Δεν είναι καινούργιες, ούτε δικές μου ανακαλύψεις, απλά θα ήθελα να τις διατυπώσω και εγώ με την σειρά μου, σε τούτον τον ιστοχώρο, με σκοπό να τις θυμήσω σε όσους τις γνωρίζουν και να τις βάλω για προβληματισμό σε όσους δεν τις γνωρίζουν.

Αντίφαση πρώτη:

Λένε οι πιστοί στον θεό: "Δεν μπορεί όλα αυτά να έχουν φτιαχτεί από μόνα τους, δεν μπορεί όλα αυτά να φτιάχτηκαν τυχαία, κάποιος πρέπει να τα έχει φτιάξει, μια ανώτερη δύναμη, κάτι τέλος πάντων, ο θεός".

Θεωρούν λοιπόν οι πιστοί στον θεό πως για το κάθε πράγμα πρέπει σίγουρα να υπάρχει ένας δημιουργός. Το ερώτημα, η αντίφαση: Αν για το κάθε πράγμα πρέπει να υπάρχει ένας δημιουργός τότε για τον θεό, τον πρώτο δημιουργό, δεν πρέπει να υπάρχει και εδώ ένας δημιουργός. Αν ναι τότε ποιός είναι αυτός και ποιός ο δημιουργός του δημιουργού και ούτε κάθε εξής...... Αν όμως όχι τότε γιατί ο θέος πρέπει να τα έφτιαξε όλα και να μην θεωρήσουμε ότι ο κόσμος προϋπήρχε και εξελίσσεται, προχωρά και αναπτύσσεται;;

Αντιφαση δεύτερη:

Λένε οι πιστοί στον θεό:" Ο θεός είναι παντοδύναμος".

Το ερώτημα, η αντίφαση: Αν ο θεός είναι παντοδύναμος τότε μπορεί να φτιάξει μια πέτρα που να μην μπορεί να την σηκώσει; Αν ναι τότε ο θεός φτιάχνει κάτι που τον κάνει να υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να κάνει και άρα δημιουργεί την αιτία για να μην είναι παντοδύναμος. Αν όχι τότε δεν είναι παντοδύναμος...... αντίφαση!!!!

Είναι απλές οι αντιφάσεις μα ενδιαφέρουσες για να δεις πως όλη η λογική της θεολογικής άποψης βρίσκεται σε συνεχώμενες αντιφάσεις που τις καλύπτει με γενικόλογες θεωρητικολογίες που δεν μπορούν να αποδειχτούν.

Τι λέτε;;;;

Θα κλείσει η σχολή;

"Το κλίμα έχει αρχίσει ν' αποκτά πολεμικό χαρακτήρα, καθώς στη διεύρυνση των αποφάσεων των συλλόγων για καταλήψεις -έφτασαν τις 18 οι σχολές- χθες προστέθηκαν και οι ανακοινώσεις παρατάξεων για κλιμάκωση του σαμποτάζ των εκλογών" γράφει η Ελευθεροτυπία.

"Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», δεν αποκλείεται να δούμε την επόμενη εβδομάδα πρυτάνεις, προέδρους σχολών και καθηγητές να συγκροτούν «ομάδες κρούσης» προκειμένου να εμποδίσουν την εισβολή των φοιτητών που θα θελήσουν να διακόψουν τις εκλογές. Από την άλλη είναι ενδεικτικό ότι χθες η φοιτητική παράταξη Πανσπουδαστική (ΚΚΕ) επιτέθηκε σε καθηγητές πανεπιστημίου που, σύμφωνα με την ίδια, ευθέως υποστήριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές και τώρα είναι υπέρ της εφαρμογής του νέου νόμου-πλαισίου που ψήφισε η κυβέρνηση.

Ειδικότερα, χθες οι φοιτητικοί σύλλογοι και των 6 σχολών του Πολυτεχνείου Κρήτης αποφάσισαν να κάνουν κατάληψη στο ίδρυμα την επόμενη Τρίτη, ημέρα των πρυτανικών εκλογών με μοναδικό υποψήφιο τον νυν πρύτανη. Το ίδιο έχουν αποφασίσει και οι φοιτητές από τα μισά τμήματα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (στα 5 από τα 10) στο οποίο έχουν, επίσης, προγραμματιστεί εκλογές για την Τρίτη. Υπό κατάληψη είναι επίσης 7 από τα 9 Τμήματα του ΕΜΠ, 2 Τμήματα του Πανεπιστημίου της Αθήνας και 2 Τμήματα του Πανεπιστημίου Πάτρας" γράφει η Καθημερινή.

Τι να συμβαίνει άραγε και ξαφνικά το μεγάλο ερώτημα για την κατάληψη μπαίνει ξανά από τα αστικά  ΜΜΕ;

Το φοιτητικό κίνημα δίνει καθημερινές μάχες τα τελευταία χρόνια για να μην περάσει η αλλαγή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης από χώρο έρευνας, ακαδημαϊκής δραστηριότητας, συζήτησης, επαγγελματικής εκπαίδευσης σε supermarket που θα πουλάει προϊόντα σε χαμηλές τιμές.

Το φοιτητικό κίνημα παλεύει και αγωνίζεται με διάφορους τρόπους και μορφές. Δεν ξεχνά πως η μορφή της πάλης, ο χώρος και ο τρόπος με τον οποίο θα δοθεί η μάχη, καθορίζεται ξάθε φορά από τις διάφορες συνθήκες, από τον συσχετσιμό δύναμης. Σημασία έχει η σταθερότητα, η συνέχεια και η στόχευση στο κύριο αντίπαλο που είναι η εφαρμοζόμενη πολιτική που έρχεται να καλύψει τις ανάγκες του κεφαλαίου, Ελληνικού και Ευρωπαϊκού.

Η μάχη είναι πολιτική. Οι αλλαγές που ζούμε σήμερα στα πανεπιστήμια δεν είναι τίποτα παραπάνω από την εξειδίκευση της συνθήκης του Μαάστριχτ για τα πανεπιστήμια. Η εξειδίκευση αυτή που αποφασίστηκε μέσα από τις συνόδους των υπουργών παιδείας σε Μπολόνια, Λισαβόνα κ.λ.π.... και που στοχεύει στην λειτουργία των πανεπιστημίων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, στην παραγωγή φτήνου και ευέλικτου επιστημονικού δυναμικού υποταγμένου στο κεφάλαιο στην υποταγή όλου του πανεπιστημίου στο σκοπό της αύξησης των κερδών του κεφαλαίου.

Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να εγκλωβιστεί το φοιτητικό κίνημα στο ψευτοδιλήμα κατάληψη ή μη κατάληψη. Το ζητούμενο είναι η στόχευση στο κύριο, η συνέπεια, η σταθερότητα και η συνεχιζόμενη πάλη με πολιτικούς όρους αναδυκνείοντας τις αιτίες και τον ρόλο που παίζει ο κάθε ένας. Η τακτική, η μορφή τς πάλης, να υποταχθεί στο κύριο, στην στρατηγική, στην ανατροπή αυτής της πολιτικής.

Ο αγώνας δεν μπορεί παρά να συνεχιστεί. Ο νόμος πλαίσιο θα ανατραπεί.

Είναι σίγουρα υποκριτικό και ψεύτικο. Έρχεται να κρύψει τον εκμηδενισμό των ιδεολογικών και πολιτικών διαφορών, κύρια στα δύο μεγάλα κόμματα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

Η έντονη κομματικοποίηση- πολιτικοποίηση των δεκαετιών 70-80 αντικαθίσταται από την απολιτικ και ακομμάτιστη λογική. Στην πραγματικότητα τα κόμματα κρύβονται πίσω από διάφορες μάσκες όπως ενιαίες λίστες εκλογών, "μη" κυβερνητικές οργανώσεις και άλλα κρύβοντας την ιδεολογική τους ταύτιση.

Τι είναι ένα κόμμα; Η απάντηση εύκολη: ένα σύνολο ανθρώπων με κοινούς σκοπούς, ιδεολογικούς, κοινωνικούς ή πολιτικούς, ή με κοινά συμφέροντα (και αυτά εντάσσονται σε ένα ιδεολογικό πλαίσιο) που οργανωμένα δουλεύουν (παλεύουν) για αυτούς (αυτά). Αυτό είναι ένα κόμμα και τίποτα παραπάνω.

Πέρα από αυτό οι άνθρωποι που εντάσσονται σε ένα κόμμα είναι άνθρωποι με έντονη κοινωνική δράση.

Γιατί λοιπόν θα πρέπει τα κόμματα, και άρα οι άνθρωποι αυτοί, να βρίσκονται έξω από την κοινωνική δράση και δραστηριότητα; Μήπως η κάθε δράση δεν έχει ένα ιδεολογικό ή πολιτικό αντίκτυπο;
Τα κόμματα βρίσκονται παντού και έτσι πρέπει να γίνεται. Το ζήτημα είναι ο λαός να μπορεί να δει καθαρά τις ιδεολογικές και πολιτικές απόψεις- θέσεις του κάθε κόμματος και να μπορεί να κρίνει. Αύτο θέλουν τα κομματικά στελέχη των μεγάλων κομμάτων, αλλά και των βοηθητικών προς αυτών ΣΥΝ, ΛΑΟΣ , να αποφύγουν και για αυτό προωθούν την λογική του "Έξω τα κόμματα". Θέλουν να κρύψουν τις θέσεις, τις πολιτικές τους, τα συμφέροντα που εκπροσωπούν .

Εδώ είναι και η διαφορά των Κομμουνιστών που με ξεκάθαρο τρόπο και χωρίς μάσκες προβάλουν τις θέσεις και την πολιτική τους αναδυκνείοντας κάθε φορά την πρόταση τους για το κάθε θέμα προωθώντας λύσεις προς όφελος του λαού και με γνώμονα τα συμφέροντα του και όχι προς όφελος των κερδών του κεφαλαίου.

Τα παραδείγματα από την παραπάνω κατάσταση είναι πολλά. Το πιο πρόσφατο αυτό των απεργιακών κινητοποιήσεων ενάντια στην αντι- ασφαλιστική μεταρύθμιση που προωθεί η κυβέρνηση με τον νέο νόμο για το ασφαλιστικό. Πως προβλήθηκαν οι απεργιακές κινητοποιήσεις τόσο των εργαζόμενων στη ΔΕΗ όσο και στους ΟΤΑ; Μέσα από τα ΜΜΕ δεν έβλεπες τίποτα διαφορετικό από τις "κακές συνέπειες" της απεργίας. Οι εικόνες των σκουπιδιών, οι περιοχές με τα σβησμένα φώτα ήταν αυτά που κυριαρχούσαν χωρίς να προβάλονται οι λόγοι για τους οποίους γίνονται αυτές οι απεργιακές κινητοποιήσεις. Στις διαδηλώσεις της Τετάρτης, ημέρα ψήφισης του νόμου, τα ΜΜΕ είδαν μόνο τις δυνάμεις της ΓΣΕΕ, την στιγμή που οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ ήταν τουλάχιστόν διπλάσιες στην Αθήνα και πολύ περισσότερο στις άλλες πόλεις της χώρας.

Άλλο παράδειγμα εικονικής πραγματικότητας και διαμόρφωσης συνείδησης είναι η υπερπροβολή του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ από τα ΜΜΕ και ιδιαίτερα του νέου προέδρου του. Ξαφνικά από το πουθενα και χωρίς να βλέπουμε οργανωτικά κάποια διαφορά στις δυνάμεις του ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ μετατρέπεται στην νέα ανερχόμενη πολιτική δύναμη της χώρας (σε μία εφημερίδα έφτασαν να γραφούν ότι ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει το δεύτερο κόμμα στην βουλή!!) στην δύναμη αυτή που καθορίζει γεγονότα και εξελίξεις.

Είναι παράλλογη ή αντιηθική η στάση αυτή των μέσων;

Προφανώς και όχι. Αρκεί να δούμε ποιός κατέχει τα μέσα αυτά και μπορούμε να καταλάβουμε απλά γιατί συμβαίνουν όλα αυτά: γιατί καθορίζουν τις εξελίξεις, γιατί διαμορφώνουν συνείδηση. Μήπως θα περιμέναμε από το κεφάλαιο να βγάλει το ίδιο τα μάτια του μόνο του, να "ξυπνήσει" το κόσμο, να δημιουργήσει επαναστατική συνείδηση να ενισχύσει τον υποκειμενικό παράγοντα που θα το ανατρέψει.

Η παρέμβαση στα μέσα, οι εναλλακτικές μορφές ενημέρωσης (internet, blogs, εναλλακτική τηλεόραση (δες Βενεζουέλα) ....) μπορούν να παίξουν κάποιο ρόλο στην αλλαγή αυτής της κατάστασης δεν μπορεί να είναι όμως ο καθοριστικός και κυρίαρχος παράγοντας. Η λύση βρίσκεται στην καθημερινή και επίμονη συζήτηση με τον λαό. Στην καθημερινή επαφή με το συνάδελφο μας, το γείτονα, τον περίπτερα και το μπακάλι (αν υπάρχει ακόμα) της γειτονιάς μας. Στην αποκάλυψη των θέσεων, των εξελίξεων, των καταστάσεων. Στην προβολή των διεξόδων από τα καθημερινά προβλήματα. Στο σπάσιμο της εικονικής πραγματικότητας και την επιστροφή στην "πραγματική" πραγματικότητα της καθημερινότητας μας στην οποία όλοι μας ζούμε και άρα μέσα από την εμπειρία μας μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε.

Πως μπορεί να γεννάει ιστορίες και ήρωες όταν φοβάται να πονέσει?

Να πληγωθεί και να πληγώσει?

Πως μπορεί να ανοίξει το μυαλό όταν φοβάται να ανοίξει η καρδιά?

Αυτές οι σκέψεις με βασανίζουν και με κάνουν να πιστεύω ότι ποτέ δεν θα μπορέσω να γράψω για αυτά που μόνο μπορώ να ονειρεύομαι αλλά ακόμα χειρότερα που ποτέ ίσως δεν θα μπορέσω να ζήσω.Η επανάσταση που δεν έκανα ποτέ, οι αλήθειες που δεν ειπώθηκαν ποτέ γιατί είχαν πόνο μέσα τους.Η ζωή που έζησα όπως την ονειρεύτηκαν άλλοι για μένα, τα όνειρα μου που τα απαρνήθηκα   και όταν ήρθαν μια μέρα και με βρήκαν τρόμαξα τόσο που γύρισα  και έκανα πως δεν είδα τίποτα

Αυτή που έγινα αλλά που πάντα θα νοσταλγώ την «άλλη» αυτή που θα υπάρχει πάντα μέσα μου και θα ουρλιάζει να βγει προς τα έξω. Την άλλη που έκρυψα καλά, τόσο καλά που κάποια στιγμή είπα πως τελικά τα καταφερα και την σκότωσα. Αλλά αυτή πάντα εκεί να βγαίνει τις πιο ακαταλληλες ώρες και να δηλώνει παρούσα…