krapp+marjogagr+erdinger (epanomi)

Χθες διαξήχθη το μπασκετικό ντέρμπι της Θεσσαλονίκης. Π.Α.Ο.Κ εναντίον Άρη στην Πυλαία. Για τον Π.Α.Ο.Κ. ήταν εξαιρετικά κρίσιμο, για τον Άρη ζήτημα γοήτρου. Κάποια στιγμή στο πρώτο ημίχρονο ο Σάββας Ηλιάδης έβαλε ένα δύσκολο καλάθι και έκανε νόημα στην κερκίδα, ότι "δεν τους ακούει", δείχνοντας τ' αυτιά του. Και τότε η κερκίδα εξεράγη, τραγουδώντας εν χορώ το γνωστό, σε διάφορες βεβαίως παραλλαγές "Είναι (_μπιπ_), του Ηλιάδη η μάνα"!

Όχι, δεν πρόκειται για ετεροθαλή αδέρφια...

Γνωρίζετε όµως τη διαφορά µεταξύ των δύο;

Σε µια προσπάθεια να σας κρατάµε ενήµερους, ο ορισµός του καθενός εξηγείται παρακάτω:
ΚΟΤΣΙΑ - είναι να φτάνεις σπίτι αργά µετά από µια ßραδιά µε τους κολλητούς, να σε περιµένει η γυναίκα σου µε το σκουπόξυλο στο χέρι και να τη ρωτάς: 'Ακόµα καθαρίζεις, ή ετοιµάζεσαι να πετάξεις κάπου;'
ΑΡΧΙΔΙΑ - είναι να φτάνεις σπίτι αργά µετά από µια ßραδιά µε τους κολλητούς µυρίζοντας γυναικείο άρωµα και µπύρα και έχοντας κραγιόν στο γιακά σου, και να δίνεις µια στον κώλο της γυναίκας σου λέγοντάς της: 'Ήρθε κι η σειρά σου. Ελπίζω αυτά να διαλύουν οποιαδήποτε σύγχυση ως προς τους ορισµούς.

Από ιατρικής απόψεως το αποτέλεσµα των δύο είναι το ίδιο, αφού και τα δύο καταλήγουν σε θάνατο.

Μπελουτσι-Μπελουτσι το στρινγκ της γυναικας σου ειναι στου Γκουμα το παπουτσι..

(εχει γυναικα?)

Και μιας και αναφερθηκα στα τρένα όταν τα intercity καθυστερούν μια ώρα ..τα απλά πόσες ώρες αργούν????

*ταυτόχρονα με την αξία, την σημασία ή το νόημα, η απώλεια, η πιο οδυνηρή απώλεια (αν ήταν ποτέ κτήμα ή στην κατοχή μας) είναι ο νόμος - τουλάχιστον εδω σε αυτήν τη μικρή χώρα... ο νόμος σημαίνει τη δυνατότητα που θεμελιώνει τον δημόσιο χώρο (θεμελιώνει την πόλη)... νόμος δεν σημαίνει εσωτερικός ή εξωτερικός καταναγκασμός (λ.χ. ο νόμος δεν είναι το υπερεγώ του πατέρα της ψυχανάλυσης, ή η φωνή του πατρός του Λακάν - νόμος εξίσου δεν είναι η αστυνομία ή το δικαστήριο, ο φυσικός μας πατέρας ή ο καθηγητής, ο δημόσιος υπάλληλος ή η γραφειοκρατία: όσοι συλλαμβάνουν το νόμο ως τέτοιο ως καταναγκασμό δηλαδή πολύ φοβάμαι ότι εκπληρώνουν την προφητεία που οι ίδιοι πρώτοι εκφέρουν: είναι η προφητεία ή είναι οι ίδιοι καταναγκασμός)... εύλογα η εποχή εξοστρακίζει το νόμο ως δημόσιο χώρο κι αυτό διότι πρωταρχική είναι πια η έννοια του ιδιωτεύω (γίνομαι ηλίθιος): ο ιδιώτης είναι μία αλλόκοτη έννοια περί ανθρώπου διότι αποκόβει τον άνθρωπο από την πράξη... πώς; εξοστρακίζοντας ή αναιρώντας κάθε έννοια δημόσιου χώρου... δημόσιος χώρος δεν σημαίνει διακίνηση ιδεών, προϊόντων ή αγαθών, ανθρώπων... ο χώρος ήδη εμπερικλείει και συνοψίζει όλη την σημασία της λέξης 'δημόσιος': άνοιγμα είναι (ευθύνη): τριβή σημαίνει, σύγκρουση: προσδιορισμό... δυστυχώς τα πρακτικά (!) προβλήματα που ταλανίζουν την ευτυχισμένη ενεργή κοινότητα (νεοσυγκροτηθείσα κοινότητα) των ευβλόγων δεν επιλύονται ή δεν θα επιλυθούν ποτέ διότι δεν τίθενται προς επίλυση: μόνον διαμαρτυρία... έχω μία ακουστικη κιθάρα στο σπίτι: κάποτε θεωρούσα ότι αρκεί προκειμένου να συμμετέχω ενεργά - δεν αρκεί, τώρα το ξέρω... κάθε πρακτικό (!) πρόβλημα προϋποθέτει μία θεωρία ή μία προοπτική που φωτοσκιάζει το πρόβλημα (παραμορφώνει το 'δεδομένο')... κι αυτή η θεωρία ειναι μία επώδυνη μαθητεία: μαθητεία είναι... αλλά αυτή η λέξη σε αυτήν τη μικρή χώρα παραμένει αλλόκοτη... μαθητεία... κι η μαθητεία συμβαίνει μόνον όταν εκτίθεσαι πολλαχώς... ο νόμος, ο χώρος είναι ο τόπος της μαθητείας... δυστυχώς: μαζικές διαδηλώσεις, ανώνυμες διαμαρτυρίες, εύλογες ενστάσεις, αρθρογραφίες, απόψεις, γνώμες κτλ. δεν είναι παρά νουθεσίες... κι εγώ νουθετώ - κάπως - τώρα... όλες οι σκιές όμως και τα περιγράμματα περιστρέφονται γύρω από την έννοια του ιδιώτη κι ο ιδιώτης είναι συνυφασμένος με έναν αρχέγονο φόβο και μία αρχέγονη ελευθερία (την μαζικότητα ή ανωνυμία του και την ασυδωσία)...  ο ιδιώτης όμως είναι εξίσου αρχαίος: είναι η λαμπρή στιγμή της απαρχής της μεγάλης μονοθεϊστικής θρησκείας στα χρόνια της αυτορκατορίας - δεν είναι κάτι νέο... απομένει να δούμε το σχήμα της νέας θρησκείας ή μήπως το έχουμε ήδη κατακτήσει και μας έχει υποτάξει(φετίχ/ οικονομία / διασκέδαση);

αυτο-κριτικό είναι το κείμενο (σε λαθος τόπο και λάθος ώρα ίσως αλλά ο αναπάντεχος θάνατος του ανελικτή μας κατέλαβε εξαπίνης)...

H σύζυγος (δεύτερη) του κουμπάρου μας τηλεφώνησε τις προάλλες για να μας ρωτήσει αν θυμόμαστε πότε παντρεύτηκε (τον κουμπάρο ,τον πρώτο της δεν τον γνωρίζουμε έτσι κι αλλιώς)!!!

 Η αλήθεια είναι οτι μας είχαν καλέσει και πήγαμε -ήταν ωραία μέρα,ηλιόλουστη,σίγουρα ήταν άνοιξη-αλλά το πότε ακριβως ήταν μας διαφεύγει....αμα το ξέραμε οτι θα τη χρειαζόταν την ημερομηνία καποια στιγμή θα τη συγκρατούσαμε!!!!! ....αλλα δεν το φανταστήκαμε οτι είναι δυνατόν μια νύφη να ξεχνάει τη μέρα του γάμου της(ας είναι και ο δευτερος)!!!!!!!!!!!

 Το καλύτερο το πρότεινε η μάνα μου να μπούμε λεει στο ιντερνετ να ψάξουμε..αν γνωρίζετε κάποια τέτοια σελίδα βοηθήστε μας : τα παιδιά πρέπει να γιορτάσουν την επέτειο τους.

Δεν βγαλαμε ακρη.

Αφορμή στάθηκε η περιπτωση των δυο παιδιων στην Κρήτη. 

Τελικά το βρήκα εδω.

Ο βαθμός συγγένειας είναι συνάρτηση του αριθμού των γεννήσεων που έχουν μεσολαβήσει.

Όταν δηλ. λέμε συγγένεια 2ου ή 3ου βαθμού, εννοούμε ότι έχουν μεσολαβήσει 2 ή 3 γεννήσεις. Τα αδέλφια έχουν μεταξύ τους συγγένεια 2ου βαθμού, διότι έχουν προέλθει απο δύο γεννήσεις. Τα ξαδέλφια έχουν συγγένεια 4ου βαθμού, διότι μεσολαβούν 4 γεννήσεις, ο θείος και ανεψιός έχουν συγγένεια 3ου βαθμού (3 γεννήσεις), παππούς-εγγονός 2ου βαθμού.