Χαλάστηκα χτες βλέποντας το "Δεληγιάννειο Παρθεναγωγείο". Τι δράμα ήταν αυτό; Για κωμωδία δεν ξεκίνησε; Γιατί υποτιμούν τόσο το happy end; Υποτίθεται πως τις σειρές τις βλέπουμε για να ξεεύγουμε λίγο από την καθημερινότητα και τα προβλήματά μας και να ξεχνιόμαστε. Όχι για να μας ρίχνουν κι αυτές. Αλλά προφανώς ακολουθήθηκε η γραμμή που δόθηκε από το κανάλι, αφού το εν λόγω σήριαλ λεγόταν ότι δεν είχε ιδιαίτερη επιτυχία και η υπόθεσή του άλλαξε πολύ απότομα.

Κάθε φορά που πάω να διαβάσω νυστάζω. Έχω ακούσει κι άλλους να το παθίνουν αυτό. Άρα να μην ανησυχήσω ε; Αλλά θα ανησυχήσω, αφού δεν μπορώ έτσι να κάνω δουλειά. Τώρα πίνω καφέ μήπως και συνέλθω, αν και ο καφές δε με πιάνει. Δικαιολογία για να αφήσω λίγο το διάβασμα είναι.

Από τη μια σκέφτομαι ότι αφού δεν προλαβαίνω να βγάλω όλη την ύλη, ούτε την ξέρω ακριβώς, να αφήσω το μάθημα, να πάω για καφέ εκείνη την ώρα (όλο και κάποιος προσφέρεται να παρατήσει τις εξετάσεις ή το διάβασμα) αλλά από την άλλη αν το κάνω αυτό θα με φάνε οι τύψεις. Και έχω μαζέψει ολόκληρο βουνό από τέτοιου είδους τύψεις...

Ας μαζέψω τα κομμάτια μου (πνευματικά καλέ) και ας πάω να συνεχίσω όσο αντέξω...

Ας βάλω όμως μία φωτογραφία για να παρηγορηθώ πρώτα...

Το καλοκαίρι και η θάλασσα μου φτιάχνουν τη διάθεση, όπως και τα δελφινάκια που τα θεωρώ πανέξυπνα και αξιολάτρευτα πλάσματα!

Πότε θα αρχίσουν οι διακοπές; Τότε θα 'ρθουν και τα χαρούμενα ποστ!!

Και όπως διάβασα χθες σε μια μπλούζα:

Spartans never die.
They just go to hell to regroup.

Είμαι άνθρωπος που βρίσκει πράγματα να κάνει και που γοητεύεται κάπως από τη μοναξιά. Από τη μοναξιά και τις δυνατότητες που σου δίνει. Ναι, ναι είναι καταπληκτικές οι δυνατότητες αυτές. Εκεί που κάθεσαι τσουπ χτυπάει η πόρτα. Δεν είναι άλλος από τον εαυτό σου. Δυο τινά υπάρχουν. Ανοίγεις ή κάνεις ότι δεν ακούς. Σχεδόν πάντα κάνω το πρώτο. Όταν βαριέμαι σίγουρα έχει συμβεί το δεύτερο.
Καλημέρα καλησπέρα κλπ λες με τον εαυτό σου. Κάθεται εκεί, τα λέτε λίγο. Ή και πολύ, ανάλογα με τον χρόνο που έχεις στη διάθεσή σου. Καμιά φορά αρχίζει να σου λέει μαλακίες και τα παίρνεις. Άλλες φορές σου λέει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Ούτε που τα είχες φανταστεί. Όλες τις άλλες ώρες που υπάρχει κόσμος τριγύρω ο εαυτός σου συνήθως σωπά. Ή απλά είναι λακωνικός.

Γράφω γράφω και μπίρι μπίρι μιλάνε γύρω μου. Θέλω λίγη ησυχία. Βάζω ακουστικά. Πάλι καλά που κάποιος τα εφηύρε κι αυτά, σκέφτηκα.

Αυτό είναι δεν μπορώ τελικά πολύ ώρα τους άλλους. Κάποια στιγμή αναπόφευκτα τους βαριέμαι. Εκτός από έναν. Αυτός όμως πάντα μου επιτρέπει να είμαι και μόνη μου μαζί του. Αυτό σημαίνει για μένα μοιράζομαι τη μοναξιά. Οι άλλοι πάλι ψάχνουν απαραίτητα κάτι να κάνετε όλοι μαζί. Αυτό το όλοι μαζί πάντα με φόβιζε λιγάκι. Δεν σου αφήνει και πολλά περιθώρια. Πρέπει να νιώσεις με την παρέα. Η παρέα κάποιες στιγμές όμως είναι ανυπόφορη.

Φεύγω.

Η πιο ουσιαστική έκφανση ποιά είναι?

Είναι αυτή που μας ικανοποιεί.Είναι εκείνη που αναγνωρίζουμε κοιτάζοντας τον εαυτό μας στον καθρέφτη.Είναι εκείνη που στηρίζει όλες τις άλλες.

Είναι η αυτοεκτίμηση.Η αξία "κινητήριος δύναμη".

Συνιστώσα ή συνισταμένη,όπως και αν την αντιμετωπίσεις το σίγουρο είναι ότι η αναγνώρισή της και η αντιμετώπισή της προς ώφελος των υπολοίπων αξιών είναι καθαρά προσωπική υπόθεση.Βέβαια σίγουρα υπάρχουν εξωτερικές επιδράσεις που μπορούν να την α)ενισχύσουν ή να τη β)διαλύσουν.

Όσες φορές επιχείρισα το 1ο για τους γύρω εκτιμήθηκε τόσο ώστε να θέλουν να γκρεμίσουν τη δική μου αυτοεκτίμηση.Βλέπεις το να εξυψώνεις το ηθικό μερικών και να βελτιώνεις την εικόνα που έχουν οι άνθρωποι για τον εαυτό τους αυτόματα σε κάνει δεδομένο στα μάτια τους και αντικείμενο να εκθέσουν την όποια νέα κριτική τους για εσένα ως πλέον καλύτεροι,εξυπνότεροι,πιο καλλιεργημένοι,ωριμότεροι άνθρωποι.Είναι μια θεαματική μετάλλαξη.

Αν επιχειρίσω το δεύτερο,αυτόματα θα ρίξει σε μηδενικά επίπεδα την αυτοεκτίμησή μου.

Οπότε αποφάσισα να αδιαφορώ.

Τι κάνει ένας έξυπνος άνθρωπος σε αυτή την περίπτωση; Δεν χωρίζει, αλλά κάνει τον άλλον να τον χωρίσει! Αυτό βέβαια δεν μπορούσε να γίνει από τη μία μέρα στην άλλη. Ήθελε δουλειά. Ρίχτηκα λοιπόν στον αγώνα, να γίνω αρχικά αδιάφορη και κρυόκωλη.

Δεν του καθόμουν πια τόσο συχνά όσο πριν. Όταν κανονίζαμε να βγούμε, έπαιρνα τηλέφωνο όλους τους κοινούς μας φίλους και κανονίζαμε γκραν εξόδους σε μπουζούκια. Όταν πήγαινε να με αγκαλιάσει του έλεγα “Δεν αισθάνομαι πολύ καλά”. Και γενικά του αράδιαζα τα γνωστά πουτανίστικα: “Δεν είμαι σίγουρη για τα αισθήματά μου”, “Μωρέ, εσύ είσαι τόσο καλός μαζί μου και εγώ δεν ξέρω τι θέλω”, “είμαι μπερδεμένη” κοκ.

Στο στρατόπεδο της μάνας μου τώρα, όλα τα έκανα αντίστροφα. “Λίγο απόμακρος είναι ο Κώστας τελευταία”, “Όλο δουλεύει και είναι μονίμως κουρασμένος”. Η Μπία ρωτούσε, βέβαια, “Είσαι σίγουρη, Αλίκη μου; Μήπως έχει προβλήματα το παιδί. Σου έδωσε κάποια αφορμή να αμφισβητήσεις τα αισθήματά του;” Μεταξύ μας σιχαίνομαι όσο τίποτα τα ψέματα. Και ήταν ακόμα πιο δύσκολο να παρουσιάσω έναν απόλυτα δοσμένο σε μένα άντρα ως κόπανο. Οπότε δεν συνέχιζα τις επεξηγήσεις στη μάνα μου. Την άφηνα απλά να ξέρει ότι ίσως κάτι δεν πάει καλά.

Με την κρυοκωλίασή μου, ο Κώστας άρχισε να τα παίρνει.

-Ρε συ Αλίκη, τι εννοείς, δεν ξέρεις τι θέλεις; Νιάνιαρο είσαι;

-Ε αν ήξερα δεν θα σου έλεγα; (ξινίλα εγώ...)

-Αυτά δεν τα καταλαβαίνω. Μήπως θέλεις να χωρίσουμε;

-Μα πώς σου πέρασε αυτό από το μυαλό; Είναι δυνατόν; ΕΙΠΑ ΕΓΩ ΤΕΤΟΙΟ ΠΡΑΓΜΑ; (με έπνιγε και το δίκιο μου, πανάθεμά με)

Μια, δυο, τρεις, σε ένα σημείο δεν άντεξε ο έρημος και ξέσπασε. Τον έπαιρνα τηλέφωνο και δεν το σήκωνε. Αυτός που μυριζόταν στον αέρα πότε θα τον έπαιρνα και το σήκωνε στο μισό τουτ, ξαφνικά ούτε φωνή, ούτε ακρόαση. Όταν τελικά μετά από 3 ώρες και 43 λεπτά τον βρήκα, μου είπε με ύφος ψυχρό, «Άκου να σου πω, Αλίκη.... Εγώ δεν μπορώ τα παιχνιδάκια σου. Η δουλειά μου πάει σκατά και αυτή τη στιγμή προσπαθώ να συγκεντρωθώ σ’ αυτήν. Κάποια στιγμή θα σε πάρω. Σε μία μέρα, τρεις μέρες, ένα μήνα, δεν ξέρω. Προς το παρόν άσε με σε παρακαλώ!»

Έχοντας φτάσει μεν στο στόχο μου (το να με χωρίσει), τα πήρα λίγο στο κρανίο. Ποιος νομίζεις ότι είσαι ρε παλιοκαθίκι; Ε; Τώρα θα δεις! Βάζω τα κλάματα και τρέχω στη μαμά Μπία...

-Μαμάαααααα.... Μπουχουχου... Με... με... με χώρισεεεεεεεεεεεεεε!

(Κλάμα, κλάμα, κλάμα, φύσημα μύτης, κλάμα, κλάμα, λυγμός, κλάμα, κλάμα, σνιφ!)

-Πώς, ποιος, πότε;

-..... (Το και το, της εξηγώ)

-Βρε παιδί μου, μήπως είχε νεύρα; (μπερδεμένη η Μπία, σου λέει, "κάτσε ρε γαμώτο, τέτοιος άντρας σωστός και να φερθεί μπαμπέσικα στο κορίτσι μου;")

-Εγώ ξέρω γιατί το έκανε... Κλααααααααααψ... Τον τελευταίο καιρό δεν είχα πολύ όρεξη για σεξ (ναι, κάποιος φούρνος θα γκρεμίστηκε) και αυτός όλο με πίεζε και εγώ του έλεγα ότι δεν είναι σωστό και ότι είμαι σε φάση που κάνω σκέψεις για το μέλλον μας και ότι ήθελα να δω αν όντως ταιριάζουμε για να είμαστε μαζί... και... και... μπουχουχουυυυ... αυτός τσατίστηκε και μου είπε τι μαλακίες είναι αυτές που λες ρε Αλίκη... Και μετά σήμερα έγιναν όσα σου είπα... (το γάμησα τελείως, αλλά σκέφτηκα ή ταν ή επί τας...)

- Μα...

- Και τώρα άσε με, μαμά, δεν είμαι σε θέση να τα συζητήσω, θα περάσει η Μελίνα να πάμε για καφέ να ξεχαστώ.

Και έμεινε η Μπία με το περιοδικό lifestyle στο χέρι να αναρωτιέται τι μύγα τσίμπησε τον Κώστα.

Ο Κώστας βέβαια αποδείχτηκε ότι μου έκανε καψόνι εκείνη τη μέρα. Μετανιωμένος άρχισε μετά από δυο μέρες τα τηλέφωνα και τα sms όπου με πάσα λεπτομέρεια μου περιέγραφε το πόσο μαλάκας είναι και ότι μόνο από αντίδραση το έκανε και ότι με αγαπάει τρελά, δεν μπορεί να διανοηθεί τη ζωή του χωρίς εμένα και ότι αν γύριζα πίσω, θα έκανε ότι του ζητούσα.

Ήταν που ήταν βαρετός και χλιμίτζουρας, με το να σέρνεται στα πόδια μου γινόταν ακόμα πιο αηδιαστικός. 30 χρονών άντρας. Ακόμα σαν χθες θυμάμαι τι του είπα:

«Για ποια με πέρασες, Κώστα; Για κανένα άβγαλτο κοριτσάκι που θα το κάνεις και καψόνια; Πήγες εσύ να ψαρώσεις εμένα; Και μόνο για αυτό ντροπή σου» και γκραν του έκλεισα το τηλέφωνο.

Περιττό να σας πω ότι η πολιορκία συνεχίστηκε για κανένα τρίμηνο σε καθημερινή βάση. Όταν δεν μπορούσα να αποφύγω την παρουσία της μαμάς μου στα τηλεφωνήματα του, την είχα μετά να μου αναλύει ότι από ότι φαινόταν ο άνθρωπος είχε μετανιώσει και ότι ένα λάθος ήταν μοναχά και κρίμα να πετάξω έναν τέτοιο έρωτα στα σκουπίδια για τα καπρίτσια μου.

Σ’ αυτήν απαντούσα:

«Ρε μαμά, πες μου αλήθεια, όσο χρυσός και να είναι ο Κώστας, ανέχεσαι τον οποιοδήποτε να φέρεται έτσι παιδιάστικα στο παιδί σου;»

End of discussion

Και η ιστορία ξεχάστηκε. Βέβαια για τα επόμενα δύο χρόνια ο Κώστας ξεπετάγονταν σαν τσουτσού στη ζωή μου. Μια φορά σε ένα πάρτι μου έκανε ολόκληρη ερωτική εξομολόγηση. Υποστήριζε ότι αν και πέρασε καιρός, δεν κατάφερε να βρει ποτέ άλλη γυναίκα με την προσωπικότητα και τη γοητεία μου. Ρε γαμώτο, ώρες ώρες απορούν οι άντρες που τους βρίζουμε. Του φερόμουν σαν σκυλί, του έκανα σαφές ότι δεν ταιριάζαμε και αυτός εκεί να υποστηρίζει ότι ήμουν η γυναίκα της ζωής του.

Όσο για τη μάνα μου; Ακόμα την πιάνει καμιά κρίση για το συγκεκριμένο θέμα και αναφωνεί «Εκείνο το παιδί, ο Κώστας ήταν τόσο καλός... Βρε μήπως τον αδίκησες, Αλίκη;» Δεν μιλάω. Η ζωή μου έδειξε ότι μετά από ένα σημείο καλό είναι να αποφεύγεις να λες πολλά πολλά με τους γονείς σου. Άμα σε πρήζουν, δεν μιλάς... Το παίζεις Μαρία της σιωπής και γλιτώνεις!

Θυμάμαι όταν ήμουν 15, η μαμά μου έλεγε: «Αλίκη μου, πρώτα θα σπουδάσεις, θα κάνεις καριέρα και μετά τα 30 θα παντρευτείς». Βέβαια η Μπία (η μαμά μου είναι αυτή) είχε όλα τα δίκια του κόσμου να έχει τέτοια πιστεύω για τη ζωή και το γάμο. Παντρεύτηκε τον πατέρα μου στα 19, προκειμένου να ξεφύγει από το ασφυκτικό περιβάλλον της αυστηρής οικογένειάς της, έκανε στα 21 παιδί, μετά στα 25 και άλλο παιδί, μετά αγόρασε ένα σκυλί και στο τέλος έμεινε μοναχή. Ο μπαμπάς μου την έκανε για άλλη γη και άλλα μέρη.

38 χρονών η Μπία έμεινε μόνη, με δύο κόρες στην εφηβεία και ένα σκυλί πιο κακομαθημένο και από τον Dennis τον τρομερό. Και χωρίς φίλες. Γιατί ξέχασα να σας πω ότι ο «αγαπημένος» μας μπαμπακούλης την έκανε με την καλύτερη φίλη της μάνας μου. Μυθιστόρημα κανονικό σας λέω... Θα σας τα πω και αυτά λίαν συντόμως!

Καθώς λοιπόν εγώ και η αδερφή μου μεγαλώναμε και ξεπεταγόμασταν, φρόντιζε να μας υπενθυμίζει ότι είμαστε πολύ μικρές ακόμα και μην τυχόν και διανοηθούμε να κάνουμε ακόμα και φευγαλέες σκέψεις ότι οι γκόμενοι με τους οποίους φιλιόμασταν τα Σάββατα, είναι οι άντρες της ζωής μας. «Εγώ τι κατάλαβα που παντρεύτηκα μικρή; Σκατά τα έκανα»., πρόσθετε με το χέρι στο μέτωπο και έναν ελαφρύ λυγμό.

(Ευτυχώς που η μαμά μου είναι πετυχημένη στην καριέρα της. Αν ήταν κάποια άλλη και την παρατούσε ο πατέρας μας και εμείς κρεμόμασταν από τη διατροφή του, ζήτω που καήκαμε. Ποιος την άκουγε μετά την Μπία)

Στα 15 λοιπόν μου έλεγε να μην βιαστώ. Μόλις όμως έκλεισα τα 22 ξεκίνησε άλλο τροπάριο. Διαβάστε και γελάστε:

«Βρε κοπέλα μου... Βγαίνω έξω και βλέπω κάτι κορίτσια που ούτε τη μισή σου ομορφιά δεν έχουν. Ένα τζηνάκι φοράνε τα καημένα και ένα μπλουζάκι (!!). Με παίρνουν οι φίλες μου τηλέφωνο και μου λένε για τις κόρες τους. Να η κόρη της Μάγδας, θυμάσαι, εκείνη που τελείωσε ΤΕΙ κοπτοραπτικής... Γιατρό παντρεύεται... Θυμάσαι τι άσχημη είναι;»

Και καταλήγει, «Και εσύ βρε Αλίκη μου... Με τις σπουδές σου, τη δουλειά σου, την ομορφιά σου, το αυτοκίνητό σου, τον κύκλο σου, είναι δυνατόν να μην μπορείς να βρεις έναν άνθρωπο να τα τακιμιάσεις; Να βρεις ένα αγοράκι καλοβαλμένο, να βγαίνεις έξω... Στενεύουν τα περιθώρια σου, Αλίκη μου, πρέπει να αρχίσεις να κάνεις πιο σοβαρές σχέσεις... Σε λίγο θα πρέπει να παντρευτείς!»

Τρία χρόνια τα ακούω. Και φανταστείτε σας τα έγραψα περιληπτικά. Αυτά τα τροπάριά της μπορούν να κρατήσουν και ώρες... Και με στεναχωρούν για τους εξής λόγους:

1. Η μάνα μου δεν είναι καμιά γυναικούλα για να σχολιάζει τους άλλους. Μορφωμένη γυναίκα είναι, ρε πούστη και μάλιστα πολύ νέα! Είναι δυνατόν για το καλό του παιδιού της, να ξυπνάει η Κατινάρα μέσα της;
2. Στενεύουν τα περιθώρια μου, λέει; Καλέ 25 είμαι! Πριν 10 χρόνια η ίδια γυναίκα δεν ήταν που με πάθος πάλευε για τη μη άμεση αποκατάστασή μου; Μήπως στο ενδιάμεσο την απήγαγαν εξωγήινοι και της πείραξαν τα μυαλά; E.T., bring my mom back!
3. Στεναχωριέμαι όμως, γιατί έχει και δίκιο. Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς ανοχές. Δεν βάζω ποτέ νερό στο κρασί μου. Έχουν περάσει χίλιοι μύριοι άντρες από τη ζωή μου. Τα 2/3 αυτών, τους έβαλα στο κορμί μου και άντε βία βία μισό μήνα στη ζωή μου. Το 1/3 το έβαλα μεν στη ζωή μου, αλλά το σούταρα σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Από τα 22 λοιπόν που ακούω τα ίδια και τα ίδια από το στόμα της και με γνώμονα το λόγο νούμερο 3 (διαβάστε παραπάνω, τεμπέληδες, που περνάτε τις σειρές...), έκανα 2-3 φορές τη μέγιστη ΜΑΛΑΚΙΑ να ακούσω τη μαμά μου. Και να μπλέξω με άντρες που θα άρεσαν στη μαμά μου. ΕΙΜΑΙ ΗΛΙΘΙΑ.

Στη μαμά μου αρέσουν (για γαμπροί):

1. Οι πλούσιοι άντρες. (λέει εκείνη την κλασική μαλακία που λένε όλες οι μαμάδες: «Με αγάπη δεν χορταίνεις». Ενώ αν δεν παντρευτώ τον Ωνάση ας πούμε, θα μείνω στην ψάθα. Α ρε μάνα...)
2. Οι ήσυχοι άντρες. Απαγορεύονται: clubbing, drugs. Καλό θα ήταν να αποφεύγονται: αλκοόλ, , γρήγορα αυτοκίνητα
3. Οι γλείφτες! Πρόσεξε αυτό το σημείο. Ο γλείφτης άντρας όταν βρίσκεται με την εν δυνάμει πεθερά του, λέει παπαριές του στιλ «Κυρία Μπία μου, σλουρπ, καταπληκτικό το ραβανί σας (!!!)» ή «Εγώ την Αλίκη την αγαπώ πολύ. Όταν είναι μαζί μου, δεν θέλω να στεναχωριέστε» ή «Αν την παίρνετε τηλέφωνο και δεν απαντάει, μην ντραπείτε, πάρτε στο δικό μου». Η μάνα μου λιώνει με κάτι τέτοια. Δηλαδή και γκάνγκστερ να είναι ο άλλος και να υποκρίνεται μπροστά της, αυτή χαμπάρι δεν θα πάρει.
4. Οι άντρες που έχουν ευρύ και καλό κύκλο γνωριμιών. Αν δηλαδή ο γκόμενός μου αποδειχτεί ανηψιός της κυρίας Τονπαίρνογλου των ομώνυμων χαλιών και κολλητός του Στάθη του Μπούμπουρη, γνωστού εφοπλιστή, η μάνα μου θα κατουρηθεί από τη χαρά της.

Με βάση τα παραπάνω κριτήρια της μάνας μου, πάντα με σεβασμό προς το πρόσωπό και την εμπειρία της και –δεν ξεχνάμε- τις τύψεις μου περί μη συμμαζεμού μου όσον αφορά τα γκομενικά, κουβάλησα μια φορά στο σπίτι τον τέλειο γαμπρό.

Κώστας το όνομά του. Ο πατέρας του είχε εργοστάσιο που παρήγαγε κρουασάν (και λοιπά σφολιατοειδή) και αυτός το είχε αναλάβει τα τελευταία 5 χρόνια. Είχε σπουδάσει στο Αζερμπαιτσάν -ή όπου αλλού ήταν, σάμπως θυμάμαι; - ντεμέκ οικονομικά. Χρήμα άφθονο. Εμφάνιση καλή. Σεξ καλοοοό! Προσωπικότητα; ΒΑΡΕΤΗ.

Θεέ μου, ακόμα θυμάμαι το πόσο βαρετός ήταν και αναγουλιάζω. Και ημιμαθής. Το τι αερολογίες άκουγα από το στοματάκι του, δεν περιγράφεται. Εν τω μεταξύ, μου έριχνε και 10 χρόνια, ήμουν και μικρή ακόμα, σου λέει «θα τις πω 2-3 ατάκες να την στείλω». Όντως με έστελνε, αλλά όχι στα ουράνια.

Δεν το άντεχα. Ήταν τόσο βαρετός, ευγενικός και κολλημένος πάνω μου που προκειμένου να τον αποφύγω ή να τον κάνω να σκάσει και να μην μιλάει, πετούσα τα ρούχα μου σε χρόνο dt και έπιανα δουλειά στα χαμηλά. Ο τύπος βέβαια ήξερε να πηδάει. Σε φάσεις που κάναμε σεξ, σκεφτόμουν «Δεν είναι τόσο κακός τελικά! Ας του δώσω μια ευκαιρία». Μόλις όμως τελείωνε και με ρωτούσε «Σου άρεσε μωρό μου;», με έπιανε τάση για εμετό.

Βγαίναμε έξω, χασμουριόμουν. Πιάναμε ένα θέμα σοβαρό προς συζήτηση, μου έδινε απαντήσεις δημοτικού. Έλεγε ανέκδοτο, γελούσε μόνο αυτός. Δεν ήταν ότι είχε χαμηλό IQ. Ήταν ότι ήταν... μέτριος.

Δεν μπορούσα όμως να τον χωρίσω. Η αλήθεια είναι ότι μου φερόταν πολύ καλά. Στα όπα όπα, βασίλισσα. Η μάνα μου βέβαια, χαρές και πανηγύρια. Τον λάτρευε.  Και αυτό εμένα με βοηθούσε τα μάλα.

Η Μπία είχε σταματήσει να με πρήζει. Προ Κώστα, όποτε έβγαινα, ξενυχτούσε βλέποντας telemarketing μέχρι το πρωί. Ή έβαζε ξυπνητήρι ανά δύο ώρες, για να ξυπνάει και να με παίρνει στο κινητό να δει αν ζω. Όταν της έλεγα ότι θα πάω εκδρομή, έλεγε «Πάλι; Και εγώ θα μείνω μόνη μου;» και μου έπρηζε τα συκώτια.

Μετά Κώστα όμως, είδα μια άλλη Μπία. Λες και με είχε χεσμένη. Αρκεί να ήμουν μαζί του. Και να τράκαρα και να σκοτωνόμουν, που λέει ο λόγος, αυτή θα παρηγορούνταν επειδή τουλάχιστον ήμουν σε καλά χέρια την ύστατη στιγμή μου.

Για τη μεταξύ τους σχέση δεν το συζητώ. Ερχόταν να με πάρει από το σπίτι και πιάνανε κουβέντα για ώρες. Σε κάποιες φάσεις, έτσι όπως τους έβλεπα στον καναπέ να μιλάνε, φαντασιωνόμουν ότι τους έδινα βελόνες και κλωστές και αυτοί άρχιζαν να πλέκουν.

Κοινώς αγαπημένοι μου, από τη μία είχα την αποκόλληση από τον πλακούντα της μάνας μου και τη δυνατότητα να κάνω ότι μου καπνίσει, χωρίς να της δώσω λογαριασμό. Από την άλλη όμως είχα την απίστευτη βαρεμάρα με τον Κώστα, είχα και τη μαμά μου να με στραβοκοιτάει κάθε φορά που του αντιμιλούσα.

Η λύση του να κάνω αχαλίνωτο σεξ μαζί του, έκανε τη σχέση πιο ενδιαφέρουσα για λίγο, όμως μετά από 3 μήνες έγινε και αυτό μονότονο….

Έπρεπε να τον χωρίσω... Αλλά αν το έκανα, η μαμά μου θα μου έκανε τη ζωή πατίνι. Έπρεπε να βρω μια λύση. Γρήγορα. Πριν μου περάσουν βέρα και παραγγείλουν νυφικό στον Ασλάνη...

Συνεχίζεται....

Από το φαγητό, τα καλοσιδερωμένα ρούχα έως και έτοιμη γνώση, έτοιμο πτυχίο, έτοιμες απόψεις.

Παρατηρώντας τον άνθρωπο μέσα σε όλα τα άλλα διακρίνεις 2 χαρακτηριστικα:

α.Προσπαθεί να κάνει τη ζωή του ευκολότερη (βελτιωμένη ποιότητα ζωής=εν μέρει λοιπόν να τα βρίσκει έτοιμα)

β.Προσπαθεί αντιγράφοντας και τροποποιώντας είτε να καινοτομήσει (ο εξελιγμένος συνδυασμός αντιγραφών μεγάλο πράγμα θεωρείται νομίζω-θα μπορούσε να ονομαστεί "επιστήμη" :P ) είτε απλά να επιβιώνει.

Ο άνθρωπος είναι το ον που βλέπει ψηλά.

Είναι το ον που υιοθετεί στάση ζωής συνειδητά αντιγράφοντας ασυνείδητα.

Η ευκολία και η πληθώρα των επιλογών , το "δεδομένο" που νιώθουμε για ανθρώπους και καταστάσεις, η έκπτωση της αξίας "δοκιμάζομαι" και γενικότερα της αξιοκρατίας είναι που μας κάνει να αφηνόμαστε στο εύκολο και στο έτοιμο, στην αντιγραφή, στο βόλεμα.

Αντιγραφή στο διαγώνισμα.

Αντιγραφή στα "θέλω".

Αντιγραφή στις απόψεις, καθώς η έλλειψη χρόνου ή ο φόβος της αντιπαράθεσης μας αποτρέπει να δημιουργήσουμε ή να εκφράσουμε τις δικές μας.Διπλωματικές τακτικές που αποτελούν πλέον επιστήμη. Γιατί σε αυτόν τον πολιτισμένο κόσμο, πρέπει να υπάρχει κοινός κώδικας επικοινωνίας , μόνο που μπερδέψαμε το σεβασμό με τη δουλοπρέπεια και την ελεύθερη έκφραση διαφορετικότητας με την αναίδεια και την πρόκληση.

Παπαγαλίζουμε λόγια άλλων , δοκιμασμένα , αποδεκτά. Τρέμουμε μπροστά στη χασούρα της λάθος κίνησης, τρέμουμε μπροστά στο ξεβόλεμα, το περασμα από τη ρουτίνα στην αμφίβολη "ποιότητα ζωής".

Είμαστε στρατιώτες εκπαιδευμένοι στην αντιγραφή  αγωνιζόμενοι να σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε.

Μάλλον χρειάζομαι τσιγάρα και καμιά καλή διπλωματική ατάκα για τη δουλειά αύριο... :P

Κάθισα σήμερα και σκεφτόμουν ότι βαριέμαι....

Όμως βαριέμαι τόσο πολύ, που ακόμα και να προσπαθούσα να προσδιορίσω πόσο βαριέμαι με κάνει να βαριέμαι.... Έχω μπει σε ένα Α.Κ.Β...

Δηλαδή Ατέρμονο Κύκλο Βαρεμάρας.... Πως βγαίνει κανείς από ένα τέτοιο κύκλο; Δε βγαίνει... Ξέρεις γιατί; Γιατί βαριέται να το κάνει.... Σε ένα σύστημα (πχ εγώ με τη μαλακία μέσα στο κεφάλι μου) η προσπάθεια εξουδετέρωσης της βαρεμάρας είναι εσωτερική δύναμη, άρα δεν έχει αποτέλεσμα... Επομένως πρέπει να επέμβει κάτι εξωτερικά για να σταματήσει το φαύλο κύκλο... Αλλά ξέρεις τι; Βαριέμαι....

Ακόμα και αν αυτός ο εξωτερικός παράγοντας μου χτυπήσει την πόρτα, βαριέμαι να του ανοίξω.... πρέπει να γίνει κάτι συνταρακτικό για να αποκτήσω έμπνευση.... Για να σκεφτώ λίγο....

• Πτώση μετεωρίτη στη γειτονιά; Μπαα μικρές πιθανότητες.....

• Να πέσω στα ναρκωτικά; Μπααα ανθυγιεεινό....

• Να ζήσω τον απόλυτο έρωτα/απόλυτη ερωτική μετάπτωση... Μπαα δεν προλαβαίνω μέχρι το βράδυ....

Οπότε εμμένουμε στην αρχική μας διατύπωση ότι βαριέμαι....

Άκου λοιπόν  ένα πολύ ωραίο κομμάτι από Anathema μέχρι να μου έρθει έμπνευση...

Anathema-Electricity

Οκ, το "Παρά πέντε" τέλειωσε (όχι οτι το έβλεπα ανελλειπώς), σιγά σιγά θα αρχίσουν οι κλασσικές μας επαναλήψεις.... (των επαναλήψεων)...στην καλύτερη θα δούμε για 678η φορά το "Δυο ξένοι" και στη χειρότερη την αδυναμία μου.."Φρουροί της Αχαίας"... Το καλοκαίρι είναι η περίοδος που συνειδητοποιείς το βαθμό εξάρτησής σου από την τηλεόραση.Συνεχές zapping με την προσμονή ότι θα πετύχεις κάτι εν εξελίξει, live , ή έστω κάτι που δεν έχει βγει από το χρονοντούλαπο της Τατιάνας. Τότε αποφασίζεις ίσως για πρώτη φορά να αγοράσεις tv-περιοδικό χωρίς το κίνητρο να είναι ο διαγωνισμός με δώρο το 5ημερο ταξίδι στις Μαλδίβες ή με τετρασέλιδο αφιέρωμα στα brownies της Βέφας, αλλά με σκοπό να ενημερωθείς λεπτομερώς για το τι σε περιμένει.Αν η ταμίας στο γειτονικό video club σε φωνάζει με το μικρό σου, αν στο " ιιιιιιι " λυποθιμάς κι εσύ, τότε ναι, η διάγνωση είναι στερητικό τηλεσύνδρομο..