Στην αρχή της εκδήλωσης ακούσαμε ένα δημοτικό για την πτώση της Πόλης που την εξηγούσε ως "θέλημα Θεού". Έπειτα, κείμενο και ποίημα για το Κρυφό Σχολειό που κράτησε άσβεστη την ελληνική παιδεία. Στη συνέχεια πληροφορηθήκαμε ότι η έναρξη της Επανάστασης κηρύχθηκε στις 25 Μαρτίου 1821 στην Αγία Λαύρα, με όλη τη σχετική φιλολογία περί ταυτόχρονου "Ευαγγελισμού" Θεοτόκου και Γένους. Τα γεγονότα της Επανάστασης προσπεράστηκαν τηλεγραφικά και συνθηματολογικά -η άλωση της Τριπολιτσάς φυσικά αναφέρθηκε χωρίς τη σφαγή που επακολούθησε- καμία αναφορά στις εμφύλιες διαμάχες και στο ρόλο των Μεγάλων Δυνάμεων δεν έγινε και κάπως έτσι φτάσαμε στα 1829 οπότε, σύμφωνα με τα κείμενα, απελευθερώθηκε ένα τμήμα της Ελλάδας.

Κι εκεί που νόμιζα ότι είχα ακούσει αρκετά, στο τελευταίο μέρος της γιορτής που ήταν αφιερωμένο στην Επανάσταση στη Μακεδονία άκουσα έκπληκτος να επεκτείνεται η ιστορική αφήγηση μέχρι τους Βαλκανικούς Πολέμους και την απελευθέρωση των μακεδονικών πόλεων από τον ελληνικό στρατό με επικεφαλής το διάδοχο Κωνσταντίνο και ενώ είχε προηγηθεί αναφορά στο Μακεδονικό Αγώνα, κατά τον οποίο οι Έλληνες είχαν να αντιμετωπίσουν δυο θεριά, τους Βούλγαρους και τους Τούρκους... Α! Κόντεψα να το ξεχάσω: μέχρι και η Κόκκινη Μηλιά και ο Μαρμαρωμένος βασιλιάς είχαν θέση σήμερα στα όσα αμετροεπή ακούστηκαν.

Δεν ξέρω αν οι συναδέλφισσες που ανέλαβαν τη διοργάνωση της εκδήλωσης τα πιστεύουν όλα αυτά, αν τα θεωρούν "χρήσιμους" εθνικούς μύθους ή αν απλά βαριόντουσαν και τα αντέγραψαν από παλιότερα κείμενα σχολικών εορτών, αλλά όπως και να 'χει με έκαναν να χαρώ που τα περισσότερα παιδιά δεν έδιναν καμία σημασία σε όσα ακούγονταν. Υποψιάζομαι όμως ότι και τα ίδια έχουν ήδη εμποτιστεί με παρόμοιες ιδέες γιατί σε σχετικές συζητήσεις μαζί τους διαπιστώνω πως αυτή την κυρίαρχη "μυθική" εθνική αφήγηση την ενστερνίζονται σχεδόν απόλυτα.

Δεν έχουμε το Θεό μας!