Από την άλλη, σε αυτή την καθημερινότητα, οι άνθρωποι που συνομιλούν μεταξύ τους στα λεωφορεία ή στα τρόλεϋ όλο και μειώνεται. Να, ένα ωραίο θέμα έκθεσης: «Η σιωπή των επιβατών ως παράδειγμα αποξένωσης των κατοίκων στις μεγαλουπόλεις». Άραγε, τί να μοιραστεί ένας Πακιστανός με έναν Πολωνό ή τα δύο Βουλγαράκια που πάνε τσάρκα στο Μοναστηράκι με τις μεσήλικες Ελληνίδες που κατεβαίνουν στο κέντρο να βολτάρουν και να χαζέψουν τις βιτρίνες; Δεν είναι μόνο η γλώσσα ως πρόβλημα της επικοινωνίας, αλλά και η καχυποψία έχει θεριέψει. Αρχίζει να μας ζώνει τόσο πολύ ο φόβος για τον άλλο... Ας σκεφτούμε πόσο εύκολα παίρνουμε σήμερα κάποιον που κάνει ωτο στοπ και πόσο διαφορετικό ήταν παλιότερα, πόσο αθωότερα ήταν τα πράγματα. 

Αντίθετα οι φωνές δυναμώνουν στις συνομιλίες στα κινητά και οι πάντες ακούν τους μονολόγους των επιβατών: διευκρινίσεις, απολογίες, ερωτόλογα, ραντεβού, βρισιές, αναστεναγμοί... Τα πάντα εν δήμω.

Ωστόσο, σύμφωνα με προσωπική μαρτυρία και εξακριβωμένες πληροφορίες έχουν αυξηθεί δραματικά οι άνθρωποι στους δρόμους, στην κρεαταγορά, σε ιερά προσκυνἠματα, σε πλατείες, δίπλα σε συντριβάνια, σε πανηγύρια, αλλά και στα μέσα μαζικής μεταφοράς που μιλούν χαμηλόφωνα ή σε υψηλούς τόνους και δεν φέρουν ούτε ακουστικό ούτε μπλουτούθ.

Σε κοιτάνε στα μάτια αλλά δεν απευθύνονται σε σένα ούτε σε κανέναν διπλανό ή κοντινό τους. Άνθρωποι κάθε ηλικίας με ντύσιμο σοβαρό ή ατημέλητο, μακρυμάλληδες ή ξυρισμένοι, αναλφάβητοι αλλά και με PhD, καθαροί και λιγότερο καθαροί τους ενώνει ο προσωπικός τους μονόλογος που κινεί το βλέμμα των περαστικών και τρομάζει τους συνεπιβάτες στο λεωφορείο.

Συχνά ο λόγος τους αγγίζει το παραλήρημα, λέω νά, κάπως έτσι θα μιλούσαν οι προφήτες, και ο τόνος τους μεταβάλλεται ανάλογα με το περιεχόμενο. Δεν είναι παιδιά πεντηκοστιανών και αγνοώ εάν έχουν σχέση με προτεσταντικές σέχτες (βλ. σχετικό σημερινό δημοσίευμα «Jesus Camp: Ο Χριστός των νεοπεντηκοστιανών σπάει τα κεφάλια των αλλοδόξων» από το egolpio.wordpress.com). Κάνουν παύσεις και σιωπές. Νιώθω ότι συνομιλούν με κάποιον. Μήπως προσεύχονται;

Τελικά ορισμένοι άνθρωποι όσο νέοι και να είναι τείνουν να κολλάνε στο παρελθόν και έχουν μια πολύ κλειστή άποψη για τα πράγματα σήμερα.

Έτσι και η μητέρα μου αποτελεί ένα άριστο παράδειγμα αυτής της νοοτροπίας. Πιστεύει ότι μέχρι να παντρευτώ δικαιούται να με βοηθάει να καθαρίζω το σπίτι μου και να μου μαγειρεύει και να φέρνει τακτικά φαγητό από εδώ, σε σημείο που το βλέπω καθαρά στα μάτια της ότι ενοχλείτε όταν μαγειρεύω μόνος μου.

Ακόμα αρνείται να αποδεχτεί τα μικρά προβλήματα υγείας που έχω ρίχνοντας το φταίξιμο είτε στο ότι δεν γυμνάζομαι τακτικά είτε στο ότι είναι ψυχολογικό γιατί έχω λίγες παρέες.

Δεν τα λέω όλα αυτά για να γκρινιάξω η να πω τον πόνο μου. Δυστυχώς όσο περνάει ο καιρός ανακαλύπτω ότι οι περισσότεροι γονείς είναι έτσι. Θα τολμήσω να πω ότι η συμπεριφορά αυτή δρα πολύ άσχημα σε λιγότερο θρασύς και αναίσθητους χαρακτήρες.

Δεν μπορούν να συνηδειτοποιήσουν ότι δεν έχουμε σκοπό να παντρευτούμε, μόνο το να συζήσεις είναι μόνο υπό συζήτηση αλλά ακόμα και αυτό τους φαίνεται υπερβολικά παράλογο.

Θα μπορούσα να γράφω για ώρες επάνω σε αυτό το θέμα, αλλά δεν νομίζω ότι αξίζει τον κόπο. Τουλάχιστον όχι σε μονόλογο.