΔΕΘ.

Τι μάχη; Πραγματικό ξεσάλωμα ήταν αυτό. Κι εκεί που έλεγα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να κατέβω στο κέντρο αυτές τις μέρες, έλα που χρειάστηκε να το κάνω. Ταυτόχρονα με τον ανοικοδομητικό οργασμό που επικρατεί στην πόλη αυτές τις ημέρες, όπου σκάβονται τα πάντα, ήρθα αντιμέτωπος με το πρόβλημα που κάνει τους άντρες πιο μπρουτάλ και τις γυναίκες υστερικές. Parking.
Οι δρόμοι στρωμένοι λαμαρίνα. Τα λεωφορεία στη σειρά το ένα πίσω απ'το άλλο και η αναπνοή των οδηγών να μυρίζει καυσαέριο. Τα πεζοδρόμια ασφυκτικά γεμάτα και η δημοτική αστυνομία να κόβει πυρετωδώς κλήσεις μπας και ανεβάσει τα έσοδα του ταμείου του δήμου μας.
Μισθωμένα parking; Τα πάντα γεμάτα. Κι εγώ τι να κάνω τώρα; Ψάχνω, πάνω και κάτω, περιμένοντας φανάρια και με τα πολλά πάω στο πιο χλιδάτο υπεραυτόματο parking της πόλης. Εκεί που βάζεις το οχηματάκι σου στο ασανσέρ και ευτυχώς δεν είχε γεμίσει ακόμα.
Το τι στελέχη είδα λοιπόν εκεί, δε λέγετε. Τι ταπείνωση ένοιωσα παρκάροντας το ταπεινό μου αυτοκινητάκι στην άκρη για να περάσουν τα καλογυαλισμένα jeep, και πόσο περίμενα για να έρθει το δικό μου ασανσέρ δε θέλω να το θυμάμαι. 4€ την ώρα. Έχασα και το ραντεβού μου.
Ήταν μια καλή ευκαιρία βέβαια να δω λίγο σινιέ κόσμο. Να καταλάβω επιτέλους τι παπούτσια και τη κοστούμια είναι στη μόδα. Διάσημοι βουλευτές; Μπα, ούτε ένας εκεί. Εκείνους τους πετυχαίνεις πλέον μόνο στις εκλογικές τους περιφέρειες να κάνουν βόλτες με τους παρατρεχάμενους να τους συνοδεύουν. Και οι συγκεντρώσεις; Αφήστε τα. Δεν αξίζουν μία πια. Πηγαίνουν μόνο όσοι είναι υποχρεωμένοι να πάνε λόγω ρουσφετιών τους στη λίστα αναμονής.
Είναι μια τρέλα.
Και θα ήθελα πολύ να φτιάξω ένα κολλάζ από τις μούρες των υποψηφίων που βρίσκω κάθε μέρα στο παρπριζ του αυτοκινήτου μου και στο γραμματοκιβώτιο μου, αλλά με συγχύζουν τόσο πολύ που τα μεταφέρω μαζικά στους κάδους (όχι ανακύκλωσης γιατί ακόμα δεν έχουμε από δαύτους) και ζω όνειρα νεοπλουτιστικά διαβάζοντας τα βιογραφικά τους. Έχουν καταφέρει πολλά αυτοί οι άνθρωποι. Ειδικά όταν μπορούν και εκτυπώνουν γιγαντοαφίσσες δέκα μέτρων με τις φάτσες τους για να τις βλέπουν οι μεροκαματιάρηδες μέσα απ' τα λεωφορεία.

Άντε να τελειώνουμε και μ' αυτό φίλοι απατεώνες.
Και μη διανοηθείτε να μου στείλετε κανένα προεκλογικό SMS διότι θα χεστούμε!

Θεσσαλονίκη. Εδώ που άνοιξε το πρώτο ελληνικό ΙΚΕΑ κι έκανε τους Αθηναίους να «σκάσουν» απ’ τη ζήλεια τους. Εργοστάσιο παραγωγής εσωτερικών χώρων. Ίδια διαμερίσματα σε όλο τον κόσμο. Σουηδική αισθητική, μαζική παραγωγή, hot dog με coca cola 1,5€ και ουρές που θυμίζουν κατοχικό γεύμα με δελτίο. Πίνακες σεμικρή ποικιλία με ακόμα πιο ελάχιστη φαντασία, βίδες που πωλούνται ξεχωριστά και Σουηδικά κεφτεδάκια.

Τέλως πάντων. Έχουμε στο μυαλό μας την ευκολία του να βρούμε τα πάντα σε έναν χώρο, σε φαινομενικά μόνο φτηνές τιμές, μιας κι εδώ τα μαζικά είναι και ευτελή. Μα ο Σουηδός σκέφτηκε κάτι, κάνοντας υποθέτω το διάβασμα του όσον αφορά το marketing και την καταναλωτική ψυχολογία.
Μας βάζει λοιπόν μέσα από μια μεγάλη είσοδο στην καρδιά ενός λαβύρινθου. «Ακολουθείστε το βέλος». Θέλεις μόνο ένα πράγμα; Πολύ κρίμα. Θα πρέπει να δεις όλη την έκθεση. Η κλειστοφοβία αρχίζει να κάνει αισθητά τα συμπτώματα της. Κάποιοι κινούνται αντίθετα ή προσπαθούν να κόψουν δρόμο μέσα από κρυμμένες διόδους καταλήγοντας πάλι στην αρχή. Ακόμα και μετά από μερικές επισκέψεις, είναι αδύνατο να βγεις αλώβητος από κει μέσα.
Και για να βρεις ένα από τα είδη στο site του Ikea; Επίσης Αδύνατο. Υπάρχει ο κατάλογος σε μορφή PDF και είσαι υποχρεωμένος να τον γυρνάς σελίδα-σελίδα. Αναζήτηση; Ούτε κουβέντα. Έβαλαν τελευταία ένα κουτάκι αναζήτησης, μα δεν κατάφερα να βρω τίποτα. Ίσως να δουλεύει μόνο στα σουηδικά.
Κι ας πούμε ότι θέλεις να πας στο κατάστημα τώρα που βγήκαν οι νέοι κατάλογοι και να καβατζώσεις έναν. Πάλι ατύχησες. Πρέπει να περιμένεις να έρθει στο σπίτι σου. Κι αυτό όταν οι υπεύθυνοι επιλέξουν τη γειτονιά σου.
Ε ναι, νομίζω είναι φανερό. Μας κάνουν χάρη.
Κι εμείς θα συνεχίσουμε να αγοράζουμε ράφια 1,5 κιλού μπορούν να σηκώσουν μόνο δυο φορές το βάρος τους και να τρακάρουμε μεταξύ μας μέσα στους διαδρόμους με τα κουκλίστικα δωμάτια.

Είναι εθισμός.
(Αν κάτι αξίζει, είναι ο παιδότοπος, μα δε μ' αφήνουν να μπω...)

Θα γίνουν κάρβουνο όλα. "Φύγετε".
Που;
Οι φλόγες θα φάνε το μέρος που γεννήθηκες. Δε θα υπάρχει τίποτα αύριο εκεί. Κι εσύ άνθρωπος δίχως παρελθόν. Σχεδόν αγέννητος. Τι προτιμάς; Λεν ότι ο θάνατος της φωτιάς είναι φριχτός.
Κάποιος να βοηθήσει. Ήρθαν άνθρωποι μεγάλα van. Δημοσιογράφοι.
Να καταγράψουνε τη φρίκη. Νωθροί και άμαθοι στις μάχες τέτοιου είδους. Πες τους τι νοιώθεις και θα φύγουν.
Φύγε κι εσύ. Σώσε τον εαυτό σου. Μάζεψε τα παιδιά σου κοντά να τα προσέχεις και τρέξε μακριά.
Μην έρθεις ούτε αύριο. Το μόνο που θα δεις θα είναι τεθλιμένα κλιμάκια της ηγεσίας και της τοπικής αυτοδιοίκησης. Πονούν μαζί σου, μα σε διαβάζουν. Αύριο θα σε χρησιμοποιήσουν. Εσένα και το πάθημα σου. Εσένα και το δίκαιο που σε πνίγει. Την παράφωνη οργή σου. Ποιος φταίει; Γιατί; Τι σημασία έχει για έναν αγέννητο;

Το ξέρουν όλοι πως οι ανίσχυροι το δίκιο τους δε βρίσκουν σ' αυτή τη γη.
Τουλάχιστον πολέμησες εσύ. Κι εσύ, κι εσύ. Μακάρι κι εγώ. Μα μόνο βλέπω.
Και δεν είναι μόνο το ότι θα μπορούσα να ήμουν στη θέση σου. Άλλωστε όλοι δεμένοι ήμαστε σ' αυτό το φριχτό τσίρκο.
Τσίρκουλο με θέαμα τον δυνατό να τρώει με γυρισμένη πλάτη στον αδύναμο που αργοπεθαίνει.
Πάντα έτσι ήτανε. Για πάντα έτσι θά 'ναι.

Βρέχει εδώ τώρα. Βρέχει στα βόρεια. Ειρωνικά σκάζουν οι σταγόνες στο μπαλκόνι μου και κοροϊδεύει η θεία δίκη.
Ο απο μηχανής θεός ξύπνησε στραβά και πάλι.

Γιατί;

φωτό από το skai.gr

Ευτυχία να βλέπεις τα παιδιά δίπλα να παίζουν χαρούμενα. Μπορείς να φτιάξεις κι εσύ κανένα πυργάκι με υγρή άμμο, φτάνει πρώτα να καθαρίσεις τις γόπες. Ανέμελες στιγμές, μα πρόσεξε όπως τεντώνεσαι νωχελικά γιατί μπορεί να χτυπήσεις κάποιον.
Αδειάζουν και γεμίζουν τα τραπέζια στις ψαροταβέρνες, σπανίζει το χταπόδι, με την τιμή του πλοκαμιού συνδεδεμένη με το επιτόκιο της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας και οι αποχετεύσεις σου βρωμάνε σαν την κόλαση αετονύχη ξενοδόχε, που δεν ξέρω ποιος σου είπε ότι το χάνι σου είναι 4 αστέρων και θες να οικονομάς τόσα ώστε να μη δουλεύεις και το χειμώνα. Κι εσύ κάγκουρα με τα σκυλάδικα στο τέρμα που περνάς αξημέρωτα κάτω απ’ τα παράθυρα.

Μπορείς να πυροβολήσεις κάποιον στις διακοπές αν θέλεις ή να πλακωθείς για μια θέση parking στην πλατεία. Η ζέστη και η υγρασία εκτός από ερωτισμό πολλές φορές προκαλεί και νευρική συμπεριφορά, οπότε ρίξε μια νυχτερινή βουτιά προσέχοντας βεβαίως τους φυτεμένους προβολείς των παραθαλασσίων clubs στα ρηχά.

Θα πάρω τα βουνά.

Περιμένω να δω πότε θα αλλάξουν αυτές οι μόδες. Να πλουτίζουν τα χωριά στις αμμουδιές και να ερημώνουν όλα τα υπόλοιπα. Να υπάρχει status στο μαύρισμα και στα νησιά και στην επιστροφή όλοι να λένε τι τέλεια που πέρασαν ως μέρος μιας αγέλης.

Αυθυποβολή; Ίσως. Ανάγκη για κοπάδιασμα; Μπορεί. Αλλά δεν γκρινιάζω τόσο ως γέρος με αιμορροΐδες γιατί ξυπνώ στραβά τα καλοκαιρινά πρωινά. Απλά νομίζω ότι working class hero αξίζει κάτι καλύτερο. Χωρίς εκμετάλλευση...

Καλύτερα να πας Ευρώπη. Είναι πιο cool, κοστίζει το ίδιο (και φθηνότερα;) και πληρώνεις κάτι παραπάνω στα μουσεία, μα βλέπεις περισσότερα. Κατά πως τα λέει και η αγαπητή Ρίκα Βαγιάνη στη στήλη του Έθνους. Βιένη, μουσική και βιβλία. Fucking A!

Στο σκουπιδαριό της Ελλάδας, στο ανώνυμο μοντέλο που πόζαρε άθελα του κάτω απ’ το κύμα στην φώτο μου και στον μαλάκα τον 7 που θεωρούσε μεγάλη μαγκιά να γράψει τη θύρα της ομάδας του σε οδικές πινακίδες δυο νομών, σε επικίνδυνες στροφές, τοίχους κλπ.

FYI: Δεν τα πέρασα εγώ αυτά. Πέρασα καλά. Όχι μαγικά, αλλά καλά.
I'm back.

Έτσι που βλέπεις ειδήσεις παραμιλάς. Είναι σκατά η ζωή μάλλον κι αυτό το καλοκαίρι.

Άλλοι τα περνάνε βέβαια αυτά. Όχι εσύ. Σε κάποια άλλη πόλη, σε άλλη χώρα, σε παράλληλη διάσταση. Τι σημασία έχει; Λες και θα συνεχίσεις να προβληματίζεσαι μετά τη λήξη του δελτίου ειδήσεων. Θα συνεχίσεις; Ναι;

Συγγνώμη που σε υποτίμησα. Εγώ ξέρεις δε συνεχίζω. Δε σκέφτομαι τίποτα. Μόνο προσπαθώ να σκεφτώ λίγο πιο περίτεχνες και εντυπωσιακές βρισιές για τον εαυτό μου και το ανθρώπινο είδος.

Εμπρησμοί και εγκλήματα πάθους. Κλιματιστικά και εμπόριο ναρκωτικών. Αυτοκίνητα σε κακοποιημένη άσφαλτο, αυτοκτονίες και καταχρήσεις δημοσίου χρήματος. Σκουπίδια και συλλήψεις αθώων. Ταυτόχρονος οργασμός τεράτων. Σ’ αρέσει;

Μ’ αρέσει. Είναι ο μόνος τρόπος για να γίνουμε πλούσιοι κάποτε.

Ή μακαρίτες.

Ζούμε στα άκρα έτσι;

Θα κατεβούμε ποτέ στους δρόμους;

Περιμένεις την επανάσταση;

Έστω, καθώς κοιμόμαστε στο απαλό μας μαξιλάρι από πούπουλα αμερικανικού ονείρου.

Συγχώρεσε με για τη μιζέρια. Δε θα ‘λεγα τίποτα αν δεν ένοιωθα το χέρι της στον ώμο μου.

Καληνύχτα.

Εχμ... ναι. Η ψυχική ισορροπία αυτών των ανθρώπων κρέμεται από μία κλωστή.

Και μετά όπως όλοι, θα φτάσουν στις παραλίες, θα γεμίσουν άλλοι τα beach bar, άλλοι τις λωρίδες άμμου ανάμεσα στα beach bar, θα μπουν στη θάλασσα να σβήσουν την κάψα τους -και να δικαιολογήσουν το γεγονός ότι τις τελευταίες δύο και βάλε ώρες προσπαθούσαν να φτάσουν- θα σχολιάσουν τις κοιλιές και τις κυταρίτιδες αλλήλων, θα αλειφτούν με αντηλιακά και θα κρυφοχαλβαδιάζουν τους stars τις παραλίας, σκοντάφτοντας ταυτόχρονα πάνω σε ψάθες και ομπρέλες.

Και μετά, το βραδάκι, άντε όλοι μαζί πίσω γιατί αργεί ακόμα η άδεια. Κι άντε να πείσεις τη Δευτέρα τους συναδέλφους ότι πέρασες καλά (μην τσιμπάς, είναι πολύ πιθανό να πέρασαν τα ίδια).

Ουφ...

Πρέπει να υπάρχει κάτι καλύτερο απ' αυτό.

Ίσως το Αρκοτέστ; (να πάρει ευχή, πάλι ισοβίτης βγήκα)

Πόρτο Κουφό ©2007

Μπορείς να χαθείς εδώ με μια κρύα μπύρα.
Ή μπορείς να τρελαθείς ανιχνεύοντας την ουσία του στο μυαλό σου μια Δευτέρα πρωί στη δουλειά.

Μπορείς πάντα να φτιάξεις τη βαλίτσα σου και να μετακομίσεις εκεί...
Αλλά τώρα σοβαρά... ποιό από τα workaholic androids θα μπορούσε να ασχοληθεί με την αλιεία;

Κι έπειτα... ο χειμώνας στη θάλασσα είναι για γερά στομάχια.

Τουρίστα...

Καμία ανάμνηση. Κανένας κίνδυνος.
Είμαι απέναντί σου, μα κρύβομαι καλά κι εσύ κοιτάζεις γύρω χωρίς να σ' ενοχλεί το αδιάκριτο μου βλέμμα που χαϊδεύει το περίγραμμα σου.
Συνεχώς και κατ' επανάληψη.
Μια βιαστικά γλιστρά κι άλλοτε πάλι στέκεται στις λεπτομέρειες σου.
Στο μέρος πίσω από τ' αυτί, στα ασημένια κουμπιά που πιάνουν το πουκάμισο σου, στις άκρες των δακτύλων που τα τυλίγεις μεταξύ τους σα να περιμένεις κάτι.
Και σταυρωμένα πόδια κάτω απ' τη θέση σου. Στάση άβολη, αμυντική.

Ίσως και να με προαισθάνεσαι εδώ γύρω. Γι' αυτό τραβώ το βλέμμα μου ενστικτωδώς όταν κατά το μέρος μου κοιτάς. Σα να μη μου αρέσει ο ρόλος του εισβολέα, μα κάτι υπάρχει που με καθηλώνει εκεί.

Το άγνωστο;

Όχι. Άγνωστο είναι τα ερωτηματικά που μας μένουν από τις αυθαίρετες ιστορίες που φτιάχνουμε μόνοι στο μυαλό μας κοιτώντας χαριτωμένες λεπτομέρειες. Ευχάριστα παραλειπόμενα κάποιας οντότητας. Μια πιθαμή λευκή σάρκα πάνω απ' τη μέση που δραπέτευσε άθελα της, ένα τυχαίο μα θεσπέσιο νεύμα, μια σωματική στάση αβοήθητου αγγέλου υπό την αδράνεια της στιγμής.

Φωτογραφίες ζωντανές.

Ας σε βαφτίσω λοιπόν αντικείμενο του πόθου σκοτεινό κι ας περιμένω ανασαίνοντας ήρεμα.

Τον άνεμο.
Αυτός αναδεικνύει τις κρυμμένες λεπτομέρειες οποιουδήποτε υποκειμένου.
Μπορεί να σε χαϊδεύει ζεστά κι εσύ να κλείσεις τα μάτια σου απολαμβάνοντας κάποια απρόσμενη γεύση, ή με τη βία να σε κουνήσει κάνοντας σε να πιαστείς απελπισμένα από οποιοδήποτε σταθερό σημείο.

Κι όμως. Κάτι μ' ενοχλεί σ' αυτή μου την ιδέα.
Ίσως να είναι που έδωσα στον εαυτό μου θεϊκές ιδιότητες.

Όχι, όχι. Καλύτερα να φύγω. Ακόμα κι αν φυσήξει μέσα σ' αυτό το δωμάτιο, κάτι που τώρα φαντάζει ανόητη φαντασία, δε θα ήθελα να δω την επίδραση του πάνω σου.

Εξάλλου το μόνο που μπορώ να κατευθύνω είναι τα ίδια μου τα μέλη μέσα από τα μπατζάκια ενός παντελονιού τα πρωινά. Κι αυτό μου φτάνει.

@ακουστικά.Rammstein-Stripped

@photo.chipil

σαν πολυέλαιος κρέμεται απ’ τα ταβάνια των σπιτιών και τριγυρνά σαν ερπετό στους δρόμους σε χαρακιές των εποχών στις φάτσες των ανθρώπων που φοβισμένοι περιμένουν αδημονούν σχεδόν ηδονικά φοβούμενοι το γέλιο τους το ίδιο.

Αυτά σκεφτόμουν παστωμένος μέσα σε μια χαοτική κατάσταση που περιλάμβανε ορδές από ανθρώπους που στέκονταν όρθιοι περιμένοντας. Κάποιοι απ’αυτούς ήρθαν νωρίς κι έπιασαν στα τοιχώματα και στα παράθυρα μια θέση. Ξεκλείδωσαν τα κόκαλα των ώμων και συμπτύχθηκαν ώστε να καταλαμβάνουν λιγότερο χώρο. Όπως τις σιδερώστρες που φυλάμε σε μια γωνιά. Πτυσσόμενοι κι εμείς. Κι ανακατεύτηκαν χνώτα πολλά και ηλικίες. Γκρίνιες και βλέμματα απλανή ή και δυστυχισμένα. Μια αόρατη πέψη σκέψεων που συντελείται αθόρυβα και οι αρσενικοί με αντανακλαστικά βλέμματα, κάποια απ’αυτά ζωώδη, φαντάζονται τα σφριγηλότερα από τα θηλυκά χωρίς ρούχα.

Τι περιμένουμε όλοι εκεί; Μια πόρτα δημόσιας υπηρεσίας, ή μια διαδρομή δεκάδων στάσεων ή τώρα που το σκέφτομαι, τον κύριο Γκοντό για να μας δώσει δανεικά ή κάποιον θαυματοποιό για να μας θεραπεύσει

comfort zone: Τύπος διανοητικής κατάστασης ο οποίος δημιουργεί νοητικά όρια, μέσα στα οποία ένα άτομο αποκομίζει μια αίσθηση ασφάλειας.

Το δικό μου comfort zone είχε ακτίνα 1 μέτρο. Τώρα είναι 13 εκατοστά. Σαν άνθρωπος της πόλης νιώθω πανικό. Κλείνω κάποια από τα αισθητήρια όργανα του σκάφους. Ρυθμίζω αναλόγως κάποια άλλα... Όραση: Σε άπειρο βάθος πεδίου. Ακοή: stand by. Όσφρηση: off. Αφή: Off. Γεύση: Memory mode.

Πίστεύω πως θ’αντέξω λίγο ακόμα έτσι.

Κοίτα τους στρατηγέ μου. Αυτοί είναι οι άνθρωποι μου. Αυτός είν’ ο στρατός που θα οδηγήσει την επανάσταση μου. Άνθρωποι κουρασμένοι. Ολοένα και πιο υπομονετικοί. Πιο συνεργάσιμοι. Πιο αδρανείς. Φέρτε οθόνες. Δείξτε μας περισσότερες διαφημίσεις. Είμαστε σε θέση. Όργανα γυμναστικής, εσώρουχα, παγωτά, αυτοκίνητα, ξυραφάκια μιας χρήσεως, καθαριστικά μπάνιου και αθλητικά παπούτσια. .. Φρίκαρα τώρα, αλήθεια. Λέω να φύγω. Αντίο στρατέ μου. Αντίο!

@ακουστικά.PattiSmith - Gimme Shelter
@photo.smashmethod

Τα κάνει όλα καλύτερα από σένα ο Τζώνυ.
Και περιμένει στη στροφή για να 'ρθεις, ήρεμος, νηφάλιος, λουσμένος στην αυτοπεποίθηση του και βέβαιος για τους λάθος χειρισμούς σου.
Θα σε κοιτάξει με απάθεια στα μάτια και θα σου πει «στο είπα» και «σε ξέρω. Δεν είσαι πλέον άξιος εμπιστοσύνης».
Κι αν δεν σ' έκανε να καταρρεύσεις την πρώτη φορά ο Τζώνυ, θα καταρρεύσεις σύντομα μπροστά του. Και καθώς κλαις επάνω στο χαλί τη φύση σου την άχρηστη, στη σκέψη σου θα έρχεται το στόμα του να αρθρώνει αυτές τις λέξεις.
Μα αλήθεια τι κερδίζεις όταν κοιτάζεις το είδωλο που φτιάχνεται από άλλα μάτια και αυτιά απ' τα δικά σου;
Μήπως και που θα 'ναι πιο γλυκεία η αναγνώριση, θα 'ρθει ποτέ σε ανθρώπους σαν κι εσένα;Σφίξε τη ζώνη σου λοιπόν στο παντελόνι, και βάλε το ανοιξιάτικο σακάκι. Ψέκασε τη μοσχοβολιά των αρετών σου στο ανοιχτό πουκάμισο και χτενίσου με φροντίδα.

Αντίο Τζώνυ επικριτή. Άλλαξαν πλέον οι καιροί. Θα περπατώ σ' άλλα στενά κι αν κάποτε σε συναντήσω επέτρεψε μου να κεράσω έναν σκέτο καφέ που πάει με το κουστούμι σου.

@ακουστικά.Nick Cave & the bad seeds – Messiah Ward

-Άνθρωποι είναι αν τους κοιτάξεις μες στα μάτια, καθώς καρφώνουν την καρδιά σου με χτυπήματα γερά.
Άνθρωποι με μάτια άπληστα στο πρώτο βλέμμα, που θα χτυπάν αδίστακτα με τέτοια σιγουριά κι ακρίβεια σαν να το κάνουν κάθε μέρα.
Άνθρωποι με κρέας μαλακό, ζωντανά εντόσθια και ζεστούς λαγόνες. Δάγκωσε δυνατά λοιπόν και φτύσε το αίμα το πικρό, μέχρι στα πόδια σου να σέρνονται υποχείρια σου πια.

-Μα τι ’ναι γέρο αυτά που λες;
Ακόμα κι αν πέσει ο ουρανός, και η μηλιά στον κήπο μας δαίμονες να καρπίζει, δε γίνομαι αρπαχτικό εγώ. Δεν έχω με τη φάρα τους να κάνω.

-Κι όταν σου φαν τις σάρκες με τα κοφτερά τους δόντια, σαν τι θα κάνεις με την περηφάνια τότε; Θα σε κρατήσει όρθιο νομίζεις; Ή μήπως θα σε σύρει αιμόφυρτο ως την ποδιά της μάνας;

-Και τι να κάνω;

-Γίνε μαχητής.

@ακουστικά.Pink Grease-Fever
[audio=http://www.fileden.com/files/2006/7/9/118314/Fever%20%28Pink%20Grease%29.mp3]

επίθεση τώρα.

]]> http://panoplia.wordpress.com/2006/11/26/%ce%95%cf%83%cf%8d-%ce%b5%cf%83%cf%8d-%ce%b5%cf%83%cf%8d/ Sun, 26 Nov 2006 21:24:00 +0000 dr.Uqbar http://panoplia.wordpress.com/2006/11/26/%ce%95%cf%83%cf%8d-%ce%b5%cf%83%cf%8d-%ce%b5%cf%83%cf%8d/ Κάθεσαι πάνω σε περίτεχνα διακοσμημένο θρόνο. Ψηλότερα από μένα. Δε με κοιτάς. Μ' εξουσιάζεις.

Η κυρία Ένα σιδερώνει ώρα τώρα. Αν παρατηρήσεις καλύτερα θα τη δεις να σκουπίζει τον ιδρώτα της. Κάπου-κάπου κοιτάζει τη βροχή.

Ο κύριος και η κυρία δύο κάθονται αντικριστά στο τραπέζι της κουζίνας με κατεβασμένα μάτια. Δε λένε τίποτα. Ίσως να δειπνούν.

Η κυρία τρία τσιρίζει πάνω από το παιδάκι της που έχει κολλήσει με την πλάτη στο τζάμι. Αν δεν ήταν ο θόρυβος του δρόμου θα ορκιζόμουν ότι την ακούω. Τώρα σηκώνει και το χέρι της. Το παιδάκι φυλάγεται κάτω από τους αγκώνες του.

Οι κουρτίνες τέσσερα φωτίζονται από ένα πράσινο πορτατίφ. Κάποιος διαβάζει. Μπορείς να δεις από τις σκιές πότε γυρνάει τις σελίδες του βιβλίου. Η σκιά μεγαλώνει όταν το χέρι πλησιάζει το πορτατίφ. Νομίζω ότι οι γλάστρες του έχουν ξεραθεί εδώ και καιρό.

Ο κύριος πέντε καπνίζει κοιτώντας τον ουρανό. Η κυρία πέντε πίσω του κάτι πρέπει να του λέει. Ο κύριος πέντε δε φαίνεται να της δίνει σημασία.

Ο νεαρός έξι στέκεται μπροστά από ένα μόνιτορ που εκπέμπει ένα ηλεκτρικό γαλάζιο χρώμα. Ακίνητος για ώρα.

Οι κουρτίνες επτά στέκονται ασάλευτες. Τίποτα το ενδιαφέρον εδώ εκτός από το ύφασμα της σχισμένης τέντας που κρέμεται θλιμμένα.

Η κυρία οκτώ βλέπει τηλεόραση στα σκοτεινά ξαπλωμένη σε έναν καναπέ. Οι εναλλαγές του φωτός φανερώνουν κάπου-κάπου τα βουρκωμένα μάτια της πάνω από το εμπριμέ σεντόνι. Πρέπει να παίζει κάποιο δακρύβρεχτο σήριαλ αυτήν την ώρα.

Τα πόδια εννιά κατεβάζουν τα στόρια τρίζοντας με το γνωστό νυχτερινό κρότο που σηματοδοτεί το τέλος άλλης μιας αδιάφορης ημέρας που δεν θα καταγραφεί σε κανένα ημερολόγιο...

...εκτός ίσως απ' το δικό μου. Δε σκέφτομαι, δεν κρίνω, δεν ποθώ. Απλά υπάρχω καίγοντας το τελευταίο τσιγάρο της ημέρας.

Στα ακουστικά της πανοπλίας: Beta band – Dry the rain (1998)
(στην candyBlue που περιμένει να στεγνώσει η βροχή)

...ως σύνδρομο ανθρώπινης συμπεριφοράς, το σύνδρομο Wilson επηρεάζει άτομα όλων των κοινωνικών στρωμάτων, ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας προερχόμενα κυρίως από αμιγώς αστικές κοινωνίες.

Στα ακουστικά της πανοπλίας: The Havalinas . High hopes (1990)

Στη μνήμη του Arthur Lee των Love (τον πρώτο έγχρωμο χίπυ) που πέθανε την Πέμπτη 3/8/2006 σε ηλικία 61 ετών. Τα τραγούδια του έζησαν και θα ζουν για πάντα!

Απλά, ποτέ οι υπεράνθρωποι δεν ήταν φτιαγμένοι για τόσα.
Εξάλλου, οι περισσότεροι είναι απλά αμερικανοί πολίτες, μάλλον χωρίς κοσμική συνείδηση.

Οπότε, καλύτερα να καθήσουμε κι απόψε μπροστά στην TV για να δείξουμε, ίσως με έναν κόμπο στο λαιμό, το φτηνό ενδιαφέρον μας, και τα "καλά" νομοσχέδια θα περάσουν μέσα στο καλοκαίρι...

Στα ακουστικά της πανοπλίας: Editors. Munich (2005)

Παρακάτω ένα κομμάτι δρόμου που φτιάχνεται εν όψει των εκλογών. Εκατό μέτρα περίπου. Μόνο φαγάνες ακίνητες..Κι ένα εκκλησάκι με σβησμένο καντήλι παρατημένα από κάποιο παλιό δυστύχημα σε μία από τις επικίνδυνες στροφές.

Στο χωριό είδανε καινούριο αυτοκίνητο. Κοιτάζουνε μέσα κάνα δυο που έτυχε να περνάνε από τον κεντρικό. Στο καφενείο μερικοί γέροι, τραπεζάκια έξω –για να βλέπουνε το δρόμο, που δεν περνάει τίποτα- κάνα δυο πενηντάρηδες από την πόλη πίνουν τσίπουρα και λένε τα δικά τους. Όταν βγουν στη σύνταξη λένε θα έρθουν να μείνουν μόνιμα. Και τι θα κάνουν;

Καπνά δεν έχει φέτος. Ποιος να βάλει; Τα περσινά στοιβάζονται ακόμα -γαμώ την Ευρωπαϊκή μας ένωση- να πάρουνε καμιά επιδότηση για την αγρανάπαυση τουλάχιστον.

Τα παιδιά δουλεύουν στην πόλη. Σε σούπερ μάρκετ, κούριερ, κομμωτήρια και τέτοια.. Βγάζουν καλά λεφτά λεει κάποιος πατέρας (400 ευρώ το μήνα) εδώ τι να κάτσουν να κάνουν; Έρχονται μερικά για το πανηγύρι το καλοκαίρι. Χορεύουν ωραία τα θρακιώτικα.

Στην επιστροφή, με βαριά καρδιά. Ο τρελός του χωριού –όλα έχουν από έναν- μου γνέφει για να του δώσω κάνα ευρώ για να πιει ρετσίνα.
Του χαμογελάω...σε μια ώρα θα είμαι στην πόλη.

Ζούμε στην εποχή της εικόνας. Κι έχω πραγματικά βαρεθεί να το ακούω. Κάποτε μια εικόνα άξιζε χίλιες λέξεις. Τώρα δε μου λένε τίποτα. Τουλάχιστον οι περισσότερες.

Το να βομβαρδίζεσαι νυχθημερόν από εικόνες δε μπορεί να είναι καλό. Χάνεις τις αναμνήσεις. Τις εικόνες σου.

Έχουμε στη διάθεση μας απίθανες τεχνολογίες για να τραβάμε φωτογραφίες παντού και πάντα. Να τις αποθηκεύουμε σε κομματάκια πλαστικού σε μέγεθος γραμματοσήμου. Να τις στέλνουμε στο internet για να τις βλέπει ο καθένας. Μα όσο οι αυτές οι τεχνολογίες διαδίδονται τόσο περισσότερες κάρτες μνήμης μένουν άδειες. Τόσο λιγότερες φωτογραφίες τυπώνονται. Τόσο οι εικόνες οι δικές μας είναι άδειες και ασήμαντες.

Δεν υπάρχουν πλέον νοήματα στις εικόνες. Μπορεί καμιά φορά κρυμμένα, υποσυνείδητα, μαγειρεμένα από κάποιον αριστοτέχνη επαγγελματία της διαφήμισης, για να υποκύψουμε στο μήνυμα του, μα ως εκεί.

Το φιλμ πέθανε. Αλλά δε φταιει αυτό. Ο υπερκορεσμός της εικόνας προϋπήρχε της ψηφιακής τεχνολογίας. Τα πρότυπα που τόσο μισούμε έτσι μας επιβλήθηκαν. Συγκρίνουμε και αναζητούμε οτιδήποτε κι αν δούμε στην τεράστια βάση δεδομένων άχρηστων εικόνων που έχουμε στο κεφάλι μας. Τίποτα βέβαια ποτέ δεν ταιριάζει. Και το αποτέλεσμα; Αδιάφορο.

Θα στεκόμασταν άραγε το ίδιο αδιάφορα μπροστά από έναν πίνακα της Frida Kahlo; Πιθανότατα.

Αν δεν το κάνουμε κάποιοι θα γελάσουν γύρω μας. Στα σίγουρα. Θα ήμασταν διαφορετικοί. Και αν κάτι σιχαίνεται ο όχλος είναι η διαφορετικότητα. Όχι οποιαδήποτε διαφορετικότητα. Αυτή που δεν μπορεί να καταλάβει. Αλλά ο όχλος είναι μεγάλο κεφάλαιο, όπως και η παιδεία, τα οποία ξεφεύγουν από τις περιορισμένες δυνατότητες του γράφοντος.

Γύρω μου άσχετοι πασχίζουν να αποκτήσουν περισσότερα megapixels και περισσότερα megabytes (χωρίς να γνωρίζουν ακριβώς τι είναι αυτά). Αλλά μόνο οι εικόνες που θα δούνε θα είναι αυτές που θα απαθανατίσουν. Και θα είναι κατώτερες των άλλων. Και τα megapixels θα μπούνε σε κάποιο συρτάρι αργά ή γρήγορα.

Κι έτσι σιγά-σιγά κανείς δε θα θεωρεί την εικόνα τέχνη. Ούτε την τέχνη τέχνη, ούτε την εικόνα εικόνα.
Και το μαχαίρι που εύχεσαι να έσφιγγες στο χέρι σου όποτε άκουγες κάποιον ότι θα μπορούσε να ζωγραφίσει άνετα όπως ο Kandinsky, άστο να πέσει.

Τα πάντα ισορροπούν συνδυάζοντας αντίθετες δυνάμεις.
Δύο, τρία, δέκα, είκοσι δύο αντίθετα πράγματα που η δύναμη τους πρέπει να είναι ίδια στο σημείο επαφής.

Όλη μέρα αφαιρείς δυνάμεις και προσθέτεις. Σαν μπακαλόγατος στην πλάστιγγα. Παίζεις τους ρόλους σου, πότε πρόθυμα, πότε όχι, για να ζεις ως σώφρων και να μη σε παίρνουν χαμπάρι οι διπλανοί σου, μέχρι να έρθει η νύχτα και να τα αφήσεις όλα αυτά στο πάτωμα μαζί με τα ρούχα σου για λίγες ώρες. Να ανακτήσεις δυνάμεις.

Να ονειρευτείς τους ίδιους ρόλους και τις ίδιες ισορροπίες. Και αν είσαι τυχερός θα τα δεις να καταρρέουν και να γίνονται σκόνη μαζί με το σύστημα αξιών σου, και να μείνεις γυμνός. Tabula rasa. Χωρίς τον προστατευτικό ιστό που οι στοργικές αράχνες ύφαιναν τόσον καιρό για σένα. Τι θα ήσουν άραγε; Ένα πρωτόζωο με συνείδηση και μητρικά ένστικτα; Ένας απλοϊκός γεωργός με όλη τη σοφία της γης στα χέρια του; Ένας άγριος που θα εκστασιάζεται στη θέα μία μπάλας ποδοσφαίρου; Κάποιος αδίστακτος που εύκολα θα κατέβαζε τη γροθιά του σε έναν συνάνθρωπο για να δειπνήσει πάνω στα σπλάχνα του;

Και το επόμενο πρωί ξανά ντύνεσαι τους ρόλους σου. Πατέρας, μητέρα, τέκνο, αφεντικό, γκόμενα, υπάλληλος, παιδαγωγός, εραστής, νοικοκυρά, slacker, σύζυγος, δυναμικός και ισορροπημένος.
Ισορροπημένος uber alles.
Μέχρι την επόμενη φορά που κάτι θα πάει στραβά, και όλο αυτό το τοτέμ του παράδοξου που κρατάς όρθιο θα καταρρεύσει. Γιατί οι αντίθετες δυνάμεις δεν κοιμούνται ποτέ.

Διάβολε πάλι ξεμείναμε από Prozac. Πως θα παίξω τώρα το ρόλο του ανέμελου παραθεριστή και όχι του μεγάλου θεριστή;

Τελικά η καλοκαιρινή μελαγχολία είναι πολύ χειρότερη από αυτή του χειμώνα.

Στον Nick Drake που σήμερα θα έκλεινε τα 58 του και τον προβλημάτιζαν πολύ οι ρόλοι.

Πάλι κοκκίνισε το φανάρι. Κι εμείς εκεί. Εγώ και το αμαξάκι μου βράζουμε μέσα στο καλοκαιρινό μεσημέρι. Ανάβω ένα ακόμα τσιγάρο και ανεβάζω την ένταση στο ραδιόφωνο. Γράφω κάτι στο τεφτέρι μου για το blog. Ως πότε άραγε θα το κάνω; Ίσως μέχρι να ξεχρεώσω το αμαξάκι μου. Μπα. Έχω ακόμα χρόνια. Πούλησα την ψυχή μου και γι αυτό. Κι έχω πληρώσει σύμφωνα με έναν πρόχειρο υπολογισμό το καπό και τα δύο μπροστινά φτερά. Δανεικά όνειρα.

Και περίμενα -σαν σε διαφήμιση- να σκίζω τον αέρα τρέχοντας στα χωράφια, ίσα να προλαβαίνω να βλέπω με την άκρη του ματιού μου τα χρώματα των δέντρων να ανακατώνονται με εκείνο του ουρανού κάτω από τον απειλητικό γκρίζο ουρανό. Μα κάθομαι ακόμα στο φανάρι και περιμένω υπομονετικά. Όπως συνήθως.

Κοιτάζω ένα γύρο τους προσωρινούς μου γείτονες για λίγο, μέσα στα αμαξάκια τους. Βλέμματα χαμένα. Ποιος ξέρει τι σκέφτονται σ’αυτό το κενό νεκρού χρόνου. Μπορεί τη λίστα με τα ψώνια, ίσως τη γυναίκα ή το blog τους. Τι είναι έρωτας, πότε θα πεθάνουν, πως θα τα βγάλουν πέρα; Κι ο κύριος πίσω μου κρατάει με δυσκολία τα μάτια του ανοιχτά. Καταναλωτικός οργασμός αυτισμού για φτωχούς.

Και παραδίπλα οι έξυπνοι αετονύχηδες που παραβιάζουν τη λωρίδα για να σου φάνε τη σειρά στη στροφή και να μην περιμένουν στην ουρά. Ακόμα κι εδώ ανταγωνισμός. Ακόμα κι εδώ, λοβοτομημένοι κρετίνοι. Όπως παντού.
Είναι οι ίδιοι που στο επόμενο φανάρι θα αδειάσουν το τασάκι τους στο δρόμο. Ή θα πετάξουνε το κουτάκι της σκατολάδας τους. Οι ίδιοι που γεμίζουν με σακούλες τις παραλίες και ψαρεύουν παράνομα με δυνατά φώτα τις νύχτες κάτω απ’ τη μύτη του λιμενικού. Οι ίδιοι που ίσως αύριο θα διδάσκουν τα παιδιά μας στο σχολείο. Ή θα μας διαρρήξουν το σπίτι. Ή θα μας πουλήσουν ένα σπίτι.
Θεωρώ ότι βαρέθηκα τόσο που πλέον δε με νοιάζει.
Έχω περάσει απέναντι.
Σε λίγο καιρό θα είναι έτοιμο αυτό που σχεδιάζω καιρό. Διπλό κανονάκι για το αμαξάκι μου. Ένα εμπρός κι ένα πίσω. Κάνες από ατσάλι. Εκτοξευτήρας συμπιεσμένου αέρα, και αυτοκόλλητες νάρκες μικρού βεληνεκούς με χρονοκαθυστέρηση.

Κάφροι, φυλάχτε τ’αμαξάκια σας!

Στα ακουστικά της πανοπλίας: The Clash . Brand new Cadillac (1979)