Με τη σειρά μου καλώ το ανεμολόγιο και την Άννα.

Για το autographcollectors.blogspot.com

Ήρθε η στιγμή να λουλουδιάσει η φύση και να μπορούμε να μυρίσουμε όλα αυτά τα αγαπημένα μας άνθη. Ιδού μια γαρδενίτσα έτσι για τη μυρωδιά αφιερωμένη!

Και βέβαια ένα τριαντάφυλλο εκατοντάφυλλο. Αλήθεια τι αντιφατικό αυτό...

Ας χαρούμε όλοι αυτή τη γιορτή της φύσης γιατί το καλοκαίρι αν είναι έτσι όπως ήταν το προηγούμενο έχει μόνο καύσωνες. Η άνοιξη είναι η καλύτερη εποχή.

έτσι νίωθω τον τελευταίο καιρό. Μεγαλώνω χωρίς να το θέλω. Περνά η ζωή μέσα από τα χέρια μου και ξεγλυστράει. Είναι σαν να προσπαθώ να πιάσω το νερό με την παλάμη μου. Η μεγαλύτερη ποσότητα φεύγει ανάμεσα από τα δάκτυλά μου. Τρέχω από το πρωί μέχρι το βράδυ χωρίς να προλαβαίνω τίποτα. Εντάξει το έχω πάρει απόφαση... με τους ρυθμούς που κυλάει η ζωή στην πόλη δεν μπορείς να κάνεις ποτέ πάνω από δυο πράγματα σε μια (1) μέρα. Όμως ακόμα και εγώ που την αγαπώ την Αθήνα και δεν θέλω να την αποχωρηστώ...κουράζομαι!

Και το χειρότερο από όλα είναι πως οι άνθρωποι γύρω μου δεν το καταλαβαίνουν. Πιέζουν συνεχώς. όλο πιέζουν. Και εγώ που είμαι ένας (1) άνθρωπος μόνος πόσα πράγματα να μπορέσω να κάνω. Τρέχω όλη τη μέρα. Και η ζωή κυλά σαν το νερό μέσα από τα δάκτυλά μου.

Και μεγαλώνω... και χάνω την παιδικότητά μου... και δεν θέλω να γίνει αυτό! Θέλω να μείνω κι άλλο παιδί. Ένα μεγάλο παιδί που χαίρεται τη ζωή. Που απολαμβάνει την κάθε στιγμή. Θέλω να ζήσω την ελευθερία μου, τώρα που μεγάλωσα αρκετά ώστε να είμαι ένα ελεύθερο παιδί. Εύχομαι να μπορούσα να σταματήσω για λίγο το χρόνο και να χαρώ τη δεύτερη, ελεύθερη παιδική μου ηλικία.

Αχ, δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω... ΦΤΑΙΕΙ Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΗ.

t$ip@ki

Να τι λείπει από αυτόν τον κόσμο: ξεγνοιασιά. Ούτε τα παιδιά δεν είναι πια ξέγνοιαστα. Ο αγώνας της επιβίωσης και η καταπίεση, ο "περιορισμός" της προσωπικότητας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας διαβρώνει τη δημιουργική μας τάση.

Η επινοητικότητα ευδοκιμεί στην ανάγκη!

Από αυτήν έχουμε πολλή! Είναι θαυμαστοί οι τρόποι που επινοούν εκατομμύρια άνθρωποι για να επιβιώνουν σε άθλιες, λιγότερο άθλιες ή δύσκολες συνθήκες, και μάλιστα πώς κρατούν την αξιοπρέπειά τους, αφού τους την έχουν κάνει κουρέλι. Ακόμη και τα παιδιά. Πώς επινοούν τρόπους να παραμένουν αφελή!

Η καταστροφικότητα ευδοκιμεί στην απληστεία!

Από αυτήν έχουμε γιγάντιο πλεόνασμα. Και όπως συμβαίνει συνήθως με τα πλεονάσματα, είναι συγκεντρωμένο σε λίγα χέρια, που προκαλούν πολλή δυστυχία.

Ας επινοήσουμε τον τρόπο να καταστρέψουμε την απληστία από ανάγκη για ξεγνοιασιά, ώστε να ευδοκιμήσει η δημιουργικότητα!

Τελικά κάθε άνθρωπος μέσα του νιώθει μόνος, είναι μόνος. Αυτό μπορεί να το διαπιστώσει αν σκεφτεί πόσες φορές θα ήθελε να υπάρχει κάποιος δίπλα του όταν τον είχε ανάγκη. Να τον ακούσει, να τον καταλάβει.

Ζούμε σε ένα άθλιο κόσμο και ορισμένες φορές θεωρούμε ότι αγγίζουμε την ευτυχία. Τι είναι όμως ευτυχία; Πώς την νοεί ο καθένας; Είναι κάποιες στιγμές που λες "θέλω να μείνω μόνος μου να σκεφτώ"και δεν καταλαβαίνεις ότι μονίμως είσαι μόνος. Είναι στιγμές που πρέπει να πάρεις μιαν απόφαση και όλοι εξαφανίζονται από κοντά σου.

Κάποτε λες στον άλλο κοντινό συνοδοιπόρο της ζωής σου ότι έχεις απογοητευτεί από τη ζωή χωρίς λόγο και ο άλλος αντί να σε βοηθήσει σου λέει τα δικά του νομίζοντας ότι θα σε ξαλαφρώσει βλέποντας την δυστυχία του. Νιώθεις κάποιες στιγμές να θες να δακρύσεις και όλοι σου λένε τι ανάγκη έχεις εσύ; Εσύ έχεις κάποιον που νοιάζεται για σένα. Δεν είναι όμως έτσι.

Στη ζωή ερχόμαστε μόνοι (ίσως μερικοί και με μια άλλη αδερφή ζωούλα που δεν τραβά την ίδια ζωή αλλά παράλληλη διαφοροποιημένη). Στην πραγματικότητα ερχόμαστε μόνοι και φεύγουμε μόνοι, το μόνο που αποκομίζουμε από τη ζωή είναι μια αγκαλιά αναμνήσεις....

Σκέψεις σκόρπιες, αραδιασμένες σε ένα βιβλιαράκι 3/6/1998.

Ανατολή

Πώς και τη νιώθεις αυτή τη διαφορά, πως και διαισθάνεσαι την ευφορία αυτής της προθαλάμιας εποχής στο καλοκαίρι!

Κι όμως αν κοιτάξεις βαθιά μέσα σου θα δεις ότι κάθε εποχή κρύβει και το διαφορετικό, το εξαιρετικό.

Αν είναι να το ζήσεις θα το ζήσεις εκεί που δεν το περιμένεις. Εκεί βρίσκεται και η μαγεία του χρόνου.

23-6-1998

Οι συχνές διακοπές ρεύματος με έχουν ταλαιπωρήσει αφάνταστα τις τελευταίες μέρες. Φαντάζομαι οι περισσότεροι από εσάς θα βιώνετε αντίστοιχα προβλήματα μιας και η ΔΕΗ αποφάσισε να παίξει λίγο με τα νεύρα και την υπομονή μας. Όμως μην περιμένετε στις επόμενες γραμμές να διαβάσετε μια τυπική ελληνική γκρίνια για την «ταλαιπωρία που έχω υποστεί» ούτε κανένα μανιφέστο περί απεργιών και δικαιωμάτων.

Η πρώτη διακοπή ήρθε προχθές το απόγευμα. Έχοντας μεγαλώσει σε ένα όμορφο κυκλαδονήσι το οποίο γνωρίζει πολύ καλά τι θα πει διακοπές ρεύματος έχω εξοικειωθεί πλήρως με την προσωρινή αποκοπή από τον πολιτισμό. Έτσι, το συναίσθημα δεν μου ήταν πρωτόγνωρο. Όμως, τα πράγματα αυτή τη φορά ήταν λίγο διαφορετικά. Στο πατρικό μου υπήρχε πάντα πολύς κόσμος μέσα στο σπίτι, οπότε οι ώρες των διακοπών «σκοτώνονταν» ευχάριστα με κουβέντα ή κανένα επιτραπέζιο παιχνίδι. Τώρα, μέσα στο άδειο σπίτι μου δεν είχα και πολλά να κάνω. Στην αρχή έμεινα άπραγη περιμένοντας απλά την επιστροφή του «ασώτου» ηλεκτρικού. Γρήγορα βαρέθηκα. Ξεκίνησα να διαβάζω ένα βιβλίο. Τα τρία κεριά που ήταν αναμμένα δεν διευκόλυναν και πολύ τη μελέτη μου. Έτσι άφησα και αυτό. Είχα ένα σωρό εκκρεμότητες, αλλά όλες απαιτούσαν την παρουσία ηλεκτρικού. Πόσο εξαρτημένοι είμαστε από το ρεύμα, σκέφτηκα. Χωρίς αυτό δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, δεν είμαστε συνηθισμένοι να λειτουργούμε έτσι. Γινόμαστε σχεδόν πρωτόγονοι.

Η μοναξιά του σπιτιού με έσπρωξε στο μπαλκόνι. Και δεν ήμουν η μόνη. Στο διπλανό μπαλκόνι κάθονταν μια κυρία. Με καλησπέρισε και μου έπιασε την κουβέντα. Μετά από τρεις μήνες που έχω μετακομίσει στο καινούριο σπίτι μου, ήταν η πρώτη φορά που μίλησα με την γειτόνισσα (τα τυπικά καλησπέρα, καλημέρα, γεια σας δεν τα υπολογίζω). Σε ένα άλλο μπαλκόνι στη διπλανή πολυκατοικία κάθονταν ένα ζευγάρι. Ανταλλάξαμε καλησπέρες. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που τους έβλεπα. Σήμερα θα μπορούσα να γνωρίσω ακόμα και τον απέναντι, σκέφτηκα, τον οποίο ξέρω μέσω ενός forum αλλά δεν του έχω μιλήσει ποτέ.                         

Αυτό με έβαλε σε σκέψεις! Τελικά, μήπως η έλλειψη ηλεκτρικού ρεύματος δεν μας κάνει πρωτόγονους; Μήπως απλά μας κάνει ανθρώπους; Ανθρώπους που έχουν ανάγκη από πραγματική επικοινωνία. Ανθρώπους πιο ευχάριστους και πιο προσιτούς. Ανθρώπους που βγαίνουν από το καβούκι και τη μοναξιά τους. Μήπως όλα αυτά τα «επιτεύγματα της τεχνολογίας» μας αποσπούν την προσοχή και μας κάνουν να ξεχνάμε την ανάγκη μας για αληθινή επαφή;                                                                            

Μπα! Ένας άνθρωπος βουτηγμένος στην τεχνολογία όπως εγώ δεν θα μπορούσε να είναι ποτέ τόσο αφοριστικός. Όλα τα πράγματα θέλουν το μέτρο τους και είναι ΟΚ. Χρειάζεται μόνο να υπενθυμίζουμε πότε πότε στον εαυτό μας το αυτονόητο, ότι τη ζωή πρέπει να την ζεις εκεί έξω… στους δρόμους, στις πλατείες, μαζί με τους φίλους σου. Καλοί οι ψηφιακοί φίλοι δεν λέω…η αλήθεια όμως είναι κάπου εκεί έξω!!!

t$ip@ki

...

Δύο μέρες μετά από το παραπάνω ξέσπασμα έπεσε στα χέρια μου αυτό το άρθρο! Τυχαίο θα μου πείτε! Μπορεί! Αξίζει όμως να του ρίξετε μια ματιά!

Πριν αρχίσω να μελετώ όλο αυτό το θέμα θεωρούσα ότι είναι ανώφελο να ψάξει κανείς, ή ότι δεν πρόκειται να κερδίσει κάτι για τον ίδιο.

Αντιθέτως τώρα βλέπω την αξία του διότι έτσι μόνο μπορείς να καταλάβεις τι γίνεται στις μέρες μας. Αν διαβάσεις έργα σημερινά, είτε ποιήματα, είτε μυθιστορήματα βλέπεις να διαπνέονται από ένα διαφορετικό "ρεύμα", το ρεύμα της εποχής μας, απαλλαγμένο από γλωσσικά ιδιώματα, ομοιοκαταληξίες, συγκεκριμένες περιχαρακωμένες ιδέες. Είμαστε ελεύθεροι να εκφραζόμαστε δημιουργικά. Ανεξάρτητα αν κάποιοι θεωρούν ότι στα μπλογκ θίγονται πρόσωπα και πράγματα, εμείς κατά πολύ απέχουμε από κάτι τέτοιο.

Συνεχίζουμε τη δημιουργία λοιπόν και την άσβεστη ελπίδα για ό,τι καλύτερο μπορούμε να δημιουργήσουμε στο μέλλον. Πρόκειται για εσωτερική ανάγκη και όχι οτιδήποτε άλλο.

Ανατολή

Αλήθεια πόσες εικόνες μπορεί να δει κανείς μέσα στα σύννεφα.

Πόσες σκέψεις δεν έκανες το ηλιοβασίλεμα καθώς τα σύννεφα

έπαιρναν αυτό το υπέροχο πορφυρό χρώμα και σε ταξίδευαν

ενώ ακίνητος έμενες να κοιτάς;

Τα σύννεφα της φωτογραφίας δημιούργησαν τις δικές μου σκέψεις

και εικόνες το καλοκαίρι που πέρασε στην Κέρκυρα τον Αύγουστο.

Δεν ξέρω αλλά στις διακοπές μπορείς να δεις κάποια πράγματα

που όταν δουλεύεις ενώ είναι μπροστά σου αδυνατείς να τα δεις.

Τόσο όμορφες μέρες σαν αυτές του καλοκαιριού.
Αναμνήσεις, περιπλανήσεις και ελληνική ομορφιά στη σκέψη.
Όλα συνηγορούν στην ανάγκη να δραπετεύσεις για λίγο, έστω
και με τη σκέψη, στα κανάλια του έρωτα της Κέρκυρας.
Όσα και αν κάνεις σε αυτό το νησί είναι λίγα, έχεις να δεις ακόμα περισσότερα στην επόμενη εξόρμηση.

Το καλοκαίρι πάλι...

Για όσους ασχολούνται με την εκπαίδευση μια εβδομάδα από φωνούλες, διαλείμμα, προετοιμασία.

Μια εβδομάδα προετοιμασίας για την μεγαλύτερη γιορτή. Τα Χριστούγεννα!

Δεν ξέρω αλλά αυτές τις μέρες το άστρο των Χριστουγέννων μας φωτίζει να συνεχίσουμε την εντατική δουλειά προκειμένου να γευτούμε λίγη ξεκούραση κοντά σε αγαπημένα πρόσωπα.

Εν αναμονή λοιπόν από την "ανατολή".

Με το καλό.