Saturday, June 17
Canned Heat
Big Brother and the Holding Company
Country Joe and the Fish
Al Kooper
The Electric Flag
Quicksilver Messenger Service
Steve Miller Band
The Electric Flag
Moby Grape
Hugh Masekela
The Byrds
Laura Nyro
Jefferson Airplane
Booker T. & the M.G.s
Otis Redding

Sunday, June 18
Ravi Shankar
The Blues Project
Big Brother and the Holding Company
The Group With No Name
Buffalo Springfield
Scott McKenzie
The Who
The Jimi Hendrix Experience
Grateful Dead
The Mamas & the Papas

Οοοοοοόλα αυτά τα γκρούπ μαζί μαζεύτηκαν σαν σήμερα (τελευταία μέρα) και ξεκίνησαν αυτό που μετά έμεινε σαν "Summer of Love"

Μαλλιά, χαϊμαλιά, ταγάρια, πατσουλιά, τριπάκια, μπάφοι, αγάπες, ειρήνες, όλοι είμαστε αδέλφια κ.α.μ. (=και άλλες μαλακίες).

Κάποιοι, η γενιά του Κλίντον ας πούμε, νόμισαν επειδή είδαν κάποια γκρούπ και ήπιαν και ένα τσιγάρο, ότι θα αλλάξουν τον κόσμο.

Τα κατάφεραν. Τον γάμησαν ακόμα περισσότερο.

(Ακολουθεί μικρή αληθινή ιστορία)

Το Indiblog παρόλο το νεαρό της ηλικίας του (ενός έτους τότε), είχε καταλάβει το μάταιο του πράγματος και δεν πήγε στο φεστιβάλ, παραμένοντας στην Ελλάδα και συνεχίζοντας την αντίσταση του ενάντια στην νεαρή τότε χούντα (κλαίγοντας, χέζοντας τον τόπο, ξερνώντας κλπ).

Από όλα αυτά τα χίπικα θα διαλέξουμε να δούμε/ ακούσουμε φυσικά τους WHO, γιατί ως γνωστόν η μουσική βγαίνει πάντα από το νησί. (ένα είναι το νησί, άντε με την Ίο δύο)

The Who - Substitute

Πρίν 30 ακριβώς χρόνια τον Ιούνιο έγινε στην Θεσσαλονίκη σεισμός 6,5 ρίχτερ.

30 χρόνια μετά έγινε στην Ηλεία, πάλι μήνα Ιούνιο σεισμός 6,5 ρίχτερ.

Τι κοινό έχουν τα δύο γεγονότα;

Την ΑΥΣΤΡΙΑ και την ΓΕΡΜΑΝΙΑ!!!

Το 1978 την ώρα του σεισμού (23:20) βλέπαμε τον αγώνα Αυστρία - Γερμανία για το Mundial της Αργεντινής.

Δεν ξαναείδα ποτέ την Εθνική Αυστρίας σε αγώνα. (την Γερμανία θες δεν θές την βλέπεις)

Εχθές μετά από 30 χρόνια αποφάσισα να ξαναδώ αγώνα της Αυστρίας (για το euro 2008 ) και σαν να μήν έφτανε αυτό 3 ώρες μετά έπαιζε και η Γερμανία!!!

Τα αποτελέσματα γνωστά :-(

Καλού κακού στις 16 Ιουνίου (4 μέρες πρίν την 30στη επέτειο του σεισμού της Θεσσαλονίκης) τον αγώνα Αυστρίας - Γερμανίας δείτε τον έξω από το σπίτι. (Outdoors που λέμε στο εξωτικό αλλά σεισμογενές Ντεπώ)

(αυτές είναι προγνώσεις και αφήστε Παπαζάχο, ΒΑΝ, Τσελέντη και λοιπές δυνάμεις να λέν ότι θέλουν)

2) Προς ΝΕΤ. Πόσο "πρωτοφανής" μπορεί να είναι ένας σεισμός 6,5 Ρίχτερ σε μία χώρα που κατά μέσο όρο έχει λίγο πάνω από 1 σεισμό 6,5 Ρίχτερ τον χρόνο;

Το ρωτάω δηλαδή γιατί εχθές άκουγα την λέξη "πρωτοφανής" κάθε 10" , ίσως γιατί η κατάληξη ήταν "Πρωτοφανής η κινητοποίηση της Κρατικής Μηχανής" (πονηρούληδες από την μύγα ξύγκι)

Το προηγούμενο ΜΕ θύμισε ατάκα από ειδήσεις σε ιδιωτικό κανάλι "Είναι η δεύτερη φορά που συμβαίνει αυτό το πρωτοφανές γεγονός"!!!

3) Φθινόπωρο λοιπόν ξανά.

Χάρη στο Φεστιβάλ Βιβλίου εδώ και 15 ώρες βρέχει ασταμάτητα, πράγμα καλό βέβαια αλλά εγώ ήδη ξεκίνησα την θερινή σεζόν, που πάει να πεί ότι σιγά σιγά σταματάω την δουλειά (ήδη τέλος το Pulp γιά φέτος). Το νέο προσωρινό πρόγραμμα είναι Πε Πα 35, Κυ Urban.

Μια καταιγίδα η οποία ήταν βέβαια αναμενόμενη μιάς και ξεκίνησε στην παραλία η Έκθεση Βιβλίου η οποία είναι συνυφασμένη με την λέξη μπουρίνι και την οποία αν ήμασταν λίγο έξυπνοι θα την γυρνούσαμε σε όλη την Ελλάδα για να λύσουμε το πρόβλημα της λειψυδρίας.

Τα μπουρίνια κατά την διάρκεια της έκθεσης βιβλίου είναι μιά παράδοση που κρατά εδώ και 25 χρόνια.

Τα πρώτα χρόνια κάπως με στεναχωρούσε, από τότε όμως που έγινε απλά ένα πανηγύρι αστρολόγων, εξωγήινων, εθνικοπατριωτών, ΕΛ, συνωμοσιολόγων, Νεφελίμ και Χερουβείμ, "Πως Να Χάσετε 84 κιλά ΣΕ δύο Μέρες", "Πως Να Γίνεις Εκατομμυριούχος σε Μία Βδομάδα", "Πως Να Γίνεις ΣΕΦ 5 αστέρων Σε 128 σελίδες" κλπ. σταμάτησα να έχω το παραμικρό ενδιαφέρον.

Προτιμώ να κάτσω σπίτι και να ακούσω:

TRUE WEST "And Then The Rain" Live 1984

Δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου. :-(

2) τα της Έκθεσης τα είπαμε (τα λέει και ο έντεκα διεξοδικότερα ως συνήθως).

Ελπίζω απλά του χρόνου να μην την κάνουν πάλι πάνω στις Πανελλήνιες (Διαβάζουν/αγοράζουν βιβλία και οι μαθητές και οι καθηγητές you know).

3) Σούπερ τα παιδιά από το Muzine και δεν το λέω μόνο για το πάρτυ αλλά γενικά για την συμπεριφορά τους. Ευγενικοί, γνώστες τις μουσικής, φιλόδοξοι αλλά και προσγειωμένοι. Χάρηκα που τους γνώρισα. Το καλό τους γούστο και οι καλές τους προθέσεις φαίνονται στο περιοδικό.

(κρίμα που δεν μπόρεσαν να έρθουν και άλλοι. Άγγελε, Μάρκο next time)

4) Έγραψα ΑΥΤΟ για την συναυλία του Μπάμπη Παπαδόπουλου. Ρίξτε μιά ματιά.

Πάω να πάρω τον ανεμιστήρα μου και να λιώσω στον καναπέ.

περάσαμε 11 ώρες χθές στις εγκαταστάσεις της 5ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου.

Πολύς κόσμος, ενδιαφέρουσες ομιλίες, γενικώς καλά!

Μερικές στιγμές που θα μου μείνουν.

1) Η απάντηση του Jonathan Coe για το πότε άρχισε η διεθνής του αναγνώριση.

"Όταν ρώτησα τους εκδότες μου γιατί δεν μεταφράζονται τα βιβλία μου στο εξωτερικό, μου απάντησαν ότι είναι πολύ "Βρετανικά". Αποφάσισα λοιπόν να γράψω κάτι ακόμα πιό "Βρετανικό" (What a Carve Up! , Τι Ωραίο Πλιάτσικο) για να ευχαριστήσω τους Βρετανούς αναγνώστες μου. Το αποτέλεσμα ήταν να γίνει τεράστια επιτυχία στο εξωτερικό με πολλές μεταφράσεις!!!"

2) Η αλλαγή ύφους, αλλά ακόμα και της φωνής της Σώτης Τριανταφύλλου, έπειτα από μιά ερώτηση από μιά κυρία από το ακροατήριο , η οποία ουσιαστικά την ανάγκασε να αυτοψυχαναληθεί κατά κάποιον τρόπο, μπροστά στο κοινό.

(αυτό που μάλλον ΔΕΝ ήξερε η Σώτη {αλλά που το Indiblog, ως συνήθως ξέρει) είναι ότι η κυρία που έκανε την ερώτηση είναι ψυχίατρος!!!)

3) Η θλιβερή διαπίστωση που έκανα στην διάρκεια του Συνεδρίου για την σχέση Πολιτισμού και ΜΜΕ (στην 3η συνεδρία τουλάχιστον που παρακολούθησα) ότι κάποιοι περιορίζουν την έννοια του Πολιτισμού αποκλειστικά στα εικαστικά.

Ίσως να έφταιγε ο χώρος (Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης), ίσως η κλασική συντεχνιακή νοοτροπία των ανθρώπων της Τέχνης.

Δεύτερη θλιβερή διαπίστωση. Τα Νέα Μέσα για τους ομιλητές απλά ΔΕΝ υπάρχουν.

Κορυφαία στιγμή όταν ο κύριος Ζαχαρόπουλος, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΜΜΣΤ, κατακεραύνωνε τα ΜΜΕ για τον τρόπο που αντιμετωπίζουν την Τέχνη (τα εικαστικά φυσικά), δέχτηκε την ερώτηση του Στέφανου Τσιτσόπουλου "γιατί τότε συνεχίζετε να μας στέλνετε δελτία τύπου;"

4) Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ του Indiblog

Πήγα να αγοράσω τσιγάρα (ξέρω Νατάσα, φτού μου) από ψιλικατζίδικο στην Δεσπεραί και η κυρία που δουλεύει μου δίνει €7.50 σε κέρματα. Όταν την ρώτησα μήπως μπορεί να μου τα αλλάξει με χαρτονόμισμα, μου απάντησε.

"Αφού ΣΕ λλλέω Δεν έχω άλλα ΓΙΑ!!!"

:lol:

Θεά!!!

Το DVD μου έδωσε η νομικός Ελεάννα Ιωαννίδου, συνέντευξη της οποίας παρακολουθούμε και στο φίλμ και θέλω να την ευχαριστήσω για αυτό.

Να διευκρινίσω δε, ότι η Ε.Ι. είναι και η μόνη που γνωρίζω από αυτούς που εμπλέκονται τόσο στην ταινία όσο και στις διάφορες κινήσεις κατά της υποθαλάσσιας και το λέω αυτό γιατί με ένα σύντομο σερφάρισμα που έκανα στις "σελίδες" των διαφόρων κινήσεων κατάλαβα ότι υπάρχει διάσταση απόψεων σχετικά με την ταινία αλλά και τις κινητοποιήσεις και τα πρόσωπα που προβάλλονται σε αυτήν και έχω την εντύπωση ότι αυτό έχει να κάνει και με κομματικές διαφορές και με προσωπικές συμπάθειες/αντιπάθειες.

Να διευκρινίσω ακόμα ότι είμαι ΚΑΤΑ της δημιουργίας της υποθαλάσσιας για δύο κυρίως λόγους.

Ο ένας είναι ότι θεωρώ το έργο θρίαμβο της δικτατορίας των Ι.Χ. απέναντι στην πόλη και στούς (πεζούς) κατοίκους της, αλλά και λόγω του ότι ζώντας 42 χρόνια στο Ντεπώ και έχοντας δουλέψει 17 χρόνια ακριβώς στο σημείο που θα υπάρχει η ανατολική έξοδος του υποθαλάσσιου μέρους (στην διχάλα που ξεκινούν η Οδός Ανθέων και το μιάς λωρίδας στενό που αποκαλούν Οδό Μαρίας Κάλας) ξέρω ότι ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ να απορροφηθεί ό όγκος των 85.000!!! αυτοκινήτων που (με το ζόρι) θα διοχετευτούν εκεί.

Η ταινία λοιπόν, το αισθητικό/τεχνικό μέρος της οποίας δεν θέλω να κριτικάρω, γιατί φαντάζομαι ότι σκοπός της είναι η ενημέρωση και όχι το άρτιο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, κάνει αυτό που πρέπει να κάνει. Να ενημερώσει δηλαδή και κυρίως να ευαισθητοποιήσει τους κατοίκους αυτής της πόλης για το έργο το οποίο θα αλλάξει όχι μόνο την μορφή αλλά και την ζωή των Θεσσαλονικιών.

Λαμβάνοντας υπόψιν ότι οι Πανελλήνιας εμβέλειας τηλεοπτικοί σταθμοί ασχολούνται με την Θεσσαλονίκη μόνο στην διάρκεια της Έκθεσης και την 28η Οκτωβρίου και τα τοπικά ΕΤ3 και TV100 ασχολούνται σχεδόν αποκλειστικά με την προβολή του κυβερνητικού έργου (???!!!) το ένα και την προβολή του δημάρχου που μας αξίζει το άλλο, είναι ίσως το πρώτο οπτικοποιημένο ντοκουμέντο που υπάρχει ενάντια στην υποθαλάσσια.

Φιλοξενούνται λοιπόν στο φιλμ απόψεις ειδικών, πολιτικών, και ακτιβιστών οι οποίοι με απλά λόγια εξηγούν τις επιπτώσεις που θα έχει και στο αστικό τοπίο αλλά και (κυρίως) στην καθημερινότητα μας, η πραγματοποίηση αυτού του έργου.

Στα θετικά η, σε αντιπαραβολή, επίδειξη σχεδίων για το πώς είναι και πώς θα είναι το λιμάνι, η παραλιακή οδός, τα πάρκα πάνω από την παραλιακή και η ίδια η Νέα παραλία της Θεσσαλονίκης καθώς και η γραφική επίδειξη πάνω σε βίντεο της πόλης, του πως θα φαίνονται τα δύο τεράστια φουγάρα. (δεν είχα ιδέα για αυτά και έπαθα πλάκα)

Στα αρνητικά η παντελής έλλειψη αντίθετης γνώμης, όπως όμως ενημερωνόμαστε στα credits κανένας από τους υποστηρικτές της υποθαλάσσιας δεν δέχτηκε να μιλήσει.

Στα πολύ αρνητικά ότι δεν υπάρχει πουθενά αναφορά ότι, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων (μιά από αυτές η κυρία Αράπογλου, στην οποία η ταινία αφιερώνει αρκετό χρόνο) το ΠΑΣΟΚ ήταν ΥΠΕΡ της υποθαλάσσιας, πράγμα που στην ταινία δεν είναι καθόλου μα καθόλου ξεκάθαρο και κάνει την ταινία να γέρνει μονόπατα.

Εντύπωση επίσης προκαλεί και η πλήρης απουσία ανθρώπων όπως ο κύριος Κουράκης ο οποίος εξ όσων γνωρίζω είχε ενεργή συμμετοχή στις αντιδράσεις και τις κινητοποιήσεις.

Έχω μεγάλη απορία εάν κάποιο κανάλι θα προβάλει (και σε κάποια λογική ώρα) την ταινία. Αν μην τι άλλο και πέρα από τις επιμέρους διαφωνίες, ίσως να σηκώσει κάποιους από τους καναπέδες τους (σαν και εμένα καλή ώρα) και ίσως κάποιοι σταματήσουν να βλέπουν σαν γραφικούς αυτούς που αντιδρούν.

Τους καλλιτέχνες.

Ναι τους καλλιτέχνες.  Σκηνοθέτες, ηθοποιούς, τραγουδιστές, όλους αυτούς που έχουν κατσικωθεί  στις τηλεοράσεις και λεν την γνώμη τους για τα πάντα, από το πως πρέπει να παίζει η εθνική ποδοσφαίρου μέχρι το πώς πρέπει να ονομάζονται τα Σκόπια.

Γιατί έτσι ρε παιδιά; Τί τρέχει; Για το δικό σας υπουργείο μιλάμε. Το Υπουργείο Πολιτισμού.

Αυτό ντε που δίνει τις επιχορηγήσεις, που διοργανώνει φεστιβάλ και ολυμπιάδες.

Τι έγινε, δεν θα βγείτε να ρωτήσετε που πήγαν τα χρήματα; Μόνο ο Θεοδωράκης βγήκε και διαμαρτυρήθηκε ότι δεν πήρε και εκείνος!!!

Δεν θα κάνετε καμιά συναυλία διαμαρτυρίας κατά της διαπλοκής; κατά της διαφθοράς; κατά της κατάντιας του υπουργείου σας;

Εδώ κάνατε για τον Μιλόσεβιτς και τον Οτσαλάν.

Τι; και εκείνες με επιχορήγηση τις κάνατε;

Που είστε ρε έντεχνοι;  δεν βρίσκετε χορηγούς;

Α ρε Ζαχόπουλε τι τους έκανες.

Ορθώς.

Ακούτε εμένα (που έλεγε και ο Γκμοχ).

Σάν σήμερα στις 4/12/1971 μιά τέτοια φωτοβολίδα καρφώθηκε στο ταβάνι του φημισμένου Καζίνο του Μοντρέ (εκεί που γίνεται το επίσης φημισμένο Montreaux Jazz Festival) την στιγμή που στην σκηνή ο Frank Zappa παίζει το King Kong.

Η φωτιά που ξεσπά καταστρέφει το Καζίνο αλλά και τα όργανα των Mothers of Invetion.

Από την άλλη πλευρά της λίμνης Geneva οι Deep Purple ηχογραφούν το Machine Head στο (δανεικό από τους Rolling Stones) κινητό τους στούντιο.

Τότε αντικρίζουν αυτό.

Οι φλόγες από το φλεγόμενο καζίνο, πάνω από την λίμνη, εμπνέουν τον Ritchie Blackmore να παίξει τον πιό γνωστό κιθαριστικό ριφ στην ιστορία της Ροκ μουσικής.

Λίγο καιρό μετά το τραγούδι είναι έτοιμο.

Όποιος θέλει και αντέχει (προσωπικά όχι) να το ακούσει, ΕΔΩ

Το ξανασκέφτηκα  το πράγμα και νομίζω ότι έχω κάποιες λύσεις για την αναβάθμιση του φεστιβάλ.

Πρώτα πρώτα μετάθεση της διοργάνωσης το καλοκαίρι γιατί άλλο πράγμα είναι να βλέπεις τον σινεφίλ έτσι

και άλλο έτσι

άλλο αυτό

και άλλο αυτό που όσο να πείς τραβά και τα φώτα της δημοσιότητας

για ακόμα καλύτερο αποτέλεσμα προτείνω και μεταφορά της έδρας  από το λιμάνι της πόλης, στο λιμάνι του Πόρτο Καράς (γκρίζα διαφήμιση)

Γιατί άλλο πράγμα αγάπη μου να βάζεις την θεά Film Star με το δωδεκάποντο τακούνι να περπατήσει την κακοτράχαλη προβλήτα για να φτάσει εδώ

Και άλλο να την πάς εδώ.

Με τέτοιες συνθήκες θα πήγαινα ακόμα και εγώ στο φεστιβάλ.

Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο.

Ξεκινά λοιπόν το Φεστιβάλ Κινηματογράφου.

Να πώ καταρχήν ότι δεν έχω πάει ΠΟΤΕ σε καμία προβολή.

Ο λόγος είναι ότι ενώ πάντα αγαπούσα τον κινηματογράφο, δεν αντέχω τους σινεφίλ, και ακόμα περισσότερο δεν αντέχω όλη αυτήν την (μεγάλη) παρέα από σκηνοθέτες, ηθοποιούς και ΚΥΡΙΩΣ δημοσιογράφους που έρχονται μαζικά από την Αθήνα, ξέρουν (ντεμεκ) τα πάντα και τους πάντες και έχουν μιά (κακή) κουβέντα γιά όλους.

Ειδικά αυτοί οι τελευταίοι (οι δημοσιογράφοι-κριτικοί) είναι η μεγάλη ατραξιόν του φεστιβάλ, τριγυρνούν από πάρτυ σε πάρτυ και από μπαρ σε μπάρ, πίνουν μόνο το ποτό του χορηγού και αυτό όταν είναι τζάμπα (θέλω μια χρονιά ο χορηγός να είναι κάποιο ούζο, να γίνουν τελείως ρόμπες)  έχουν πάντα πληροφορίες, ξέρουν τα βραβεία από την πρώτη μέρα, κοιτάν τους πάντες με ένα "αλλού" ύφος και τους συναδέλφους τους με μίσος.

Η χειρότερη μου; Μετά την τελευταία  προβολή  να πλακώνουν καμιά τριανταριά από αυτούς στα μαγαζιά που δουλεύω.   :evil:

Θα μπούν μέσα όλοι μαζί, θα τσιρίζουν, θα μου ζητήσουν να χαμηλώσω ΚΑΙ να αλλάξω την μουσική, θα φορούν ΟΛΟΙ κασκόλ (έστω και αν στο μαγαζί έχει 30 βαθμούς) και οι μισές τουλάχιστον γυναίκες παρτιζάνικο μπερεδάκι ή κάτι τέλος πάντων με "Γαλλική Φινέτσα" (My Ash) , θα παραγγείλουν τα πιό απίθανα πράγματα, παρόλο που έχουν σκοπό να πάρουν ότι είναι πιό φτηνό (συνήθως τσάι, για το οποίο θα σε βάλουν να τους πείς ΟΛΕΣ τις ποικιλίες που έχεις για να ζητήσουν στο τέλος το μόνο που δεν έχεις, κάτι τύπου τσάι που ανθίζει με την πρώτη ηλιαχτίδα της Σαγκάης και φυσικά θα πάρουν το απλό).

Στο φινάλε, 30 άτομα θα πίνουν 10 καφέδες (τούρκικους) 10 απλά τσάγια και ένα Κουρβουαζιέ (ο χουβαρντάς της παρέας),  θα φάν ΟΛΑ τα μπισκότα και φιστικιά και ότι γενικά είναι κούτρα, θα συζητήσουν για τα καλλιτεχνικά (80% για τις επιχορηγήσεις, 20% ποιός γαμάει ποιόν), θα κάτσουν ένα δίωρο (παρόλο που το μαγαζί έχει κλείσει, και τους το λές μιά ώρα πρίν) και στο τέλος θα φύγουν ρωτώντας που είναι το τάδε μπάρ που κάνει πάρτυ ο Χορηγός.

Και όλο αυτό θα το ζώ από σήμερα :-(

Το καλό είναι ότι έρχονται οι φίλοι από τα ξένα και κάποιοι από την Αθήνα και θα κάνουμε το δικό μας (παράλληλο) δεκαήμερο πάρτυ.