Από τον Ελύτη είναι ένα ποίημα, «Ο αγράμματος και η ωραία», Σαν να μην κάτεχα, ο αγράμματος, πως είναι κει ακριβώς, μέσα στην άκρα σιγαλιά, που ακούγονται οι πιο αποτρόπαιοι κρότοι ή, άλλοτε, μία σελίδα απ’ το «Μονόγραμμα» (για την τρυφερή μελαγχολία του έρωτα).

Του Ρέιμοντ Τσάντλερ κρατάω μια σελίδα από τον «Μεγάλο Αποχαιρετισμό», στην οποία περιγράφει τη μαγική ατμόσφαιρα των μπαρ μόλις ανοίγουν νωρίς το βράδυ, πριν ακόμη γεμίσουν κόσμο και φασαρία, και το πρώτο ήσυχο ποτό της βραδιάς μέσα σ’ ένα ήσυχο μπαρ.

Μια οποιαδήποτε σελίδα από το «Βιβλίο της ανησυχίας» του Φερνάντο Πεσσόα μού είναι αρκετή, ιδίως μια από κείνες όπου περιγράφει την ήσυχη νυχτερινή Λισαβόνα, τους άδειους δρόμους της, το βήμα του περιπατητή που αντηχεί και το αιώνιο πεζοδρόμιο στ’ οποίο κάθονται και καπνίζουν οι συνταξιούχοι των πάντων. 

Του Καρούζου ένα ποίημα, ο «Ρομαντικός επίλογος» συν δύο στίχοι που δεν χωράνε στη μία σελίδα: Ώρα να πηγαίνω / δεν έχω άλλο στήθος. Ή, ίσως, ένα άλλο ποίημα, «Κοντά στον κάθε ήλιο» συν δυο-τρεις στίχοι που δεν χωράνε κι αυτοί στην πρώτη σελίδα: Εκείνος που γράφει ποιήματα / είναι ακριβώς εκείνος / που περνά άφοβος από νεκροταφείο νύχτα.

Η σελίδα των ποιημάτων του Μπόρχες που περιέχει το ποίημα «Ο Μπράουνινγκ αποφασίζει να γίνει ποιητής» ή, ίσως, ένα ποίημα του ίδιου του Ρόμπερτ Μπράουνινγκ, του μοναδικού ποιητή που μοιράζεται το όνομά του με ένα αυτόματο όπλο.   

Δεν έχει σημασία ποια σελίδα θα είναι αυτή που θα ‘χω μαζί μου από το «Μια κινητή γιορτή» του Χεμινγουέι, γιατί είναι όλες υπέροχα ποτισμένες στο Παρίσι και στη λογοτεχνία, στο κρασί και στο φαγητό, στις ατέλειωτες συζητήσεις και στον εξαίσιο έρωτα. 

Η σελίδα 252 των ποιημάτων του Τ.Κ. Παπατσώνη, όπου το ποίημα «If only»: Ω, αν μόνο κάποτε έρθει ο καιρός, / η μόνωση πλησίον μιας παραλίας μακρινής / να πληροί όλα τα φοβερά κενά της ζωής / και των νυχτών της όλους τους αγώνας / με το Άγνωστο και το Μαύρο…

Του αρχαγγέλου Π. Μπ. Σέλλεϋ η σελίδα (που είναι πάνω από μία, εδώ που τα λέμε) με το ποίημα «Ωδή στον δυτικό άνεμο», εκείνο με τον υπέροχο καταληκτικό στίχο: Ω, Άνεμε, / Αν έρθει ο Χειμώνας, γίνεται η Άνοιξη να είναι μακριά;

Από το βιβλίο "Σεισάχθεια" της Εύας Ομηρόλη (Κεφ.: "Ο μονόδρομος, ο Άνθιμος κι ο Κύκλος").