Ειλικρινά, δεν έχω ακόμη καταλήξει στο αν αυτοί οι τύποι στη CIA, στην Washington Post και στο Department of States είναι απλώς προβοκάτορες ή αν είναι γελοίοι προβοκάτορες. Στο σημερινό της φύλλο, η Washington Post συνδέει άμεσα τον Hugo Chávez με τους κολομβιανούς FARC (Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia).

Ο εκπρόσωπος του State Department, ο Sean McCormack εκτιμά πως οι πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες υπάρχουν δεσμοί ανάμεσα στον βενεζουελάνο πρόεδρο Hugo Chávez και τους κολομβιανούς αντάρτες των FARC είναι " πολύ ανησυχητικές".

"Είναι βέβαιο ότι αυτή η εικόνα που δημιουργείται από ορισμένες προκαταρκτικές εκθέσεις που έχω δει τις τελευταίες ημέρες είναι ανησυχητική, πολύ ανησυχητική", δήλωσε ο Sean McCormack σε συνέντευξη τύπου.

Στο σημερινό της φύλλο η εφημερίδα "Washington Post" αναφέρει ότι βενεζουελάνοι ανώτεροι αξιωματούχοι είχαν προτείνει τη βοήθεια τους στους αντάρτες των FARC για να εξασφαλίσουν πυραύλους εδάφους-αέρος, και να τροποποιήσουν υπέρ τους την ισορροπία των δυνάμεων με την κολομβιανή κυβέρνηση.

Η αμερικανική εφημερίδα επικαλείται στοιχεία που έχει στη διάθεση της και που βρέθηκαν όπως ισχυρίζεται στον φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή ενός αρχηγού των ανταρτών που σκοτώθηκε τον περασμένο Μάρτιο.
Η ίδια πηγή διευκρινίζει ότι οι κολομβιανές αρχές δεν έχουν αποδείξεις ότι οι πύραυλοι αυτοί παραδόθηκαν πράγματι από τους αντάρτες.

«Υπάρχουν σοβαρές κατηγόριες κατά της Βενεζουέλας ότι παρείχε όπλα και υποστήριξη σε μια τρομοκρατική οργάνωση», δήλωσε ο McCormack. «Είναι σίγουρο ότι αυτό έχει σοβαρές συνέπειες στους λαούς της περιοχής».

Εν τω μεταξύ, από την Μπογκοτά η Ιντερπόλ επιβεβαίωσε σε συνέντευξη τύπου την αυθεντικότητα των στοιχείων που βρέθηκαν στον φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή του ηγέτη των FARC, του Raúl Reyes που αποδεικνύουν σύμφωνα με τις αρχές της Κολομβίας, τους δεσμούς των ηγετών της Βενεζουέλας και του Εκουαντόρ με τους αντάρτες.

Αξίζει να θυμηθούμε πως Κολομβιανοί κομάντος «πιάστηκαν στα πράσα» πριν λίγα χρόνια, να περνούν κρυφά τα σύνορα, προκειμένου να απαγάγουν βενεζουελάνους στρατιώτες και να τους παρουσιάσουν κατόπιν ως δολιοφθορείς ώστε να ζητήσουν την βοήθεια των αμερικανών να εισβάλουν στη χώρα του Chávez.

Η οικογένεια της Ινγκρίντ Μπετανκούρ η οποία μπαίνει στον 6^ο χρόνο ομηρίας από τους απαγωγείς της (FARC) εξέφρασε την ικανοποίησή της, επειδή οι "Επαναστατικές δυνάμεις της Κολομβίας" άφησαν ελεύθερες δύο γυναίκες ομήρους, εκφράζοντας την ελπίδα της, ότι με τις δύο απελευθερώσεις "ανοίγει ο δρόμος" και για την απελευθέρωση της ίδιας της Ινγκρίντ Μπετανκούρ, η οποία έχει και γαλλική και κολομβιανή υπηκοότητα. Για το λόγο αυτό άλλωστε, ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί δήλωσε πως η Γαλλία "είναι βαθύτατα ικανοποιημένη" από τη σημερινή απελευθέρωση των δύο ομήρων που κρατούσαν οι κολομβιανοί αντάρτες του FARC και υποσχέθηκε να διπλασιάσει τις προσπάθειές της για να επιτύχει και την απελευθέρωση της Ιγκρίντ Μπετανκούρ. Ο Νικολά Σαρκοζί ευχαρίστησε τον Ούγκο Τσάβες, αφού με δική του πρωτοβουλία που ξεκίνησε πριν λίγους μήνες και παρά τα συχνά προσκόμματα (για πολιτικό όφελος) του κολομβιανού προέδρου Αλβάρο Ουρίμπε, άφησαν ελεύθερους τους ομήρους οι FARC.

Στο μεταξύ, η  Ελβετία ήδη ευχαρίστησε  τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες, καθώς και η  χώρα αυτή είχε προχωρήσει σε ανάλογες ενέργειες.

Το ερώτημα αυτό δεν τίθεται χωρίς λόγο. Μια είδηση που κάνει από σήμερα τα ξημερώματα τον γύρο του κόσμου, είναι ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης Chávez,  καθώς επέρχονται 13 αλλαγές στη σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου. Η κίνηση αυτή ερμηνεύεται ως ανταπόκριση στην ετυμηγορία των Βενεζουελάνων ψηφοφόρων κατά το πρόσφατο δημοψήφισμα, η οποία ανέκοψε τις προθέσεις του Chávez για συνταγματικές μεταρρυθμίσεις.

Το σημαντικό όμως δεν είναι τόσο οι ίδιες οι αλλαγές των προσώπων, όσο ότι αυτές σηματοδοτούν κατά τα φαινόμενα και μεταβολές στις προτεραιότητες της πολιτικής που εφαρμόζει το Caracas και ήδη προκύπτει θέμα μετατόπισης από ριζοσπαστικές θέσεις σε τρόπον τινά… ρεφορμιστικές.

Ο Chávez λοιπόν έκανε χθες κάποιες δηλώσεις. Τι είπε; Ότι χρειάζονται λιγότερα λόγια και περισσότερο έργο και να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα του  κόσμου διεξοδικότερα  (”Yo creo que la campaña electoral nuestra tiene que montarse sobre … los problemas concretos de la gente. Menos teoria quizas y mas praxis” είπε ο  Chávez τηλεφωνικά στο κρατικό κανάλι VΤV). Μέχρι εδώ, διαφαίνεται μια πρόθεση συνέχισης της ασκούμενης πολιτικής με περισσότερη αποτελεσματικότητα. Στη συνέχεια όμως, ο Chávez είπε πως  στόχος του είναι να κάνει ανοίγματα η κυβερνητική παράταξη στα μεσαία στρώματα της κοινωνίας, που συχνά θεωρείται ότι απομακρύνονται από την κυβέρνηση λόγω του ότι εστιάζει την πολιτική της στην υποστήριξη των φτωχών («…Chavez said it was important to reach out to middle class and other sectors of society often alienated by his pro-poor policies...» μεταδίδουν με έμφαση και με κάποια «χαιρεκακία» τα διεθνή ΜΜΕ διαβάζοντας στη δήλωση αυτή διαφαινόμενη ιδεολογική μετατόπιση). Τα διεθνή ΜΜΕ το πήγαν ακόμη πιο μακριά καθώς ερμήνευσαν ανάλογα και τη δήθεν "απολογητική" δήλωσή του στην κρατική τηλεόραση "Δεν είμαστε εξτρεμιστές"  ως  βαρύνουσα «δήλωση» ιδεολογικού αναπροσανατολισμού. Προφανώς, ξεχνούν πως ο Chávez χρησιμοποιεί συχνά αυτή τη φράση. Και για του λόγου το ασφαλές, ιδού ένα απόσπασμα από την ομιλία του στον ΟΗΕ, από το Fox News (Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου 2006): -"The imperialists see extremists everywhere. No, we aren't extremists," Chavez said in his speech. "What's happening is the world is waking up." He said many in the world now subscribe to the battle cry: "Yankee empire, go home!".

Εν πάση περιπτώσει, τα κεντρικά πρόσωπα στον ανασχηματισμό που αποφάσισε ο πρόεδρος της Βενεζουέλας, είναι:

1. Ο απερχόμενος αντιπρόεδρος Jorge Rodriguez τον οποίο πολλοί «chavistas» τον θεωρούν υπεύθυνο για την ήττα στο δημοψήφισμα του Δεκεμβρίου.

2. Ο διαδεχόμενος τον 43χρονο ψυχίατρο (και γιο αγωνιστή που βασανίστηκε μέχρι θανάτου από την αστυνομία το 1970) Rodriguez, ως τώρα υπουργός Οικισμού Ramon Carrizales.

Η συγκεκριμένη επιλογή σχολιάσθηκε ιδιαίτερα από τα «έγκυρα» διεθνή ΜΜΕ πως συμπίπτει με γενικότερες αλλαγές, όπως λ.χ. χαρακτηριστικά: «…in recent days, an apparently humbled Chavez has dropped his grandiose revolutionary speeches and has instead promised to tackle issues like crime and garbage collection that more directly affect his grass roots supporters» προσθέτοντας τη μεταφρασμένη δήλωσή του «"We are not extremists and we cannot be. We have to look for alliances with the middle classes," Ο απερχόμενος Rodriguez ήταν ο ιθύνων νους για τις εθνικοποιήσεις των τελευταίων ετών οι οποίες ήταν και το όχημα για τον «Σοσιαλισμό του 21ου αιώνα» στον οποίο συχνά αναφερόταν ο Chávez και η αντικατάστασή του συμπίπτει με τις αλλαγές που διαπιστώνονται. Αναφέρει σχετικά το  aljazeera.net (UPDATED ON:
FRIDAY, JANUARY 04, 2008
9:42 MECCA TIME, 6:42 GMT): «...the president said he had no plans to eliminate private property, a fear of many of his opponents... In a further conciliatory measure he declared a pardon on New Year's Eve that is expected to free from jail hundreds of people who took part in a coup that briefly removed him from power in 2002...». Άνοιγμα λοιπόν στους «νοικοκυραίους» και «συγχωροχάρτι» στους πραξικοπηματίες του 2002;

Είναι προφανές, πως η αδυναμία του πλέον μετά το τελευταίο δημοψήφισμα να επιμηκύνει τη θητεία του πέραν του 2012, ωθεί τον πρόεδρο της Βενεζουέλας σε επιτάχυνση του έργου του και σε καταπολέμηση της διαφθοράς όπως είπε και ο ίδιος ως παρακαταθήκη για τη διάδοχη κατάσταση εφόσον δεν απικρατήσει η αντιπολίτευση. Έτσι, προτιμά να «θυσιάσει» έναν πολιτικό που είναι «κόκκινο πανί» για κάθε μη «τσαβίστα», καθώς ο Rodriguez εθεωρείτο φανατικός και υπεύθυνος για τον διχασμό των Βενεζουελάνων, π.χ. με τις συχνές κόντρες του κατά των ιδιωτικών σταθμών τηλεόρασης (καθόλου τυχαίο που ο Chavez άλλαξε και τους υψηλόβαθμους υπευθύνους για την κρατική τηλεόραση).

Τη ρεφορμιστική αντίληψη σε αντίθεση με την επαναστατική φύση του απερχόμενου προέδρου, εκφράζουν και κάποια σχέδια για τα οποία έχουν συνεννοηθεί και στο παρελθόν ο Chavez με τον νέο αντιπρόεδρο Ramon Carrizales, όπως π.χ. για την «Σοσιαλιστική πόλη» που σχεδιάζει να οικοδομήσει μέσα στις ορεινές δασώδεις περιοχές του τροπικού Βορρά.

Μετά τον Lula στη Βραζιλία που τα βρήκε με τον ΔΝΤ για τους όρους αποπληρωμής του εξωτερικού χρέους και για συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων, τον Tabare Vazquez στην Ουρουγουάη που παραχωρεί άδεια σε φινλανδική εταιρία παρά τις προειδοποιήσεις των ακτιβιστών από την Αργεντινή για κίνδυνο ανεπανόρθωτης οικολογικής ζημιάς στον υδροφόρο ορίζοντα ή τις παλινωδίες του Evo Morales στις κρατικοποιήσεις, το τελευταίο που θα ικανοποιούσε την αριστερά παγκοσμίως θα ήταν να βαδίσει στα χνάρια τους και ο Chavez. Δύσκολο μάλλον να συμβεί αυτό, αλλά ποτέ δεν ξέρει κανείς…

Οι τρεις όμηροι των κολομβιανών ανταρτών FARC, επρόκειτο να απελευθερωθούν μετά από πρωτοβουλία του βενεζουελάνου προέδρου και ενώ είχαν συνεπικουρήσει την προσπάθεια αυτή, προσωπικότητες και διεθνείς παρατηρητές από 7 χώρες (μεταξύ τους ο πρώην πρόεδρος της Αργεντινής Nestor Kirchner και ο αμερικανός σκηνοθέτης Oliver Stone) είτε έχοντας αναλάβει την ηθική στήριξη του εγχειρήματος είτε ακόμη και την επιτήρηση της διαδικασίας απελευθέρωσης των ομήρων.

Με βάση το αρχικό σχέδιο, οι παρατηρητές είχαν αναχωρήσει 2 ημέρες προτού εκπνεύσει το 2007 από το Καράκας της Βενεζουέλας με 3 αεροσκάφη Φάλκον (τα οποία είχαν απογειωθεί νωρίτερα από το αεροδρόμιο Σάντο Ντομίνγκο) με προορισμό το Βιγιαβισένσιο της Κολομβίας και από την πόλη αυτή, η οποία απέχει περί τα 100 χιλιόμετρα από την Μπογκοτά αναχώρησαν άλλα 2 ελικόπτερα ΜΙ-17 με τα διακριτικά της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού για το σημείο όπου οι αντάρτες επρόκειτο να απελευθερώσουν τους ομήρους.
Οι αντάρτες των FARC είχαν δεσμευτεί να παραδώσουν τους ομήρους σε εκπροσώπους της κυβέρνησης του Hugo Chávez και αυτοί ήταν η Clara Rojas (συνεργάτιδα της επίσης κρατούμενης πρώην υποψήφιας για το προεδρικό αξίωμα της Κολοβίας με το κόμμα των “Πρασίνων” Ingrid Betancourt) ο γιος της Emmanuel που γεννήθηκε στην αιχμαλωσία και η πρώην βουλευτής Consuelo González de Perdomo η οποία είχε απαχθεί το 2001.

Η πρωτοβουλία αυτή, εάν τελεσφορούσε βεβαίως, θα αποτελούσε μια πρώτου μεγέθους προσωπική και πολιτική νίκη για τον Hugo Chávez. Και ίσως γι αυτό “κάποιοι” φρόντισαν να αποτύχει. Παρότι μικρό μόνο μέρος της εκλογικής του βάσης βρίσκεται ιδεολογικά εγγύτερα στους FARC και μεγαλύτερο μέρος πιο κοντά στους αντιπάλους των FARC, τον ΕLN, μπόρεσε και εμφανίστηκε ο Chavez με την πρωτοβουλία του αυτή, ως αριστερή προσωπικότητα «κοινής αποδοχής» και από τη ριζοσπαστική και από τη ρεβιζιονιστική αριστερά όλης της Λατινικής Αμερικής που παρακολουθούσε τις προσπαθειές του για την απελευθέρωση των ομήρων ήδη από τον περασμένο Σεπτέμβριο.

Επιπρόσθετα δε, μια επιτυχία του, θα «άδειαζε» και τον κολομβιανό πρόεδρο Álvaro Uribe Vélez, ο οποίος πριν λίγο καιρό του είχε ζητήσει να αποσυρθεί από προηγούμενη προσπάθειά του να απελευθερώσει τους ομήρους, κάτι που προφανώς του υπαγορεύθηκε (ορθότερα, “διατάχθηκε” γι αυτό) από τις ΗΠΑ που δεν βλέπουν με καλό μάτι έναν «έμπιστό» τους να συνάπτει ενεργειακές συμμαχίες με Μοράλες και Τσάβες, να υποβάλει αίτηση να ενταχθεί η Κολομβία στην Βanco del Sur, μια «Τράπεζα της Αντιπαγκοσμιοποίησης» και συν τους άλλοις να συνδιαλέγεται έστω και δι αντιπροσώπου με τους «τρομοκράτες» των FARC.

Είναι προφανές, ότι οι ΗΠΑ είχαν κάθε λόγο να σαμποτάρουν τον Chavez για να μην γίνει σχεδόν παναμερικανικός ήρωας. Ενώ λοιπόν η όλη επιχείρηση προχωρούσε και είχε μπει στην τελική ευθεία, οι FARC δεν εμφανίστηκαν. Με ανακοίνωσή τους, κατηγόρησαν τον Uribe ότι διέταξε τον στρατό να “χτενίσει” την περιοχή πραγματοποιώντας ασκήσεις, η οποία με βάση τη συμφωνία θα έπρεπε να μείνει αποστρατιωτικοποιημένη όπως θα ήταν και το προφανές, για να παραδοθούν ανεμπόδιστα οι όμηροι και να μην αναγκαστούν να πέσουν οι FARC στο “στόμα του λύκου”. Ο Uribe όμως είχε μια άλλη εξήγηση. Πιστευτή ή όχι, έχει πάνω κάτω ως εξής: “Ξαφνικά” λοιπόν, ο πρόεδρος της Κολομβίας “θυμήθηκε” ότι “κάποιοι”, “κάποια στιγμή”, του είχαν δώσει “κάποιες” πληροφορίες, πως “ίσως”, ο μικρός Emmanuel ζούσε σε “κάποιο” μέρος, “κάπου” στην πρωτεύουσα Μπογκοτά με “κάποιο” άλλο όνομα, άρα τόσον καιρό οι FARC κορόϊδευαν…

Η απλή λογική λέει πάντως, πως από τη στιγμή που οι ΗΠΑ έχουν περιλάβει τους FARC στη λίστα με τις τρομοκρατικές οργανώσεις και από τη στιγμή πάλι κατά την οποία οι ΗΠΑ αρνούνται να έλθουν σε απευθείας επαφές με τους “τρομοκράτες”, επέβαλαν στον Uribe να σαμποτάρει τον Chavez με το πρόσχημα ότι συνδιαλέγεται με τρομοκράτες. Άλλωστε, και στην προηγούμενη απόπειρα του Chavez, πριν 1,5 μήνα, ο Uribe είχε ζητήσει από τον βενεζουελάνο πρόεδρο να σταματήσει τις προσπάθειές του για την απελευθέρωση των ομήρων κατηγορώντας τον τότε πως είχε ελθει σε απευθείας συνομιλίες όχι με τους αντάρτες, αλλά με… τον αρχηγό του κολομβιανού στρατού Mario Montoya! Τότε, ο Uribe είχε δεχτεί εκκλήσεις να μην τερματίσει την αποστολή του Chavez (όπως π.χ. από τον σύζυγο της Μπετανκούρ, ο οποίος είχε κατηγορήσει τον κολομβιανό πρόεδρο ότι χρησιμοποιεί την σκληρή στάση απέναντι στους FARC για να επιτύχει την επανεκλογή του). Πράγματι, ο φιλοαμερικανός (ακόμη και τα… γενέθλιά του, συμπίπτουν με την εθνική γιορτή των ΗΠΑ: 4 Ιουλίου!) Uribe παίρνει στις εκλογές πρωτοφανή ποσοστά (την άνοιξη 2006 επαναξελέγη με 62,2%) υποσχόμενος πως κυβερνώντας “con mano dura” (με πυγμή) και με αδιάλλακτη στάση απέναντι στους FARC θα λύσει κάθε πρόβλημα: της οικονομίας, της ανάπτυξης, των υποδομών, των ναρκωτικών…

Ας έλθουμε όμως και στο ποια είναι η Ινγκρίντ Μπετανκούρ που απασχολεί σήμερα τη γαλλική, την κολομβιανή αλλά και γενικότερα η διεθνή κοινή γνώμη:

Η 46χρονη Ινγκρίντ Μπετανκούρ, συνελήφθη στις 23 Φεβρουαρίου 2002 μαζί με τη διευθύντρια της προεκλογικής της εκστρατείας Κλάρα Ρόχας κοντά στη Φλορέντσια. Είναι κόρη του Γκαμπριέλ Μπετανκούρ, παλαιού υπουργού Παιδείας στη δικτατορική κυβέρνηση του στρατηγού Γκουστάβο Ρόχας Πινίγια και της γερουσιαστού (και πρώην βασίλισσας της ομορφιάς) Γιολάντας Πουλέτσιο.

Τα παιδικά χρόνια της τα έζησε στο Παρίσι, όταν ο πατέρας της ήταν πρεσβευτής της Κολομβίας στην UNESCO (εκεί μάλιστα γνώρισε και τον Πάμπλο Νερούντα). Το 1981 παντρεύτηκε στο Παρίσι τον Φαμπρίς Ντελουά, με τον οποίο χώρισαν το 1990 και επέστρεψε στην Μπογκοτά όπου εργάσθηκε στο υπουργείο Οικονομικών. Εκλέχτηκε βουλευτής το 1994 και ίδρυσε το κόμμα «Oxygeno Verde» (Πράσινο Οξυγόνο) το 1998. Εκείνη τη χρονιά εκλέχτηκε και γερουσιαστής. Διαθέτει και κολομβιανή και γαλλική υπηκοότητα και είχε θέσει υποψηφιότητα με το «Oxygeno Verde» για την προεδρία της Κολομβίας. Είναι μητέρα δύο παιδιών που ζουν στη Γαλλία.

Αυτές τις ημέρες θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Seuil βιβλίο που περιλαμβάνει την 12σέλιδη επιστολή της Μπετανκούρ προς τη μητέρα της και την επιστολή - απάντηση των δύο παιδιών της. Η πρώτη έκδοση συμπίπτει με τις τελευταίες εξελίξεις σημαντικές και καθιστά επιτακτικότερα το ζήτημα της απελευθέρωσης της Γαλλοκολομβιανής πρώην υποψήφιας για την προεδρία της Δημοκρατίας. Στα ελληνικά, το βιβλίο, με τίτλο «Γράμματα στη μαμά. Πέρα από την κόλαση», θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Ωκεανίδα σε μετάφραση Εφης Καλλιφατίδη και πρόλογο του βραβευμένου με Νομπέλ Ειρήνης Ελί Βιζέλ.

Πρόσφατα δόθηκαν στη δημοσιότητα αποσπάσματα από το γράμμα της, όπου ήταν εμφανής η απαισιοδοξία της. Ακολούθησαν αφιερώματα και συζητήσεις στη γαλλική τηλεόραση με το «Ράδιο-Γαλλία» να μεταδίδει τακτικά μηνύματα για την Μπετανκούρ όπως και η ίδια ζητούσε στην επιστολή ενώ και ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί έκανε ενέργειες για την απελευθέρωση της Μπετανκούρ. Πριν μήνες, ο πρόεδρος της Κολομβίας Αλβάρο Ουρίμπε ανακοίνωσε την απελευθέρωση του αρχηγού των FARC Ροντρίγκο Γκράντα, μετά από αίτημα του Σαρκοζί και παράλληλα την απελευθέρωση 150 «μετανοημένων» ανταρτών.

Ενας άλλος όμηρος των FARC, ο υπαξιωματικός Τζον Φρανκ Πιντσάο Μπλάνκο, που κατάφερε α να δραπετεύσει, είπε ότι είχε η Μπετανκούρ του εκμυστηρεύτηκε πως είχε επιχειρήσει ανεπιτυχώς ν’ αποδράσει πέντε φορές.

Στην Ελλάδα, η υπόθεση είναι ίσως σε κάποιους λίγους γνωστή και από την ταινία της Karin Hayes Η απαγωγή της Ινγκρίτ Μπετανκούρ η οποία προβλήθηκε στο 2ο δεκαπενθήμερο του Μαρτίου 2004 στο πλαίσιο του 6ου Φεστιβάλ Ντοκυμανταίρ Θεσσαλονίκης- Εικόνες του 21ου αιώνα. Η ταινία είχε ξεκινήσει ως ντοκυμανταίρ για την προεκλογική εκστρατεία της Μπετανκούρ και συνεχίστηκε και μετά την απαγωγή της.

Το άλλο “πρόσωπο” της υόθεσης, οι FARC - Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia (Ένοπλες Επαναστατικές Δυνάμεις Κολομβίας) είναι κίνημα που αρχικά είχε οργανωθεί μαζί με τις «ομάδες αυτοάμυνας του Λαού», από το Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας, ενώ κρατούν ρίζες από τον εμφύλιο πόλεμο της 10ετίας 1948 – 1958. Ξεκινούν τη δράση τους το 1966 από τον Manuel Marulanda Velez Saenz Vargas, και συμπεριλήφθηκαν από ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση στον κατάλογο με τις τρομοκρατικές οργανώσεις. Το 2000 επεχείρησαν να αποκτήσουν πολιτικό βραχίονα με την ίδρυση του «Πολιτικού Κινήματος Μπολιβάρ», το οποίο όμως έμεινε για πάντα στην παρανομία. Χαρακτηριστικό των FARC είναι η άριστη οργάνωση και διάρθρωση, πολιτικά και στρατιωτικά, με κάθετη δομή και κεντρικό ανώτατο στρατηγείο. Τα μέτωπα αποτελούνται από 100 άνδρες κατά μέσο όρο και διαθέτουν αυτονομία δράσης στην ζώνη επιχειρήσεων τους. Οι μονάδες είναι οργανωμένες όπως σε έναν συμβατικό στρατό. Και στο κίνημα αυτό ανήκουν περίπου 15 χιλιάδες στρατιώτες οι οποίοι έχουν υιοθετήσει το δόγμα της κατάκτησης της εξουσίας με τα όπλα. Η δράση τους περιλαμβάνει ακόμη επιθέσεις εναντίον στρατιωτικών στόχων, σε αστυνομικά τμήματα και σε κρατικές Τράπεζες, πυρπολήσεις δημόσιων μεταφορικών μέσων, βόμβες σε ηλεκτρικούς πυλώνες και σαμποτάζ στις τηλεπικοινωνίες και -από το 1990- επιθέσεις σε αγωγούς πετρελαίου. Στο αντάρτικο πόλεων οι ενέργειες τους είναι μάλλον περιορισμένες, καθώς δεν έχουν στηρίγματα στα αστικά κέντρα. Ωστόσο, έχουν παρουσία σε ολόκληρη την περιφέρεια της χώρας. Κατηγορούνται ότι ως βασικές πηγές χρηματοδότησης διαθέτουν το εμπόριο ναρκωτικών και τις απαγωγές. Ωστόσο, οι περισσότεροι υποστηρικτές τους θεωρούν προβοκατόρικη τη θεωρία της εμπορίας ναρκωτικών, υπενθυμίζοντας ακόμη ότι οι παραστρατιωτικοί ακροδεξιοί έχουν κάνει ως τώρα πολύ περισσότερες απαγωγές.

Άλλο ένοπλο κίνημα στην Κολομβία είναι ο κύριος αντίπαλός τους, ο ELN- Ejercito de Liberacion Nacional (Στρατός για την Εθνική Απελευθέρωση) ο οποίος ιδρύθηκε το 1964 και εμπνέεται από την Κουβανική επανάσταση, τον Τσε αλλά ακόμη και από τη Θεολογία της Απελευθέρωσης. Παρουσιάζει περισσότερη εσωτερική δημοκρατία, προσελκύει περισσότερους διανοούμενους, έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με το FMLN του Σαλβαδόρ και το FSLH της Νικαράγουα, διαχωρίζει πολιτικό/κοινωνικό έργο και στρατιωτική δράση και επιμένει στην ιδεολογική καθαρότητα, γι αυτό και οι φίλοι του επισημαίνουν σε κάθε ευκαιρία και με νόημα (υπονοώντας για τους FARC ότι δεν κάνουν το ίδιο…) ότι ουδέποτε ανακατεύτηκε με εμπόριο ναρκωτικών.

Ο οικοδεσπότης της διάσκεψης κορυφής, Νέστορ Κίρσνερ, μαζί με τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες, (εμπνευστή της ιδέας) τον Λουίς Ινάσιου Λούλα ντα Σίλβα της Βραζιλίας, τον Ταμπαρέ Βάσκες της Ουρουγουάης, τον Ραφαέλ Κορέα του Ισημερινού, το Νίκανορ Δουάρτε Φρούτος της Παραγουάης και τον Έβο Μοράλες της Βολιβίας συμφώνησαν για την ίδρυση της τράπεζας, η οποία αποτελεί για διαφορετικούς λόγους και προσωπική δικαίωση για πολλούς από αυτούς:

Η Κυριακή 9 Δεκεμβρίου συνέπεσε και με την τελευταία ημέρα του Νέστορ Κίρσνερ στην προεδρία, πριν παραχωρήσει τον θώκο στη διάδοχό του, σύζυγό του και εκλεγμένη πρόεδρο της Αργεντινής Κριστίνα Φερνάντες Κίρσνερ. Έτσι, οι αρχηγοί των 7 κρατών αποφάσισαν να παραμείνουν για την τελετή ορκωμοσίας της και τη Δευτέρα 10 Δεκεμβρίου. Κλείνει έτσι μία εποχή η οποία άρχισε πριν 4 χρόνια, στη διάρκεια των οποίων η πολιτική Κίρσνερ ανόρθωσε μια χώρα χρεωκοπημένη όπως την κατάντησαν ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα με τους εντολοδόχους πολιτικούς τους, όπως π.χ, ο Φερνάντο ντε λα Ρούα που παρέδωσε εξωτερικό χρέος 155 δισεκαατομμυρίων δολαρίων και ένα ραγδαία αυξανόμενο επίπεδο ανεργίας, εξαιτίας των δομικών αναδιαρθρώσεων που πρότεινε το ΔΝΤ.

Για τον Τσάβες, η δικαίωση είναι άλλου τύπου. Θυμόμαστε πριν λίγο καιρό την ανάγωγη συμεριφορά του βασιλιά της Ισπανίας που απηύθηνε με το γνωστό αλαζονικό ύφος του αρχηγού μιας πρώην αποικιοκρατικής χώρας (αλλά και του μοναδικού ευρωπαίου ηγέτη που αναγνώρισε την ολιγοήμερη κυβέρνηση των πραξικοπηματιών βιομηχάνων και καναλαρχών κατά του εκλεγμένου Τσάβες) το περιβόητο "βούλωστο επιτέλους"! Πού έγκειται η εκδίκηση; στο ότι η νέα τράπεζα θα ανταγωνίζεται τον ισπανικών συμφερόντων τραπεζικό κολοσσό Santander, τη μεγαλύτερη τράπεζα της Ισπανίας και τη δεύτερη σε μέγεθος στην ευρωζώνη (η οποία και συνεργάζεται στρνά με την "προσωπική" τρόπον τινά τράπεζα του αγγλικού θρόνου Royal Bank of Scotland). Μία τράπεζα δηλαδή που κατορθώνει να έχει εκπροσώπους της σε πολλές νοτιοαμερικανικές κυβερνήσεις ακόμη και στην κυβέρνηση Λούλα στη Βραζιλία. Για παράδειγμα, κατόρθωσε να επιβάλει δύο ανθρώπους της, τον Miguel Jorge υπουργό Ανάπτυξης, Βιομηχανίας και Εξωτερικού Εμπορίου και τον Mario Toros υπεύθυνο νομισματικής πολιτικής στην κεντρική τράπεζα της Βραζιλίας.

Οι ιδρυτικές αρχές της Τράπεζας του Νότου, είχαν συμφωνηθεί τον περασμένο Νοέμβριο στο Ρίου ντε Ζανέιρου από τους υπουργούς Οικονομικών των 7 χωρών που συμμετέχουν, ενώ και ο πρόεδρος της Κολομβίας είχε κάνει την έκπληξη όταν είχε ζητήσει τη συμμετοχή της χώρας του στο θεσμό τον περασμένο Οκτώβριο, όμως οι σχέσεις του με τον Τσάβες ψυχράνθηκαν έκτοτε.

Ο υπουργός Οικονομικών της Βραζιλίας Γκουίντο Μαντέγκα δήλωσε στην εφημερίδα O Estado de Sao Paulo ότι η τράπεζα δε θα "χρηματοδοτεί τυχοδιωκτισμούς" και θα δρα προς όφελος της περιοχής. Θα έχει έδρα το Καράκας και γραφεία στο Μπουένος Άιρες και τη Λα Πας. Σχεδιάζεται να αρχίσει τη λειτουργία της τους πρώτους μήνες του 2008, με αρχικό κεφάλαιο 7 δις δολάρια, ενώ η τράπεζα θα χρηματοδοτεί έργα ανάπτυξης και ολοκλήρωσης της περιφέρειας με ιδιαίτερα χαμηλά επιτόκια.

Οι μακροπρόθεσμοι στόχοι της τράπεζας είναι η προσέλκυση των οικονομικών επενδυτών από τη Λατινική Αμερική και η χρηματοπιστωτική ανεξαρτησία των χωρών της Λατινικής Αμερικής από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Παγκόσμια Τράπεζα και τη Διαμερικανική Αναπτυξιακή Τράπεζα και σταδιακά να ενταχθούν όλες οι χώρες της Λατινικής Αμερικής, από το Μεξικό μέχρι την Αργεντινή.

Ένα από τα πρώτα έργα που πρόκειται να χρηματοδοτήσει η τράπεζα είναι οι αγωγοί φυσικού αερίου που θα συνδέουν Αργεντινή με Βενεζουέλα και Βραζιλία με Βολιβία.

Αυτό που φοβούνται πλεόν οι ΗΠΑ και οι οικονομικοί τους σύμμαχοι είναι η προοπτική καθιέρωσης ενός κοινού νομίσματος στη Νότια Αμερική, η οποία (όπως και -κυρίως- η Κεντρική Αμερική) αποτελεί "ζώνη δολαρίου".

«Η Τράπεζα αυτή πρόκειται ν’ αποτελέσει το πρώτο βήμα προς ένα κοινό νόμισμα στη Λατινική Αμερική», τόνισε κατά τη διάρκεια της τελετής ο πρόεδρος της Βολιβίας Έβο Μοράλες, ο οποίος έλαβε πρώτος τον λόγο. Την ελπίδα του συμμερίσθηκε κατόπιν κι ο ομόλογός του του Ισημερινού Ραφαέλ Κορέα.
Για τον βραζιλιάνο πρόεδρο Λουίς Ινάσιου Λούλα ντα Σίλβα, «η Τράπεζα του Νότου συνιστά ένα σημαντικό βήμα για την ενίσχυση της οικονομικής αυτονομίας της Νοτίου Αμερικής». Ο ίδιος υπενθύμισε πως αυτή η περιφερειακή τράπεζα «θα χρηματοδοτεί προγράμματα σε κομβικούς τομείς της οικονομίας, όπως οι υποδομές, η επιστήμη, η τεχνολογία, κι η μείωση των ανισοτήτων στην περιοχή».
Η τράπεζα αυτή, που αποτελούσε το όραμα του προέδρου της Βενεζουέλας Ούγο Τσάβες, στο πλαίσιο της σταυροφορίας του κατά των ΗΠΑ και των διεθνών οικονομικών θεσμών, όπως το ΔΝΤ, που ελέγχονται από την Ουάσιγκτον, «θα επιτρέψει στην Λατινική Αμερική ν’ απελευθερωθεί από τις αλυσίδες της οικονομικής της εξάρτησης», τόνισε ο Κορέα.
«Το ΔΝΤ είναι μία κατάρα με τις πολιτικές ‘σοκ’ που φέρνουν την πείνα, την εξαθλίωση, και τη βία στους λαούς μας», τόνισε κατά την άφιξή του στο Μπουένος Άιρες ο Τσάβες.

Κάτι που έχει ενδιαφέρον για το αν αλλάζει κάτι στη Λατινική Αμερική είναι από τη μία πλευρά η διαπίστωση του Τσάβες ότι το όλο εγχείρημα θα ήταν αδύνατο να συμβεί πριν μια δεκαετία και από την άλλη πλευρά οι προβλέψεις πολλών Δυτικών ότι το ίδιο αυτό εγχείρημα είναι δύσκολο να επιτύχει.

Αυτές τις τελευταίες ημέρες λοιπόν, η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη γίνεται μάρτυρας μιας πρωτοφανούς ανικανότητας, ενός κουρελιάσματος κάθε ίχνους κύρους στην ευρωπαϊκή διπλωματία και εν γένει των πιο άγαρμπων χειρισμών που θα μπορούσε να έχει κάνει ποτέ η η ευρωπαϊκή διπλωματία. Με τις συνέπειες ακόμη απροσδιόριστες, αλλά οπωσδήποτε επιζήμιες για την ίδια της Ε.Ε. και για τα μέλη της.

Για την πασιφανή ανικανότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ασκήσει μια στοιχειωδώς σοβαρή εξωτερική πολιτική ευθύνονται πάρα πολλοί παράγοντες. Ένας -ενδεικτικά- από αυτούς είναι ο «ομοσπονδοσκεπτικισμός» που επέβαλαν οι ατλαντιστές (π.χ. Αγγλία). Ή ακόμη η σπουδή που έδειξαν οι συντάκτες των δύο ευρωσυνταγμάτων (αυτού που καταψηφίστηκε από τους Ολλανδούς και εκείνου που ήλθε σχεδόν απαράλλαχτο "από την πίσω πόρτα" το καλοκαίρι στη Λισσαβώνα) να συγγράψουν αντί ενός «πολιτικού» συντάγματος, για τα δικαιώματα των ευρωπαίων πολιτικών, για τη κοινωνική παράδοση, για τις Ευρώπη των ευκαιριών, να παρουσιάσουν ένα επαίσχυντο κατασκεύασμα, κάτι μεταξύ σαν καταστατικό της ένωσης ευρωπαϊκών τραπεζών και μενιφέστο της ένωσης ευρωπαϊκών βιομηχανιών.

Αν τυχόν αποροείκανείς για το ποιες είναι επιτέλους αυτές οι αδεξιότητες, θα τον καταλάβω: η ειδησεογραφία σχεδόν όλων των περισσότερων ελληνικών ΜΜΕ διέπεται από μία παραδοσιακή εσωστρέφεια αν όχι παντελήν αδιαφορία για ό,τι διαδραμαρίζεται έξω απίο τα όρια Σϋνταγμα - Κολωνάκι - Βόρεια & Νότια Προάστεια. Το πρόβλημά μου εμένα είναι πάντως από πού να πρωυοαρχίσω!

Πρώτο ενδεικτικά –και από τα σπουδαιότερα όσον αφορά σε ζητήματα ελληνικού ενδιαφέροντος- «Βατερλώ» της Ε.Ε., θα απαριθμήσω κάτι που παρακολουθώ από καιρό, και εντάσσεται στο ηεφάλαιο "Κυπριακό". Πρόκειται για τη βαρύτατη προσβολή που υπέστη την περασμένη Τρίτη η (κατά τα άλλα «οικονομική υπερδύναμη»…) Ευρωπαϊκή Ένωση από τον τουρκικό στρατό, όταν ο τελευταίος αρνήθηκε να επιτρέψει στην τετραμελή αντιπροσωπεία της Επιτροπής Αναφορών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να εισέλθει στην κλειστή περιοχή (Βαρώσια) της πόλης της Αμμοχώστου, στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου. Υπενθυμίζεται, ότι τα Βαρώσια, στα οποία μέχρι το 1974 διέμεναν σχεδόν αποκλειστικά Ελληνοκύπριοι, ήταν η πιο κοσμοπολίτικη και η πλέον τουριστική περιοχή της Κύπρου, ενώ από τον Αύγουστο του 1974 μέχρι σήμερα είναι έρημα καθώς ελέγχονται από τον Τουρκικό στρατό. Ο τελευταίος δεν επιτρέπει σε κανένα να εισέλθει στην περιοχή που χαρακτηρίζεται ως «πόλη φάντασμα».
Ο εξευτελισμός των ευρωβουλευτών από τους Τούρκους φαντάρους συνίστατο στο ότι ενώ θεωρητικώς βρίσκονταν σε «ευρωπαϊκό έδαφος» αναγκάστηκαν να περάσουν στα κατεχόμενα αφού προηγουμένως υποβλήθηκαν σε αυστηρό έλεγχο. Οι «αρχές» εξέτασαν τα διαβατήρια τους και τους έδωσαν «βίζα». Κυρίως όμως συνίστατο στο ότι τους απαγορεύθηκε να εισέλθουν σε μία πόλη εντός του εδάφους της Ευρωπαϊκής Ένωσης! Ήταν χαρακτηριστική εν προκειμένω η δήλωση ενός ισπανού ευρωβουλευτή μεταξύ των τεσσάρων, ο οποίος χαρακτήρισε τα Βαρώσια ως «τη μαύρη τρύπα της Ευρώπης».

Το δεύτερο «Βατερλώ» σχετίζεται με τις σινοευρωπαϊκές σχέσεις, τις οποίες «κατάφεραν» οι ευρωπαίοι πολιτικοί να τις ισοπεδώσουν τόσο σύντομα. Χαρακτηριστικό είναιένα άρθρο του David Shambaugh, διευθυντή του Προγράμματος Κινεζικής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο George Washington, σύμφωνα με το οποίο το Πεκίνο είναι από αμήχανο μέχρι απογοητευμένο που στη θέση των Tony Blair, Jacques Chirac και Gerhard Schroeder οι οποίοι συνετέλεσαν στη σύσφιγξη των σινοευρωπαϊκών σχέσεων, σήμερα τους έχουν διαδεχτεί σινοσκεπτικιστές πολιτικοί, όπως είναι οι Gordon Brown, Angela Merkel και Nicolas Sarkozy. Πράγματι, δεν χρειαζόταν η διαπίστωση του Shambaugh για να καταλάβει και ο πλέον αδαής ότι με την προκλητική στάση π.χ. της Μέρκελ έναντι της Κίνας και άλλες «παραφωνίες» των ευρωπαίων πολιτικών τεχνοκρατών και συμβούλων που δείχνουν εμφανώς υποκριτικά στο θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα «αμερικανότεροι των αμερικανών», καταφέρνουν να απομακρύνονται από την ανερχόμενη υπερδύναμη του 21^ου αιώνα. Βέβαια, μπορεί ο κ. Σαρκοζί βα υπέγραψε αυτές τις ημέρες συμφωνίες εμπορικής συνεργασίας μεταξύ Κίνας και Γαλλίας, όμως αυτές είχαν προηγουμένως «κλειστεί» από επιχειρηματίες ενώ σε θέματα αμιγώς πολιτικά και οικονομικά Πακίνο και Παρίσι «δεν τα βρήκαν» (π.χ. για την ισοτιμία του γιουάν).

Το τρίτο «Βατερλώ» της Ευρώπης έρχεται από το μέτωπο του ΟΠΕΚ. Την απίστευτη γκάφα - πολιτική παλιανθρωπιά που είχε κάνει το 2002 η προεδρεύουσα τότε στην Ευρωπαϊκή Ένωση Ισπανία να υποστηρίξει το πραξικόπημα εναντίον του Τσάβες και την παράνομη κυβέρνηση της αμερικανικής πρεσβείας, κανα δυο καναλαρχών και του ΣΕΒ Βενεζουέλας των 2-3 ημερών, την «πληρώνει» σήμερα η Ε.Ε., τουλάχιστον σε επίπεδο δημοσίων σχέσεων. Παρότι ουδέποτε τέθηκε επισήμως τέτοιο ζήτημα, κάθε αντικειμενικός οικονομικός ή πολιτικός παρατηρητής καταλαβαίνει πως τόσο ο πρόεδρος της Βενεζουέλας όσο και οι σύμμαχοί του στον ΟΠΕΚ (π.χ. Ιράν) δεν πολυδυσαρεστούνται με το κόστος που υφίσταται η ευρωπαϊκή οικονομία από την τιμή το πετρελαίου ιδίως με την συστράτευση της Ε.Ε. με τις ΗΠΑ εναντίον τους. Και όσοι τυχόν θεωρούν άσχετη την τιμολογιακή πολιτική του μαύρου χρυσού από τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες με τις διεθνείς πολιτικές εξελίξεις, χρήσιμο υα ήταν να θυμηθούν τις προηγούμενες πετρελαϊκές κρίσεις, το «καπέλο» που έβαζαν παλαιότερα οι Άραβες πετρελαιάδες στην Ολλανδία λόγω της φιλοϊσραηλινής της πολιτικής, κ.λπ. Έτσι, τα πρόσφατα κατορθώματα του ισπανού μονάρχη όπως π.χ. με τη φράση «βούλωστο» που απηύθυνε προς τον Τσάβες, ίσως να τα πληρώνουμε όλοι οι Ευρωπαίοι…

Το τέταρτο «Βατερλώ» ήλθε στην Αννάπολις των ΗΠΑ. Αν πιστέψουμε τα όσα μετέδιδαν αμερικανικά πρακτορεία για τη διάσκεψη για το Μεσανατολικο, η Ευρώπη ήταν «ωσεί παρούσα» ενώ μέχρι και η Βραζιλία ή η Ιαπωνία έκαναν μεγαλύτερο «θόρυβο» (έστω και χάριν εντυπώσεων, διότι από ουσία δύσκολα θα μάθουμε για καιρό ακόμη τι πραγματικά συνέβη…) ως μεγαλύτερος υποδοχέας αράβων προσφύγων και μεγάλος χρηματοδότης ανθρωπιστικής βοήθειας αντίστοιχα. Άνευ άλλου σχολίου, ας μείνουμε στη φράση της Μέρκελ αναφορικά με τη διάσκεψη: «το Ισραήλ και ολόκληρη η περιοχή βρίσκονται σε μια κατάσταση ανασφάλειας, ενώ το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα αποτελεί πηγή μεγάλης ανησυχίας», με ό,τι ατό σημαίνει για τις σχέσεις με τις πετρελαιοπαραφγωγές χώρες…

Σημειωτέον δε, ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί, δεν έχουν «άλλοθι» περί δήθεν εξαναγκασθείσας αντίδρασής τους, όταν Σαντάμ (η Ευρώπη βοήθησε τις ΗΠΑ στην πτώση του) Τσάβες και Αχμαντινεζάντ, προθυμοποιήθηκαν από τους πρώτους να χρησιμοποιήσουν το ευρώ στις πωλήσεις πετρελαίου που παράγουν!