Για να δείτε τον πίνακα των σκακιστών του ΣΟ Καλλιθέας, πατήστε εδώ.

Για να δείτε τον πίνακα των σκακιστών του ΑΜΣ Νικηφόρος Καλλιθέας, πατήστε εδώ.

Επίσης, ανακοινώθηκαν από τη FIDE οι διεθνείς βαθμοί αξιολόγησης Ιουλίου 2008. Στους πίνακες αξιολόγησης της Διεθνούς Ομοσπονδίας έχουν ενταχθεί και πολλοί σκακιστές και σκακίστριες του ΣΟ Καλλιθέας και του ΑΜΣ Νικηφόρος.

Με αφορμή την εσωτερική αξιολόγηση που έχει αρχίσει στη σχολή μου, είπα να ασχοληθώ λίγο με το θέμα βλέποντας και την άγνοια που διακατέχει τους συμφοιτητές μου, που νομίζουν ότι συμπληρώνουν ένα αθώο ερωτηματολόγιο που θα βοηθήσει να διώξουμε τους "κακούς καθηγητές".

Παρακάτω σας παραθέτω ένα κειμενάκι που αναφέρει αναλυτικά όλους τους λόγους που αντιτιθόμαστε στην αξιολόγηση:

• · Δεν εξετάζει την προσωπικότητα και την διαφορετικότητα του κάθε φοιτητή καθώς και την οικονομική του κατάσταση.
• · Ποσοτικοποιεί την γνώση. Φτιάχνει ατομικό φάκελο δεξιοτήτων και βάζει τον φοιτητή σε ένα μαραθώνιο απόκτησης πιστωτικών μονάδων (credits) με πρότυπο το μοντέλο του καλού και υποταγμένου φοιτητή.
• · Με την αξιολόγηση τα προγράμματα σπουδών θα αλλάξουν, η μόρφωση τεμαχίζεται και παίρνει πιο ειδικευμένο χαρακτήρα. Με αυτή τη λογική προωθείται η διάσπαση του κύκλου σπουδών σε δύο μέρη. Η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων και η ισοτίμηση με τα ΚΕΣ (που λειτουργούν με καθαρά επιχειρηματικούς όρους) που θα πιέσουν για ανάλογες αλλαγές στο περιεχόμενο των «δημοσίων» σχολών.
• · Φέρνει τον ανταγωνισμό. Ο συνάδελφος γίνεται αντίπαλος και ενώ η πλειοψηφία έχουμε τις ίδιες ανάγκες και συμφέροντα, θα διεκδικούμε ατομικά αυτά που θα έπρεπε να διεκδικούμε συλλογικά.
• · Το πανεπιστήμιο διαμορφώνεται με βάση τις ανάγκες της αγοράς αφού οι εταιρίες θα είναι αυτές που θα βάζουν κριτήρια αξιολόγησης των πανεπιστημίων (έρευνα-παραγωγικότητα) και όχι οι πραγματικές ανάγκες την κοινωνίας.
• · Το δικαίωμα στη εργασία γίνεται πολυτέλεια. Το πτυχίο δεν σημαίνει επαγγελματική αποκατάσταση αλλά λίγες ακόμα μονάδες στο φάκελο του καθενός ( φάκελοι δεξιοτήτων),(όσοι «αναζητούν» μια περαιτέρω ειδίκευση ή ένα τρόπο να ξαναδουλέψουν όταν η ειδίκευσή τους απαξιωθεί από τις τεχνολογικές εξελίξεις, θα παρακολουθούν Ι.Δ.Β.Ε. στα πλαίσια της ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ-ΕΠΑΝΑΚΑΤΑΡΤΙΣΗΣ). Άρα η Αξιολόγηση φέρνει σε χειρότερη μοίρα τη διεκδίκηση επαγγελματικών-εργασιακών δικαιωμάτων.
• · Νομιμοποιούνται οι εταιρίες να διαλέγουν ανάμεσα στους πτυχιούχους σαν να είναι προϊόντα, έχοντας στα χέρια τους μέτρα και σταθμά από τα αποτελέσματα της Αξιολόγησης ( καλοί και κακοί φοιτητές – λίστα κατάταξης σχολών)
• · Θα επιβάλλει ανταποδοτικά κριτήρια σε όλες τις λειτουργίες του πανεπιστημίου. Η «δωρεάν» Παιδεία και η μέριμνα από δικαίωμα γίνεται βραβείο. Και η αξιολόγηση επιβραβεύει μόνο τους παραγωγικούς και τους υποταγμένους.
• · Επιτυγχάνεται η πλήρης είσοδος των εταιριών στη λειτουργία του πανεπιστημίου, αφού βασικό κριτήριο της αξιολόγησης είναι ο βαθμός διασύνδεσής του με την αγορά εργασίας. Οι εταιρίες θα έχουν λόγο για το πρόγραμμα σπουδών, αφού τις βολεύει ο μελλοντικός εργαζόμενος να είναι καταρτισμένος σύμφωνα με τις ανάγκες τους για περισσότερο κέρδος.
• · Προκαλεί εντατικοποίηση. Ήδη λαμβάνουν τα πρώτα μέτρα όπως να καθιερώσουν το (ν+ν) , κόβουν το δικαίωμα στέγασης και τα δωρεάν συγγράμματα στους μη παραγωγικούς φοιτητές.
• · Δημιουργεί σχολές πολλών ταχυτήτων και φτιάχνει λίστα σχολών ανάλογα με την παραγωγικότητά τους (έρευνα). Τα «καλά» πανεπιστήμια θα διοχετεύουν επιστήμονες στις διευθυντικές θέσεις, ενώ τα «κακά» θα παράγουν τους ειδικευμένους εργαζόμενους (που θα δουλεύουν με δυσχερείς όρους, θα αποτελούν φτηνό και αναλώσιμο εργατικό δυναμικό και θα έχουν συνεχώς την ανάγκη επανακατάρτισης (Ι.Δ.Β.Ε.)).
• · Διαλύει τις συλλογικές διεκδικήσεις αφού το προσωπικό συμφέρον θα μπαίνει πάνω από το συλλογικό, ο ανταγωνισμός και το «τρέξιμο» θα μας κρατάει μακριά από τις κινηματικές διαδικασίες.
• · Η αξιολόγηση των διδασκόντων από τους φοιτητές με προκάτ ερωτηματολόγια, λειτουργεί ως άλλοθι δημοκρατίας, αφού μόνο να χειραγωγήσει μπορεί τους φοιτητές και να υποβαθμίσει την έννοια των συλλογικών διεκδικήσεων απέναντι στο καθηγητικό κατεστημένο μέσα από Γενικές Συνελεύσεις των φοιτητικών Συλλόγων.
• · Τα πανεπιστήμια προκειμένου να ανταποκριθούν στις ανάγκες χρηματοδότησής τους καταφεύγουν στην αναζήτηση πόρων από την αγορά. Έτσι το κράτος χρησιμοποιεί την υποχρηματοδότηση σαν μοχλό πίεσης για την προσαρμογή ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων στην αξιολόγηση των πανεπιστημίων. Η λεγόμενη «οικονομική αυτοτέλεια των Α.Ε.Ι.» θα δώσει την δυνατότητα λειτουργίας του πανεπιστημίου ως επιχείρηση.
• · Με την αξιολόγηση εντείνεται : 1) η εκμετάλλευση των εργαζομένων προς όφελος των εταιριών και 2) η απόκρυψη των ταξικών διαχωρισμών, αφού το δικαίωμα του εργαζόμενου θα λογίζεται μόνο ως ατομική υπόθεση και οι κοινωνικοί αγώνες φαντάζουν απλά μία παραφωνία στην «αρμονία» του ελεύθερου ανταγωνισμού και της ανάπτυξης.
• · Η αξιολόγηση αποτελεί τη βασικότερη τομή της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Είναι αυτή η διαδικασία που θα πιέσει για την εφαρμογή όλων των άλλων μέτρων. Θα κατατάξει με αγοραία κριτήρια, μια θάλασσα από αποφοίτους μιας θάλασσας από κέντρα κατάρτησης ( ΑΕΙ, ΤΕΙ, ΚΕΣ, ΤΕΕ, ΕΠΑΛ, ΕΠΑΣ, Ιδιωτικά Παν/μια κ.λ.π.). Γι’ αυτό δεν είναι τυχαίο το άγχος της κυβέρνησης να τη θωρακίσει πριν την εφαρμόσει. Θα προσπαθήσει να τη βάλει στο Σύνταγμα, ενώ ο νέος Νόμος-Πλαίσιο αυτό το σκοπό έχει.
• · Καμία αξιολόγηση που γίνεται από συμβούλια καθηγητών και υπουργείων, είτε με «αγοραία» είτε με «ακαδημαϊκά» κριτήρια (που στην πράξη οδηγούν στα ίδια αποτελέσματα εντατικοποίηση, παραγωγικοποίηση, εξειδίκευση κ.λ.π.) δεν μπορεί να εκφράσει τις ανάγκες των φοιτητών για βασική γνώση και εργασία με βάση τις ανάγκες των φοιτητών και των εργαζομένων.

Υ.Γ. Την εικόνα στην αρχή του ποστ την βρήκα στο site εδώ πολυτεχνείο

Συγκεκριμένα για την εκπαίδευση: ο νόμος πλαίσιο που σήμερα προωθείται στα ελληνικά πανεπιστήμια υπό τη μορφή του πρότυπου εσωτερικού κανονισμού καθώς και η συνθήκη της Μπολόνια, σε πολλά σημεία τους βρίσκουν εφαρμογή στο ΤΕΠΑΚ και στο Πανεπιστήμιο Κύπρου ήδη από την ίδρυσή τους. Έτσι το πρότυπο λειτουργίας τους βασίζεται στη διαδικασία της αξιολόγησης, η οποία όμως δε γίνεται για να διασφαλίσει τα συμφέροντα των φοιτητών και της κοινωνίας, αλλά έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Υλοποιείται από τις επιτροπές αξιολόγησης στις οποίες κύριο λόγο έχουν το κράτος και το κεφάλαιο. Η έρευνα και η εκπαιδευτική διαδικασία αξιολογούνται με προκαθορισμένα κριτήρια ανταποδοτικότητας για να αποφασιστεί αν “αξίζει” η χρηματοδότησή τους. Αυτό επηρεάζει άμεσα και το πρόγραμμα σπουδών, δηλαδή τα μαθήματα παίρνουν τη μορφή πιστωτικών μονάδων ανάλογα με την “παραγωγική” τους αξία και το περιεχόμενό τους προσαρμόζεται στις ανάγκες της αγοράς. Αντίστοιχα το ενιαίο πτυχίο και τα ενιαία επαγγελματικά δικαιώματα που αυτό κατοχύρωνε καταργούνται και αντικαθιστώνται από τον Ατομικό Φάκελο Προσόντων και την ατομική διαπραγμάτευση των όρων εργασίας. Αυτό όμως δεν είναι κάτι σταθερό. Η συλλογή πιστωτικών μονάδων για να διατηρείς “παχουλό” το φάκελό σου ώστε να μη χάσεις και τη δουλειά σου, γίνεται αναγκαία εφόρου ζωής και μάλιστα με δικά σου έξοδα και στον ελεύθερό σου χρόνο. Παράλληλα οι διαγραφές των φοιτητών που ξεπερνούν το όριο φοίτησης, οι ενδιάμεσες υποχρεωτικές εξετάσεις και τα προαπαιτούμενα μαθήματα συμβάλλουν στην εντατικοποίηση των ρυθμών σπουδών. Επίσης η μη ύπαρξη ασύλου παράλληλα με τα πειθαρχικά συμβούλια στο νέο ΤΕΠΑΚ (δομές ελέγχου τήρησης των πανεπιστημιακών κανονισμών) διαμορφώνουν νομιμόφρονες και πειθαρχημένους αυριανούς πολίτες και εργαζόμενους. Υποτάσσουν και ενσωματώνουν το φοιτητικό κίνημα στα κοινωνικά στερεότυπα, καταστέλλουν τη ζωντάνια, τη δυναμικότητα και την τάση αμφισβήτησης και συλλογικής αντίστασης που το χαρακτηρίζουν.

Πέραν τούτων, στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και στο ΤΕΠΑΚ τα συγγράμματα δε διατίθενται δωρεάν και οι φοιτητές αναγκάζονται να τα αγοράζουν. Χρήματα καλούνται να καταβάλουν και για την παρακολούθηση μεταπτυχιακών και διδακτορικών προγραμμάτων ενώ ούτε λόγος τίθεται για πραγματικά δωρεάν σίτιση και στέγαση ακόμα και για τους άπορους φοιτητές. Προβληματισμό μας προκαλεί και η τροπή που πιθανόν θα πάρει η συζήτηση που έχει ανοίξει για τα δίδακτρα στα κυπριακά δημόσια πανεπιστήμια η προηγούμενη κυβέρνηση. Από τα παραπάνω φαίνεται ότι η δημόσια εκπαίδευση στην ουσία δεν είναι δωρεάν, πράγμα που σημαίνει ότι η πρόσβαση και η παραμονή σε αυτήν είναι επιλεκτική σε όσους μπορούν οικονομικά να την αντέξουν.

Τον Ιούλιο του 2005 ψηφίστηκε και εφαρμόστηκε ο νόμος για τα μη κρατικά πανεπιστήμια, που αναγνωρίζει τα ιδιωτικά ιδρύματα και τα πτυχία τους ως ισότιμα των δημοσίων. Καταρχάς η ουσία δε βρίσκεται στη διάκρισή τους σε κερδοσκοπικά ή μη, αλλά στην ύπαρξη και στον τρόπο λειτουργίας τους. Η καταβολή διδάκτρων καταργεί τον όποιο δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα διατηρεί σήμερα η εκπαίδευση. Σε βάθος χρόνου ο ανταγωνισμός μεταξύ δημόσιων και ιδιωτικών πανεπιστημίων θα πιέσει τα δημόσια να λειτουργούν σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό με ιδιωτικοοικονομικά και επιχειρηματικά κριτήρια. Τέλος, η ύπαρξη πτυχίων ιδίων αντικειμένων αλλά διαφορετικών ταχυτήτων από διαφορετικά ιδρύματα θα υποβαθμίσει τα εργασιακά δικαιώματα που αυτά εξασφαλίζουν και θα εμποδίσει κάθε δυνατότητα μαζικής διεκδίκησης καλύτερων όρων εργασίας.

Το ζήτημα των φοιτητικών ναύλων, της κρατικής φοιτητικής χορηγίας και των μεταγραφών πρέπει με τον ίδιο τρόπο να αντιμετωπίζονται από την σκοπιά της διασφάλισης και της διεύρυνσης του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Γι' αυτό και το φοιτητικό κίνημα θα πρέπει να αγωνιστεί για τη διεύρυνσή τους. Η μείωση των φοιτητικών ναύλων θα έλθει μόνο μέσα από την πίεση στην ίδια την κυβέρνηση που έχει υποχρέωση να στηρίξει οικονομικά τους φοιτητές και όχι μέσα από διαβουλεύσεις με ιδιωτικές ή ημιδημόσιες εταιρείες, πράγμα που δεν οδηγεί πουθενά. Να παλέψουμε όχι μόνο ενάντια στα σενάρια μείωσης της φοιτητικής χορηγίας που τίθενται κατά καιρούς αλλά και για τη διεύρυνσή της με βάση τις ανάγκες των φοιτητών.

Απέναντι στη μεθοδευμένη επίθεση που δέχονται τα φοιτητικά και εργασιακά μας δικαιώματα οφείλουμε δυναμικά να αντισταθούμε, με μαζικές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις. Όπου έχουν εφαρμοστεί αυτές οι μεταρρυθμίσεις, η εμπειρία έδειξε ότι όχι μόνο δεν ωφελούν το κοινωνικό σύνολο αλλά αποτελούν πλήγμα στα δικαιώματα των εργαζομένων, ιδιαίτερα των νέων. Γι' αυτό τα τελευταία χρόνια σε Ελλάδα, Γαλλία και σε διάφορα σημεία του κόσμου, οι αντιστάσεις των φοιτητών και της νεολαίας εντάθηκαν, αναπτύχθηκαν νικηφόρα κινήματα που βάζουν φρένο στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, αντιστρέφοντας το κλίμα, ανοίγοντας το δρόμο για νέες κατακτήσεις. Μ' αυτά τα κινήματα πρέπει όχι μόνο να είμαστε αλληλέγγυοι, αλλά να συντονίσουμε τη δράση μας και να συμπορευθούμε για να βγούμε ακόμα πιο ενισχυμένοι στους αγώνες μας. Μπορούμε να πιέσουμε και να πετύχουμε την απόσυρση των νόμων και την προάσπιση του δικαιώματος στη δημόσια και δωρεάν παιδεία. Με Γενικές Συνελεύσεις, με ζωντάνια και μαχητικότητα και τη συμμετοχή όλων μας, για να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας.

Θεωρούν ανεπαρκείς τους καθηγητές για τις εξετάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ

Την εικόνα ενός δημόσιου σχολείου για το οποίο οι μαθητές δηλώνουν «το βαριέμαι, πλήττω, θυμώνω» και στο οποίο οι εκπαιδευτικοί ασκούν έργο δηλώνοντας απογοητευμένοι από τις αμοιβές τους και τις υποδομές, σκιαγραφεί έρευνα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνον ένας στους τρεις μαθητές δηλώνει χαρά παρακολουθώντας μαθήματα, το 80% θεωρούν τους καθηγητές τους ανεπαρκείς να τους βοηθήσουν να περάσουν σε ΑΕΙ, ενώ το 70% των μαθητών λυκείου δηλώνουν ότι το σχολείο ανταποκρίνεται ελάχιστα ή καθόλου στις προσδοκίες τους. «Πρέπει να καταλάβουν όλοι ότι η (ανύπαρκτη στην Ελλάδα) αξιολόγηση είναι ο μόνος τρόπος να φωτιστούν τα προβλήματα», λέει στην «Κ» ο πρόεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου Δημ. Βλάχος, τονίζοντας ότι θεμέλιος λίθος των μεταρρυθμίσεων πρέπει να είναι η υποχρεωτική εκπαίδευση.

Δυστυχώς δε βρήκα αυτούσια την έρευνα πουθενά στο site του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Αν τη δημοσιεύσουν, θα ενημερώσω το άρθρο και θα συμπεριλάβω σχετικό link.

Το ρεπορτάζ της εφημερίδας συνεχίζεται:

Πιέζομαι, έχω άγχος, βαριέμαι, θυμώνω...

Δυσαρεστημένοι οι μαθητές από το σχολείο και τους καθηγητές τους - Προτιμούν αυξήσεις παρά αξιολόγηση οι εκπαιδευτικοί

Του Αποστολου Λακασα

Το ελληνικό σχολείο έχασε το στοίχημα να γοητεύσει τους μαθητές, να τους κερδίσει, να τους κάνει να αγαπήσουν τη γνώση, να τους ωθήσει να αναπτύξουν κριτική σκέψη. Πότε οι ιθύνοντες θα το κατανοήσουν και θα αλλάξουν την εικόνα του, τις δομές του, τη φιλοσοφία του;

«Κουράζομαι, πλήττω, πιέζομαι, έχω άγχος, βαριέμαι, θυμώνω». Αυτά τα καθόλου κολακευτικά για το εκπαιδευτικό μας σύστημα δηλώνουν ότι αισθάνονται οι περισσότεροι μαθητές από το δημοτικό έως το λύκειο, οι οποίοι συμμετείχαν στην πρώτη φάση της μεγάλης πανελλαδικής έρευνας του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Στην έρευνα έλαβαν έως τώρα μέρος 4.164 μαθητές, εκπαιδευτικοί και γονείς, τις πρώτες απαντήσεις των οποίων παρουσιάζει σήμερα η «Κ». Οι απαντήσεις των μαθητών οδηγούν σε απογοητευτικά συμπεράσματα για την εικόνα του σημερινού ελληνικού σχολείου, και καταδεικνύουν την ανάγκη αλλαγών από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Οι επτά στους δέκα (68%) δήλωσαν ότι νιώθουν στο σχολείο κούραση και μόλις ο ένας στους τρεις (37%) χαρά.

«Πρέπει να γίνει μία ευρεία συζήτηση για την υποχρεωτική εκπαίδευση. Είναι η βάση όλων, ο θεμέλιος λίθος των μεταρρυθμίσεων», τονίζει μιλώντας στην «Κ» ο πρόεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου κ. Δημήτρης Βλάχος. Τα προβλήματα του σχολείου αρχίζουν από το δημοτικό και κορυφώνονται στο λύκειο, εκεί όπου πλέον η εκπαιδευτική διαδικασία ακυρώνεται στην πράξη, αφού οι μαθητές δεν ενδιαφέρονται να μάθουν, να διευρύνουν τους ορίζοντές τους. Αντίθετα, έχουν αποκλειστικό στόχο να πάρουν τις γνώσεις εκείνες που τους είναι απαραίτητες για να εισαχθούν στο πανεπιστήμιο. «Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τον εκπαιδευτικό ρόλο του λυκείου», λέει ο κ. Βλάχος και προσθέτει ότι η προσπάθεια πρέπει να στηριχθεί σε τέσσερις βασικούς άξονες:

• Προγραμματισμένη και συστηματική επιμόρφωση των εκπαιδευτικών.
• Σταθερή ανανέωση του περιεχομένου σπουδών.
• Συνεχής αξιολόγηση των σχολικών βιβλίων.
• Και βέβαια, μόνιμη αξιολόγηση των εκπαιδευτικών.

Η Ελλάδα είναι μία από τις ελάχιστες χώρες στην Ευρώπη, όπου δεν λειτουργεί η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου και των εκπαιδευτικών. «Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η αξιολόγηση δεν ταυτίζεται με κακόπιστο έλεγχο. Πρέπει να γίνει σαφές ότι δεν οδηγεί σε τιμωρία, αντίθετα φωτίζει τα προβλήματα ώστε να αναζητηθεί η λύση τους», επιμένει ο πρόεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Βέβαια, βασικό στοιχείο για να κινηθούν τα γρανάζια είναι όλος ο μηχανισμός να εγκαταλείψει τη λογική του βολέματος και της ήσσονος προσπάθειας και να... τρέξει. Μπορεί; Το θέλει;

Μαθητές: Ανεπαρκείς οι καθηγητές

«Οι εκπαιδευτικοί δεν μπορούν να με βοηθήσουν όσο χρειάζεται για να πετύχω τον στόχο μου, δηλαδή να περάσω στο πανεπιστήμιο». Αυτό απαντούν οι περισσότεροι μαθητές στην ερώτηση γιατί είναι απαραίτητο το φροντιστήριο. Ειδικότερα, από τις απαντήσεις τους προκύπτουν τα ακόλουθα:

• Οι οκτώ στους δέκα μαθητές λυκείου θεωρούν ότι οι καθηγητές τους δεν είναι επαρκείς για να τους βοηθήσουν ώστε να περάσουν στο πανεπιστήμιο - ένας στόχος «ζωής». Γι' αυτό και θεωρούν απαραίτητο να παρακολουθήσουν φροντιστήριο. Αντίστοιχες είναι και οι απαντήσεις των μαθητών γυμνασίου, αλλά και των γονέων. Επίσης οι μαθητές λυκείου προβάλλουν ως λόγους για να παρακολουθήσουν φροντιστήριο την μεγάλη εξεταστέα ύλη και την ανεπάρκεια του διδακτικού χρόνου.
• Εύλογο, μετά τις προηγούμενες απαντήσεις, είναι ότι δύο στους τρεις μαθητές λυκείου (66%) δήλωσαν ότι το σχολείο ανταποκρίνεται λίγο ή καθόλου στις προσδοκίες τους.
• Οι μαθητές λυκείου και οι γονείς τους αποδίδουν τα προβλήματα πρωτίστως στη δομή και τον χαρακτήρα του συστήματος και, κατά δεύτερο λόγο, στους εκπαιδευτικούς.
• Οι μαθητές (από το δημοτικό έως και το λύκειο) θεωρούν ότι το σχολείο δεν είναι ελκυστικό, μάλιστα όσο μεγαλώνουν τόσο περισσότερο δηλώνουν ότι δεν τους αρέσει ο τρόπος διδασκαλίας και ευρύτερα το σχολείο.
• Τέλος, οι μαθητές ως προς τις υπάρχουσες υποδομές περισσότερο αξιοποιούν τα εργαστήρια ηλεκτρονικών υπολογιστών και τις αθλητικές εγκαταστάσεις παρά τις βιβλιοθήκες και τα εργαστήρια Φυσικής.

Εκπαιδευτικοί: Ποιότητα με αυξήσεις

Συμφωνούν ότι η αξιολόγηση βοηθά στη βελτίωση του εκπαιδευτικού έργου, αλλά πολύ περισσότερο σε αυτό συμβάλλει η αύξηση των μισθών! Αυτά πιστεύουν, μεταξύ άλλων, οι εκπαιδευτικοί. Ειδικότερα, από τις απαντήσεις τους προκύπτουν τα ακόλουθα:

• Ανάμεσα σε εκπαιδευτικούς, διευθυντές σχολείων και σχολικούς συμβούλους, οι εκπαιδευτικοί είναι εκείνοι που λιγότερο απ' όλους θέλουν την αξιολόγηση. Ενδεικτικά, το 95% των σχολικών συμβούλων (οι οποίοι είναι επιφορτισμένοι με την αρμοδιότητα της αξιολόγησης) πιστεύει ότι η αξιολόγηση εξυπηρετεί τη βελτίωση της παρεχόμενης εκπαίδευσης. Την ίδια γνώμη έχει το 90% των γονιών, το 75% των διευθυντών, αλλά μόλις το 61% των εκπαιδευτικών.
• Η μέθοδος αξιολόγησης που προκρίνεται από τους περισσότερους είναι η συλλογική, δηλαδή η αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας. Ακολουθεί -σε ποσοστά αποδοχής- ο συνδυασμός εσωτερικής και εξωτερικής αξιολόγησης.
• Επίσης, γονείς, στελέχη αλλά και εκπαιδευτικοί συναινούν ότι πρέπει να αξιολογούνται όσοι κατέχουν διοικητικές θέσεις στην εκπαιδευτική πυραμίδα.
• Για να βελτιωθεί η ποιότητα της εκπαίδευσης οι εκπαιδευτικοί ζητούν αύξηση μισθών και κονδυλίων για υλικοτεχνική υποδομή. Ακριβώς αντίθετη άποψη έχουν οι γονείς, καθώς λίγοι πιστεύουν ότι η ποιότητα θα βελτιωθεί εάν αυξηθούν οι μισθοί των εκπαιδευτικών. Οι περισσότεροι γονείς θεωρούν ότι τα κονδύλια πρέπει να αξιοποιηθούν σε καινούργια βιβλία και διδακτικό υλικό και σε νέα εργαστήρια.
• Οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί αξιολογούν τους μαθητές εμπειρικά (86%), ενώ οι συνηθέστεροι τρόποι αξιολόγησης είναι τα προφορικά (91%), τα τεστ (89%) και οι εργασίες των μαθητών (78%).
• Η συντριπτική πλειονότητα των εκπαιδευτικών θεωρεί ότι η επιμόρφωση πρέπει να είναι συνεχής και συστηματική, ενώ στην ουσία απορρίπτεται η πρόταση να γίνεται μία φορά επιμόρφωση μακράς διαρκείας.
• Τη στιγμή που το ελληνικό σχολείο υιοθετεί καινοτόμα προγράμματα με πολύ αργό ρυθμό, οι εκπαιδευτικοί θεωρούν ότι αυτό οφείλεται στο ανελαστικό πρόγραμμα σπουδών, το οποίο καθορίζεται από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, και την ελλιπή χρηματοδότηση της Παιδείας. Πάντως, πάνω από το 80% των εκπαιδευτικών πιστεύει ότι τα καινοτόμα εκπαιδευτικά προγράμματα συμβάλλουν στην αναβάθμιση της παρεχόμενης εκπαίδευσης.
• Ως προς το σχολικό περιβάλλον και τις κτιριακές υποδομές, οι περισσότεροι διαμαρτύρονται για έλλειψη χώρων για τα άτομα με ειδικές ανάγκες και αιθουσών εκδηλώσεων.
• Τέλος, οι εκπαιδευτικοί δήλωσαν ότι για την εκπαιδευτική έρευνα που πραγματοποιείται ενημερώνονται κυρίως από το Διαδίκτυο και τα επιστημονικά περιοδικά και λιγότερο από τον σχολικό σύμβουλο και τις επιστημονικές ενώσεις.

Το ρεπορτάζ της εφημερίδας ολοκληρώνεται:

Σύμβουλος υπάρχει, αξιολόγηση όχι

Μείζον θέμα στην ελληνική εκπαίδευση είναι η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου. Γίνεται αξιολόγηση; Παρότι υπάρχει ο θεσμός του σχολικού συμβούλου, ο οποίος αντικατέστησε τον επιθεωρητή (το 1982 με τον νόμο 1304/1982) και έχει πλέον ένα ρόλο περισσότερο συμβουλευτικό - καθοδηγητικό και όχι τιμωρητικό, αξιολόγηση στα ελληνικά σχολεία δεν γίνεται. «Οι περισσότερες από τις θεσμοθετημένες αρμοδιότητες των σχολικών συμβούλων, ανάμεσα στις οποίες και αυτές που αφορούν την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου και των εκπαιδευτικών, δεν ασκούνται ουσιαστικά, διότι ουδέποτε το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο συμπληρώθηκε με άλλες ρυθμίσεις που θα καθόριζαν τα σαφή όρια των αρμοδιοτήτων τους», αναφέρουν οι ερευνητές. Έτσι, ο σχολικός σύμβουλος δεν μπορεί να επιβάλει αλλαγές στον τρόπο δουλειάς κάθε εκπαιδευτικού και άρα να βοηθήσει στη βελτίωση του εκπαιδευτικού έργου.

Τι φταίει; «Ο μη σαφής προσδιορισμός του θεσμικού πλαισίου οφείλεται, εκτός των άλλων, και στις αντιδράσεις των εκπαιδευτικών και των συνδικαλιστικών φορέων, οι οποίοι αντιμετώπιζαν με καχυποψία και επιφυλακτικότητα τις σχετικές ρυθμίσεις, κυρίως από τον φόβο της επαναφοράς του θεσμού του επιθεωρητή», απαντούν ευθέως οι ερευνητές. Αποτέλεσμα είναι -έστω κι αν υπάρχουν εξαιρέσεις- η συντριπτική πλειονότητα των εκπαιδευτικών να μη δείχνει πρόθυμη να... ξεκουνηθεί απ' ό,τι έχει μάθει.

Αντίθετα, στην Ευρώπη δίνεται όλο και περισσότερο έμφαση στο ζήτημα της αξιολόγησης του έργου του εκπαιδευτικού. «Η αξιολόγηση της ποιότητας της εκπαίδευσης και της αποτελεσματικότητας του έργου που επιτελείται στη σχολική μονάδα αποτελεί υψηλή προτεραιότητα σε ευρωπαϊκό επίπεδο», αναφέρουν οι αναλυτές και τονίζουν ότι η εσωτερική αξιολόγηση κατοχυρώνεται θεσμικά στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Μάλιστα, είναι εντυπωσιακό ότι αν και προαιρετική εφαρμόζεται στη συντριπτική πλειονότητα των σχολείων.

Τρία μοντέλα στην Ευρώπη

Σε γενικές γραμμές, οι πρακτικές αξιολόγησης στην Ευρώπη ακολουθούν ένα από τα τρία ακόλουθα μοντέλα:

1. Τον δημόσιο διοικητικό έλεγχο των εκπαιδευτικών ως ατόμων και της εκπαιδευτικής τους πράξης. Το μοντέλο αυτό υλοποιείται μέσα από επιθεώρηση και εξωτερική αξιολόγηση.
2. Τον έλεγχο της απόδοσης λόγου του εκπαιδευτικού και του σχολείου στην κοινωνία, με υποτιθέμενους αποδέκτες πάνω απ' όλα τους γονείς. Η λογική αυτή διέπει για παράδειγμα το σύστημα αξιολόγησης στη Μεγάλη Βρετανία.
3. Τη λογική του αυτοελέγχου με στόχο την ανάπτυξη/βελτίωση του σχολείου. Υλοποιείται μέσα από την αυτοαξιολόγηση του έργου του εκπαιδευτικού και της εσωτερικής αξιολόγησης της σχολικής μονάδας. Εφαρμόζεται σε εκπαιδευτικά συστήματα με αποκεντρωτικές τάσεις, όπως για παράδειγμα στη Σουηδία και τη Δανία.

Τα υπόλοιπα εξίσου ενθαρρυντικά στοιχεία της έρευνας του παιδαγωγικού ινστιτούτου θα τα βρείτε στο "θέμα" της Καθημερινής της Κυριακής 30/3/2008.

Αυτά τα παιδιά, λοιπόν, έχουν κάθε δικαίωμα να εξεγείρονται. Έχουν κάθε λόγο να τρέφουν απέναντι το θεσμό του σχολείου μίσος, έως και καταστροφική μανία. Γιατί, πολύ απλά, αυτό το σχολείο ούτε τα μαθαίνει κάτι, ούτε τα κοινωνικοποιεί. Τα κατατρώει, τους αφαιρεί κάθε ζωντάνια και νεανική διάθεση: τα γερνάει. Και δεν μπορώ να σκεφτώ, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, χειρότερο και πιο μακροπρόθεσμο έγκλημα για την κοινωνία. Αυτό το σχολείο κάνει περισσότερο κακό παρά καλό.

Θεωρώ μάλιστα υπέρμετρη παλιανθρωπιά και βαρβαρότητα, κάθε φορά που αυτά τα παιδιά ξεσηκώνονται, να συκοφαντούνται, να επιστρατεύονται εναντίον τους όλοι οι παραθυράτοι και όχι μόνο προπαγανδιστικοί μηχανισμοί για να τα βγάλουν αλήτες που θέλουν να λουφάρουν και να χάσουν μάθημα, με σκοπό να στρέψουν εναντίον τους την κοινωνία! Ή να τα αντιμετωπίζουν με ξύλο, χημικά και συλλήψεις. Ή να απαιτούν από αυτά «υπεύθυνες» και «σοβαρές» προτάσεις! Ή να τους επιτρέπουν να έχουν λόγο άνευρο, γερασμένο, λοβοτομημένο, μόνο στη Βουλή των Ελλήνων.

Μα τι λέτε, ρε εγκληματίες; Γιατί να κάτσει ένα παιδί να σκεφτεί προτάσεις για να λύσει το πρόβλημα της παιδείας; Γιατί να κάτσει να σκεφτεί «υπεύθυνα» αιτήματα για του αναγνωριστεί το δικαίωμα στον αγώνα; Γιατί να σκεφτεί με τη δική σας γαμημένη σκουριασμένη υπευθυνότητα έτσι και αλλιώς; Για να μην το πείτε εσείς αλήτη και λουφαδόρο; Δε σας φτάνει που τα έχετε κάνει σαν τα μούτρα σας και χειρότερα: κουρασμένα, αγχωμένα, απαισιόδοξα, απογοητευμένα;

Τώρα, βέβαια, θα μου πείτε ότι με σχολεία με τέτοιους εκπαιδευτικούς, χωρίς αξιολόγηση, τι περιμένεις; Τον κακό σας το φλάρο! Κατ’ αρχάς, η αξιολόγηση από μόνη της είναι κούφια έννοια. Ποιος είναι ο στόχος του σχολείου και με ποια κριτήρια και ποιες διαδικασίες θα επιτευχθεί αυτός, αυτό το θέμα της συζήτησης. Και οι περισσότεροι από όσους φωνάζουν για αξιολόγηση έχουν στο νου τους το σχολείο ως παραγωγό των σημερινών εργαζομένων. Των σημερινών καμένων, χωρίς προσωπική ζωή, χωρίς ελεύθερο χρόνο, των αφιερωμένων ψυχή τε και σώματι στην εταιρία, των φοβισμένων εργαζομένων, των εργαζομένων χωρίς ουσία. Σε αυτούς τους εργαζόμενους αντιστοιχούν οι κουρασμένοι, αγχωμένοι, βαριεστημένοι, φοβισμένοι και απογοητευμένοι μαθητές.

Πάτα, λοιπόν, τώρα, το play, δυνάμωσε τον ήχο και δες την υπεύθυνη απάντηση των παιδιών!

Όπως γράφει σήμερα και ο Κυριακάτικος Ριζοσπάστης, ο κυρ-Ευρυπίδης μας είπε αρκετά κομψά και ευγενικά ότι αν τα ιδρύματα Αν. Εκπαίδευσης δεν εφαρμόσουν το νόμο για την "αξιολόγηση", λεφτά για μεταπτυχιακά γιοκ. Όχι μόνο η κρατική χρηματοδότηση, αλλά και τα κονδύλια από την Ε.Ε. και απ' όσο ξέρω, για τα μεταπτυχιακά τα λεφτά έρχονται -καλώς ή κακώς- κυρίως από τας Ευρώπας.

Και εδώ μπαίνουν τα 2 κρίσιμα ερωτήματα, στα οποία ο καθένας πρέπει να μάθει την απάντηση, για να καταλάβει περί τίνος πρόκειται:

1) Γιατί πρέπει να αξιολογηθούν τα ιδρύματα Αν. Εκπαίδευσης;
Αντιγράφω μια εύστοχη και συνοπτική απάντηση:
        "Στην ουσία, θέλουν με κάθε τρόπο να υποκατασταθεί η διεκδίκηση των συλλογικών οργάνων πανεπιστημίων και ΤΕΙ, η συλλογική απαίτηση από το κράτος για όλα όσα θα πρέπει να εξασφαλίζονται σε κάθε ίδρυμα (υποδομές, προσωπικό, κ.ά.) από μια... «μεταξύ μας» συζήτηση, από τη διανομή των ευθυνών για τις ελλείψεις και τα προβλήματα των ιδρυμάτων... στα ίδια τα ιδρύματα."
Αυτό, βέβαια, σημαίνει και ότι η αξιολόγηση είναι το καλύτερο εργαλείο της κυβέρνησης για να προωθήσει την ιδιωτικοποίηση των ιδρυμάτων. Αν δεν συμμορφώνονται με τις "επιταγές της αγοράς", θα τους τραβάει μια αξιολόγηση... για να βάλουνε μυαλό.

2) Ποιος αξιολογεί και με βάση τι ακριβώς αξιολογεί;
Ξανά copy-paste:
            "Επίσης, έχει σημασία ότι η ευθύνη της «αξιολόγησης» σε εθνικό επίπεδο δόθηκε από το νόμο στην Αρχή Διασφάλισης Ποιότητας (ΑΔΙΠ) στην οποία συμμετέχει εκπροσωπώντας την αγορά κι ένας εκπρόσωπος της Κεντρικής Ενωσης Επιμελητηρίων. Να λοιπόν, στα χέρια ποιων βρίσκεται η μπακέτα στο κονσέρτο της «αξιολόγησης»...
Αλλά πέρα από τα χέρια που «διευθύνουν»... και η ίδια η «σύνθεση» είναι αποκαλυπτική. Ανάμεσα στα κριτήρια που έχει καταρτίσει η ΑΔΙΠ για την εσωτερική «αξιολόγηση» ξεχωρίζουμε:

• «Υπάρχει αποτελεσματική διαδικασία παρακολούθησης της επαγγελματικής εξέλιξης των αποφοίτων; Πώς χρησιμοποιούνται τα αποτελέσματά της»; ΔΗΛΑΔΗ: Τα ιδρύματα καλούνται να απαντήσουν εάν «διαβάζουν» τι απόφοιτους θέλουν οι επιχειρήσεις και εάν προσαρμόζονται ανάλογα σ' αυτές τις απαιτήσεις.
• «Ποιες είναι οι πηγές χρηματοδότησης του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών; Πώς εξασφαλίζεται η βιωσιμότητα του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών»; ΔΗΛΑΔΗ: Πρέπει να απαντήσουν εάν έχουν βάλει δίδακτρα, αν έχουν χορηγούς, στην ουσία αν έχουν αρχίσει να λειτουργούν ως επιχείρηση (μετρώντας τι πουλάει και τι όχι, υπολογίζοντας πώς θα έχετε κέρδη ώστε να είστε βιώσιμοι και ανταγωνιστικοί).
• «Εφαρμόζεται το σύστημα μεταφοράς διδακτικών μονάδων;», την «κινητικότητα διδακτικού προσωπικού και φοιτητών»...; ΔΗΛΑΔΗ: Τα ιδρύματα ελέγχονται για το πώς έχουν προχωρήσει οι υπόλοιπες αναδιαρθρώσεις, οι στόχοι που θέτει το κεφάλαιο σε ευρωπαϊκό επίπεδο..."

Με βάση λοιπόν αυτά τα αποτελέσματα, θα μπορέσουν τα ιδρύματα να πάρουν λεφτά για τα μεταπτυχιακά...

Και μην ξεχνάμε βέβαια ότι βάσει αυτών των αποτελεσμάτων θα υπογράφονται και οι 4ετείς συμβάσεις που θα κάνουν με το κράτος, το κρισιμότερο (κατά τη γνώμη μου) σημείο του νόμου-πλαίσιο. Αυτό που κυρίως θα σπρώξει τα ιδρύματα στους έχοντες και κατέχοντες για λεφτά και ό,τι ήθελε προκύψει...

Τέλος, ο Ριζοσπάστης γράφει και κάποια "ωραία" παραδείγματα από άλλες χώρες, όπου η Αν. Εκπαίδευση "εκσυγχρονίστηκε", "μεταρρυθμίστηκε" και "συνδέθηκε με την αγορά".

Δείτε τα:

Τέσσερις βασικές αλλαγές στον νέο νόμο-πλαίσιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση προτείνουν οι πρυτάνεις. Ο στόχος είναι να αμβλυνθούν οι αντιδράσεις και να αναζητηθεί μία διέξοδος από τις όποιες λειτουργικές δυσχέρειες προκαλεί ο νέος νόμος. Βέβαια, οι πρυτάνεις με τις παρεμβάσεις τους προτείνουν μία νέα, light εκδοχή του νόμου-πλαισίου. Ειδικότερα, η κατάσταση στα πανεπιστήμια κρίνεται οριακή λόγω των δυσκολιών που έχουν ανακύψει ή προβλέπεται να προκύψουν από την εφαρμογή του νέου νόμου. Η Σύνοδος των Πρυτάνεων, που αρχίζει αύριο στην Κομοτηνή, αναμένεται να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου στον υπουργό Παιδείας, ζητώντας τροποποιήσεις στον νόμο-πλαίσιο ώστε να προχωρήσει η εφαρμογή του. Είναι χαρακτηριστικό ότι ήδη τους έχουν θορυβήσει τα φαινόμενα βίας από μικρές ομάδες φοιτητών που διακόπτουν συνεδριάσεις πανεπιστημιακών οργάνων, με στόχο να μη ληφθούν αποφάσεις με τις οποίες διαφωνούν. Μάλιστα, τα χειρότερα έπονται, αφού μέσα στην άνοιξη θα γίνουν εκλογές πρυτάνεων, κοσμητόρων και προέδρων με δεδηλωμένη την πρόθεση των αντιδρώντων αριστερών φοιτητικών παρατάξεων να μην επιτρέψουν τη διεξαγωγή του με βάση τις διατάξεις του νέου νόμου-πλαισίου. Οπως ανέφερε στην «Κ» ο πρύτανης του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και προεδρεύων της Συνόδου κ. Κ. Σιμόπουλος, οι προτάσεις αφορούν βασικές διατάξεις, όπως ο τρόπος συμμετοχής των φοιτητών στις πρυτανικές εκλογές, η σύνθεση των εκλεκτορικών σωμάτων, η αξιολόγηση των ιδρυμάτων, η υιοθέτηση κυρώσεων για όσους καταλύουν συνεδριάσεις οργάνων. Σύμφωνα με τον κ. Σιμόπουλο, οι προτάσεις τροποποίησης σε βασικά σημεία του νόμου είναι οι ακόλουθες:

- Αλλαγή στον τρόπο εκλογής πρυτάνεων. Με τον νέο νόμο καθιερώνεται η καθολική συμμετοχή των φοιτητών και όχι δι' εκλεκτόρων που όριζαν οι φοιτητικές παρατάξεις, όπως ίσχυε στον προηγούμενο νόμο-πλαίσιο. Κρίνεται ότι η καθολική συμμετοχή των φοιτητών μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα εγκυρότητας στη διαδικασία. Προτείνεται η επιστροφή σ' ένα μικρότερο εκλεκτορικό σώμα από την πλευρά των φοιτητών, κάτι που θα ικανοποιήσει όλες τις φοιτητικές παρατάξεις, που -έστω και με διαφορετική επιχειρηματολογία- αντιτίθενται στην καθολική συμμετοχή των φοιτητών. Επίσης, προτείνεται η δυνατότητα οι πρυτάνεις να κάνουν και δεύτερη συνεχή θητεία (κάτι που απαγορεύεται).

- Υιοθέτηση κυρώσεων για τις περιπτώσεις που κάποιοι διακόπτουν συνεδριάσεις συλλογικών οργάνων, όπως της συνέλευσης τμήματος και της Συγκλήτου. ***

- Μείωση του αριθμού των εξωτερικών κριτών στα εκλεκτορικά σώματα για την εκλογή ή την εξέλιξη πανεπιστημιακών ή νέο κονδύλι στον τακτικό προϋπολογισμό για τις μετακινήσεις αυτές. Βάσει του νόμου, το 1/3 του σώματος πρέπει να είναι πανεπιστημιακοί από άλλο ίδρυμα. Ομως, αυτό δημιουργεί μεγάλες δυσκολίες, αφού το κόστος μετακίνησης είναι υψηλό. Πολλές φορές, μάλιστα, ενδιαφερόμενοι υποψήφιοι έχουν πληρώσει το ταξίδι του εκλέκτορα, με αποτέλεσμα να διακυβεύεται και το αδιάβλητο της κρίσης του «φιλοξενούμενου» εκλέκτορα.

- Προβλήματα υπάρχουν και με τη διαδικασία της αξιολόγησης. Από 475 σχολές και τμήματα ΑΕΙ μόλις τα 104 έχουν προχωρήσει σε εσωτερική αξιολόγηση. Οι αργοί ρυθμοί οφείλονται στις αντιδράσεις μερίδας πανεπιστημιακών και φοιτητών. Ομως, καθώς η αξιολόγηση συνδέεται με την κατάρτιση 4ετών προγραμματισμών που θα πρέπει να γίνουν από το 2008-2009, οι πρυτάνεις θεωρούν το ζήτημα κρίσιμο και πολλοί προκρίνουν αποσύνδεση της αξιολόγησης από τον τετραετή προγραμματισμό.

*** Υ.Γ Τόσο πολύ σας πονάει που ακόμη και στα Τμήματα έρχονται "μειοψηφίες" και δε σας αφήνουν να πάρετε αποφάσεις ε;

Συνάδελφοι! Το Δρόμο το δείχνει το '79! Με ψηφισμένο νόμο κίνημα ανατροπής ξανα!