Το ναυάγιο της νεοφιλελεύθερης πολιτικής , ακόμη και στην περίπτωση της πλέον κερδοφόρας πρώην ΔΕΚΟ, της ΔΕΗ Α.Ε., επισημοποίησε ουσιαστικά την προηγούμενη Κυριακή το απόγευμα ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της επιχείρησης κ. Αθανασόπουλος, όταν με ανακοίνωσή του προέβλεψε ότι στο τέλος του έτους, η επιχείρηση θα έχει ακόμη μεγαλύτερες ζημιές από αυτές που είχε στο πρώτο εξάμηνο, οπότε και  ανέρχονταν στα 99 εκ.ευρώ.

Του ΠΑΥΛΟΥ ΜΟΥΡΟΥΖΙΔΗ

Υπενθυμίζουμε πως  πριν μερικά χρόνια η επιχείρηση παρουσίαζε ετήσια κέρδη ύψους μισού δις ευρώ (!). Οι λόγοι που σύμφωνα με την ίδια τη διοίκηση (και τους οποίους θα αναλύσουμε παρακάτω)  οδηγούν σε αυτή την κατρακύλα, είναι οι αυξημένες δαπάνες για καύσιμα,οι αυξημένες εισαγωγές ρεύματος,η μειωμένη εξόρυξη λιγνίτη, η μειωμένη παραγωγή ρεύματος, οι αγορές ενέργειας από τρίτους ιδιώτες παραγωγούς καθώς και  η αγορά δικαιωμάτων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, που υπερβαίνουν σημαντικά τις αρχικές προβλέψεις της ΔΕΗ.  Έτσι τα παραπάνω κόστη έρχονται να υπερκαλύψουν κατά πολύ τα έσοδα από τις αυξήσεις των τιμολογίων κατανάλωσης.

Δεν έφταναν οι δυσοίωνες οικονομικές προβλέψεις για τη ΔΕΗ Α.Ε., η σπουδή που επέδειξε να ανακοινώσει την παραπάνω πρόβλεψη ο κ. Αθανασόπουλος, είχε σαν αποτέλεσμα την κατρακύλα της μετοχής της εταιρίας στο χρηματιστήριο κατά 22%! Συνολικά 3,8 εκ. μετοχές άλλαξαν χέρια σε μία μόνο μέρα και από κεφαλαιοποιητική αξία 8,8 δισ. ευρώ που είχε όταν έμπαινε στο Χρηματιστήριο, κατρακύλησε στα 2,3 δις! Με την ανακοίνωσή της αυτή η διοίκηση της ΔΕΗ αφενός προλειαίνει το έδαφος για να ζητήσει και νέες αυξήσεις στα τιμολόγιά της (ούτως ή άλλως από το 2009 πρόκειται να αυξηθούν 5,5% με 6% χάρη στη ρήτρα καυσίμων), αφετέρου επιχειρεί να αποδώσει τις όποιες ευθύνες για τον οικονομικό κατήφορο της εταιρείας σε εξωγενείς παράγοντες, και όχι στο μάνατζμεντ και στην ακολουθούμενη πολιτική της επιχείρησης.

Στην παραδοχή της καταστροφικής πορείας της επιχείρησης, η ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ απάντησε με εξώδικο προς τη διοίκηση της ΔΕΗ, καταθέτοντας παράλληλα και μήνυση στον Άρειο Πάγο για πλημμελή άσκηση των καθηκόντων της. Τόσο στο κείμενο της μήνυσης όσο και στο εξώδικο, η ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ επικεντρώνεται στην «αλχημεία της Οριακής Τιμής Συστήματος». Σύμφωνα με στοιχεία της Ομοσπονδίας, μόνο στο πρώτο εξάμηνο του 2008 η ΔΕΗ επιβαρύνθηκε με 128 εκατ. ευρώ από την πώληση βιομηχανικού ρεύματος υψηλής τάσης στις βιομηχανίες!

ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΡΕΑΣ ΒΑΦΤΙΖΕΤΑΙ ΨΑΡΙ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΑΓΟΠΟΤΙ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ

Μαθητευόμενος μάγος αποδείχτηκε μπροστά στις δυνάμεις που απελευθέρωσε ο κ. Αθανασόπουλος την προηγούμενη Κυριακή με την ανακοίνωσή του, καθώς φέρεται πλέον «τελειωμένος» από το Υπουργείο Ανάπτυξης. Η αψυχολόγητη πρόβλεψή του για αυξημένες ζημιές της ΔΕΗ Α.Ε. κατά το τρέχον εξάμηνο έναντι του προηγούμενου , έφερε πανικό και σοβαρές απώλειες της μετοχής της επιχείρησης. Ακόμη κι αν πρόκειται για «εθελουσία έξοδο» όπως ήδη φημολογείται, τού ,για την ώρα, διευθύνοντος συμβούλου και προέδρου της εταιρίας, πρόκειται για το τέλος του δρόμου μπροστά στο αδιέξοδο της ανάλγητης νεοφιλελεύθερης πολιτικής που υπερασπίζεται ο ισχυρός άνδρας της ΔΕΗ, και στο φόβο της λαικής δυσσαρέσκειας που φαίνεται να αρχίζει να ζυγίζει η κυβέρνηση από την άλλη.Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του λοιπόν.

Οι αρπαχτικές διαθέσεις του κ. Αθανασόπουλου έγιναν καθαρές με την αύξηση που έδωσε στο μισθό του κατά 100% με το καλημέρα στο τιμόνι της επιχείρησης , ενώ φροντίζει να μας τσιτώσει λίγο ακόμα και στο κλείσιμο (;) της θητείας του, ορίζοντας επιπλέον επίδομα 1500 ευρώ στα διευθυντικά στελέχη! Δεν έφταναν βλέπετε τα 26.000 ευρώ του μηνιαίου μισθού του σε μια επιχείρηση που κατέστη ζημιογόνα επί της θητείας του και χαρατσώνει τους καταναλωτές με συνεχείς αυξήσεις στα τιμολόγια ηλεκτρικού ρεύματος (30% σε δύο χρόνια!).  Αλλά ας μην είμαστε άδικοι. Πολύ «βρώμικη δουλειά» βγήκε στην πορεία ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ και κατά τη διάρκεια της θητείας του νυν προέδρου της εταιρίας.

Στην ανάλυση των αποτελεσμάτων της επιχείρησης που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα , φυσικά δε γίνεται λόγος ούτε ακροθιγώς για τα αίτια της κατάρρευσης.Σύμφωνα με τη διοίκηση για το χάλι της ΔΕΗ απλά φταίνε οι τιμές των καυσίμων,η απεργία της ΓΕΝΟΠ για το αφαλιστικό και οι κινητοποιήσεις στον Άγιο Δημήτριο!

Όταν όμως η διοίκηση αποδίδει τις ζημιές της επιχείρησης στη μειωμένη παραγωγή ρεύματος και στις αυξημένες εισαγωγές και αναφέρεται σε αυτές σα να πρόκειται για αναπόφευκτα φυσικά φαινόμενα, απλώς συσκοτίζει την αλήθεια. Κι αυτό γιατί ήταν καθαρή πολιτική επιλογή των διοικήσεων της ΔΕΗ και των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ όλη τη δεκαετία που μεσολάβησε (από την υπογραφή της συμφωνίας για την απελευθέρωση της ενέργειας στις αρχές του 1998 ως σήμερα), κατά τη διάρκεια της οποίας υποχρεωτικά και λόγω Ευρωπαικής Ένωσης πάγωσε κάθε προγραμματισμός κατασκευής και ένταξης νέων ηλεκτροπαραγωγικών μονάδων στο σύστημα.

Οι μονάδες που παραδόθηκαν στο σύστημα εως το 2003 (ΑΗΣ Λαυρίου-Μελίτης-Κομοτηνής) είχαν προγραμματιστεί και εξαγγελθεί πριν το 1998, για να ανακοινωθούν νέες μόλις εντός του μήνα, μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια δηλαδή!Επομένως τη μειωμένη παραγωγή και τις αυξημένες εισαγωγές ρεύματος τις χρεώνονται εξολοκλήρου οι κυβερνήσεις και οι διοικήσεις της ΔΕΗ που εφάρμοσαν την ευρωπαική οδηγία και μείωσαν στο 80% την κάλυψης της ενεργειακής κατανάλωσης, παραδίδοντας το υπόλοιπο 20% στους μελλοντικούς ιδιώτες παραγωγούς.

Το δεύτερο μέρος του σχεδίου, το «καταστήστε τη ΔΕΗ ζημιογόνα» δηλ., είναι πιο ευφάνταστο και αφορά την παχυλή επιδότηση που δίνει στους ιδιώτες παραγωγούς ηλεκτρικής ενέργειας (ΕΛ.ΠΕ-Λάτσης, Αλουμίνιον Ελλάδος-Μυτιληναίος και λοιπά λαμόγια της ιδιωτικής πρωτοβουλίας), μέσω της κομπίνας που επίσημα αποκαλείται «Οριακή Τιμή Συστήματος » (ΟΤΣ). Πρόκειται για την υποχρέωση της ΔΕΗ να αγοράζει πανάκριβα το ρεύμα των ιδιωτών την ίδια στιγμή που είναι σε θέση να το παράγει πολύ πιο φθηνά. Σατανικά απλό και εξαιρετικά αποτελεσματικό!

Έτσι για παράδειγμα το σωτήριο ,για τον Λάτση και τα ΕΛ.ΠΕ, έτος 2006 η ιδιωτική μονάδα των ΕΛ.ΠΕ στη Θεσσαλονίκη διέθεσε στο δίκτυο και η ΔΕΗ υποχρεώνεται (βάσει της «Ευρωπαικής Οδηγίας ενάντια στα μονοπώλια») να αγοράζει το ρεύμα των ΕΛ.ΠΕ στα 60-75 ευρώ τη μεγαβατώρα ,τη στιγμή που ο ΑΗΣ Αγ. Δημητρίου παρήγαγε με 28 ευρώ τη μεγαβατώρα! Κάτι που επιβάρυνε τη ΔΕΗ, και ζέστανε ταυτόχρονα το ταμείο της ιδιωτικής μονάδας των ΕΛ.ΠΕ, με τουλάχιστον 80 εκατομμύρια ευρώ ,μόνο για το έτος 2006!

Πανομοιότυπη με την προηγούμενη η περίπτωση της «Αλουμίνιον της Ελλάδος», η οποία είχε άδεια αυτοπαραγωγού, δηλαδή παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος για εξυπηρέτηση αναγκών των βιομηχανικών της εγκαταστάσεων. Φέτος και παρά την κατακραυγή, η εν λόγω εταιρεία μετέτρεψε την άδεια της σε άδεια συμπαραγωγού  αντιγράφοντας τη συνταγή κερδοφορίας που περιγράψαμε παραπάνω, επιβαρύνοντας μόνο για φέτος με άλλα 100 εκατομμύρια ευρώ τα ταμεία της ΔΕΗ!

Χαρακτηριστικό της έκτασης του προβλήματος είναι ότι μετά και τις πρόσφατες αυξήσεις των τιμολογίων, το μέσο έσοδο της ΔΕΗ ανά μεγαβατώρα, η τιμή πώλησης δηλαδή στους μικρούς καταναλωτές, φτάνει στα 100 ευρώ στη λιανική. Την ίδια περίοδο η «ΟΤΣ», η τιμή που αγοράζει το ρεύμα η ΔΕΗ από τους ιδιώτες και η οποία μεταβάλλεται ανάλογα με τη ζήτηση,τζογάρεται κανονικά δηλαδή, κυμαίνεται μεταξύ 35 και 108 ευρώ ανά μεγαβατώρα, ενώ κατά τη διάρκεια των ημερών υψηλής ζήτησης του καλοκαιριού και ειδικά σε συνθήκες καύσωνα (!) είχε εκτοξευθεί και στα 130 ευρώ ανά μεγαβατώρα!

Με λίγα λόγια, οι αετονύχηδες της αγοράς παίρνουν χαμηλότοκα δάνεια έως και 75% της  «επένδυσης» και παριστάνουν τους μεγαλόσχημους μπίζνεσμεν,με εξασφαλισμένη πελατεία και εγγυημένη κερδοφορία. Εδώ και χρόνια δηλαδή η ΔΕΗ «επιδοτεί» τους ιδιώτες ανταγωνιστές της εις βάρος της κερδοφορίας της! Και σα να μη φτάνει αυτό, οι ιδιώτες αποφασίζουν και εκβιάζουν αν χρειαστεί, ανάλογα με το που κυμαίνεται η τιμή της ΟΤΣ, αν τους συμφέρει να μπουν για να πουλήσουν ρεύμα ή όχι στο δίκτυο. Μονά-ζυγά δικά τους!

Φυσικά, ο κατάλογος της αρπαχτής, πέραν των προαναφερθέντων εταιριών, μακραίνει χρόνο με το χρόνο, με τους μέχρι στιγμής υποχρεωτικούς προμηθευτές ρεύματος της ΔΕΗ, τη ΘΕΡΜΗ Σερρών Α.Ε., την ΗΡΩΝ να έχουν μπει στο δίκτυο και άλλους ομίλους-κολοσσούς (Εndesa,  Edison) να ετοιμάζονται πυρετωδώς για την είσοδό τους στο ενεργειακό φαγοπότι...συγγνώμη, στην ενεργειακή αγορά της χώρας.

Τόσα χρόνια μας λέγανε ότι τα κέρδη της ΔΕΗ θα μπορούσαν να είναι πολύ μεγαλύτερα αν γινότανε ορθολογική διαχείρηση με τα περίφημα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια κλπ. Στην ουσία,χωρίς να το λένε ανοιχτά, μας λέγανε πως η ΔΕΗ και κάθε πρώην ΔΕΚΟ αν απαλασσότανε από το «φορτίο» του κοινωνικού χαρακτήρα,θα εκτινασσότανε τα οικονομικά της, αλλά τελικά συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Επιπλέον η επιχείρηση, με την αναπόφευκτη μετατροπή σε ζημιογόνα, εμπίπτει αυτόματα στις διατάξεις της τροπολογίας του νομοσχεδίου που κατέθεσε ο «ξεπουλάω-δε μασάω» υπουργός Κ.Χατζηδάκης,σύμφωνα με την οποία οι ζημιογόνες επιχειρήσεις πάνε για εκκαθάριση και μπορούν να απολύουν το προσωπικό τους χωρίς αποζημείωση! Όπως αναφέρει το σωματείο εργαζομένων στην ενέργεια «Εργατική Αλληλεγγύη»: «Αυτό σημαίνει ότι ενεργοποιείται ο νόμος 3429/2005 και η τροπολογία Αλογοσκούφη για τις προβληματικές ΔΕΚΟ με μηδενικές αυξήσεις, κατάργηση των ΣΣΕ και απολύσεις!»

Η μεγαλύτερη ελληνική εταιρεία, άμεσα συνδεδεμένη με την εξασφάλιση «ομαλής κοινωνικής και οικονομικής ζωής», καταρρέει οικονομικά,διαλύεται σε θυγατρικές για να συμπράξει ή να εξαγοραστεί κατά περίπτωση από πολυεθνικές εταιρίες, οριακά πλέον εξασφαλίζει την ηλεκτροδότηση της χώρας, με τις αυξανόμενες χρόνο με το χρόνο καταναλώσεις να απειλούν με μπλακ άουτ, αναγκαστικά θα μειώσει τα στάνταρ ασφάλειας και τα κονδύλια συντήρησης όπως δείχνει και η διεθνής εμπειρία των ιδιωτικοποιήσεων στην ηλεκτροπαραγωγή,ενώ το επενδυτικό της πρόγραμμα είχε υποχρεωτικά παγώσει.

Η ψευδεπίγραφη ελεύθερη αγορά ορίζει και μετατρέπει τη ΔΕΗ και το ελληνικό δημόσιο υποχρεωτικά σε πελάτες-αγοραστές πανάκριβου ρεύματος, ρίχνοντάς τους έτσι στα νύχια επιχειρηματιών που δε ρισκάρουν απολύτως τίποτα,εξασφαλίζοντας την κερδοφορία τους εσαεί.

Το απόφθεγμα «οικονομικός σοσιαλισμός - όλα τα κέρδη στους επιχειρηματίες (και με την εγγύηση του δημοσίου) και κοινωνικοποίηση των ζημιών για τους πολλούς» που έγινε συνείδηση πλατιών λαικών μαζών εξαιτίας της παγκόσμιας κρίσης και των έκτακτων μέτρων που εξαγγέλθηκαν σε ΗΠΑ και Γαλλία με την πρόταση για «Ταμείο Βοήθειας» (!) τραπεζικών κολοσσών και ασφαλιστικών μεγαθηρίων, βρίσκει την πλήρη του εφαρμογή στην περίπτωση της ΔΕΗ και των άλλων μέχρι πρότινος ΔΕΚΟ, (Ολυμπιακή, ΟΣΕ,κλπ).

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Η ιδιωτικοποίηση, η πολυδιάσπαση και η παράδοση της ενέργειας στους ιδιώτες και στο χρηματιστηριακό κεφάλαιο θα οδηγήσει σε πλήρη απαξίωση των υποδομών χάριν του γρήγορου και εύκολου κέρδους. Η εφαρμογή αυτού του μοντέλου στις ΗΠΑ και στη Γερμανία ευθύνεται για τα μεγάλα μπλακ άουτ στην Καλιφόρνια (όπου η ενέργεια παραδόθηκε στη χρηματιστηριακή ΕΝΡΟΝ, γνωστή για το μεγάλο λογιστικό σκάνδαλο), στη Νέα Υόρκη (όπου σάπιζαν οι υποδομές) και στις δυτικές περιοχές της Γερμανίας, με ευθύνη και της RWE.

Η βίαιη, απότομη και άναρχη «αποβίβαση» της χώρας από το λιγνίτη δεν οφείλεται, όπως λένε, στην πραγματική μείωση των αποθεμάτων, στην οποία οδήγησε η ληστρική εκμετάλλευσή του για τρεις δεκαετίες, αλλά στον ανταγωνισμό της ΕΕ με τις ΗΠΑ και στην επιλογή Ελλάδος για συμμαχία κυρίως με τη Ρωσία, με εισαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου. Η «εμπλοκή» αυτή, πέραν του ότι θα οδηγήσει σε πλήρη ενεργειακή εξάρτηση, θα φέρει πιο κοντά την κατάρα του πολέμου, όπως έδειξε το Ιράκ και τώρα η Γεωργία.

Ήδη, η χώρα από αυτάρκης σε ηλεκτρική ενέργεια, με το χάος που επέφεραν τα πρώτα βήματα ιδιωτικοποίησης, μετατράπηκε σε εισαγωγέα.

Όλα αυτά θα έχουν σαν συνέπεια, τα κέντρα ενέργειας να διασπαστούν και να μεταφερθούν από το Λεκανοπέδιο Κοζάνης – Πτολεμαΐδας και Μεγαλόπολης σε άλλες περιοχές, χωρίς καμία μέριμνα για τους εργαζόμενους των περιοχών. Σχεδιάζεται το κλείσιμο μονάδων, που θα σπείρουν την ανεργία, την απαξίωση και την ερήμωση της περιοχής. Είναι χαρακτηριστικό ότι η κυβέρνηση δεν προχώρησε στη δημιουργία κλάδου – αγωγού φυσικού αερίου από το Πλατύ προς την Πτολεμαΐδα – Κοζάνη, όπως αρχικά σχεδιαζόταν.

Η καπιταλιστική ανάπτυξη των τελευταίων 30 χρόνων έφερε τεράστια, άναρχη και απότομη αύξηση των ενεργειακών αναγκών. Πρόκειται για μια οικονομία ενεργοβόρας κατανάλωσης, που δε διστάζει να κάνει τσιμέντο τις πόλεις και να καταστρέφει το αστικό πράσινο, που δεν διστάζει να κάνει ακόμα και εμπόριο ρύπων ,να παράγει και να πουλά τζιπάρες των 4.000 κ.ε., ενώ υπερθερμαίνει τον πλανήτη. Έτσι, δημιουργήθηκε το έδαφος για την τωρινή, παγκόσμια ενεργειακή κρίση. Η οποία, ειδικά στην Ελλάδα, παίρνει τις χειρότερες μορφές.

Η ιδιωτικοποίηση θα φέρει δυσβάσταχτες αυξήσεις στο ρεύμα για τη λαϊκή κατανάλωση, η οποία θα καλύπτεται από τα διάφορα «ευέλικτα πακέτα» των ανταγωνιστών, όπως με την τηλεφωνία. Η «απελευθέρωση», δηλαδή ο ανταγωνισμός, δεν θα φέρει μείωση, αλλά αύξηση των τιμών, όπως αποδείχτηκε στην ακτοπλοΐα, στα είδη διατροφής κ.α.

Μπροστά στις φανερές πλέον συνέπειες των ιδιωτικοποιήσεων στον ανεπτυγμένο κόσμο, ο νεοφιλελευθερισμός πλέον αρχίζει να αμφισβητείται από αναλυτές κι εργαζόμενους. Κι ενώ το κλίμα φαίνεται να αντιστρέφεται, όταν μεσούσης της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης κρατικοποιούνται τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρίες κολοσσοί, ενώ ήδη πολύ πριν τα μπλακ άουτ σε ΗΠΑ-Καλιφόρνια,Ιταλία και Μ. Βρετανία καθώς και η επανεθνικοποίηση του ΟΣΕ Μ. Βρετανίας είχαν σηματοδοτήσει τη χρεωκοπία της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και των ιδιωτικοποιήσεων, οι ντόπιοι κυβερνώντες συνεχίζουν το καταστρεπτικό τους έργο αταλάντευτα και ξεπουλάνε ότι βρούνε μπροστά τους, μέχρις εσχάτων(;) «τοις φιλελευθέρων ρήμασι πειθόμενοι».

Η εμμονή πχ στις ΗΠΑ με τη μη ψήφιση (για την ώρα) του σχεδίου Πόλσον, να αφήσουν δηλαδή την αγορά να «καθαρίσει την πιάτσα» χωρίς κρατική παρέμβαση,κάτι που θα αποτελούσε έτσι κι αλλιώς αναδιανομή του πλούτου υπερ των τραπεζιτών,κάτι που συν τοις άλλοις η κοινωνική κατακραυγή απέτρεψε, καταδυκνείει την απουσία του κοινωνικού-πολιτικού εκβιασμού, που με αίτημα την κοινωνικοποίηση και τον εργατικό έλεγχο των μέσων παραγωγής άρα και του πιστωτικού συστήματος, θα εξανάγκαζε σε πρώτη φάση την κρατικοποίηση των υπό κατάρρευση ιδρυμάτων.

Μπροστά στις τεράστιες αλλαγές που συμβαίνουν,η ΓΕΝΟΠ φέρει τεράστιες ευθύνες. Όλες οι αντιδραστικές αποφάσεις έφεραν την υπογραφή της, ενώ η οικονομική και κοινωνική θέση των εργαζόμενων στη ΔΕΗ χειροτέρευσε απόλυτα, ενώ έρχονται και νέες επιθέσεις.

Για αυτό απαιτείται η αλλαγή των συσχετισμών μέσα στο σ.κ. της ΔΕΗ υπέρ του ταξικού, ενωτικού αγώνα ενάντια στην κυβέρνηση της ΝΔ, ενάντια σε όλες τις κυβερνήσεις του κεφαλαίου, ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Να περάσουμε από την ταξική υποταγή και συνεργασία στον ταξικό ενωτικό αγώνα. Μόνο έτσι μπορούμε να νικήσουμε και να βελτιώσουμε τη θέση μας.

Η δομή του σ.κ. κινήματος πρέπει να αναπροσαρμοστεί βαθιά. Να συμπεριλάβει, να οργανώσει και να ενώσει όλους τους εργαζόμενους, καταρχήν στην ηλεκτρική ενέργεια και μετά σε όλη την ενέργεια, σε ένα Ενιαίο Πανελλαδικό Συνδικάτο Ενέργειας. Πρέπει να σταματήσει άμεσα ο κατακερματισμός και η πολυδιάσπαση, καθώς και ο αποκλεισμός εργαζόμενων στη ΔΕΗ ή στην ηλεκτρική ενέργεια ή εργαζόμενων λόγω των εργασιακών σχέσεων. Απέναντι στην ενιαία και μεγάλη δύναμη των εργοδοτών του κλάδου και της κυβέρνησης πρέπει να αντιτάξουμε την ενιαία δύναμη των 60.000 εργαζόμενων στην ενέργεια. Αυτό απαιτεί ένα συγκεκριμένο σχέδιο προοπτικής, όπου:

• α) Θα υπάρχει ένα ενιαίο συνδικάτο ανά κάθε εργοδότη (ΔΕΗ, ιδιωτικές μονάδες, υπεργολάβοι) που θα ανήκουν όλα, σήμερα στη ΓΕΝΟΠ, αύριο στο Ενιαίο Συνδικάτο Ενέργειας.
• β) Σε κάθε επιχείρηση εξόρυξης, παραγωγής, μεταφοράς, διανομής και εμπορίας ενέργειας θα υπάρχει μια εργοστασιακή επιτροπή εκλεγμένη από όλους τους εργαζόμενους, ανεξάρτητα από σχέση εργασίας ή εργοδότη, που θα είναι η κύρια μορφή συνδικαλιστικής οργάνωσης και που θα ανήκουν όλες, σήμερα στη ΓΕΝΟΠ, αύριο στο Ενιαίο Συνδικάτο Ενέργειας.
• γ) Άμεσα, πρέπει να ανοίξουν οι πόρτες των συνδικάτων στους εργαζόμενους στους υπεργολάβους.

δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ, 5.10.2008

]]> http://nar4.wordpress.com/?p=286 Thu, 02 Oct 2008 07:19:30 +0000 nar4 http://nar4.el.wordpress.com/2008/10/02/a%cf%80%cf%8c%cf%86%ce%b1%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b5-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bd%ce%b1%cf%81/ Συνεδρίασε το Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου 2008 η Πολιτική Επιτροπή του Νέου Αριστερού Ρεύματος, με θέμα τις πολιτικές εξελίξεις και την υλοποίηση των αποφάσεων της 2ης Εργατικής Συνδιάσκεψης και της ΠΕ του Ιουλίου, για τις ευρωεκλογές και το μέτωπο κατά της ΕΕ.

Για την αντικαπιταλιστική αριστερά δεν υπάρχουν διλήμματα του τύπου αγώνες ή εκλογές, κίνημα ή πολιτική. Αντιπαλεύουμε τις τάσεις εκλογικής αναμονής, ενώ η κυβέρνηση προωθεί την πολιτική της, και παλεύουμε να αναπτυχθούν οι αγώνες, ενισχύοντας την πολιτικοποίηση του κινήματος, την κατεύθυνση της συνολικής αναμέτρησης με την πολιτική ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΕΕ, για την ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ, από "κάτω" με την δύναμη του κινήματος.

Μεγάλη πολιτική εξόρμηση του ΝΑΡ, μέσα στους εργαζόμενους και την νεολαία, με συζητήσεις, εκδηλώσεις πανελλαδικά, για την προώθηση της πολιτικής του πρότασης. Σημαντική πλευρά αυτής της εξόρμησης είναι η ενίσχυση του αντι-ΕΕ ρεύματος.

Διαβάστε ολόκληρη την απόφαση της Π.Ε. του ΝΑΡ.

1. Οι πολιτικές εξελίξεις το προηγούμενο διάστημα.

1.1. Η ΠΕ συζήτησε τα μέτρα, τους δρόμους και τις μορφές προώθησης των αποφάσεων της 2ης Εργατικής Συνδιάσκεψης και της ΠΕ του Ιούλη, σε μια περίοδο που όλα δείχνουν ότι οι πολιτικές εξελίξεις επιταχύνονται και αποκτούν ορισμένα νέα και κρίσιμα χαρακτηριστικά.

Η φωτιά της κρίσης του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος επεκτείνεται, και έχει ήδη μετατραπεί σε ύφεση της παγκόσμια καπιταλιστικής οικονομίας. Όλα δείχνουν ότι τα φαινόμενα της κρίσης θα ενταθούν, σηματοδοτώντας την χρεοκοπία της αντιδραστικής πολιτικής που ακολούθησαν όλες οι νεοφιλελεύθερες ή σοσιαλφιλελεύθερες κυβερνήσεις στον καπιταλιστικό κόσμο τα τελευταία 20 χρόνια. Βρισκόμαστε μπροστά στην κρίση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, η οποία θα επιδράσει βαθύτατα στην πολιτική και ταξική διαπάλη, στην εξέλιξη του πολιτικού συστήματος, θέτοντας με νέα ένταση το ζήτημα της αντικαπιταλιστικής ανατροπής.

Η κυβέρνηση της ΝΔ, παρά την ταχύτατη φθορά της λόγω της αντιλαϊκής αντιδραστικής πολιτικής της αλλά και της άμεσης συμμετοχής της στην προκλητική λεηλασία του δημόσιου χώρου και πλούτου, επικαλούμενη και την ανάγκη «θωράκισης από την κρίση, οργανώνει μια πρωτοφανή επίθεση στο λαό, οδηγώντας σε σοβαρότατη όξυνση όλων των λαϊκών προβλημάτων. Αυτή η πολιτική, σε συνδυασμό με την αποκάλυψη νέων σκανδάλων με συμμετοχή της κυβέρνησης, της «ανεξάρτητης» δικαιοσύνης, της εκκλησίας όλων δηλαδή των φορέων της εξουσίας οξύνει τη μαζική δυσαρέσκεια και την τάση απόρριψης του αστικού δικομματισμού, ενισχύει την πολιτική ρευστότητα, την αντιφατική άνοδο των αγωνιστικών διαθέσεων και την αναζήτηση προς τα αριστερά.

Η σχετική πολιτική αστάθεια, για την οποία συζητήσαμε και στη συνδιάσκεψη και στην ΠΕ του Ιούλη, όχι απλώς επιμένει αλλά αναπτύσσεται. Οι δυνάμεις του συστήματος αναζητούν λύσεις, είτε αναστηλώνοντας τον αστικό δικομματισμό με την εκ νέου ενίσχυση του ΠΑΣΟΚ, είτε τροφοδοτώντας διαρκώς σενάρια ευρύτερης ανακατάταξης στο πολιτικό σύστημα. Παρόλα αυτά δεν πρέπει να θεωρείται «τελειωμένη υπόθεση» ο δικομματισμός. Ισχυρά κέντρα εξουσίας στηρίζουν αυτή την προοπτική καθώς δεν έχει ωριμάσει άλλη «εναλλακτική λύση» αφενός γιατί η ΝΔ αποτελεί ακόμα την πιο συγκροτημένη δύναμη εξουσίας για τις δυνάμεις το κεφαλαίου. Και αφ’ ετέρου γιατί το ΠΑΣΟΚ θα εμφανίζεται σαν η «εφικτή», κυβερνητική, «προοδευτική-αντινεοφιλελεύθερη» λύση όσο δεν συγκροτείται από τα αριστερά και από τα κάτω μια ανατρεπτική πολιτική. Το τελευταίο διάστημα μάλιστα επανέρχεται η υποστήριξη μερίδων του κεφαλαίου, που ελέγχουν ΜΜΕ, στο ΠΑΣΟΚ και τον Γ. Παπανδρέου. Όσο η προοπτική μιας νέας διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ, γίνεται πιθανότερη, τόσο περισσότερο το ΠΑΣΟΚ και οι φορείς που επηρεάζονται από αυτό, ΓΣΕΕ κλπ, θα δίνουν εχέγγυα στην αστική τάξη υπονομεύοντας κάθε πραγματική αντίσταση.

Σε κάθε περίπτωση η «πολιτική σταθεροποίηση» του συστήματος, τελικά, δεν κρίνεται στα σχέδια των μηχανισμών, αλλά στην ταξική πάλη. Η κυβέρνηση και το κεφάλαιο θα επιδιώξουν πιο αποφασιστικά, να προωθήσουν την πολιτική τους και να συντρίψουν τις αντιστάσεις (δεν πρέπει να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για αυτό) ώστε στο έδαφος της ήττας του κινήματος να πατήσει το όποιο σχέδιο πολιτικής σταθεροποίησης του συστήματός τους. (π.χ μια μακρόχρονη κυριαρχία της ΝΔ στο πολιτικό σύστημα, επαναφορά του ΠΑΣΟΚ, είτε μια «ξεδοντιασμένη» κεντροαριστερή, διαχειριστική «λύση»). Η πορεία προς τις ευρωεκλογές και οι ίδιες οι ευρωεκλογές καθώς και οι εθνικές εκλογές εφόσον γίνουν πρόωρες, θα αποτελέσουν ένα σημαντικό σταθμό για την αποκρυστάλλωση όλων αυτών των διεργασιών στην μια ή την άλλη κατεύθυνση

Σε αυτές τις συνθήκες, δεν χωράει από την πλευρά μας καμιά επανάπαυση, ή εκλογική αναμονή.
Αντίθετα, στις συνθήκες αυτές, γίνεται πιο επείγον από ποτέ το καθήκον της ανάπτυξης ενός ισχυρού, ριζοσπαστικού κοινωνικού πολιτικού κινήματος αριστερής εργατικής αντιπολίτευσης, συνολικής αναμέτρησης και ανατροπής της επίθεσης, της ίδιας της κυβέρνησης της ΝΔ, που θα θέτει το πολιτικό πρόβλημα από τα κάτω και από αριστερά, (όχι «εκλογικά και κοινοβουλευτικά», όπως κάνει η ρεφορμιστική αριστερά). Που θα δημιουργεί ρήξεις και ανατροπές στην πολιτική του κεφαλαίου, της ΕΕ, της βάρβαρης και καταστροφικής εκμετάλλευσης του ανθρώπου και της φύσης, της ελευθερίας των αγορών, της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και της πολεμικής Νέας Τάξης, με στόχο τον κλονισμό και την ανατροπή της αστικής κυριαρχίας. Που θα αναπτύσσει συνολική-βαθύτερη αντίθεση με τον αστικό συνασπισμό εξουσίας (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ, ΕΕ, κεφάλαιο, ΜΜΕ), αλλά και με τα διάφορα σενάρια αναδόμησης είτε με συμμαχίες με το ρατσιστικό και εθνικιστικό ΛΑΟΣ είτε σε νεοσοσιαλδημοκρατική και κεντροαριστερή κατεύθυνση.

Είναι ώρα για ένα νέο ταξικό εργατικό κίνημα. Για αποφασιστικούς αγώνες, που θα ελέγχονται από τους ίδιους τους εργαζόμενους, για αποφασιστικά βήματα υπέρβασης της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, έμπρακτης προώθησης της γραμμής της νέας ταξικής αγωνιστικής ενότητας στην οποία καλείται να συμβάλλει κάθε δύναμη της αριστεράς, κάθε αγωνιστής και εργαζόμενος που θέλει πραγματικά να παλέψει για την ανατροπή της σημερινής βαρβαρότητας,

Είναι ώρα για αποφασιστικά βήματα στην οικοδόμηση μιας άλλης αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς, για τον ανεξάρτητο αντικαπιταλιστικό πόλο, για ένα πολιτικό σχέδιο, που θα συνενώσει πολιτικές οργανώσεις, τις νέες εργατικές και νεολαιίστικες δυνάμεις που γεννιούνται μέσα στην πάλη, τους αριστερούς αγωνιστές που προβληματίζονται και αγωνιούν για την πολιτική και την φυσιογνωμία της ρεφορμιστικής αριστεράς, σε ένα μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα αντικαπιταλιστικής πάλης. Για ένα μεγάλο βήμα στην ανάπτυξη των δυνάμεων που εμπνέονται από την επαναθεμελίωση της κομμουνιστικής προοπτικής.

Σήμερα, που η καθολική κοινωνική, οικονομική, οικολογική κρίση του καπιταλισμού συσσωρεύει όλο και περισσότερα δεινά, απαιτείται να κάνουμε πιο αποφασιστικά «νεύρο» της ζωντανής μας παρέμβασης την ανάγκη μιας κοινωνίας απαλλαγμένης από την εκμετάλλευση, την κριτική επαναθεμελίωση (όχι την εγκατάλειψη ή την γραφειοκρατική αναπαλαίωση) μιας νέας απόπειρας κομουνιστικής απελευθέρωσης.

Το ΝΑΡ και το ΜΕΡΑ θα συμβάλλουν με όλες τους τις δυνάμεις το επόμενο διάστημα:

• στην ανάπτυξη των λαϊκών αγώνων με στόχο την ανατροπή της επίθεσης και της κυβέρνησης
• σε μια μεγάλη πολιτική εξόρμηση μέσα στο λαό για την ενίσχυση, την ριζοσπαστικοποίηση σε αντικαπιταλιστική και επαναστατική κατεύθυνση του ρεύματος της κοινωνικής διαμαρτυρίας και ειδικά της πιο πρωτοπόρας αγωνιστικής του ζώνης.
• στην ανάπτυξη του ΜΕΡΑ και την ανώτερη συγκρότηση του ευρύτερου δυνατού αντικαπιταλιστικού δυναμικού οργανωμένου και ανένταχτου σε όλα τα βασικά μέτωπα πάλης (εργατικό κίνημα και κινήματα για την πόλη και το περιβάλλον, πόλεμος, πάλη κατά της ΕΕ και του ιμπεριαλισμού, αγροτικό κίνημα, θεωρία).
• Σε πολιτικές-θεωρητικές πρωτοβουλίες βαθύτερης θεμελίωσης της ανάγκης μιας νέας επαναστατικής κομουνιστικής προοπτικής
• Στην ανάπτυξη, διάδοση της πολιτική του πρότασης προς τους εργαζόμενους και τις άλλες δυνάμεις της «εκτός των τειχών αριστεράς» για την κοινή δράση και τις ευρωεκλογές.

Η κυβέρνηση και το κεφάλαιο επιδιώκουν, και θα επιδιώξουν πιο αποφασιστικά, να προωθήσουν την πολιτική των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων συντρίβοντας τις αντιστάσεις, ώστε να φορτώσουν τις συνέπειες της κρίσης στους εργαζόμενους και, στο έδαφος αυτό, να εξασφαλίσουν την όποια λύση σταθεροποίησης του πολιτικού τους συστήματος.

Η κυβέρνηση της ΝΔ, προωθεί μια νέα ταξική φορολογική «μεταρρύθμιση», που αφού χάρισε μέχρι τώρα δισεκατομμύρια στο κεφάλαιο, τώρα έρχεται να «διευρύνει την φορολογική βάση « κυρίως προς τα πιο φτωχά και εξαθλιωμένα στρώματα της κοινωνίας. Τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους (με την τεράστια αύξηση των έμμεσων φόρων), την ελαστική και ανασφαλή εργασία. Η δήθεν επιβάρυνση των επιχειρήσεων αντισταθμίστηκε ήδη από την νέα μείωση των συντελεστών, χώρια τις άπειρες δυνατότητες φοροδιαφυγής που έτσι και αλλιώς έχουν.

Παράλληλα προωθεί το νέο κύμα ιδιωτικοποιήσεων (Ολυμπιακή, ΟΣΕ, ΕΛΤΑ, αεροδρόμια και λιμάνια σε όλη την χώρα, προώθηση των ΣΔΙΤ). Την αντιδραστική μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση (προώθηση του Νόμου Πλαίσιου, νομιμοποίηση των ΚΕΣ και εξίσωση τω επαγγελματικών δικαιωμάτων με αυτά της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, περιορισμό της πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με χρήση και τη βάσης του 10, προετοιμασία για αλλαγές στο λύκειο κλπ). Την αντιδημοκρατική θωράκιση και την προώθηση της αντιδραστικής επανίδρυσης του κράτους (Καποδίστριας ΙΙ) με βάση την αγορά, την ανταποδοτικότητα, και το πνίξιμο κάθε δυνατότητας λαϊκής επίδρασης, όπου όλα θα φορτωθούν στους εργαζόμενους. Την συνέχιση της λεηλασίας της φύσης, στο όνομα αυτής της καταστροφικής ανάπτυξης (προώθηση των χωροταξικών σχεδίων, «άγιοι αποχαρακτηρισμοί» δασών, εκχώρηση παραλιών, βουνών, ελεύθερων χώρων στο κεφάλαιο).

1.3 Αυτή η σκληρή ταξική πολιτική δικαιολογείται και εφαρμόζεται στο όνομα της «θωράκισης της οικονομίας από την κρίση». Αλλά η κρίση που ξεκίνησε από την αγορά ενυπόθηκων δανείων των ΗΠΑ, εξελίχτηκε και εκφράστηκε σαν κρίση του τραπεζικού συστήματος όλου σχεδόν του αναπτυγμένου κόσμου και που έχει ήδη μετατραπεί σε ύφεση της καπιταλιστικής οικονομίας είναι ακριβώς γέννημα όλων των νεοφιλελεύθερων-καπιταλιστικών αλλαγών της τελευταίας 20ετίας (τεράστια αύξηση της εκμετάλλευσης, ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών αγαθών και της στέγης, γιγάντωση του ρόλου και ιδιωτικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, απελευθέρωση των αγορών).

Σηματοδοτεί μια νέα βαθύτατη κρίση στο σύγχρονο καπιταλισμό και θα εντείνει τους προβληματισμούς και στους κάτω και στους πάνω για την επόμενη μέρα. Κάθε μέτρο που την επικαλείται για να κινηθεί στην ίδια κατεύθυνση θα εντείνει ακόμα περισσότερο την αστάθεια επιταχύνοντας και τους νέους γύρους της κρίσης.

1.4 Η πορεία για τις ευρωεκλογές και οι ίδιες οι ευρωεκλογές θα αποκρυσταλλώσουν έναν καινούργιο πολιτικό συσχετισμό, αποτελώντας πιθανά καταλύτη πολιτικών εξελίξεων (δίδυμες εκλογές κλπ). Από τις δυνάμεις του συστήματος θα επιχειρηθεί να κατοχυρώσουν την στρατηγική επιλογή της ΕΕ, να ανατάξουν το χαμένο κύρος της στους λαούς της Ευρώπης, και να ενισχύσουν τις κυβερνητικές τους λύσεις (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) ή (και) να κάνουν βήματα αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού σε αντιδραστική κατεύθυνση.

Για μας η πορεία προς τις ευρωεκλογές πρέπει να είναι πορεία ανάπτυξης της πάλης των εργαζόμενων, εμβάθυνσης-πολιτικοποίησης των στόχων του κινήματος, ειδικά πάνω στα ζητήματα της ΕΕ και του ρόλου της, συνολικότερης αποκάλυψης και καταδίκης του ρόλου της ΕΕ και των καπιταλιστικών ολοκληρώσεων, πολύπλευρων βημάτων στην οικοδόμηση μετώπου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και ενίσχυσης των δυνάμεων της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης και επίτευξης της πιο πλατιάς αντικαπιταλιστικής ενότητας, στην κατεύθυνση του πόλου.

Όλα αυτά μαζί, και όχι απλά μια πετυχημένη «εκλογική τακτική», αποτελούν τους πολιτικούς μας στόχους για την επόμενη περίοδο και μπορούν να εξασφαλίσουν και ένα θετικό πολιτικό και εκλογικό αποτέλεσμα.

1.5 Καθοριστικό ζήτημα στις εξελίξεις του καλοκαιριού ήταν η αναμέτρηση στον Καύκασο. Αναμέτρηση, που σηματοδοτεί μια νέα πιο επικίνδυνη φάση στους ενδοϊμπεριαλιστικούς και ενεργειακούς ανταγωνισμούς στην ευρύτερη αυτή περιοχή. Ανταγωνισμός που από την πλευρά των ΗΠΑ αντανακλά την επιδίωξή τους να περικυκλώσουν γεωπολιτικά την Ρωσία (εγκατάσταση «πυραυλικής ασπίδας», επίθεση της Γεωργίας), και να κυριαρχήσουν σε όλη την ζώνη των πετρελαίων, ενώ από την πλευρά της Ρωσίας την διεκδίκηση της κατοχύρωσής της σε ένα ρόλο παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής δύναμης.

Συνδέεται με την διεθνή καπιταλιστική κρίση καθώς αφενός η διαρκώς ανερχόμενη παγκόσμια πολεμική βιομηχανία γίνεται «παραγωγική» διέξοδος στα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια και αφετέρου με την αυξανόμενη επιθετικότητα των ΗΠΑ για να καλύψουν τα τεράστια ελλείμματα τους μέσω της κυριαρχίας στις ενεργειακές πηγές. Η ΕΕ επιδιώκει να αναβαθμίσει το στρατηγικό ρόλο της στην περιοχή, να μην υπονομεύσει τις ενεργειακές της σχέσεις με την Ρωσία, χωρίς για την ώρα να μπορεί να παίξει ένα σημαντικότερο ρόλο στην παρούσα κρίση. Πίσω από «τα ανοίγματα» της ελληνικής κυβέρνησης στην Ρωσία για την κατασκευή των δύο αγωγών βρίσκεται οπωσδήποτε η αγωνιώδης προσπάθεια της ΕΕ για μια κάποια ενεργειακή αυτονομία από τις χώρες στις οποίες οι ΗΠΑ κυριαρχούν πλήρως.

Η ελληνική ολιγαρχία κλιμακώνει επικίνδυνα την συμμετοχή της στον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό. Μετά την συμμετοχή της στις «ειρηνευτικές εκστρατείες» στα Βαλκάνια, στον «ευρωστρατό» και στους σχεδιασμούς της ΕΕ έχουμε την συμμετοχή της στο παιχνίδι των αγωγών, αλλά και την συμμετοχή της στην πολύ επικίνδυνη κλιμάκωση της έντασης στην Μ. Ανατολή (συμμετοχή στα γυμνάσια για βομβαρδισμό του Ιράν, με το Ισραήλ, συμμετοχή στρατιωτικών «παρατηρητών» στην Γεωργία. )

Οι εξελίξεις αυτές θα δυναμώσουν αργά ή γρήγορα τις αντιθέσεις και τα προβλήματα στην «εθνική στρατηγική» της ελληνικής ολιγαρχίας, πράγμα, που με την σειρά του αποτελεί παράγοντα ενίσχυσης της σχετικής αστάθειας στο πολιτικό σύστημα.

1.6. Όσο επιταχύνονται οι πολιτικές εξελίξεις, και αναπτύσσεται η τάση αλλαγής του συσχετισμού δυνάμεων, τόσο θα αναπτύσσονται, θα ολοκληρώνονται, και θα παλεύουν για την ηγεμονία μέσα στο κίνημα και το ρεύμα της αριστερής διαμαρτυρίας, οι πολιτικές αντιλήψεις μέσα στην αριστερά, για τον χαρακτήρα της απάντησης στην σημερινή κατάσταση.

Η λογική «άμεσης απάντησης στον νεοφιλελευθερισμό» που προσανατολίζεται σε ένα διαχειριστικό πρόγραμμα και τελικά την «αριστερή» διακυβέρνηση σε συμμαχία με την σοσιαλδημοκρατία, με αναφορά «στον δημοκρατικό σοσιαλισμό». ·

Η λογική που, καταγγέλλει τις κυοφορούμενες αλλαγές στο πολιτικό σύστημα, προβάλλοντας σαν απάντηση, την αλλαγή των «κοινοβουλευτικών συσχετισμών» και την ενίσχυση του ΚΚΕ, στην προοπτική της λαϊκής οικονομίας-εξουσίας και του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε.·

Η λογική που βλέπει σαν απάντηση στην κρίση, την ανατροπή της πολιτικής και της κυβέρνησης του κεφαλαίου και της ΕΕ, μέσα από τον κλονισμό της κυριαρχίας τους στην προοπτική της αντικαπιταλιστικής επανάστασης, με την ανάπτυξη ενός νέου ταξικού, πολιτικού εργατικού και λαϊκού κινήματος, και την συγκρότηση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

1.7. Γιατί πράγματι αυτός είναι ο πυρήνας των απόψεων που αναπτύσσονται μέσα στην αριστερά. Ο μεν ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, μεταφράζει την δημοσκοπική του άνοδο, στην ανάγκη συστηματοποίησης ενός προγράμματος φιλολαϊκής διαχείρισης με έμφαση στην «αναδιανομή του πλούτου», την «προστασία του δημόσιου χώρου», τις «ελευθερίες» κλπ, χωρίς συνολική αντικαπιταλιστική σύγκρουση και μέτρα κτυπήματος της δύναμής του κεφαλαίου, χωρίς πάλη κατά της ΕΕ και απειθαρχία στην πολιτική της κλπ. Πρόγραμμα, που επιδιώκει να θεμελιώσει (κυρίως οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ) και θεωρητικά.

Ταυτόχρονα, μιλάει όλο και πιο πολύ για «πολιτική λύση», (να φύγει η κυβέρνηση, «εκλογές», στην βάση ενός πολύ ρηχού «αντιδεξιού και διαχειριστικού λόγου»), αποσυνδεδεμένο από την προοπτική της από τα κάτω ανατροπής, ενώ ταυτόχρονα εμφανίζεται να απορρίπτει, για την ώρα, την συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και τα κεντροαριστερά σενάρια. Πυκνώνει τις διαφοροποιήσεις του από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία, σε επίπεδο διακηρυκτικό, ενώ την ακολουθεί πλήρως στην δράση. Όλες αυτές οι αντιφάσεις, θα εκφραστούν με βεβαιότητα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην πολιτική του.

Το ΚΚΕ από την πλευρά του καθόρισε την γραμμή του για τις ευρωεκλογές και ξεκίνησε την καμπάνια του, με κεντρικό σύνθημα «όχι στην ΕΕ και τα κόμματα του ευρωμονόδρομου».Το ΚΚΕ θα υπογραμμίσει την αυτοτέλειά του από το πολιτικό σύστημα, την αντι-ΕΕ τοποθέτησή του, την διαφοροποίησή του από τον υποταγμένο συνδικαλισμό, ενώ θα απευθύνεται, σαν η μόνη μαζική «εκτός ορίων» πολιτική δύναμη, στο ριζοσπαστικό δυναμικό και ιδιαίτερα σε αυτό που διαισθάνεται τον ρόλο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.

Έχει βέβαια τραυματιστεί από την αδυναμία του να αποτελέσει το ίδιο ή έστω να συμβάλλει αποφασιστικά, σε έναν πραγματικό εναλλακτικό πόλο ανεξάρτητο από τον υποταγμένο συνδικαλισμό στο εργατικό, λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα, την πρακτική του που δεν ξεπέρασε την ΓΣΕΕ, την διασπαστική του λογική απέναντι στις ριζοσπαστικές τάσεις των εργαζόμενων και της νεολαίας, αλλά και την γενικότερη φυσιογνωμία του στην οποία ενισχύονται ακραία γραφειοκρατικά χαρακτηριστικά, που απομακρύνουν κάθε έννοια κριτικής επαναθεμελίωσης μιας νέας κομμουνιστικής προοπτικής.

Σε κάθε περίπτωση η διαπάλη με το ΚΚΕ αλλά και με τον ΣΥΡΙΖΑ τόσο για την τωρινή πολιτική τους γραμμή, όσο και την γενικότερη φυσιογνωμία τους, πρέπει να διεξάγεται στο έδαφος του κινήματος, από θέσεις αριστερής εργατικής αντιπολίτευσης και του αναγκαίου συνολικού αντικαπιταλιστικού πολιτικού προγράμματος, με βάση την λογική και την πρακτική μιας νέας αγωνιστικής ταξικής ενότητας για την ανατροπή της επίθεσης, την υπέρβαση του υποταγμένου συνδικαλισμού, με πρωτοβουλίες κοινής δράσης και διαλόγου από την πλευρά μας, (με βάση τα κριτήρια και τις αρχές που καθορίσαμε στην εργατική συνδιάσκεψη), χωρίς κάθε φορά να τραυματίζονται ανεπανόρθωτα οι δεσμοί και η αναγκαία κοινή δράση του αριστερού κόσμου.

Μια κοινή δράση που την έχει ανάγκη ο αριστερός κόσμος και γιατί νοιώθει τις δύσκολες συνθήκες της πάλης, αλλά και γιατί νοιώθει την ανεπάρκεια όλων των απαντήσεων στην αριστερά. Πρέπει να πείσουμε ότι υπάρχει και άλλος δρόμος για τον αριστερό κόσμο, ανάμεσα στην λοιδορία και την συντριβή των ενωτικών διαθέσεων του κόσμου, που ακολουθεί το ΚΚΕ, και την επένδυσή τους σε μια δεξιά, διαχειριστική, ανοιχτή στις σοσιαλδημοκρατικές αντιλήψεις κατεύθυνση που ακολουθεί ο ΣΥΝ.

2. ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΤΟΝ ΚΛΟΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΜΕ ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ
Οι εργαζόμενοι και οι αγώνες τους έχουν ανάγκη μια συνολική πολιτική πρόταση για την ανάπτυξη ενός κοινωνικού- πολιτικού κινήματος μαχητικής εργατικής αντιπολίτευσης, με κύριο στόχο την απόκρουση, ήττα και ανατροπή της διεθνούς και διαρκούς αντεργατικής, τρομοκρατικής και πολεμικής εκστρατείας του κεφαλαίου, του ιμπεριαλισμού και των κυβερνήσεων που την προωθούν.

• Για τον κλονισμό και την κατάργηση της αστικής κυριαρχίας, με την αντικαπιταλιστική επανάσταση.

• Για συνολική αντίσταση, ρήξη και ανατροπή της νεοαντιδραστικής κοινωνικής και πολιτικής αναδιάρθρωσης.

• Για την ήττα και ανατροπή της κυβέρνησης ΝΔ και των αντιδραστικών «μεταρρυθμίσεων» που προωθεί.

• Για την αποκάλυψη και καταδίκη της σοσιαλφιλελεύθερης πολιτικής του ΠΑΣΟΚ

• Για τη ριζική αντίθεση σε κάθε είδους κεντροαριστερές κυβερνήσεις και συνεργασίες και με τα νεο-σοσιαλδημοκρατικά σχέδια τμημάτων του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ.

• Για τη ριζική ανατροπή του συσχετισμού δυνάμεων, την ανάπτυξη του πολιτικού αγώνα των εργαζόμενων στην βάση του αναγκαίου αντικαπιταλιστικού προγράμματος, από τη σκοπιά και με προοπτική την αντικαπιταλιστική επανάσταση, την εργατική εξουσία-δημοκρατία, το άνοιγμα του δρόμου για την κομμουνιστική απελευθέρωση, με όπλο την κριτική επαναθεμελίωση του κομμουνισμού στην εποχή μας.

Άρα στην λογική μας απαιτείται να συνδέσουμε αποτελεσματικά την αντικαπιταλιστική προγραμματική απάντηση, που εμπεριέχει καθοριστικά την λογική της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης, με τον άμεσο πολιτικό στόχο για την ανατροπή της επίθεσης, τις προϋποθέσεις του πόλου και της ταξικής αναγέννησης του εργατικού κινήματος, σφραγίζοντας αυτή η λογική το περιεχόμενό του. Ιδιαίτερη ιδεολογική πολιτική αντιπαράθεση και πειστική πολιτική απάντηση από την μεριά της αντικαπιταλιστικής αριστεράς απαιτείται απέναντι στις αντιλήψεις που προωθούν τμήματα  του κεφαλαίου και των ιδεολογικών του μηχανισμών για την ανάγκη μιας νέας ‘ρύθμισης’.

Να αναδείχνεται και να στηρίζεται, επομένως, η άποψη ότι μόνο η σύγκρουση με τις επιλογές του κεφαλαίου και όχι η διαχειριστική συνύπαρξη αποτελεί διέξοδο για τους εργαζόμενους και την κοινωνία. Γύρω από αυτό το ερώτημα θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό το μέλλον του ρεύματος της διαμαρτυρίας.Η λογική του Αντικαπιταλιστικού Εργατικού Μετώπου και της μαχητικής εργατικής αντιπολίτευσης, είναι αναγκαία για να αναπτυχθεί ένα κίνημα πολιτικά επικίνδυνο, να βαθύνει το ρήγμα δυσαρέσκειας και αντίθεσης που έχει ανοίξει ανάμεσα σε πλατιά στρώματα εργαζομένων και στο αστικό πολιτικό σύστημα συνολικά, να κερδηθεί με την αντικαπιταλιστική πολιτική πάλη και την επαναστατική Αριστερά εκείνη η ζώνη βαθύτερης αναζήτησης και αγωνιστικής στάσης, που ξεπηδά μέσα από τα κινήματα και την πολιτική – ιδεολογική αντιπαράθεση με την αστική πολιτική.

3. ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ, ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΝΔ, ΜΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Η ΠΕ, στη βάση των αποφάσεων των σωμάτων που προηγήθηκαν, εκτιμά ότι οι οργανώσεις του ΝΑΡ και της νΚΑ πρέπει να σχεδιάσουν τα πιο βασικά μέτρα προώθησης τους και να καθορίσουν συγκεκριμένους στόχους πάλης.

3.1 Γενικό πολιτικό στίγμα της δράσης μας στο εργατικό και λαϊκό κίνημα.
Το επόμενο διάστημα δεν θα είναι μια ήρεμη «κοινοβουλευτική πορεία» προς τις ευρωεκλογές (παρότι όλες οι δυνάμεις του συστήματος, αλλά και η ρεφορμιστική αριστερά με τον τρόπο της θα το επιδιώξουν), αλλά μια περίοδος οξυμένης ταξικής αναμέτρησης, όπου το κεφάλαιο, επικαλούμενο την κρίση θα προχωρήσει σε πολύ σκληρότερα μέτρα για την «θωράκιση της οικονομίας».

Με το δεδομένο αυτό το εργατικό κίνημα, πρέπει επειγόντως να «περάσει» σε ένα νέο πολιτικό επίπεδο. Από την άμυνα απέναντι στα μέτρα, τους αγώνες αντίστασης στο νεοφιλελευθερισμό και υπεράσπισης του κράτους πρόνοιας, τις κλαδικές κινητοποιήσεις για τη διατήρηση των κατακτήσεων ή την εξαίρεση του κλάδου (επαγγέλματος) από τις αναδιαρθρώσεις, σε διεκδίκηση βελτίωσης της θέσης των εργαζόμενων σε κάθε κλάδο και γενικά, σε πολιτικά αιτήματα και στόχους που αμφισβητούν την ουσία της κυρίαρχης πολιτικής, που τείνουν σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, σε μια άλλη οργάνωση του κινήματος και των αγώνων.

Με βασικό στίγμα «να πληρώσει το κεφάλαιο για την δική του κρίση», «να πάρουμε από τα τεράστια κέρδη τους», «να ανατρέψουμε τα μέτρα και το καθεστώς του εργασιακού μεσαίωνα κυβέρνησης-κεφαλαίου-ΕΕ, καλυτερεύοντας την ζωή μας», είναι ανάγκη οι εργαζόμενοι και οι αγώνες να τείνουν στην ανατροπή της αντιδραστικής κυβέρνησης της ΝΔ, στην απόρριψη όλης της νεοφιλελεύθερης-αστικής πολιτικής των κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, την υιοθέτηση της ανάγκης για ριζική συνολική αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων με την αποφασιστική μείωση της εκμετάλλευσης, της δύναμης του κεφαλαίου και των εκπροσώπων του, την προώθηση αντικαπιταλιστικών αλλαγών και την ενίσχυση της κοινωνικής, οικονομικής, πολιτικής θέσης των εργαζόμενων.

Ταυτόχρονα είναι ανάγκη να οργανώνεται η παρέμβασή μας για την ανάπτυξη της πάλης υπερβαίνοντας τα όρια του υποταγμένου συνδικαλισμού. Από την δράση μας στα πρωτοβάθμια σωματεία και τις άλλες εργατικές συλλογικότητες βάσης, τα συντονιστικά κατά κλάδο, και συνολικά στο κίνημα πρέπει να οικοδομούνται τέτοιες προϋποθέσεις, που η γραφειοκρατία δεν θα μπορεί να μπλοκάρει ή να ευνουχίσει τους αγώνες.Αυτό το μαχητικό κάλεσμα πρέπει να ακουστεί πιο δυνατά, να αγκαλιάσει όλο και περισσότερους εργαζόμενους, να γίνει μόνιμο στοιχείο μιας νέας αγωνιστικής ταξικής ενότητας των εργαζόμενων, της απεύθυνσής μας στην συνδικαλιστική αριστερά.

Κρίσιμο ζήτημα για την προώθηση αυτής της λογικής είναι η ανώτερη συγκρότηση της αριστερής πτέρυγας, των παρεμβάσεων-συσπειρώσεων και των βημάτων συγκρότησης μια «πανελλαδικής κίνησης» για την ταξική αναγέννηση του εργατικού κινήματος.Το ΝΑΡ προωθώντας την δική του εργατική οργανωτική ανασυγκρότηση θα γίνεται ικανό να συμβάλλει και στην ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος.

3.2 Προωθούμε και παλεύουμε ένα ριζοσπαστικό, αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα διεκδικήσεων μέσα στο μαζικό κίνημα.
Προγραμματίζουμε παντού συνελεύσεις (σωματεία, συντονιστικά, ομοσπονδίες), με διαμόρφωση και εμφάνιση ενός «επείγοντος» πλαισίου συσπείρωσης των ταξικών δυνάμεων και πρωτοβουλιών, που θα περιλαμβάνει τους παρακάτω πολιτικούς

α) διεκδίκηση ουσιαστικής βελτίωσης της κοινωνικής-οικονομικής θέσης των εργαζόμενων με απόκρουση της λιτότητας και του νέου προϋπολογισμού, την ανατροπή – μη εφαρμογή των αντεργατικών νόμων – ρυθμίσεων – ντιρεκτίβων, κυβερνήσεων, Ε.Ε. και ΔΝΤ: (π.χ. κατάργηση του ν. 3385/2005 και όλων των νομοθετημάτων που επιβάλλουν την ελαστική εργασία κάθε μορφής, την ανυπακοή και μη εφαρμογή σε εθνικό επίπεδο των κατευθύνσεων της Πράσινης Βίβλου, την κατάργηση του ν. 3429/2005 για τις ΔΕΚΟ και της πρόσφατης τροπολογίας του ν. 3691/2008 που υπονομεύει τις συλλογικές συμβάσεις, την κατάργηση του ν. 3655/08 για το ασφαλιστικό-καθώς και των νόμων Σιούφα-Ρέππα, του ν. 3371/2005 για τις συλλογικές συμβάσεις που διέπουν τα ειδικά ταμεία, του ν. 3377 για το ωράριο των καταστημάτων, της οδηγίας Μπολκενστάϊν κλπ. την ανυπακοή στα προγράμματα σύγκλισης και επιτήρησης της Ε.Ε και της ΟΝΕ, το νέο φορολογικό νομοσχέδιο.

β) Καταγγελία-επαναδιαπραγμάτευση της προδοτικής ΕΓΣΣΕ και του μισθολογίου φτώχειας που ετοιμάζουν από κοινού το κράτος και η ΑΔΕΔΥ. Πάλη για νέα σύμβαση με 1400 ευρώ κατώτερο μισθό σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, σύνταξη και επίδομα ανεργίας, 35ωρο, σταθερές εργασιακές σχέσεις, απαγόρευση απολύσεων κλπ. Για αφορολόγητο όριο 20.000 Ε για μισθωτούς και συνταξιούχους. Φορολόγηση στο κεφάλαιο και κατάργηση των φοροαπαλλαγών-«επενδυτικών κινήτρων», φορολόγηση της μεγάλης ιδιοκτησίας, των ειδών πολυτελείας, δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη βασικής ανάγκης και διατίμηση στα τρόφιμα. Κατάργηση του ειδικού φόρου στα καύσιμα. Άτοκα δάνεια για πρώτη κατοικία. Διαγραφή των αναλογούντων τόκων στα υφιστάμενα δάνεια. Απαγόρευση κάθε κατάσχεσης και πλειστηριασμού περιουσιακών στοιχείων των εργαζομένων από χρέη για κύρια και δευτερεύουσα κατοικία.

γ) Γενικό πρόγραμμα διεκδικήσεων για τη σταθερή εργασία, την ασφάλιση, την υγιεινή και ασφάλεια στους χώρους δουλειάς, τον εξωεργασιακό χρόνο, την εκπαίδευση, την υγεία κλπ. Πάλη ενάντια στην ελαστική απασχόληση, τα προγράμματα μαθητείας, τη μερική απασχόληση και τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου, για μονιμοποίηση των συμβασιούχων. Πάλη για την κατάργηση των υπερεκμεταλλευτικών σχέσεων εργασίας, της δουλειάς με το μπλοκάκι, συμβασιούχοι, stage, υπενοικιαζόμενοι κλπ. Διεκδίκηση και κατάκτηση των δικαιωμάτων τους. Υπεράσπιση των ανέργων, επίδομα ανεργίας ίσο με τον βασικό μισθό, χωρίς προϋποθέσεις.

δ) Πάλη, από την σκοπιά των σύγχρονων κοινωνικών ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζόμενων, για να μην εφαρμοστεί η ασφαλιστική μεταρρύθμιση και να μην προωθηθεί η νέα αντιδραστική της φάση, με την κατάργηση της λίστας των βαρέων και ανθυγιεινών. Πρωτοβουλίες για μέτωπο, πρώτα από όλα από τους κλάδους και τα σωματεία που θίγονται, με διεκδίκηση διεύρυνσης και όχι κατάργησης της λίστας των ΒΑΕ. Επιδιώκουμε να δημιουργηθεί πλατιά επιτροπή σωματείων, από όλους τους κλάδους που θίγονται από τα μέτρα ή διεκδικούν την είσοδό τους στα ΒΑΕ.

ε) Καταδίκη και αντίσταση στην τρομοκρατία του κεφαλαίου και της εργοδοσίας απέναντι στη συλλογική δράση και την ποινικοποίηση των αγώνων (συλλογικές συμβάσεις, απολύσεις, παράνομες απεργίες κλπ).

στ) Πάλη κατά του αντιδραστικού κύματος ιδιωτικοποιήσεων στις ΔΕΚΟ και το στενό δημόσιο, για να ανήκουν στα χέρια της κοινωνίας όλοι οι στρατηγικοί τομείς της παραγωγής. Μέτωπο ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, με ιδιαίτερη προσπάθεια στον ΟΣΕ, το αεροδρόμιο, τα ΕΛΤΑ και τα λιμάνια, το νερό, και τα ΣΔΙΤ, που είναι οι χώροι και τομείς που προχωράνε οι ιδιωτικοποιήσεις από την κυβέρνηση. Καθολική δημόσια υγεία και περίθαλψη. Η πάλη αυτή δεν μπορεί να στρέφεται «απλά» κατά των ιδιωτικοποιήσεων, αλλά να περιλαμβάνει την αντίθεση: στο ευρύτερο πλέγμα της απελευθέρωσης των αγορών, του ρόλου της ΕΕ, καλώντας σε ανατροπή/απειθαρχία/μη εφαρμογή των ντιρεκτίβων που προωθούν τις ιδιωτικοποιήσεις, τον ρόλο των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, την αντιπαράθεση με τον κρατικό-καπιταλιστικό ρόλο του κράτους.  Διεκδικούμε την εθνικοποίηση- κοινωνικοποίηση των τραπεζών, των τηλεπικοινωνιών, της ενέργειας, των συγκοινωνιών, των εταιρειών πετρελαιοειδών και άλλων μονάδων στρατηγικής σημασίας, και των επιχειρήσεων που εγκαταλείπει το κεφάλαιο και οι τράπεζες ως ‘μη κερδοφόρες’. Ανάκληση των ιδιωτικοποιήσεων και των Συμπράξεων Δημοσίου Ιδιωτικού Τομέα και απόκρουση των νέων. Έξω από το δημόσιο, τις ΔΕΚΟ, τον πολιτισμό οι νόμοι της αγοράς και οι ιδιωτικές εταιρείες. Κατάργηση του τραπεζικού απορρήτου. Περιφρούρηση και ανάπτυξη των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων εκεί. Παλεύουμε για δημόσια ιδιοκτησία με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο. Προωθούμε την κίνηση από τα κάτω (καθώς πρόκειται για γραφειοκρατικά σωματεία), τον ανεξάρτητο συντονισμό των σωματείων ή και επιτροπών αγώνα, και συντονισμού (π.χ στα λιμάνια, τον ΟΣΕ κλπ) και με πρωτοβουλίες κατοίκων που θέτουν τέτοια ζητήματα.

ζ) Μέτωπο παιδείας – εργασίας ενάντια στην παιδεία της αγοράς και των ταξικών φραγμών, στο προχώρημα της αντιδραστικής μεταρρύθμισης στην εκπαίδευση. Ενάντια στην νομιμοποίηση των ΚΕΣ, την υποβάθμιση σε βαθμό διάλυσης των ΤΕΙ (από την σκοπιά της ενιαίας ανώτατης εκπαίδευσης). Την κατάργηση των εργασιακών-επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων με την αποσύνδεσή τους από το πτυχίο. Για την κατάργηση της ταξικής βάσης του 10, που δίνει πελατεία στους σχολάρχες. Ενάντια στην εντατικοποίηση και τους ταξικούς φραγμούς, για τη μείωση της ύλης και των ωρών διδασκαλίας σε γυμνάσιο/λύκειο. Υπεράσπιση των μορφωτικών/επαγγελματικών δικαιωμάτων των μαθητών στην τεχνική εκπαίδευση- κατάργηση των διαφορετικών τύπων λυκείων, ενιαίο δημόσιο σχολείο. Στόχος μας είναι η ανάπτυξη αγώνα σε όλη την εκπαίδευση, με ανάδειξη του ενιαίου αντιδραστικού καπιταλιστικού χαρακτήρα των αλλαγών, και του ρόλου της ΕΕ, με πιο αποφασιστική απεύθυνση στην βάση των εκπαιδευτικών και των μαθητών.

η) Πάλη ενάντια στα νέα εξοπλιστικά σχέδια. Μείωση των στρατιωτικών δαπανών, καμιά συμμετοχή στις ιμπεριαλιστικές εκστρατείες. Όχι στην στράτευση στα 18.

3.3. Το ζήτημα των βημάτων υπέρβασης του υποταγμένου συνδικαλισμού είναι καθοριστικό στην τακτική μας (με τον τρόπο, που αυτό αποφασίστηκε στην πρόσφατη εργατική συνδιάσκεψη). Στο πλαίσιο αυτό πρόταση για τη λειτουργία των σωματείων και των όρων διεξαγωγής του εργατικού αγώνα.

Για μια άλλη λογική συγκρότησης του εργατικού κινήματος, που σημαίνει ότι το κύριο βάρος στη διάρθρωση του συνδικαλιστικού κινήματος πρέπει να δοθεί στους χώρους δουλειάς και σε εργατικές συλλογικότητες (σωματεία, συνδικάτα, συλλόγους, συνδέσμους κ.λπ.) που θα καλύπτουν όλους τους εργαζόμενους (και όχι και εργολάβους, διευθυντές κ.λπ.) του χώρου, έλληνες ή μετανάστες, σταθερά ή ελαστικά εργαζόμενους, εργαζόμενους με δελτίο παροχής υπηρεσιών, μισθωτούς στο βασικό εργοδότη ή υπενοικιαζόμενους, αυτού ή του άλλου επαγγέλματος. Με έκτακτα συνέδρια, καταλήψεις, ακύρωση διαδικασιών όπου δεν τους γράφουν στα σωματεία. Να κατοχυρωθεί επίσης η δυνατότητα των ανέργων να στρατεύονται στα σωματεία αυτά, παράλληλα με την προσπάθεια να υπάρχουν και αυτοτελείς μορφές οργάνωσής τους.

Για να γίνουν κέντρο της ζωής και της δράσης του σωματείου οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, με οριοθέτηση από τη γραφειοκρατία, την «πάλη δι» αντιπροσώπων» και τη λογική της «ανάθεσης». Για μια λειτουργία που θα επιτρέπει την «αυτοδιεύθυνση» του αγώνα από τους εργαζομένους, για ρήξη με τις υπερεξουσίες των ΔΣ.

Για να εμπλουτιστεί η λειτουργία των σωματείων με διαδικασίες διαλόγου, πολιτιστικής δημιουργίας, αλληλεγγύης, «θεωρητικού πολιτισμού» και ιδεολογικής ταυτότητας του εργατικού κινήματος κ.λπ.

3.4. Ένα τέτοιο πλαίσιο, στις βασικές του κατευθύνσεις, επιδιώκουμε να γίνει κτήμα όσο το δυνατό περισσότερων σωματείων, συνελεύσεων, επιτροπών αγώνα, ακόμα και ομοσπονδιών. Στόχος μας είναι να οικοδομηθούν επιτροπές αγώνα σε πρωτοβάθμια σωματεία και κλάδους στα βασικά μέτωπα πάλης. Προωθούμε σχέδιο πρωτοβουλιών ανεξάρτητου συντονισμού (διαδηλώσεις, κοινές εξορμήσεις, αφίσες, προκηρύξεις κλπ) και απεργιακών αγώνων σε κλάδους και συνολικά.

Αξιοποιούμε εδώ το θετικό κεκτημένο των τελευταίων παρεμβάσεων στη ΔΕΘ και τη διαδήλωση της Αθήνας, της πρωτοβουλίας των 20 πρωτοβάθμιων σωματείων, που πρέπει, παρά τις αδυναμίες,  να διευρυνθεί και να στηριχτεί ολόπλευρα από τις δυνάμεις του Νέου Εργατικού Κινήματος και της ταξικής πτέρυγας. Στοχεύουμε στην ανάπτυξη, σταθεροποίηση, εμβάθυνση και πανελλαδικοποίηση των προσπαθειών ανεξάρτητων από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία μορφών οργάνωσης και του συντονισμού τους σε κλαδικό ή τοπικό επίπεδο, διεύρυνση του δικτύου και της επικοινωνίας μεταξύ τους, με στόχο την πανελλαδική συνάντηση των συντονιστικών προς τα τέλη του Οκτώβρη.

Κρίσιμο ζήτημα εδώ είναι η συζήτηση και υιοθέτηση αυτής της λογικής και του σχεδίου από το δυναμικό των σχημάτων και των ταξικών πρωτοβουλιών στις πόλεις, πράγμα όχι αυτονόητο, ούτε εύκολο. Απαιτείται η συζήτηση μέχρι τέλος Σεπτέμβρη σε κάθε σχήμα, σε κάθε πόλη, αλλά και σε παναθηναϊκή συνάντηση αρχές Οκτώβρη, αυτής της πρότασης και η συμφωνία πάνω στο πλαίσιο και τις ενέργειες όπως και στο Ασφαλιστικό. Παράλληλα, και χωρίς φυσικά αντιπαράθεση με τη διαδικασία των σχημάτων, μπορεί να βοηθήσει ενισχυτικά, η ευρύτερη υποστήριξη του πλαισίου δράσης από ένα σύνολο συνδικαλιστών της ριζοσπαστικής – αντικαπιταλιστικής αριστεράς, από διαφορετικούς κλάδους. Και οι δύο αυτές επιδιώξεις έχουν ευρύτερη πολιτική σημασία, σε ότι αφορά τη δέσμευση οργανώσεων και δυνάμεων για μια διαφορετική πορεία ταξικής δράσης στο εργατικό κίνημα, σε διάκριση από την υποταγμένη ΓΣΕΕ, αλλά και τη ρεφορμιστική αριστερά.

3.5. Κλαδικοί αγώνες. Όπως αποφασίσαμε στην εργατική Συνδιάσκεψη, «απαιτείται άμεσος συναγερμός στις δυνάμεις μας και σε όλη την ταξική πτέρυγα» για να αναπτυχθούν αγώνες, με το παραπάνω περιεχόμενο, να σπάει το κλίμα της αδράνειας, να κερδίζει έδαφος η λογική της συλλογικής διεκδίκησης απέναντι σε εκείνη της υποταγής, της συνδιαλλαγής και της ατομικής διαπραγμάτευσης, με στόχο την ανατροπή της αντεργατικής επίθεσης. Αγώνες που θα συγκρούονται με στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου και του αστικού μπλοκ εξουσίας, ώστε να γίνονται πολιτικά επικίνδυνοι. Που θα επιδιώκουν να συνενώνονται και να συντονίζονται διακλαδικά. Που θα στηρίζονται στις γενικές συνελεύσεις και θα επιδιώκουν την ανάπτυξη των αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών. Που θα προωθούν την αποφασιστική σύγκρουση με την κυβέρνηση με μορφές απεργιακών αγώνων διαρκείας».

α) Οι δυνάμεις του ΝΑΡ, όπως έγινε και στη ΔΕΘ, θα πρωτοστατήσουν ώστε να αναπτυχθεί πρωτοβουλία κατά της ακρίβειας και της λιτότητας τόσο από τις παρεμβάσεις – συσπειρώσεις – κινήσεις, τα εργατικά σχήματα, τις κινήσεις γειτονιάς και την ΕΑΑΚ, όσο και από το συντονιστικό των σωματείων, με στόχο να διοργανωθεί αυτοτελής καμπάνια, κινητοποιήσεις και εκδηλώσεις ανεξάρτητα από το αν θα πάρουν κάποια πρωτοβουλία ΓΣΕΕ -ΑΔΕΔΥ και ΠΑΜΕ. Μπορούμε να προτείνουμε συγκεκριμένους σταθμούς δράσης (π.χ. μεγάλη διαδήλωση κατά της λιτότητας και της φτώχειας στο κέντρο της Αθήνας, τις γειτονιές και τις μεγάλες πόλεις, αποκλεισμούς Super Market και τραπεζών, «εργατική» αξιοποίηση-και απεργιακή-του φετινού Πολυτεχνείου κλπ).

β) Ήδη υπάρχουν διεργασίες για απεργιακές κινητοποιήσεις σε εκπαίδευση, υγεία (5ήμερη απεργία 15-19/9), μηχανικούς, ΟΤΑ κλπ. Ειδικά η επιδίωξη απεργίας διαρκείας σε όλη την εκπαίδευση από το τέλος Οκτώβρη, πρέπει να είναι στην προσοχή όλης της οργάνωσης, με ιδιαίτερη βοήθεια και διάταξη δυνάμεων που να στηρίζει όλες τις πλευρές αυτής της μάχης.

γ) Συστηματική προσπάθεια για το ξεπέρασμα των αδυναμιών μας στις ΔΕΚΟ. Με πυρήνα κατά κύριο λόγο τις αγωνιστικές δυνάμεις στη ΔΕΗ (εργατική αλληλεγγύη), αλλά και σε τηλεπικοινωνίες, Ο.Α., ΕΛΤΑ, καθώς και στην αξιοποίηση ευρύτερων δυνάμεων που δραστηριοποιούνται στην πρωτοβουλία για ταξική κίνηση ή ανένταχτων (λιμάνια, ΟΣΕ), να υποστηρίξουμε άμεσα πρωτοβουλία- συνάντηση για το σχεδιασμό της δράσης.

δ) Βασικό ζήτημα για το επόμενο διάστημα είναι η συστηματοποίηση της παρέμβασή μας στους χώρους που έχουμε δράση και η ανάπτυξη της παρέμβασής μας σε νέους κλάδους, ειδικά του ιδιωτικού τομέα και των πιο «προλεταριακών στρωμάτων», της νέας βάρδιας και της ελαστικής απασχόλησης, εκεί που υπάρχουν δυνάμεις (λίγες, αλλά όχι ανύπαρκτες). Τέτοιο κλάδοι μπορεί να είναι οι τηλεπικοινωνίες, οι τεχνικές κατασκευές, το μέταλλο, πιθανόν το φάρμακο, οι εργαζόμενοι στα τηλεφωνικά κέντρα κλπ.

3.6. Ισχυρό ενδιαφέρον και συζήτηση έχουν προκαλέσει οι αποφάσεις μας για τη δημιουργίας μιας «Κίνησης του Νέου Εργατικού Κινήματος». Το ενδιαφέρον αυτό πηγάζει από την αυξανόμενη ανάγκη για ανώτερη μετωπική συγκρότηση του πρωτοπόρου ριζοσπαστικού δυναμικού που υπάρχει και δρα στα μέτωπα πάλης. Όπως αποφασίσαμε στη συνδιάσκεψη, μια τέτοια συσπείρωση απευθύνεται πλατιά προτάσσοντας το περιεχόμενό της. Δεν είναι, επομένως, παράταξη του ΝΑΡ και του στενού περίγυρου ούτε «παραταξιακή» συνδικαλιστική έκφραση. Με άλλα λόγια η συγκρότηση της κίνησης πρέπει να είναι μια πραγματική διαδικασία συσπείρωσης και ανώτερης ενοποίησής πρωτοπόρων αγωνιστών την οποία θα στηρίζει η ανάπτυξη μιας βαθύτερης παρέμβασής μας σε κλάδους και αγωνιστές.Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει να κινηθεί με ενιαίο τρόπο το σύνολο των δυνάμεων του ΝΑΡ και της νΚΑ -σε όποια εργατική συλλογικότητα και αν δραστηριοποιούνται-, με μια γενική εξόρμηση των δυνάμεων του.

Σημαντική πλευρά της δράσης μας, που πρέπει να γίνει υπόθεση όλου του ΝΑΡ, είναι η εργατική στροφή στην νΚΑ, τόσο με κατεύθυνση την νέα βάρδια, όσο και προς την τεχνική-επαγγελματική εκπαίδευση, στην οποία συντελούνται επίσης σοβαρές αλλαγές, στα πλαίσια της συνολικής αντιδραστικής μεταρρύθμισης.

4. ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΕΝΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΜΑΧΗΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΟΥ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ.
4.1 Η πολιτική εξόρμηση του ΝΑΡ και η συμβολή στην ανάπτυξη της δράσης του ΜΕΡΑ:
Το πρώτο καθήκον για το επόμενο διάστημα είναι να οργανώσουμε μια μεγάλη πανελλαδική καμπάνια του ΝΑΡ για την προπαγάνδιση της πολιτικής μας πρότασης για την περίοδο και των θέσεών μας για τον πόλο και για τις ευρωεκλογές. Η καμπάνια αυτή πρέπει να περιλαμβάνει ομιλίες, περιοδείες σε χώρους δουλειάς (ειδικά όπου είναι σε αναβρασμό), αφίσα, προκήρυξη.

Παράλληλα συμβάλουμε στην προετοιμασία του ΜΕΡΑ που διαμορφώνει την πολιτική του πρόταση για την κοινή δράση στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες και στις ευρωεκλογές, που θα απευθύνει σε αγωνιστές και στις δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς. Με βάση αυτήν την πρόταση θα πάρει και τις σχετικές πρωτοβουλίες.

Όλη αυτή δραστηριότητα θα καταλήξει σε νέα πανελλαδική συνέλευση του ΜΕΡΑ, στα τέλη Νοέμβρη, όπου θα συζητηθούν:

• Οι θέσεις για την περίοδο
• Η γραμμή και η τακτική του για τις ευρωεκλογές
• Η αλλαγή ονόματος
• Η ανασυγκρότηση της πανελλαδικής συντονιστικής επιτροπής.

Επιπλέον στο ΜΕΡΑ σχεδιάζονται πολιτικές-ιδεολογικές πρωτοβουλίες με στόχο τη συσπείρωση νέων δυνάμεων και όχι ως εσωοργανωτική διαδικασία:α) Συζήτηση-ημερίδα με θέμα: «η σύγχρονη καπιταλιστική κρίση και η αντικαπιταλιστική προοπτική» β) Διεθνιστική πρωτοβουλία με θέμα «αντιιμπεριαλιστική πάλη, εθνικισμοί και μειονοτικά προβλήματα στα Βαλκάνια», λόγω της όξυνσης των μειονοτικών ζητημάτων στα πλαίσια των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των εθνικισμών στην περιοχή.

Τέλος το ΜΕΡΑ σχεδιάζει τη δική του συμβολή και στα υπόλοιπα μέτωπα της περιόδου. Θα συζητήσει και θα συμβάλλει στο εργατικό κίνημα, την δράση των κινήσεων πόλης, ενώ θα πάρει πρωτοβουλία δυνάμεων που δραστηριοποιούνται πανελλαδικά στο αγροτικό κίνημα.

4.2. Βασικό στοιχείο, θεμέλιο της τακτικής μας για την προώθηση της αριστερής εργατικής αντιπολίτευσης και του ΑΕΜ, είναι η δουλειά μας στο εργατικό κίνημα και ειδικά η έμπρακτη προώθηση μιας κίνησης για ένα νέο εργατικό κίνημα, που δεν αποτελεί μια απλή κινηματική επιδίωξη, αλλά κεντρικό πολιτικό στόχο και μέτρο της όλης μας προσπάθειας, και για αυτό πρέπει να γίνει υπόθεση όλου του ΝΑΡ.

4.3 Άλλοι δρόμοι προώθησης του «πόλου». Ως ΝΑΡ και νΚΑ είναι απαραίτητο να ασχοληθούμε πιο συγκεκριμένα με τους δρόμους και τις μορφές προώθησης του πόλου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, δηλαδή επαφής και συγκρότησης σε πιο αναπτυγμένες συνδικαλιστικές και πολιτικές μορφές της πρωτοπόρας αγωνιστικής ζώνης που αναπτύσσεται στην κοινωνία και, μέσα από αυτό, του ρεύματος της διαμαρτυρίας. Θα χρειαστεί να επεξεργαστούμε πιο συγκεκριμένα τους στόχους που θέτουμε σε αυτήν την κατεύθυνση και σε κάθε τομέα της δράσης μας και αφορούν:

• Την μονιμότερη συγκρότηση και έκφραση ενός δυναμικού από την θεωρία, τον πολιτισμό, τον εργατικό και ευρύτερα το λαϊκό κίνημα με μορφές, όπως πολιτικό-θεωρητικό περιοδικό ή (και) ένθετο στο ΠΡΙΝ, πράγμα, που εκτός των άλλων θα δώσει νέο ενδιαφέρον στην εφημερίδα καθιστώντας την χώρο έκφρασης του ευρύτερου αντικαπιταλιστικού ρεύματος και των τάσεων κομμουνιστικής αναγέννησης.
• Στις κινήσεις πόλης και περιοχών. Μετά το πετυχημένο διήμερο στην Αθήνα, πρέπει να συμβάλουμε στην ανάπτυξη νέων πρωτοβουλιών. Ο επερχόμενος Καποδίστριας ΙΙ, η προώθηση της ανταποδοτικής λειτουργίας των Δήμων, η τρομακτική όξυνση των παλιών και η δημιουργία νέων οικολογικών προβλημάτων δημιουργούν ένα νέο τοπίο για μια βαθιά αντικαπιταλιστική κριτική και πάλη στο οποίο χρειάζεται να αναπτύξουμε πανελλαδικά τις πολιτικές προσπάθειές μας.Σε αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να δημιουργήσουμε «ομάδα για το περιβάλλον» στο ΝΑΡ και την νΚΑ.
• Στη Νεολαία. Η νΚΑ σχεδιάζει πολιτική εξόρμηση στη νεολαία με εκδηλώσεις, συσκέψεις, συζητήσεις, έκδοση δικού της υλικού με θέμα «ΕΕ και νεολαία», για την συμβολή σε ένα πολιτικό αντικαπιταλιστικό ρεύμα στη νεολαία.
• Στη συγκρότηση της δουλειάς μας στους αγρότες. Υπάρχουν δυνατότητες και δεσμοί με ορισμένα τμήματα στην Ήπειρο, την Πελοπόννησο, τη Θεσσαλία, τη Βόρεια Ελλάδα, τη Λέσβο και αλλού που, σε σύνδεση με το σημαντικό δίκτυο των γεωπόνων, μπορούν να συγκροτηθούν πολιτικά- οργανωτικά και να βοηθήσουν σε μια τέτοια κατεύθυνση.
• Στην αντιπολεμική-αντιιμπεριαλιστική δράση είναι ανάγκη να ξεκινήσει μια συγκροτημένη συζήτηση στο εσωτερικό της οργάνωσης για τον πυρήνα των αλλαγών στον ελληνικό στρατό, το νέο ρόλο που επιχειρεί να αναλάβει, τις επιπτώσεις στην πλειοψηφία των εργαζομένων και της νεολαίας και την ένταξή τους στις βασικές πολιτικές επιλογές του αστικού συστήματος εξουσίας. Για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των στρατευμένων, των μαχητικών πρωτοβουλιών των φαντάρων και τη στήριξη της Επιτροπής Αλληλεγγύης Στρατευμένων στην προσπάθεια δημιουργίας πλατιάς Κίνησης για την ανάπτυξη κινήματος μέσα και έξω από τον στρατό. Μπροστά στην αδυναμία της πλειοψηφίας της αριστεράς να στηρίξει ενα ρεύμα ρήξης με τη λογική του αστικού στρατού, η νΚΑ πρέπει και μπορεί να πάρει στο επόμενο χρονικό διάστημα μαχητικές πολιτικές πρωτοβουλίες μαζικής σύγκρουσης με τη στράτευση στα 18, το θεσμό των ΕΠ.ΟΠ (και από εργατική σκοπιά), το ΝΑΤΟ και τον ευρωστρατό, που αποτελούν κυρίαρχη προτεραιότητα του ελληνικού στρατού, μπολιάζοντας με αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά το ρεύμα αμφισβήτησης που αρχίζει να δημιουργείται. Σε αυτή τη βάση, η νΚΑ σχεδιάζει πανελλαδική καμπάνια με αιχμές τη στράτευση στα 18, τη θητεία και τα δικαιώματα των στρατευμένων, τον ρόλο του ΕΣ και της Ελλάδας σε ΝΑΤΟ και ευρωστρατό.

• Στην προώθηση μιας αντικαπιταλιστικής - αντιιμπεριαλιστικής διεθνιστικής Πρωτοβουλίας (ή Κίνησης) κατά της ΕΕ, της καπιταλιστικής διεθνοποίησης και της ιμπεριαλιστικής Νέας Τάξης. Με την απόφαση της ΠΕ του Ιουλίου το ΝΑΡ προτείνει τη συγκρότηση της «ως συμβολή στην ανάπτυξη αγώνων με αντι-ΕΕ προσανατολισμό από το εργατικό και μαζικό λαϊκό κίνημα. Με σχήματα, εργατικές συσπειρώσεις ή τμήματά τους, με ανένταχτους αγωνιστές και με τη στήριξη από τις πολιτικές δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής – αντιιμπεριαλιστικής Αριστεράς. Με διαδικασίες συνελεύσεων βάσης και κίνηση προς αιρετούς – ανακλητούς εκπροσώπους». Το στίγμα της θα πρέπει να είναι:

α) Ανατρεπτικό, με βασικό την απόκρουση-ανατροπή της επίθεσης, από τη σκοπιά των εργατικών αναγκών και αντικαπιταλισμού.

β) Με συνολικό αντικαπιταλιστικό-διεθνιστικό όχι στην ΕΕ (όχι μόνο κατά συνεπειών, θέση ότι δεν μεταρρυθμίζεται), με στόχο το «έξω από τις δεσμεύσεις της ΕΕ», με ορίζοντα την έξοδο - ανατροπή – διάλυση της ΕΕ και προοπτική μια εργατική διεθνοποίηση έξω από τα πλαίσια του κεφαλαίου.

γ) Αντιιμπεριαλιστικό, κατά του πολέμου, του ρόλου της ΕΕ, ενάντια σε ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, G8.

δ) Αντικυβερνητικό και αντιδικομματικό, κόντρα σε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ.

ε) Κινηματικό, το μοναδικό που μπορεί να εκφράσει το «16», αγρότες, μεταλλαγμένα, ευρωσύνταγμα, πράσινη βίβλος, αντιρατσισμό, Μπολκενστάιν, κατά λιτότητας και ασφαλιστικού κ.λπ. στ) Σε διάκριση και με αυτοτέλεια από οργανώσεις που συμμετέχουν στα πολιτικά μέτωπα των ΣΥΝ, ΚΚΕ ή σε ανάλογες μετωπικές κινήσεις τους, αλλά με γραμμή κοινής δράσης αρχών με αυτές τις κινήσεις. Δεν συμφωνούμε, επομένως, με μια πρωτοβουλία που θα διαχέεται στις κινήσεις των κομμάτων της ρεφορμιστικής Αριστεράς. Η πρόταση αυτή, εντάσσεται στη λογική της συγκέντρωση πρωτοπόρων δυνάμεων στα διάφορα μέτωπα, έχει σχετικά αυτοτελή χαρακτήρα από τον πόλο και από την εκλογική μας πρόταση, παρότι διευκολύνει τη γενικότερη προώθησή τους. Συνεπώς, απευθύνεται και επιδιώκει τη συμμετοχή δυνάμεων ανεξάρτητα από τη εκλογική τους στάση, την οποία δεν θέτει ως προϋπόθεση.

4.4. Για τη δράση μας στη νεολαία το επόμενο διάστημα
Ως ΝΑΡ, σε συνεργασία με τη νΚΑ, θα πρέπει να συμβάλουμε στο σχεδιασμό ενός μεσοπρόθεσμου σχεδίου παρέμβασης στη νεολαία. Ορισμένα κρίσιμα μέτωπα –με βάση και τις πρώτες επεξεργασίες της νΚΑ- είναι τα εξής:

• Κοινό μέτωπο μαθητών του ενιαίου και των επαγγελματικών σχολών, σπουδαστών των ΙΕΚ και των ΚΕΣ, φοιτητών των ΑΕΙ-ΤΕΙ κόντρα στην πολιτική κυβέρνησης και ΕΕ, ενάντια στην εκπαίδευση την προσαρμοσμένη στις ανάγκες του κεφαλαίου και της αγοράς για την παραγωγή αναλώσιμων, ευέλικτων, καταρτίσιμων εργαζομένων. Είναι ανάγκη οι εργαζόμενοι με διαφορετικές συμβάσεις, από κανονικά απασχολούμενους, ημιαπασχολούμενους, εργαζόμενους με προγράμματα stage να ενωθούν, διεκδικώντας το δικαίωμά τους στη μόνιμη και σταθερή δουλειά. Απέναντι στην πολυδιάσπαση, προτάσσουμε στους κοινωνικούς χώρους, και συνολικά ως νΚΑ την ενότητα της νεολαίας, την ανάγκη εμφάνισης ενός πανεκπαιδευτικού - παννεολαιίστικου πολιτικού ρεύματος αμφισβήτησης και ανατροπής, που να τροφοδοτείται και να τροφοδοτεί τους αγώνες και τα κινήματα. Στο πλαίσιο αυτό, οργανώνουμε την παρέμβαση μας στα σχολεία, τα ΕΠΑΛ – ΕΠΑΣ, τις σχολές των ΙΕΚ και των ΚΕΣ, τα ΑΕΙ-ΤΕΙ, με βάση τις οργανώσεις της σπουδάζουσας σε συνεργασία με τις μαθητικές επιτροπές όπου υπάρχουν. Επιδιώκουμε όλη αυτή η διαδικασία να συμπυκνωθεί σε κινηματικού χαρακτήρα πρωτοβουλίες μαθητών, σπουδαστών, φοιτητών στα μέσα Νοέμβρη, που να συνδυάζεται με τον τριήμερο εορτασμό.
• Να στηρίξουμε μια πανελλαδική καμπάνια αυτοτελούς παρουσίας της νΚΑ με αφίσα, ανακοίνωση και εκδηλώσεις της νΚΑ στις σχολές.
• Στην προσπάθεια μας να γίνουν βήματα στη συμμετοχή της νεολαίας στο ταξικό εργατικό κίνημα και στην εμφάνιση νεολαιίστικων εργατικών κινητοποιήσεων, όχημά μας είναι, σε πρώτη φάση, τα σχήματα της Νέας Βάρδιας και της ΠΝΕ, για τα οποία επιδιώκουμε την πιο μόνιμη λειτουργία τους, την απόκτηση δεσμών με συγκεκριμένους κλάδους, την δικτύωση σε περισσότερους εργασιακούς χώρους και γειτονιές και την κατοχύρωσή τους σαν μετωπικές πρωτοβουλίες, που αγκαλιάζουν την εργατική νεολαία, αποτελούν χώρο διαλόγου, αλλά και πυροδοτούν κινηματικές διαδικασίες.Επιδιώκουμε την πραγματοποίηση στην Αθήνα συνέλευσης της εργατικής νεολαίας, με θέμα τη νέα εργατική βάρδια και τη συμβολή της στους αγώνες του επόμενου διαστήματος ως μορφή ανεξάρτητης κινηματικής παρέμβασης που θα επιχειρήσει να αγκαλιάσει και να βαθύνει σε αγωνιστική κατεύθυνση τη δυσαρέσκειας που απλώνεται στην εργατική νεολαία. Πρωτοβουλίες με την παραπάνω λογική είναι οι κινητοποιήσεις κατά τη διεξαγωγή εξετάσεων του ΑΣΕΠ και του τεστ δεξιοτήτων, που δίνουν τη δυνατότητα για ένα ευρύ διεκδικητικό πλαίσιο.
• Για το φοιτητικό κίνημα: Επιδιώκουμε η πάλη ενάντια στην κοινοτική οδηγία και το νόμο για τα ΚΕΣ να ενώσει και να μη διχάσει τη σπουδάζουσα νεολαία. Αν δεν προτάξουμε την ενότητα σπουδαστών – φοιτητών με εργατική προοπτική, υπάρχει ο κίνδυνος να εγκλωβιστεί το κίνημα σε συντεχνιακά όρια, αναπαράγοντας τον κατακερματισμό και ανταγωνισμό της νεολαίας και αδυνατώντας να κατακτήσει με αυτό τον τρόπο την ενεργό στήριξη της φοιτητικής και κοινωνικής πλειοψηφίας.

Μία τέτοια μάχη προϋποθέτει την επιθετική ενότητα του φοιτητικού κινήματος απέναντι στην κυβερνητική πολιτική και την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, προτάσσοντας τα κοινά συμφέροντα της σπουδάζουσας νεολαίας. Η κοινοτική οδηγία, άλλωστε, προωθείται στο όνομα της αναγνώρισης των επαγγελματικών δικαιωμάτων, με στόχο όμως την υποβάθμιση τους για όλη τη νεολαία, την ένταση της εκμετάλλευσης της νέας εργατικής βάρδιας. Λίγες μέρες μετά την ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και χιλιάδες μαθητές, με τη βάση του 10, πετάγονται έξω από τα ΑΕΙ- ΤΕΙ στα χέρια των κολλεγιαρχών και σε όλους τους μηχανισμούς κατάρτισης. Εμείς, σε κάθε περίπτωση, τονίζουμε ότι εχθρός δεν είναι οι απόφοιτοι των ΚΕΣ αλλά η κυβέρνηση και όσοι στηρίζουν την αντί – εκπαιδευτική πολιτική της, συμπεριλαμβανομένου του Συνδέσμου Ελληνικών Κολεγίων που, στο όνομα της αναγνώρισης των επαγγελματικών δικαιωμάτων, εμπορεύεται επιχειρηματικά το μέλλον χιλιάδων σπουδαστών.

Ο στόχος της ανατροπής και της κατάργησης του νόμου πλαισίου των ΑΕΙ προϋποθέτει κεντρική -συνολική αναμέτρηση και μαζικό πολιτικό εκβιασμό του κινήματος. Κάθε προσπάθεια επιμέρους μπλοκαρίσματος της εφαρμογής του νόμου πρέπει να υποτάσσεται στην πάλη για τη συνολική ανατροπή, που είναι και η μόνη που μπορεί να απαντήσει στη στρατηγική της υλοποίησης του νόμου. Η διαδικασία της εφαρμογής του, με όποιες αντιφάσεις και καθυστερήσεις εκδηλώνονται στις επιμέρους σχολές, δεν εξαιρεί κανένα ίδρυμα και είναι στην κατεύθυνση της υλοποίησης της συνολικής λογικής του. Χρειάζονται ωστόσο αντίστοιχες μορφές και δρόμοι κοινωνικής απεύθυνσης που θα αναδεικνύουν και θα δικαιώνουν το συγκεκριμένο περιεχόμενο, που θα αναζητούν τη σύνδεση του κινήματος με τους φυσικούς του συμμάχους και τα αγωνιζόμενα εργατικά τμήματα όχι ως «απλή» κινηματική συνεργασία αλλά ως πολιτική συμπαράταξη απέναντι στην πολιτική κυβέρνησης και κεφαλαίου και στην κατεύθυνση ανατροπής της.  Τα ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ, που ολοκληρωμένα λειτουργού