Natural Anthem

[ναι, το ξέρω, το έχω παρακάνει με τη μουσική. το μυαλό μου είναι γεμάτο λέξεις, που θέλω να τις αδειάσω μονομιάς σ' ένα άσπρο φόντο, κι όμως δεν έχω χρόνο. όμορφες λέξεις. και γι' αυτό, μουσική.]

Ε, να, τα greatest hits 2008.

Όσο αδύνατο είναι να τρώω φυσιολογικά και να μην αφήνω τη γυμναστική μια βδομάδα πριν τις διακοπές άλλο τόσο είναι να κάνω το ίδιο τις τελευταίες τρεις μέρες των διακοπών. Τουλάχιστον γυρνάω μαυρισμένη.

Επίσης, η μέρα που θα ετοιμάσω βαλίτσα και θα φορέσω περισσότερα από τα μισά ρούχα ή κάτι άλλο εκτός από σαγονάρες δεν έχει έρθει ακόμα.

Μέσα στην πρώτη βδομάδα έρχεται πάντα η συννεφιασμένη μέρα που κάνει το μαυρισμένο δέρμα μου να λάμπει τρυφερά, και να με κάνει να σκέφτομαι το φθινόπωρο με αισιοδοξία.

Δε χρειάζεται να πληρώνεις για σάουνα, μπορείς να κάνεις σεξ μες στη σκηνή το μεσημέρι.

Μιλάω πια τόσα αγγλικά κατά τη διάρκεια της ημέρας που πολλά πράγματα μού είναι αδύνατον να σκεφτώ στα ελληνικά.

Οι γονείς μου και οι παιδικοί μου φίλοι είναι σε μια πόλη που μόνο ως παιδί θυμάμαι - λίγο. Κι από κει που σπούδασα έχουνε φύγει σχεδόν όλοι. Είναι σαν ένα σκοινί που ξεκινάει από κάπου, ένα κομμάτι λείπει, και δεν μπορώ να πιάσω κανένα απ' τα δύο. Το ένα είναι μακριά και τ' άλλο δεν κρατιέται από πουθενά. Όσο περνάν τα χρόνια είναι ένα συγκεκριμένο μέρος στο νησί που θέλω να δω. Πάω κάθε μέρα εκεί και κάθομαι στην ίδια θέση. Επισκέπτομαι το δέντρο μου. Και καμιά φορά κατεβαίνω κάτω, κάνω μπάνιο στη διάφανη θάλασσα, παίζω με τα ζεστά στρογγυλά βότσαλα και μ' αγκαλιάζουν. Η σκέψη του πόσα χρόνια πέρασαν για να πάρουν αυτό το σχήμα με ηρεμεί όσο τίποτ' άλλο. Καμιά φορά θυμάμαι τις άλλες φορές που περπάτησα εκεί, φωτογραφίες, περιπάτους με τους γονείς μου, μπάνιο με τις φίλες μου. Για μια φορά όλοι μαζί. Φέτος εντόπισα τη μυρωδιά που τόσο με τράβηξε με το που έφτασα, στο μπράτσο μου. Και κατάλαβα πως είναι τα πεύκα. Ό,τι πιο κοντά έχω σε ρίζες είναι ένα πολύ μικρό μέρος. Ένα μέρος που διάλεξα και με διάλεξε.

Εμείς εδώ οι young and lovely δεν έχουμε γεννηθεί, έχουμε φυτρώσει. Δεν έχω επαφή με κανέναν άνθρωπο που δεν ανήκει στην ηλικιακή γκάμα 22-27. Με τον καιρό το παρελθόν και η καταγωγή και η οικογένεια παίζουν ολοένα και μικρότερο ρόλο στη σχέση μας. Οι φίλοι γίνονται η οικογένειά μου. Επιλεκτικές συγγένειες το λένε, δεν είναι βέβαια κι ακριβώς έτσι - δεν επιλέγεις ποιοι άνθρωποι σου κινούν το ενδιαφέρον και ποιους τυχαίνει να γνωρίσεις και με ποιους το φέρνουν έτσι οι συνθήκες να κάνεις παρέα. Αλλά έτσι κι αλλιώς μπορεί μερικές φορές να παραδίνεται σημασία στην επιλογή. Στην Ελλάδα είδα τους γονείς μου, και τους άκουσα (μακάρι να προλάβαινα να τους ακούσω κι άλλο), κι άκουσα και για τους γνωστούς τους και τους φίλους τους και τα παιδιά τους κι όλα αυτά, και ξαφνικά τα πράγματα αποκτούν τις σωστές διαστάσεις. Υπάρχει πριν, υπάρχει μετά. Πολύ κι από τα δύο (ελπίζω). Συχνά φοβάμαι, φοβάμαι πολύ, για το πώς θα 'ναι να μεγαλώσω. Πώς μένουν οι άνθρωποι σ' ένα μέρος; Με ποιους μένουν απ' όλους τους ανθρώπους που είναι κοντά, που ήταν κοντά κι αναγκάστηκαν ν' αφήσουν και τώρα έχουν χαθεί; Πώς κάνουν παιδιά; Έχω γίνει σαν το γάτο μου, που επειδή δεν είχε δει ζευγαρώματα πριν τον πάρουμε στο σπίτι, δεν ήξερε πώς γίνεται η δουλειά. Κι έτσι ήταν τόσο ωραίο, πέρα και πάνω από κάθε διακοπές, να βλέπω ότι, ναι, γίνεται. Κι είναι χαρούμενοι. Κανείς δεν ξέρει. Θα δείξει.

Στη Σύρο ένα πρωί καθόταν ο μικρός με τη γιαγιά του και τις φίλες της στα σκαλοπάτια. Μου μίλησε, ρώτησε πώς με λένε, "θα 'ρθει η Μαρία", μου είπε, η γιαγιά του μού μίλησε αμέσως με το αγχωμένο βλέμμα που ξέρω πολύ καλά, μην και μ' ενοχλεί, "μια φίλη του είναι", μου είπε απολογητικά, "ξέρω, ξέρω", της είπα, πώς σε λένε; πώς σε λένε; θα ξανάρθω, καλή σου μέρα. "χχχχ μου, μωρό μου, κοπέλα μου", φώναζε ενθουσιασμένος αφού έφυγα, γελάσαμε κι εμείς, στο γυρισμό και κάθε φορά που μ' έβλεπε η γιαγιά με χαιρετούσε, καλημέρα χχχχ, καλησπέρα χχχχ. Όταν η αδελφή μου έκανε ακόμη κρίσεις όταν γυρνούσαμε από το νησί, μ' έπιανε λύσσα στο καράβι με τις χοντρές τις κότες με τα βαμμένα μαλλιά που την κοιτούσανε και ψου ψου ψου και ψου ψου ψου, και φανταζόμουνα να σηκώνομαι και να τους φωνάζω "τι βλέπετε; θέατρο;" και να τις βάλω στη θέση τους, με την αλαζονεία βέβαια και της διαφοράς εμφάνισης ανάμεσά μας, την οποία έβλεπα ότι έβλεπαν κι αυτές. Είναι τρομερό πώς τόση πίεση μπορεί να σε κάνει να νιώσεις μίσος. Χειροπιαστό μίσος. Δεν το 'κανα. Κι ήθελα μια φορά να 'ρθει ένας άγνωστος άνθρωπος και να της μιλήσει καλά, να της γελάσει. Εκείνα τα χρόνια δεν είχε έρθει, ύστερα ήρθαν αρκετοί - κι άγνωστοι και φίλοι. Κι ήταν πάντοτε αλάνθαστο κριτήριο η αδελφή μου. Να που τελικά γίνεσαι εσύ ένας τέτοιος άνθρωπος μετά από χρόνια. Που θα μιλήσει καλά και θα γελάσει. Είναι τόσο εύκολο να φτιάξεις τη μέρα κάποιου που δυσκολεύεται. Απλά να του μιλήσεις καλά και να γελάσεις.

Ε, ναι λοιπόν. Δεν είμαι γάτα κατά βάθος. Είμαι σκύλος.

Δεν είναι μόνο η ηλικία και οι σκέψεις κι οι εμπειρίες που με κάνουν ώριμη και ισορροπημένη. Είναι κι  οι συνθήκες. Όλα τα γύρω πράγματα που με κρατάνε στο προστατευτικό τους δίχτυ να μην πέσω. Εσύ (εσύ...). Ένας άνθρωπος που με ξέρει, μ΄αγαπάει, ξέρει να κρατάει και ν' αφήνει. Οι φίλοι μου. Ισορροπημένοι και χαρούμενοι, μπερδεμένοι και καταθλιπτικοί. Ήρεμοι και ταραγμένοι. Αυτό που μ' αρέσει να βλέπω, γιατί δεν είμαι, κι αυτό που κατά βάθος είμαι. Η δουλειά μου. Ο προγραμματισμός. Τα λέιζερ. Η μη αναγκαιότητα να μιλάω. Η σταθερότητα. Είναι εκεί. Είναι εκεί, προσπαθείς, και προχωράει. Η μουσική []. Ο ιδρώτας. Τα δέκα εκατοστά απ' το σπαγγάτο. Το σώμα μου βαθιά στο πάτωμα. Και σ' άλλες συνθήκες θα 'μουνα άλλη.

Αυτό που κατά βάθος είμαι - είναι ακόμα εκεί. Και ναι, ακόμα φοβάμαι πολύ και πονάω πολύ και θυμώνω πολύ και φοβάμαι πολύ και πονάω πολύ. Κι αυτό που με τρομάζει είναι που τ' αναγνωρίζω αυτά τα συναισθήματα από εκεί που είναι θαμμένα, και τότε μοιάζει σαν να μην έφυγαν ποτέ. Δε θα παριστάνω ότι αυτό δε συμβαίνει. Δεν ξέρω άμα θα ζω ευκολότερα έτσι. Αλλά δε θα πέφτω από τόσο ψηλά, όταν πέφτω. Ή να ξέρω πού να πρωτοψάξω για αίμα. Μπορεί να το βλέπω λάθος, γιατί είπαμε ξεχνάω  σκέψεις και διαδικασίες. Όμως φαίνεται πως μ' απασχολεί πολύ, γιατί τελικά εδώ και μήνες σκέφτομαι κάτι σαν, μετά από πολλά σκαμπανεβάσματα και περιόδους που ήθελα ή έπρεπε να 'μαι πολύ δυνατή κι άλλα που ήμουν πολύ ευάλωτη στη σειρά, κάπως επέρχεται μια ισορροπία. Ίσως. Έτσι μοιάζει. Κι έτσι, να. Ορίστε. Δεν είμαι πολύ δυνατή. Ούτε πολύ ισορροπημένη. Ενίοτε λίγο τρομακτική. (Και εδώ δε θα κολλήσω το "όπως όλοι").

Ακόμη κι αν έχω κόψει το τσιγάρο, δεν μπορώ να μην καπνίζω στην Ελλάδα. Εδώ θα λήξει - και πάλι. Ελάχιστα τσιγάρα έχω ευχαριστηθεί ολόκληρα όμως όσο αυτό στην Τήνο. Εισπνοή, εκπνοή από τη μύτη. Ησυχία. Αέρας.

Θυμάμαι τραγούδια με απίστευτες λεπτομέρειες, τόσο στους στίχους όσο και στη μουσική.

Πρέπει να πάρω μια μικρή φωτογραφική μηχανή. Η μεγάλη δεν κουβαλιέται ποτέ, και φωτογραφίες από φέτος δεν έχω. Φωτογραφίες από τις διακοπές μας δεν έχουμε, τα τελευταία τρία χρόνια. Θα θυμάμαι όμως τα τροχόσπιτα στην παραλία στις εννιά το βράδυ.

κλάματα. τα τροχόσπιτα στην παραλία. κατούρημα το χάραμα στην ησυχία. depeche mode στην παραλία. ζεστός ήλιος. ένα τρομακτικό ροχαλητό στην τήνο. πρωινός ύπνος στη μύκονο (η επιτομή του young and lovely). η ριγέ μου μπλούζα. ο σ.κ. με την μπλούζα joy division και το πιο γλυκό χαμόγελο. το βιβλίο μου στο πλοίο της επιστροφής. μια αίσθηση αίματος στο στόμα από την πτώση. θάλασσα. και ξανά, και ξανά, και ξανά θάλασσα. ένα βότσαλο σα σκαθάρι. βότσαλα με φλέβες. hunter. το δέντρο μου. οι τρεις φίλοι που μου ζήτησαν να τους πάρω φωτογραφία εκεί. η μυρωδιά του πεύκου στο μπράτσο μου. "ελληνίδα είσαι, ή απλά μιλάς ελληνικά;" το σπούτνικ αγαπημένη δεν είναι καλό βιβλίο, αλλά δεν μπορώ να το κρίνω αντικειμενικά μια και τόσα απ' αυτά που έγραφε ήταν αυτά που σκεφτόμουν (δεν είναι ταύτιση με τους ήρωες και όχι, όχι η απίστευτη ατάκα για τα χριστούγεννα και τις διακοπές σε πακέτο). φάβα. φρέσκα μύδια. starlight. "στην ελλάδα πάντα ροκ σταρ σας κόβουν τα εισιτήρια του λεωφορείου;" "τι θυμάστε;" "τις μυρωδιές.""αχ, ναι, βρε παιδιά!" "δεν ξέρω πού είναι το σπίτι μου.""χχ, μην παραλογίζεσαι. στη ζυρίχη είναι το σπίτι σου." Pearly Dewdrops΄drops. Είμαι χαρούμενη. "χχχχ μου, μωρό μου, κοπέλα μου!" "ναι, το συζητάς; αφού σου έλειψε η κάπαρη και οι αγκινάρες, θα πάμε αύριο πρωί-πρωί να πάρουμε να πάρεις μαζί σου!" ο μπαμπάς μου ευτυχισμένος. γέλια με τη δ. μια συζήτηση μέχρι τις 5. οι λιωμένες σαγιονάρες h&m στα σκουπίδια την τελευταία μέρα του καλοκαιριού. το σώμα μου στο νερό σα lomo φωτογραφία. πάρα πολλά χιλιόμετρα - με κάθε μεταφορικό μέσο. πολύ λίγος ύπνος. ο χρόνος δε μου 'φτασε.

Ανασκόπηση:

- 22 Ιουλίου 2008: σε συνέχεια της επίσκεψης του δημάρχου κ. Αθανασόπουλου στο γραφείο και μετά από την πρόσκληση του, Καφετζής και Καπετάνιος παραβρίσκονται στο δημοτικό συμβούλιο όπου βρίσκονται μπροστά σε μια αλήθεια που την αγνοούσαν παντελώς. Παράλληλα, διαπιστώνουν ποια είναι τα πραγματικά πρόσωπα των εκλεγμένων και από τις δύο παρατάξεις με κυρίαρχη την αίσθηση μιας αντιπολίτευσης που το μόνο που επιθυμεί είναι να "τραβάει" χειρόφρενο χωρίς καμία απολύτως λογική εξήγηση, επιβεβαιώνοντας απόλυτα τα όσα έχω πει σχετικά με την αδιαφορία κάποιων για το καλό ενός τόπου. Διαπιστώνουν το πόσο "κενή" είναι η αντιπολίτευση παρά τα όσα αντίθετα διαφημίζουν οι εκπρόσωποι της έξω από το δημοτικό συμβούλιο. Ακολουθεί η απογοήτευση και η διαπίστωση ότι οι καλές προθέσεις ενός δημάρχου, δεν αρκούν από μόνες τους.

Σημείωση: τα όσα γράφω είναι μια αλήθεια που πονάει. Περισσότερα με ένα κλικ εδώ. Ισχύουν τα όσα έγραψα την επόμενη μέρα.

- 23 Ιουλίου 2008: έρχονται τα πρώτα μηνύματα περί λασπολογίας και τα οποία συνεχίζουν έως και σήμερα. Εγώ ο Καφετζής εργάζομαι για την αντιπολίτευση, πρόσωπα του οικογενειακού μου περιβάλλοντος κάνουν το ίδιο,  μαζί με τον Καπετάνιο ετοιμάζουμε κόμμα, μαζί με τον Καπετάνιο συμφωνήσαμε να στηρίξουμε τον δήμαρχο και πολλά άλλα.

Σημείωση: άστους να λένε... εμείς ξέραμε ότι ανακατεύοντας τα βοθρόνερα θα έβγαινε βρώμα. Αυτοί δεν το ξέρανε ότι όσες κολόνιες κι αν βάλουν δεν μπορούν να καλύψουν την βρώμα τους; Το μάθανε!

- 24 Ιουλίου 2008: κόντρα σε όλες τις παραπάνω αηδίες, έρχεται ο Γιαννάκης ο Σπανόπουλος να μας κάνει περήφανους κατακτώντας το δεύτερο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στην ποδηλασία μέσα στο 2008 μαζί με την κατάκτηση του Πανελληνίου ρεκόρ! Μπροστά σε αυτή τη χαρά, όλα τα υπόλοιπα δείχνουν πραγματικά ασήμαντα! Την ίδια μέρα, κάποιος που μας έχει απασχολήσει και στο πρόσφατο παρελθόν με την μαφιόζικη συμπεριφορά του και την αναδρεία του, στήνει λαϊκό-κομματικό δικαστήριο σε μια ανεπιτυχή προσπάθεια να εξευτελίσει άνθρωπο του στενού οικογενειακού μου περιβάλλοντος, για τα όσα γράψαμε εγώ και ο Καπετάνιος! Το κάνει συνεπικουρούμενος από ακόμα μερικούς άχρηστους σε μια ατελέσφορη προσπάθεια του να αποδείξει ότι τον αδικήσαμε, αλλά ακόμα, έως και σήμερα δεν έχει βρει το θάρρος να έρθει να μας αντιμετωπίσει πρόσωπο με πρόσωπο και μάλιστα παρουσία όλων αυτών που τον στηρίζουν!  Το θέμα είναι, ότι η αρμόδια αρχή διαχείρισης των domain με κατάληξη .gr, εξακολουθεί να τον διαψεύδει για την άλλη ιστορία.... Ότι και να πει, ότι και να κάνει, εκεί φαίνεται η ημερομηνία 8 Ιουλίου 2008 ως η ημερομηνία κατάθεσης αίτησης αγοράς ενός ονόματος που εξακολουθεί να μην έχει κατοχυρωθεί! Εγώ έβαλα ένα τέλος σε αυτή την ιστορία, αμέσως μετά την επίσκεψη του δημάρχου, αλλά αυτός ως φαίνεται εξακολουθεί το ξύσιμο στην γκλίτσα του τσοπάνη!

Σημείωση 1: ας διδαχθούν κάποιοι από τον 15χρονο Γιάννη για το πως κερδίζονται τα "χρυσά μετάλλια" και ο θαυμασμός του κόσμου.

Σημείωση 2: Το μόνο που καταφέρανε με την άνανδρη επίθεση στον μοναδικό άνθρωπο που δεν έφταιγε, ήταν να μας κάνουν να συνειδητοποιήσουμε για μια ακόμα φορά, ότι οι δηλώσεις τους περί της δημοκρατικής τους συνείδησης, τους καθιστούν ακόμα πιο γελοίους... Το ότι πέρα από τα "δημοτικά", είναι και μέλη του πλέον δημοκρατικού κόμματος στην Ελλάδα, λειτουργεί προσβλητικά τόσο για το ίδιο το κόμμα όσο και για τους ψηφοφόρους του σε ολόκληρη την Ελλάδα. Βαρεθήκαμε τις βιτρίνες και αυτοί με τις πράξεις τους, επιβεβαίωσαν το πιστεύω μου ότι χρησιμοποιούν την κομματική τους ιδιότητα ως μια βιτρίνα! Η άποψη "είναι" στο κόμμα, άρα καλύπτουμε κάθε λάθος του, είναι τραγική και γίνεται τραγικότερη όταν κάποιοι επιτρέπουν στον οποιοδήποτε να καλύπτει τα λάθη του κατηγορώντας άλλους.

- 25 Ιουλίου 2008: δεχόμαστε την επίσκεψη ενός ανθρώπου από το Κορωπί, ο οποίος διατείνεται ότι τον έχουμε διασύρει στο διαδίκτυο. Του έχουν πει ότι ο Καπετάνιος λέει πολλά για αυτόν. Έρχεται, μπαίνει στον Καφενέ, διαβάζει και όπως ήταν φυσικό και επόμενο, διαπιστώνει ότι όλα όσα του μετέφεραν ήταν λάσπες. Κάτι ακόμα σημαντικό. Παραδέχεται ότι τα όσα αναφέρει ο Καπετάνιος περί ποδηλατικού ομίλου, είναι 100% αλήθεια!

Σημείωση: Το ξεβράκωμα των λασπολόγων!

- 26 Ιουλίου 2008: ο Γιαννάκης τρέχει προς τη νίκη έχοντας την υψηλότερη βαθμολογία στον τελικό του αγωνίσματος των πόντων στην πίστα του Ολυμπιακού ποδηλατοδρομίου. Πετάει - κυριολεκτικά προς τη νίκη, όταν δέχεται ένα σπρώξιμο και πέφτει με περισσότερα από 45 χλμ/ώρα. Παρά το σοβαρό πέσιμο και τα κτυπήματα, σηκώνεται, επανέρχεται στην πίστα και κερδίζει το αμέσως επόμενο σπριντ! Οι κριτές μετά το τέλος του αγώνα τον ακυρώνουν, γιατί επανήρθε στον αγώνα με καθυστέρηση! Το βίντεο δείχνει άλλα... Ο κριτής που τον "κράτησε" έξω και του έκανε σήμα να μπει σε συγκεκριμένη στιγμή, ποιεί την νήσσα...

Μέχρι να ολοκληρωθούν τα διαδικαστικά, βγαίνω έξω και ετοιμάζομαι να φωτογραφίσω το "Καλατραβάκι" (έτσι αποκαλούν το ποδηλατοδρόμιο - με ενημέρωσε ο Καπετάνιος). Με πλησιάζει σεκιούριτι και μου ανακοινώνει ότι απαγορεύεται η φωτογράφιση! Διαμαρτύρομαι και μου ανακοινώνει ότι είναι υποχρεωμένος να καλέσει την αστυνομία αν συνεχίσω! Φεύγουμε από το ποδηλατοδρόμιο με την γεύση της πλήρους απογοήτευσης για όλα! Το ίδιο βράδυ, τηλέφωνο "επωνυμο-ανώνυμου". Με ρωτάει να μάθει τι μας έταξε ο δήμαρχος και ποιοι θα είναι στον νέο συνδυασμό που ετοιμάζει! Τον στέλνω στο διάολο (ευγενικά) και το θέμα τελειώνει εκεί.

Σημείωση 1: δεν θα κάνω καμία επιπλέον σημείωση για τους κριτές του αγώνα. Το μόνο που θα πω, είναι "Γιάννη μας έκανες περήφανους με τα 2 χρυσά πρωταθλήματα μέσα σε μια χρονιά!

Σημείωση 2: Σχετικά με την απαγόρευση φωτογράφισης του Ολ. Σταδίου: είναι ανεπίτρεπτο να μας απαγορεύεται όχι μόνο η φωτογράφιση αλλά και η επίσκεψη σε κάποιους χώρους. Σε όλα τα κράτη, αυτά τα σημεία, είναι σημεία ιδιαίτερου ενδιαφέροντος και τα έχουν ανοιχτά στο κοινό. Τα προβάλλουν και καλούν τον κόσμο να τα επισκεφθεί. Είδα χθες όλες τις εισόδους του κολυμβητηρίου κλειστές με κάγκελα και με ότι σίδερο είχαν πρόχειρο. Απαγορεύεται η φωτογράφιση αλλά και το να κοιτάξεις! Κληθήκαμε σαν πολίτες να πληρώσουμε αυτές τις εγκαταστάσεις και θα εξακολουθούμε να τις πληρώνουμε για πάρα πολλά χρόνια ακόμα και δεν μας αφήνουν ούτε να τις θαυμάσουμε! Το σεκιούριτι μου είπε ότι είναι μέσα στα μέτρα της γενικότερης ιδέας για ύψιστη ασφάλεια. Δηλαδή, τι φοβούνται; Ότι οι φωτογραφίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για κακόβουλες πράξεις; Θα μας τρελάνουν τελείως; Την ίδια στιγμή, όποιος μπει στο Google Earth μπορεί να δει τις στρατιωτικές βάσεις και τα αεροδρόμια με κάθε λεπτομέρεια! Αυτό δεν τους ενοχλεί; Μια ρόμπα σε όσους πήραν αυτές τις τραγελαφικές αποφάσεις!

Σημείωση 3: Σχετικά με τα όσα μας έταξε ο δήμαρχος... Μας έταξε μια βραδιά με μπριτζόλες στα κάρβουνα και καλό κρασί μακριά από πολιτικές συζητήσεις! Όσοι μας ξέρουν καλά, γνωρίζουν πως δεν είναι στις προθέσεις μας να εμπλακούμε σε πολιτικές διαδικασίες είτε με τον έναν, είτε με τον άλλο, είτε με τον οποιοδήποτε έρθει. Είναι επιλογή μας να παραμείνουμε "καθαροί" και ταυτόχρονα αυστηροί κριτές υποδεικνύοντας τα κακώς κείμενα και επικροτώντας τις σωστές αποφάσεις και τις ορθές προτάσεις. Ειδικά τώρα, ύστερα από όλα όσα έγιναν, θεωρούμε χρέος μας να υψώσουμε την φωνή μας ενάντια σε όλους αυτούς τους άχρηστους που με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο προσπαθούν να προωθήσουν τις φιλοδοξίες τους εις βάρος του τόπου. Κόντρα στους ψεύτες, κόντρα στις νοικοκυρές που επιμένουν να θέλουν να προβάλλουν τον εαυτό τους όντας αποτυχημένες σε όλα τα επίπεδα, κόντρα σε όσους και όσες δεν έχουν να επιδείξουν ΤΙΠΟΤΑ πέρα από λόγια! Κι αν κάποιοι από εσάς επιμένετε να λέτε "μισά" λόγια και να αρνείστε πεισματικά την αλήθεια, να έχετε αυτό κατά νου. Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά...αργά ή γρήγορα, θα βρεθείτε μόνοι σας στο περιθώριο γιατί οι πολίτες μπορεί να μη μιλάνε, αλλά ξέρουν ποιος δουλεύει και ποιος τους δουλεύει!

Άντε και καλά κρασά...

ΥΓ.: Ευχαριστούμε τον "ιπτάμενο" φίλο μας τον Αριστείδη για το εξαιρετικό κρασί που μας έφερε. Αριστείδη μου, θα το τιμήσουμε δεόντως και θα χαρούμε να το πιούμε παρέα.

Το παρακάτω βίντεο είναι αφιερωμένο σε όλους αυτούς που δεν έχουν να πουν τίποτα, που επαναλαμβάνουν τις ίδιες λέξεις και σε αυτούς που τους μιμούνται... Έτσι για να ξέρετε ποια είναι η τελική κατάληξη ;-)

Είμαι στο δωμάτιό του Χ., το χαοτικό δωμάτιό του. Αφίσες, άπλυτα τζάμια, ξέστρωτο κρεβάτι, ρούχα παντού, στο γραφείο βιβλία, σημειώσεις, μολύβια, κέρματα, ραβασάκια, φωτογραφίες, τσίχλες, το λάπτοπ, ένα τηλέφωνο (τότε δεν ξέραμε το skype). Ξέρω τον αριθμό απ'έξω. Αυτή είναι η στιγμή. Είναι, βλέπεις, τα γενέθλια του Π.-του πρώην Π. Που ήθελα να του τηλεφωνήσω κάθε μέρα όλο τον προηγούμενο μήνα. Μου ερχόταν πάντα στην τελευταία στροφή πριν το σπίτι με το ποδήλατο, η παρόρμηση να τον πάρω τηλέφωνο και να βάλω τα κλάματα ταυτόχρονα. Και τελικά πήγαινα στο σούπερ μάρκετ, ( δύο γιαούρτια, ένα γάλα), στο μπακάλη (πέντε λεμόνια, δυο γεμιστές πιπεριές που έφτιαχνε η γυναίκα του), στο κινέζικο (μία πάπια με μάνγκο), σπίτι (ένα βιβλίο, ασκήσεις εργαστηρίου, ένα πλυντήριο, τρία τσιγάρα) - κι έτσι δεν έπαιρνα. Τα περίμενα τα γενέθλια. Η ιδανική ευκαιρία να τηλεφωνήσω - όχι απελπισμένη, υπεράνω. My ass. Η ασφαλής ευκαιρία. Και η τελευταία για καιρό, η γιορτή ήταν μετά από μήνες βλέπεις.

Ούτε που θυμάμαι τι είπαμε. Υποθέτω εντελώς ασήμαντα πράγματα. Μ'ένα σπασμένο ώμο και ζητήματα ασφάλισης, το τελευταίο που με απασχολούσε ήταν ο Π. Έπεσα και στα γενέθλιά του. Ο γρουσούζης. Δεν έφταιγε αυτός βέβαια, εγώ έφταιγα, αλλά παρ'όλα αυτά ήταν ενδεικτικό. Τελείωσα το τηλεφώνημα, άφησα παρ'όλα αυτά τα λεφτά στο χαοτικό γραφείο του Χ., εκεί που αποκλείεται να καταλάβαινε ότι ήταν από μένα, και βγήκα απ΄το δωμάτιο.

Ακολούθησαν μερικοί απ' τους καλύτερους μήνες της ζωής μου, στους οποίους εμφανίστηκαν ο τυφλός φυσιοθεραπευτής, το κορίτσι με τη μπούργκα, ο συγκάτοικός μου, η κατανόηση του σωματικού πόνου, το εστιατόριο Omas Kueche και πολλά πολλά άλλα. Αλλά αυτά ανήκουν σε άλλες ιστορίες. Κι αν γράφω αυτήν εδώ, παρ'ό,τι είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δε θα γράφω για το παρελθόν, είναι γιατί αν δεν είχα πετάξει τότε πάνω στη στροφή, εγώ δε θα 'μουν εγώ, κι είμαι πεπεισμένη, όχι μεταφυσικά πεπεισμένη, αλλά πάντως πεπεισμένη, πως εμείς δε θα'μασταν εμείς.

Για σένα.

Hey, we just got back from an epic bike ride!

P., 22.03.2008

Ο τελευταίος μήνας ξεκίνησε με ένα τομογράφο, Portishead, Στέρεο Νόβα, και ένα χιόνι που δεν έλεγε να σταματήσει να πέφτει, ίσα-ίσα για να νιώθεις εγκλωβισμένος σε μια διακοσμητική μπάλα που κάποιος κουνάει πού και πού, έτσι για πλάκα. Ίσα-ίσα για να νιώθεις ο μόνος που δε χωράει σε μια πολύ μικρή γη.

Συνεχίστηκε με μια εκδρομή στη Μασσαλία και το Αιξ, Death Cab for Cutie και δειλά-δειλά Bang Gang. [Όταν δεν υπάρχει θάλασσα, θα παίρνω λοιπόν το τρένο. Ένα TGV ή ένα ICE. Θα κάθομαι για ώρες, θα συντονίζομαι με τον ήχο του, θα ακουώ μουσική και θα κοιτάζω έξω. Κι όταν φτάνω, θα είμαι άλλος άνθρωπος.] Είδα τον ήλιο και τη θάλασσα, τα τοπία που ζωγράφισε ο Σεζάν, έφαγα την ωραιότερη τάρτα με φράουλες της ζωής μου και ίδρωσα - επιτέλους.

Επέστρεψα sunny side up. Gang Bang - Stop in the name of love. Ξανά και ξανά και ξανά. Κερασιές, ερωτευμένα ζευγάρια, εσύ, οι φίλοι μας, μπύρες, ψιλόβροχο, ισπανικά, άνοιξη, μυρίζει, γελαστή, ψυχρό υπέροχο τσιμέντο, πολύχρωμες λάμπες νέον, το ποτάμι, βόλτες στην πόλη με ησυχία τις νύχτες. Το σπίτι μου.

Η Ελλάδα, οι άνθρωποι, δεν μένω πια εκεί ούτε και θέλω, τα ξέρω όλα πάρα πολύ καλά και δε θέλω. Αλλά ακόμα κι έτσι: στη Θεσσαλονίκη σε κάθε γωνία τέσταρα τον εαυτό μου - τι υπάρχει εδώ δεξιά; [όπως μια άνοιξη χρόνια πριν σε μια άλλη πόλη, με τον Ν., με κλειστά μάτια και οδήγηση απ' το χέρι, ξέρεις πού είμαστε;] Βαθιά ανάσα, είναι ακόμα εκεί. Ευτυχώς, μου φτάνει που το ξέρω. Και μετά κολυμπούσα, λέει, από το παρμπρίζ του λεωφορείου, we were dancing forward and reverse, one whole day under heavy rain, don't ever say that we weren't happy then. Φύγε.

Πίσω στο σπίτι, επισκέπτες φίλοι, φίλοι, παρείσακτοι, τι σημασία έχει, είναι άνοιξη, Πάσχα, πράσινα, όλα είναι πράσινα και όμορφα, είμαι χαρούμενη. Οδήγηση για την Ιταλία, τέσσερα χιλιόμετρα σε δύο ώρες μέσα στο τούνελ, συζήτηση με τους νταλικέρηδες, χαρωποί Ισπανοί οργανωμένοι με μπύρες και τορτίγιες, extremely light-hearted, η γιορτή της ορκωμοσίας του Μ. στην ταβέρνα του χωριού με άπειρο φαΐ, η μαμά και η θεία του περήφανες, καταχαρούμενες, μαυροντυμένες, ο μπαμπάς έχει πεθάνει, ο γιος της καθαρίστριας του εκκλησιαστικού σχολείου που μισεί την εκκλησία θα πάει να κάνει διδακτορικό στην Ελβετία, κι αν ήταν ψέματα θα'τανε κιτς, αλλά είναι αλήθεια. Μ., συγχαρητήρια. Είναι όλα όμορφα, είναι όλα όπως πρέπει, ο κήπος, οι άπειροι τουρίστες στη Βενετία, η πλατεία του Αγίου Μάρκου που πλημμυρίζει το βράδυ, τα ήσυχα στενά, οι καφέδες, το κουφό μπαρ του χωριού με τα δρεπάνια, ο δρόμος της επιστροφής.

Και χτες, βόλτα με το ποδήλατο μαζί σου, χάζεμα στο πάρκο της λίμνης και πέρασμα κάτω από τα πιο υπέροχα πράσινα δέντρα. Όταν τα βλέπεις από δίπλα, δε σου κάνουν εντύπωση. Αλλά από κάτω, δεν έχεις ξαναδεί τέτοιο πράσινο.

Από τις καλύτερες διακοπές της ζωής μου. An epic bike ride. (Πού να μου μάθεις και καλά!)

Η πιο ουσιαστική έκφανση ποιά είναι?

Είναι αυτή που μας ικανοποιεί.Είναι εκείνη που αναγνωρίζουμε κοιτάζοντας τον εαυτό μας στον καθρέφτη.Είναι εκείνη που στηρίζει όλες τις άλλες.

Είναι η αυτοεκτίμηση.Η αξία "κινητήριος δύναμη".

Συνιστώσα ή συνισταμένη,όπως και αν την αντιμετωπίσεις το σίγουρο είναι ότι η αναγνώρισή της και η αντιμετώπισή της προς ώφελος των υπολοίπων αξιών είναι καθαρά προσωπική υπόθεση.Βέβαια σίγουρα υπάρχουν εξωτερικές επιδράσεις που μπορούν να την α)ενισχύσουν ή να τη β)διαλύσουν.

Όσες φορές επιχείρισα το 1ο για τους γύρω εκτιμήθηκε τόσο ώστε να θέλουν να γκρεμίσουν τη δική μου αυτοεκτίμηση.Βλέπεις το να εξυψώνεις το ηθικό μερικών και να βελτιώνεις την εικόνα που έχουν οι άνθρωποι για τον εαυτό τους αυτόματα σε κάνει δεδομένο στα μάτια τους και αντικείμενο να εκθέσουν την όποια νέα κριτική τους για εσένα ως πλέον καλύτεροι,εξυπνότεροι,πιο καλλιεργημένοι,ωριμότεροι άνθρωποι.Είναι μια θεαματική μετάλλαξη.

Αν επιχειρίσω το δεύτερο,αυτόματα θα ρίξει σε μηδενικά επίπεδα την αυτοεκτίμησή μου.

Οπότε αποφάσισα να αδιαφορώ.

Οι Αθηναίοι , όση πίεση και να τραβάμε, όσα παράπονα κι αν κάνουμε για τη χωροταξία και την ασχήμια αυτής της πόλης, όταν βρούμε χρόνο να βγούμε, θα βρούμε τη χειρότερη τρύπα να χωθούμε, να στριμωχτούμε και να διασκεδάσουμε υπό 4ωρη ορθοστασία με βρώμικα ποτά.

Η περιοχή του Ψυρρή δε μου αρέσει.Οπτικά εννοώ.Βρώμικη περιοχή (και δεν νομίζω οτι φταίει μόνο ο Δήμος γι'αυτό,γκούχου γκούχου αθηναίε πολίτη :P), κτίρια που χρήζουν αναπαλαίωσης, στενά και πολυσύχναστα τύπου καφενεία με άβολες καρέκλες και μόνιμο θόρυβο.Ας μη μιλήσω για τα αυτοκίνητα που στριμόχνωνται στα στενά στα οποία οι πεζοί πλέον πρέπει να έχουν τις ικανότητες του superman για να περάσουν (ξέρεις, αιώρηση, super όραση και τα ρέστα) μιας και τα πεζοδρόμια έχουν φτιαχτεί για στρουμφάκια.

Τέσπα μέσα στα τόσα (για 'μένα που είμαι και λίγο ιδιότροπος) μειονεκτήματα υπάρχει ένα βασικό πλεονέκτημα. Ο κόσμος. Ξέρεις οτι θα πας και θα δεις ΚΟΣΜΟ. Από οικογένειες στα live ταβερνάκια μέχρι μεταλλάδες ( προς ευχάριστη έκπληξή μου διαπιστώνω οτι υπάρχουν ακόμα-ζήτω οι νέες γενιές)...κοριτσάκια, αγοράκια, φοιτητές, ξέγνιαστα πλάσματα που η αύρα τους έχει το χρώμα ονείρου. Δεν τους νοιάζει που κάθονται στις άβολες καρέκλες, που περιμένουν μισάωρα την παραγγελία τους, επιζητούν αυτό που εγώ ονομάζω βαβούρα, παιχνίδια αθώα και μη, βλέμματα θαυμασμού και περιπαιχτικά. Τρώνε το βρώμικο σουβλάκι, τρώνε το παγωτό χωρίς δεύτερη σκέψη για το κρύο, γελάνε, φλερτάρουν. Ζουν. Γιατί κάποιοι αθηναίοι πολίτες -και μη- έχουν το προνόμιο να ζουν όπως πρέπει να ζούμε όλοι , για λίγο όμως...τα 25 και οι βαριές υποχρεώσεις για πολλούς από αυτούς έρχονται γρήγορα. Μου λείπουν αυτά τα άδολα χρόνια, τεσπα.

Περπατήσαμε λοιπόν στους δρόμους της περιοχής , όχι πολύ όμως..βιαζόμασταν για ποτό και μουσική. Και "χωθήκαμε" στην τρύπα που μου αρέσει.Ευτυχώς δε στριμωχτήκαμε, βρήκαμε τραπεζάκι από το οποίο είχαμε μια συνολική θέα του μαγαζιού.

Η μουσική metal, industrial, gothic και τα χρόνια της εφηβείας μου (και τα επόμενα)  επέστρεφαν ένα ένα κουβαλώντας όλες μου τις πράξεις καλές και κακές.Εκεί στο ημίφως, έτρωγα όλες τις φλασιές. Πρώην, φίλους, και η σκοτεινή μεσαιωνική ατμόσφαιρα ενέτεινε το εφηβικό μου σκίρτημα. Ήταν πολλές οι αναμνήσεις και οι συζητήσεις. Συζητήσεις που την επόμενη μέρα νηφάλιος πια επιβεβαίωναν τα παραπάνω.

Η νιότη και η ανεμελιά, η αίσθηση ότι είσαι δυνατός και αλώβητος κρατάει για λίγα χρόνια, όσο τα μεγάλα σου όνειρα πριν σε προσγειώσει το μεγαλύτερο χαστούκι.Αυτό κατά το οποίο επιστρέφουν όλα αυτά που νόμισες ότι δε σε πειράζουν, αυτό που κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και βλέπεις οτι δεν έγινες αυτό που θες ή οτι δε σε γουστάρεις. Αυτό για 'μενα είναι στο χαστούκι της συναισθηματικής ενηλικίωσης και της συνειδητότητας.

Για άλλους είναι το έναυσμα να γίνουν καλύτεροι.

Σε αυτούς αφιερωμένο το επόμενο κομμάτι

Έχω συζητήσει με πολλά άτομα για το τσιγάρο. Οι περισσότεροι μου είπαν οτι το ξεκίνησαν σαν εκτόνωση. Το τσιγάρο γι' αυτούς ήταν αγχολυτικό και φάρμακο για τη στεναχώρια τους. Κανένας δε μου είπε οτι ήταν αδύναμος χαρακτήρας όπως εγώ, κανένας δε μου είπε ότι γούσταρε να αφήνεται στην παρέα και στο επαναστατικό προφίλ της εφηβείας που διαμορφωνόταν με άγνωστης μάρκας μπλουζάκια, μακρύ μαλλί και καπνό στην τσέπη.

Το τσιγάρο για 'μενα ξεκίνησε σαν μια κίνηση αλλόκοτου δεσίματος με τους κολλητούς, σαν μια κίνηση ανεξαρτητοποίησης από το σπίτι, σαν μια προσωπική επανάσταση, πράγματα που συνηγορούσαν στη διαπίστωση του πόσο αδύναμος ανθρωπάκος ήμουν και μάλλον παραμένω μην έχοντας προσπαθήσει να το κόψω. Δεν είχα "σοβαρούς λόγους" να το ξεκινήσω και νομίζω ποτέ δεν υπάρχουν σοβαροί λόγοι για να το ξεκινήσεις.Όλα αυτά που άκουσα κατά καιρούς τα θεωρώ μαλακίες. Κι αν είχα κωλοκατάστάσεις στο σπίτι και στο μυαλό μου σαν έφηβος ποτέ δεν το απέδωσα εκεί. Μόνο στο αδύναμο του χαρακτήρα μου.

Τέλοσπάντων.

Κάνω πάλι αυτό το σπαστικό πώς-θα-ήμουν-τώρα-αν-δεν το είχα ξεκινήσει.

Πώς-θα-ήμουν-τώρα αν δεν αφηνόμουν σε όλες εκείνες τις ηλίθιες απολαύσεις παραμερίζοντας μαθήματα.

Πώς-θα-ήμουν-τώρα χωρίς εκείνη τη σχέση στην 3η Λυκείου που έπεσα με τα μούτρα σαν το βλάκα. 

Να'μαι στο σερβίς.Στην ομάδα βόλλευ ανδρών.Στον Παναθηναικό?
Μπορεί.

Να'μαι στο Πολυτεχνείο. Κοντά σε εκείνη τη γκόμενα που πάντα γούσταρα και που μου έκανε τη ζωή κόλαση στο φροντιστήριο.

Να'μαι.Κάποιος άλλος.

Τις τελευταίες μέρες συναντώ όλο και σε περισσότερα blogs, το φαινόμενο της χρονοκάψουλας, κατά το οποίο ο κάτοχος του blog επιχειρεί μια ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε. Τα πιο πολλά από αυτά που διάβασα μου άρεσαν, με συγκίνησαν, με έκαναν να γελάσω... αλλά όλα όμως με ‘καναν ν’ αναρωτηθώ πως θα μπορούσε να μοιάζει μια δική μου ανασκόπηση του σωτήριου έτους 2007. Με ένα γρήγορο φλας μπακ, είδα ότι αυτή θα ήταν η πιο σύντομη ανασκόπηση ενός ολόκληρου χρόνου! Και κάπου εκεί άρχισα να μελαγχολώ - ξέρεις, αυτή η μελαγχολία που στην αρχή ξεκινάει με ένα λυπημένο χαμόγελο αλλά μέσα σου ξέρεις οτι τα πράγματα μόνο για χαμόγελο δεν είναι. Μελαγχόλησα γιατί είδα πόσα πολλά πράγματα δεν ζω. Και μ’αυτό φτάνουμε στο σημείο κλειδί, που είναι και το θέμα της αποψινής μας εκπομπής:
Τι μπορεί να φταίει και κάποιος δεν κάνει αυτά που τον κάνουν να νιώθει καλά;
Ένας φίλος, μου είπε ότι φταίνει οι γεωγραφικές συντεταγμένες, ότι δηλαδή το μέρος που μένει κάποιος δεν ενδείκνυται για το είδος ζωής που θα ήθελε να ζει. Με λίγα λόγια, ζει σε ένα κλίμα που δεν ευδοκιμούν τα ολονύχτια πάρτυ, οι νέες γνωριμίες και τα γκεϋ μπαρ!
Αυτή η άποψη, προσωπικά, θα με βόλευε τα μάλα, αλλά έλα όμως που δεν μπορώ να μην δω και την άλλη πλευρά. Η άλλη πλευρά λοιπόν, λέει τα εξής: τι φταίει ο τόπος και το κλίμα άμα εσύ είσαι ξενέρωτος; Τι φταίει ο τόπος που ζεις αν εσύ βγαίνεις κάθε Σάββατο βράδυ, στο ίδιο μέρος, με την ίδια παρέα του ενός (!!!) ατόμου; Γιατί να κατηγορείς τις γεωγραφικές συντεταγμένες που η ζωή σου έχει πάρει την κάτω βόλτα. Αν δηλαδή μετακόμιζες 51 μοίρες 31' Βόρεια και ο μοίρες 07' Δυτικά, τι θα άλλαζε; Σίγουρα συμβαίνουν πράγματα... εννοώ, κόσμος γνωρίζει κόσμο κάθε μέρα, βγαίνει έξω, φλερτάρει - δε τα διαβάζω εγώ στο Νίτρο; Αν εσύ κάθεσαι σπίτι σου βλέπωντας Heroes, με τα σάλια σου να τρέχουν κάθε φορά που βλέπεις τον Πέτρο Πετρέλη (που για πολλοστή φορά, ουδεμία σχέση έχει με τον Θάνο) είναι καθαρά δικό σου πρόβλημα, και αν φτάσεις στο σημείο να κατηγορείς τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη, τότε κάτι δεν πάει καλά.
Δεν θα κάνω ανασκόπηση της χρονιάς, γιατί πολύ απλά δεν χρειάζεται να μπω στην διαδικασία του να σκεφτώ, χμμμ.. πως πέρασε αυτή η χρονιά; Ξέρω πολύ καλά πως πέρασε, εκεί ήμουν! Θα ήθελα πολύ όμως να κάνω μια προεπισκόπηση της χρονιάς που ξεκίνησε. θα ήθελα να σκεφτώ ή να γράψω τα πράγματα που θέλω να γίνουν το 2008. Γιατί όπως μου είπε και ένας μπλογκικός φίλος, πρέπει να διαλέξω εγώ τις ευχές που θέλω για την νέα χρονιά. Διαλέγω λοιπόν η νέα χρονιά, απλά, να είναι τελειώς διαφορετική - και για να μην γίνει κανά μπέρδεμα στο Γραφείο Διευθέτησης Ευχών, εννοώ διαφορετική ως προς το καλύτερο.
Α, και να μην ξεχάσω να αγοράσω μια πυξίδα !

Μα ο χρόνος είναι εντελώς σχετικός. Οι Κινέζοι αλλάζουν έτος στις 7 Φλεβάρη και οι Ινδονήσιοι στις 7 Μάρτη … του δικού μας ημερολογίου φυσικά.

Για μένα η αλλαγή χρονιάς σχεδόν συμπίπτει με αλλαγή στη προσωπική μου ζωή.

Τέλος ή Αρχή;

Μα αρχή ΦΥΣΙΚΑ! Ποτέ δεν ρίχνω δεύτερη ματιά σε οτιδήποτε έχει τελειώσει. Πάντα κοιτώ μπροστά. Προσμένω και χτίζω το νέο. Και ελπίζω το παρελθόν να με έχει κάνει πιο σοφή για να μην ξανακάνω τα λάθη του.
Εξ άλλου «Η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να 'ρθεί» μου τραγουδάει αυτή τη στιγμή ο Φάμελος από το ράδιο! Και εκεί μια εκπομπή απολογισμού και ανασκοπήσεων… όπως σε όλα τα μέσα ενημέρωσης! Τι σύμπτωση!

Τι περιμένω; Τίποτε απολύτως τίποτε περισσότερο από μια πιο ήσυχη και γαλήνια ζωή. Τη ζωή της επαρχίας. Ή μάλλον μιας επαρχιακής μεγαλούπολης. Στα περίχωρά της, αποφεύγοντας συνειδητά το κέντρο της. Με την δουλειά μου να βρίσκεται κατά τύχη εκτός του κέντρου της, 15 λεπτά απόσταση με το αυτοκίνητο προς την Ανατολή. Μου αρέσει να βλέπω τις Ανατολές. Με θλίβουν οι Δύσεις.

Με θετική διάθεση και με πολύ χαρά λοιπόν ξεκίνησα ήδη τη νέα μου ζωή!

Δεν έχω καμιά διάθεση να θυμηθώ τα ΜΑΥΡΑ της ημερολογιακής χρονιάς που πέρασε. Σε προσωπικό και σε γενικότερο επίπεδο!

Είχε πολύ μαύρο η χρονιά που φεύγει, μαύρο και καμένα.

Απ’ όλα όσα ακούω αυτές τις μέρες, ένα με πονάει, οι αποχαρακτηρισμοί αρχαιολογικών χώρων! Η ιστορία μας που θάφτηκε και πάει.

Κρίμα, γιατί αποδείχτηκε ότι δεν σεβόμαστε τα θεμέλια του πολιτισμού μας.
Money makes the world go round!

Καθόλου αισιόδοξα τα μηνύματα, μα η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Ίσως κάτι να μας βγάλει από αυτό τον ευτελισμό! Κάτι; Κάποιος; Κάποιοι ή μάλλον, όλοι μαζί γιατί ένας κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη! Δύσκολο γιατί οι 300 και πόσοι άλλοι που επαγγέλλονται την πολιτική είναι μόνο πολιτικοί και καθόλου Έλληνες!

Εκεί λοιπόν είναι η μέγιστη μαυρίλα.

Α, το μαύρο είναι μίξη όλων των χρωμάτων.

1. Η κατάσταση που επικρατούσε στην Παιδεία, κυρίως το πρώτο εξάμηνο του έτους. Πολλές καταλήψεις ανώτατων σχολών και λυκείων, αντιδρώντας έτσι στα σχέδια μεταρρύθμισης της κυβέρνησης της Ν.Δ. Αποτέλεσμα ήταν οι περισσότερες σχολές να χάσουν την εξεταστική του Γενάρη. Το άρθρο 16 έγινε ίσως το πιο γνωστό στην σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας. Μελανό σημείο τα επεισόδια που γίνονταν στα συλλαλητήρια από αναρχικούς με αποκορύφωμα το κάψιμο της σκοπιάς του Εύζωνα στο σημείο του Αγνώστου Στρατιώτη στο Σύνταγμα. Επίσης δημιουργείται σάλο με το βιβλίο ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού αφού η νέα έκδοση του προκαλεί αντιδράσεις για το περιεχόμενό του. Τελικά αποσύρθηκε..

2. Οι πυρκαγιές που κατέκαψαν σχεδόν ολόκληρη την Πελοπόννησο και πολλά άλλα μέρη της χώρας. Από τις χειρότερες πυρκαγιές που έγιναν στον κόσμο. Πολλοί κάτοικοι έμειναν άστεγοι χάνοντας όλα τα υπάρχοντα τους. Ο Κρατικός μηχανισμός αδυνατούσε να τα βγάλει εις πέρας. Ο πρώην υπουργός Βύρων Πολύδωρας έκανε λόγο για 'ασύμμετρες απειλές', προκαλώντας σύγχυση αλλά παράλληλα βάζοντας ο ίδιος 'φωτιά' στην πολιτική σκηνή.

3. Οι κλιματικές αλλάγες του πλανήτη, προκάλεσαν την πιο έντονη ανησυχία των πολιτών τα τελευταία χρόνια. Οι μόνοι που δεν μπορούν να βρούν λύσεις για το κλιματικό πρόβλημα είναι οι ανεπτυγμένες χώρες και κυρίως οι ΗΠΑ. Ο Αλ Γκορ πήρε το βραβείο Νόμπελ για τον περιβαλλοντικό του αγώνα και την ενημέρωση του κοινού. Οι μπλόγκερς είχαν σημαντικότατο ρόλο πραγματοποιώντας συλλαλητήρια και συγκεντρώσεις σε όλο τον κόσμο.

4. Ο Λάκης Λαζόπουλος. Ο γνωστότερος 'γύφτος' της χώρας, κατάφερε να καθιλώσει με την ερμηνεία του και τις παραστάσεις που δίνει κάθε Τρίτη βράδυ. Έκανε τα μηχανάκια της AGB να χτυπήσουν κόκκινο και πολλοί να μαζεύονται σε σπίτια για να τον παρακολουθήσουν. Ίσως το πρόσωπο της χρονίας, όσον αφορά την τηλεόραση.

5. Ζωνιανά. Το παρακράτος είχε όνομα και το έλεγαν Ζωνιανά. Χρόνια είχε να πατήσει το πόδι του κάποιος αστυνομικός στην περιοχή. Όταν προσπάθησαν να το κάνουν αυτό, κάτοικοι του χωριού, έστησαν ενέδρα, με αποτέλεσμα να τραυματισθούν αρκετοί αστυνομικοί. Τις επόμενες μέρες πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη αστυνομική επιχείρηση που έγινε ποτέ. Βρέθηκαν εκατομμύρια γραμμάρια ναρκωτικών σε σπίτια, χωράφια. Τραπεζικά βιβλιάρια εκατομμυρίων Ευρώ ακόμαι και σε 20 χρονούς! Ακόμα συνεχίζονται συλλήψεις ατόμων που σχετίζονται με το κύκλωμα των ναρκωτικών.

6. Οι πρόωρες εκλογές της Ελλάδος. Μετά τις πολλές αντιδράσεις από τα διάφορα σκάνδαλα που έπληξαν την κυβέρνηση της Ν.Δ, κυρίως στο θέμα των υποκλοπών και της παιδείας, αποφασίστηκε η διεξαγωγή πρόωρων εκλογών. Το αποτέλεσμα; Σαρωτική νίκη της Ν.Δ επί του ΠΑΣΟΚ, αλλά και οι 2 με πτώση των ποσοστών τους. Ηθικοί νικητές των εκλογών ήταν τα αριστερά σχήματα του ΚΚΕ και του Συνασπισμού όπως και το ΛΑ.ΟΣ του Καρατζαφέρη.

Αυτά ήταν τα σημαντικότερα γεγονότα που θα μείνουν χαραγμένα στην σκέψη μου. Ελπίζω η νέα χρονία να είναι καλύτερη από όλες τις πλευρές αλλά πάνω από όλα να μας χαρίσει υγεία και ειρήνη σε όλο τον κόσμο..Καλή χρονιά 2008 να έχουμε και να αφήσουμε πίσω μας το 2007!! :)