(κίλερ εμπιθρι)

αααχ, καλοκαιράκι και ο αντμιν λείπει λόγω τεχνικών προβλημάτων - καλές οι πισίνες αλλά βάζουμε και μια γραμμη τηλεφώνου- έτσι λοιπόν μπορόυμε να λέμε ό,τι μας καπνίσει και να πατάξουμε ασύστολα τη λογοκρισία. άμα όμως το κάναμε αυτό τι φίλοι θα είμασταν; τύφλα να χει το σύνδρομο τουρέτ η όπως αλλιώς το λένε μουνια πουτσες κώλοι γαμωτονολυμπιακό, σούφρες και απογαμίδια.

η παραπάνω φωτό αναδεικνύει τον πλούτο της ελληνικής αργκό και σε χώρες της ανατολής.άσχετο. όπως άλλωστε και ο τίτλος.πλάκα πλάκα όμως όλοι πρέπει να πααδεχτούμε τη σεξουαλικότητα των βαθύτατων ντεκολτέ, των τιραντέ μπλουζακίων, των σημαδιών στα βυζάκια από το μπικίνι, καθώς και των καυτών σορτς, των ημιδιάφανων λινών φουστανιών που αναδεικνύουν τους κουραδοκόφτες από κάτω.στατιστική έρευνα έδειξε πως παντελόνι φοράν μόνο όσες έχουν περίοδο(κάτι παίζει στο κράτημα της σερβίτας μάλλον, δεν ξέρω, θα ρωτήσω και θα επανέλθω).απογαμήδια του σατανά, ανάφτρες, τσουλάκια αλμυρού Π.Ο.Π., ανελέητο fisting

είναι επίσης γνωστό πως η θερμοκρασία ανεβαίνει ανελέητα και το μυαλό μας παίζει επικίνδυνα παιχνίδια. Κατά την περίοδο του χειμώνα π.χ., και να δεν είσαι πιστοποιημένος από την πολιτεία ανώμαλος, δεν σκέφτεσαι και το κάθε θυληυκό που βλέπεις χωρίς ρούχα. το καλοκαίρι, αν και τα βλέπεις με τα ελάχιστα , (μπικινι, τοπλες με στρινγκάρες) σκεφτεσαι πως θα ήταν ο ντουνιάς χωρίς αυτά και καρφώνεσαι να δεις το μαφ. τρίχα απο αυτό σέρναι και καράβι άλλωστε, το δικό σου μάτι θα αντισταθεί; ποιος είσαι ο αγιος ονούφριος; και μόλις δούμε το αντικείμενο του πόθου, μόνο φανουρόπιτες δεν κάνουμε τα λιγούρια. φροντίζουμε να καταδείξουμε τον στόχο και στα υπόλοιπα σερνικά της παρέας, όλοι φοράμε γυαλιά για να καρφωνόμαστε το λιγότερο δυνατό, όλοι νοσταλγούμε τα γυαλιά καθρέφτες(εκτός από τον εκο που ποτέ δεν σταμάτησε να τα φοράει γιατί νομίζει πως μοιάζει στον έλβις).άντεγαμήσου, πασπαλόπιτα, θασεχύσωστημούρ' ρούφα τα μπαλάκια, και τα λεμόνια μέσα, κωλοβυθόμετρο

Ευτυχώς δηλαδή που υπάρχουν και τα αθλητικά γεγονότα του καλοκαιριού για να εκτονώνονται τα αρσενικά.το Μάϊο ας πούμε αρχίζει και ανεβαίνει σταδιακά η θερμοκρασία. το μάτι αρχίζει και παίζει. Πάνω που είσαι έτοιμος για τον πρώτο βιασμό ή επίδειξη πεόυς απρεπώς μεν αλλά δικαιολογημένα σύμφωνα με τα παραπάνω, τσούπ, σου σκάει ένα γιούρο 2008 και εκτονώνεσαι.Πάρτα ρε άρρωστε ρονάλντο, πουγιολ να σου καεί το σπίτι που έκανες τέτοιο κακό στην πανάθα, νικοπολίδη δεν πειράζει, ζ'ητω η μπάλα, νίκησε το φερπλέη, δεν μας δείξαν και μουνιά φέτος, ξενέρα ο καμεραμαν, αδερφή ο σκηνοθέτης , τι περιμένεις απο αυστριακελβετούς, αυτοί μόνο απο ρολόγια και τράπεζες ξερουν, ξελαμπικάρει η κατάσταση. σταματάς για λίγο να σκέφτεσαι τα κρέατα. Καπάκι το ρολάν καρός, πα΄λι έχασε ο φέντερερ.έρχεται και δροσίζει λίγο κιόλας, όλα καλά. άξαφνα σκάει ο π΄ρωτος μίνι καύσωνας και πρέπει να θυμάσαι να μην απλώνεις χέρι στους ξένους γλουτούς παράλληλα με τις οδηγίες της ΔΕΗ να μην καις θερμοσίφωνα, κουζίνα, σίδερο και κλιματιστικό ταυτόχρονα. πα΄νω που φτάνεις τις 130 σφίξεις, έρχεται ένα προολυμπιακό τουρνουά και γουστάρεις πάλι: παλικάρια το καμερούν, φυσάει η εθνική, ο νοβίτσκι έβαλε θήκες, φτωχό το θέαμα, μάλλον περνάμε, άντε τον φάγαμε τον ιούλιο χωρίς σύλληψη με άφθονη αντισύλληψη. και πάνω στον άυγουστο βέβαια το πέος ειδικά φέτος σχεδόν θα μαλακώσει από την βασιλική περιποίηση των ολυμπιακών, καθώς θα παρακολουθείς την ευγενής άμιλλα, το κατοστάρι, τις άσχημες γυναίκες της δισκοβολίας αλλά τις σέβεσαι γιατί είναι αθλητές, κολ΄΄υμπι και λοιπά. το στίβο τον κρατάνε στρατηγικά για το τέλος που έχουν πιάσει τα μελτέμια και είναι δροσερά. άμα σου σκάσει π.χ. καμιά μουνάρα μαυρούτσα με χοτ σέξι βρακί(γιατί αυτά που φοράνε δεν είναι σορτς μην κορϊδευόμαστε, ζήτω η ολυμπιακή επιτροπή που τα επιτρέπει)
, δεν τη γλιτώνεις την εσπευσμένη μαλακία.

ξέρετε τι με απασχολεί όμως βαθύτατα; ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ;

Η φωτο με τις κοπελες ειναι αφιαιρωμενη στον συντροφο Ραυμαν και στον δικαιο αγωνα του

Καποιος ελεγε για μουσια και μαλια σε προηγουμενο ποστ... Οι δεσπινιδες λοιπον ηταν μελη της περιφιμης Source Family, ενα απο τα πολα κοινοβια του Λ.Α στα τελη 60. Αρχηγος και γενικος ΓαμαωΤαο ηταν ο περιφημος James Edward Baker, ακα Father Yod ακα Ya Ho Wha. Μελοι ηπηρξαν πολλοι γνωστοι και o "δικος" μας Sky Saxon . Οι Υα Ηο Wα 13 ηταν η μπαντα της "οικογενιας". Ηχογραφησαν διαφορα μουρλα στο γκαραζ της Βιλας τους (mp3 ουτε για πλακα...)  Μια απο της καλυτερες improvisation ψυχεδελικες new age μπαντες προτυπο πολλων συγχρονων μπαντων (βλεπε ΑΜΤ).  Ενα καλο πληροφοριακο αρθρακι http://www.laweekly.com/news/features/father-yod-knew-best/17104/

 Σε πιο προσωπικο επιπεδο θα ηθελα να δειλωσω οτι σε κανα δυο χρονια που θα επιστρεψω στη γενετηρα μου, τον πολυτραγουδισμενο Βολο, σκοπευω να αρχισω ενα τετοιο κοινοβιο, το οποιο θα στεγασω κατα πασα πιθανοτητα στο λιομενο της γιαγιας στη Νεα Ανχιαλο .. Το ελα να δεις θα γινει. γκομενες να χορευουν, μουσικες γαματες, ποτα, μπαφοι, μπαλα, ψητα στα καρβουνα (δεν εχει χορτοφαγιες και τετοια..). Θα αγαπιομαστε ολοι και ολοι θα αγαπαμε τον Εκο Ταιγκερ.  Ραυμαν μη σε μελει ρε, θα σε εχω αρχοντα..

όσο διαβάζετε το φλέγον άρθρο, ακούστε και κάτι analογο.

όλοι γουστάρουμε τα μπι. Τι όχι όλοι ρε; ναι ακόμα και συ κασίδα κουλτουριάρη που καταβροχθίζεις ροφούς με συνταγές γαστρονόμου, ακόμα και σύ που τρως σουβλάκι, βλέπεις μπάλα ρεύεσαι και κλάνεις και αναζητάς μιοα δροσερή σκιά στην καρκαντίλα του θερινού μεσημεριού , απομεσήμερου κλπ. ακόμα και συ που το πάιζεις έντεχνος αλλά ενίοτε χώνεις το σιντι λαϊκά σέηκ με μπουζούκια όταν μετά το ούντερμπεργκ ανάψει το κέφι. Εν ολίγοις, όλοι γουστάρουμε το μπι μούβι απλά μερικοί δεν το ξέρουμε.

το εν λόγω μπι έχει όλα τα συστατικά τα απαραίτητα για β κατηγορία, καθόλου διανομή και πολλή καθαρή ανήλικη, ανώριμη ανεπιτείδευτη διασκέδαση και κάτι παραπάνω.απαριθμώ λοιπόν:

• για αρχή ο τίτλος τα λέει όλα
• ο υπότιτλος λέει
• η αρχή της ταινίας γαμάει
• το τέλος γαμιέται
• έχει ζόμπι
• έχει βυζόμπ(ι)αλα
• ξέρεις ότι θα περάσεις καλά γιατί έχει και ζόμπι έχει και βυζόμπ(ι)αλα
• έχει στρατιώτες που γαμάν και δέρνουν και απορείς πως γαμιούνται οι αμερικάνοι στο ιράκ με τέτοια παλικάρια
• ανεβάζει την τεστοστερόνη στα ύψη χωρίς λόγο προκαλώντας σωρεία ανεπιθύμητων εγκυμοσύνων
• έχει γραφικούς χαρακτήρες(εσένα ποιος είναι ο γραφικός σου χαρακτήρας;)
• η υπόθεση είναι υποθετική και υποθέτει υπόθετα και υποθετικές μαλακίες
• είναι τίγκα στην υπερβολή
• είναι σλα΄σερ, σπλάτερ, μπλέντερ, μίξερ στα 1600 ρίχτερ με γερή δόση κωμωδίας
• άμα δε βλέπεις το κωμικό στοιχείο φύγε (και πάρε και μαζί σου τον γάλλο προπονητή)
• δεν υπάρχει συνοχή στο σενάριο
• είναι χαμηλού προϋπολογισμού, κάτι σαν την ελληνική παιδεία και υγεία ένα πράμα(σκάσε ρε λαϊκάντζα του κερατά) αλλά μεγιστοποιεί σε άποψη ικανοποιητικού αποτελέσματος
• παίζει ο Ρόμπερτ Ίνγκλαντ, Τι ποιος ρε άχρηστε; ο Φρέντυ από τον εφιάλτη στο δρόμο με τις λεύκες που έκανε πόσα χρόνια να ξεμυτίσει στην οθόνη σε ρόλο έκπληξη.
• παίζει και η Τζίνα Τζέημσον ρε ρόλο έκπληξη. Και μάλιστα τέτοια έκπληξη που δεν γαμιέται, δεν πίνει δε φτύνει,χαϊδολογιέται λίγο αλλά δεν κάνει ρέτζιστερ ούτε σαν σοφτ, αλλά είναι ίσως ίσως ακόμα και καλή στο ρόλο της.

ακόμα δεν άρχισες να το ψάχνεις;

Υ.Γ. το εμπιθρι είναι από τους VICE BARONS και λέγεται THE CAPE

Το έχω δει να το κάνουν και άλλα μπλοκς πιο σοβαρά και καλά (και με μεγαλύτερη επισκεψιμότητα)... Περνάει ο καιρός χωρίς να ανέβει κάποιο ποστ, και τελικά αναβαίνει ένα ποστ που έχει λιγο απ' όλα. Σαν κι αυτό καληώρα (θάνο).

το προπροηγούμενο ήταν το weekend των φεστιβάλς. Την Παρασκευή πήγα στο SYNCΗ για να δω τους (Je l'ai, I Have Her, Την Έχω, ) Yo La Tengo τους Mondays (τους Happy Mondays; - ναι, αυτούς...) και οι πρώτοι γαμήσανε ως η υπέρτατη ultranerd -με φαρφίζα- μπάντα όλων των εποχών, χόρεψα για λίγο το loose fit, έκανα κωλοδάχτυλο στον Bez, μέχρι που μου σφύριξανε οτί χάνω τον καιρό μου και οτί το άλλο το stage έχει την καλή τη μπάντα... Τραβήχτηκα λοιπόν για το άλλο stage, όπου είδα κάτι τυπάκια με drums, μπάσο και ένα σωρό αναλογικά μπλικ-μπλίκια να κοπανάνε και να κοπανάνε και HOLY FUCK ρε φίλε ποιοι είναι αυτοί; -αυτοί είναι. -ποiοι ρε; - οι HOLY FUCK! Η συνέχεια ήταν πολύ πιο κουλ καθώς βυθίστικα σε μια άνετη καρέκλα στο αμφιθέατρο (που ρε μαλάκα εκεί που απαγορεύεται το κάπνισμα;) και είδα ιδίοις όμμασι (έτσι γράφεται;) τον Vladislav τον Delay. Έτσι είναι παιδιά, άλλος παίζει κιθάρα, άλλος γιουκαλίλι, άλλος φλουγκελχορν, ε και άλλος παίζει το Ντιλέι... είχε έκει κάτι μεταλικά πράγματα και κάτι επιφάνειες και κάτι μικρόφωνα και γκλαν και γκλον και γκλαν-αν-αν-αν-αν-αν-αν-αν... και γκλον-ον-ον-ον-ον-ον-ον-ον.... τέτοια ωραία πράγματα.

Την ίδια στιγμή η Γαλλία του μαλάκα του Ντομενέκ έτρωγε 4 από τους Ολλανδούς ποy πήραν τα αρχίδια των Ρώσων που πήραν τα τρία των Ισπανων (περάσανε και οι μέρες από τότε, but I digress)

σημειωτέον οτι στο synch είδα μέλη των meanie Geanies, Teddyboys From The Crypt, Teardrops, Frantic Five και Hipstairs. Σιξτάδες σου λέει μετά ο άλλος. Προδότες. Φασούλες Παναγιώτες.

Το Σάββατο πήγα σε άλλο φεστιβάλ, λίγο πιο κει , να κανα 400αρι χιλιομετράκια παραδίπλα, στον Πλαταμώνα (το γνωστο PLATAMOD). Εκεί έιδα την μπάντα φαινόμενο με το γλαφυρό όνομα The Gold Spiders (εμφανιζόντουσαν και πριν από 12 χρόνια ως Cardinals με άλλα μέλη).  Με Philicorda, με Dynachord ενισχυτές, με 2 μικροφωνικές κλπ κλπ παίξαν φοβερά instros και ακόμα πιο φοερά shakeάκια με τη φωνή του Monster Μπελενιώτη dude!

Την ίδια στιγμή ο zlatan o αληταράς δεν ήταν αρκετός να σταματήσει το δαίμονα Βιγια, των Ισπανών που μέτα δώσανε εκείνα τα τρία που λέγαμε στους Ρώσους που είχαν εισπράξει και εκείνα τα άλλα τα τέσσερα...

πάντα τέτοια... θαλανέγραφα και κάτι ακόμα για μπάλα άλλα ίσως αργότερα...

A btw, μόλις (12:34) μου ανακοίνωσαν οτί από Τρίτη σταματάω τη δουλειά. και χωρίς αποζημίωση. τσακ. τουλάχιστο ας το πάρει η Ισπανία.

Nai,offically me ediwksan apo to myspace xwris logo kai aitia!

Ti na kanw?

na ginw pragmatika hackeras kai na tous kotsarw th fatsa tou Nioblia mazi me to Mitso Mayrikh se nyxterino kentro ap ta 80s pou exw , se kathe mhnyma pou vgainei otan kaneis log in?

giati mou to ekanan ayto ,eidika twra pou arxiza na anevainw epikindyna?

ti kako borei na kanei enas psychiatros pou varaei monaxos tou psychadelies sto gamo tou karagiozh?

tha tous deiksw egw ti borei na kanei.....

Idees kaneis?

Το βραβευμένο σε φεστιβάλ του εξωτερικού videακι είναι για το περσινό φεστ αλλα δε γαμιέται το μέρος είναι το ίδιο οπότε ισχύει!

Ποιο SYNCH και παπάρια μάντολες, εφέτο το platamod παρουσιάζει 2 (επαν. 2) ορχήστρες από το εξωτερικό:

Την Παρασκευή 13 Ιουνίου(σήμερα δηλαδή) The Gonks από το εξωτικό Βέλγιο

Το Σάββατο 14 Ιουνίου (αύριο που παίζει η εθνική , λογικά θα ξεκινήσουνε μετά το ματς) The Gold Spiders από τη μαγευτική πρωτεύουσα του ισχυρότερου κράτους της νοτιοανατολικής Ευρώπης την ΑΘΗΝΑ και

Την Κυριακή 15 Ιουνίου το μεσημέρι εμφανίζονται οι hammond-jazz TRIANGLE από τη Thessaloniki (από μόνοι τους είναι λόγος να τραβηχτεί κανείς μέχρι εκεί) και το βράδυ μετά το Αυστρία-Γερμανία οι μάστορες του r'n'b THE FIVE ACES από τη σαγηνευτική Glaskovi

Επίσης πολλοί ντιτζε του εξωτερικού (Captain K, Freacarlos, Henry και κάτι άλλοι σουηδάραβες)

την κυριακή το απόγευμα παίζει πριβέ BBQ με τα καλύτερα κοψίδια έβερ!

Α και μην είστε κορόιδα: οι Beach Boys δεν ξέρανε μπανιο, αμα ξέρανε θα τους έλεγαν Sea Boys, (και που 'σαι Παντελή, κάντους τρεις τους γύρους και κράτα και 2 μπύρες)

(kamete klik stin eikona na deite)

Tatata...Yayaya...
Hechemos abajo la estación del tren
Hechemos abajo la estación del tren
Hechemos abajo la estación del tren
Hechemos abajo la estación del tren
Demoler, demoler, demoler, demoler
Hechemos abajo la estación del tren
Demoler, demoler la estación del tren
Demoler, demoler la estación del tren
Tatata...Yayaya...
Nos gusta volar las estaciones del tren
Demoler, demoler, demoler, demoler
Nos gusta volar las estaciones del tren
Demoler, demoler, demoler, demoler
Yeyeye... Yeyeye...
Yeyeye... Yeyeye...
Demoler, demoler, demoler, demoler
Tatata...Yayaya...

Los Saicos - Demolicion (1965)¡

Δε συνηθίζω να κάνω ποστ κοινωνικού περιεχομένου, αλλά μου έχει προξενήσει αλγεινή εντύπωση πως ο ΟΣΕ έχει διακόψει ΟΛΑ τα δρομολόγια αθήνα-θεσσαλονίκη (με επιστροφή)

(kamete klik stin eikona na deite kai sto tragoudi na akousete, kanagies)

Φίλες και φίλοι,

Eίναι σάββατο βράδυ στη ζεστή και υγρή σαν αμασκάλη, Αθήνα μας, (αγάπη μου) πρωτεύουσα του ισχυρότερου κράτους της νοτιοανατολικής ευρώπης (... και το μπύργο το λευκόοοο). Μια πόλη σε καλλιτεχνικό οργασμό. Από το μαρούσι ως το γκάζι οι καλλιτέχνες βρίσκονται σε οργασμό. Κιουρέητορς* γυρνοβολάνε δεξά κι αριστερά ανάμεσα σε έργάρες τέχνης. Το κοινό περιφέρεται αλλαλάζον ανάμεσα σε περιστρεφόμενες βούρτσες πλυντηρίων αυτοκινήτων, και γλάστρες με φοίνικες (ceci n'est pas une glastre avec le phinik). Το φιλότεχνο 30σάμθικ κοινό την παρασκευή παρακολουθεί τη μαγευτική περφόρμανς (μάστορας στο kliking kai double kliking) των Fantastikwn Hxwn, Που προηγείται της εμφανίσεως της Μαίρης και του the Boy. Την επόμενη μέρα κατηφορίζει (το κοινό που λέγαμε) στο Κ44 στο γκάζι που έχει μπαρ στο ισόγειο και αίθουσα τέχνης στο ανώγειο. Περιμένοντας να δούμε τους βαρδαλούς Love Boat Orchestra (έχω όλα τα LP και κάτι σπάνια 7" από την πρώτη περίοδο τους) είδαμε μια εκθεσάρα με εργάρες τέχνης γαμάτα φοβερά απίστευτα ευρώπη γίναμε, και μετά μπαστακωθήκαμε μέχρι που η μπάντα προλογίστηκε από ένανε κιουρέητορ και αρχίνησε να παίζει. Από κει και πέρα το βράδυ μου ήταν γαμάτο/απαίσιο

καθώς

οι μπύρες ήταν τζάμπα /ζεστές

Είδα πολλούς γνωστούς και γνώρισα και κανά δυο ακόμα /είχε παααααααααρα πολύ κόσμο και αποπνικτική ατμόσφαιρα

είδα επιτέλους τους Lav Boout Orkestra /Αργήσανε πάρα πολύ να βγουν

το σετ τους ήταν πολύ ατμοσφαιρικό / το μαγαζί ήταν γεμάτο κάφρους που μιλόουσαν συνέχεια και δεν ακούγαμε τίποτα

Η μπάντα δεν κολλάει πουθένα παίζει μπαλάντες και ποπ και πανκ και έχει μία ελαφρότητα που σαφώς προτιμάω από την υπερβολική πόζα / καλός ο χαβαλές αλλά είναι είναι επικίνδυνος γιατί μπορεί να θεωρηθεί οτι με αποτελεί άλλοθι για να καλύψει έλλειψη ταλέντου και προσπάθειας, μπορεί λεμε...

Παίξανε ντεμέκ τσιφτετέλι (επ' άπειρον, επ' άπειρον) μετα το Ότσι Τσόρνιε που εγώ προσωπικά γουστάρω /το παρατραβήξανε στο τέλος και δε μας καλέσανε σε ένα open τζαμάρισμα που θα γκρέμιζε συθέμελα το κατάστημα

Γενικά είχε χαβαλέ και περάσαμε όμορφα /προτιμάω σαφώς να βλέπω ολοκληρωμένες μπάντες, περνάω καλύτερα δε όταν αυτές κάνουν και χαβαλέ

περισσότερο LBO εδώ

περισσότερα για το Κ44, τους φανταστικούς ήχους την αρτ αθήνα και τους Μαρυ αντ τηε βου εδώ

*Κιουρέτορ: (προφέρεται curator) είναι αυτός (-η) που κουράρει τους καλλιτέχνας, αυτός (-η) που τους μαζεύει και τους κάνει έκθεση, αφίσες, ψάχνει να βρεί χώρους, χορηγούς.
Αναλογία κιουρέτορς:καλλιτεχνών στην αθήνα μας, 2:5.
μαλακία δεν είναι;

AAAAAAAAAAIIIIIIIII

AIIIIIIIIam elooun an mai beeeed

but- aiaiaiai nton plei maaaaaaaai beeeeerd

(prosoxi sto simeio 02:00...)

The Monocles - i cant win

to mp3 αυτό το παραθέτω για τον προφανέστατο λόγο .δηλαδή αυτά τα παλικάρια δεν δεχόταν με τίποτα το γεγονός να χαρακτηριστούν λούζερζ. όχι κυριέ μου με΄τίποτα. δεν φταίω εγώ που καίγομαι στο σίδερο, δεν είμαι λούζερ που όταν μενω με το αμάξι δεν σταματάει κανείς, δεν είμαι λούζερ όταν δεν πάω στο σίνιορ προμ επιδή αποικοιμήθθηκα, δεν είμαι λούζερ γιατί δεν μου κάθεται ούτε θυληκή νυχτερίδα, δεν είμαι λούζερ γιατί φορά πατομπούκαλο και έχ αλλεργική αντίδραση στους φακούς επαφής αλλά και στις φακές και στις φακίδες που έχχουν γεμίσει το πρόσωπό μου, δεν είμαι χαμένος επειδή δεν μπορώ να τρέξω , δεν είμαι χαμένος επειδή δεν μπορώ να παίξω, δεν φταίω εγώ, απλά οι μόνοκλς το λένε. δεν μπορώ να νικήσω.ΓΚΕΓΚΕ;

Rayman says: mou pire 12"...

edw plirofories kai ena mikro istoriko

http://www.bobyeazel.com/peterjohnson.htm

Έχει παίξει μεταξύ άλλων, μπάσο στο Pet Sounds, 12χορδη κιθάρα στο Freak Out του Zappa, κιθάρα στο La Bamba του Richie Valens και στο Surf City των jan + Dean, στα πρώτα του Sam Cooke, μπάσο στο Light My Fire των Doors, στο These Boots Are Made For Walking της (τραγικής, μην το ξεχνάμε αυτό) Nancy Sinatra, στο You've Lost that Loving Feeling, μπασό στο Mission:Impossible, στο Bonanza, στο Hawaii 5-0, στο M*A*S*H, στο Love Boat, σε αρκετές επιτυχίες των Monkees, σε δίσκους του David Axelrod, του Quincy Jones, για τη Motown...

μέχρι και μπάσο για τους Alvin + the Chipmunks έχει παίξει γαμωτηντρέλα μου

Και έχει και τρελλά διάσημο απόγονο που κάνει συναυλίες σε αεριωθούμενα οχήματα...

WHO IT IS MOTHERFUCKERS? (ε μην το googlaρετε, κότες)

όπως το καταλαβαίνω το πράμα, όλο αυτο που μας περιβάλλει, με την παγκοσμιοποίηση σε σούπερ ταχύτητες ανόδου του  πετρελαίου και με το ξεπούλημα του ΟΤΕ να ξαλαφρώνει τον εθνικό κουμπαρά και επίσης τον τυφώνα σε μια χώρα που δεν είχα ξανακούσει ποτέ αλλά έστειλα βοήθεια ως έλλην και τον λιακόπουλο να λέει ο καιρός γαρ εγγύς, τους νταλικιέρηδες σε απεργία και το λιντλ με άδεια ράφια (σε λίγο τελειώνουν και οι μπύρες, τότε να δεις πανικός)η ανάγκη για γκαράζ πανκ είναι άμεση για πολλούς λόγους.

• για αναπτέρωση και ανύψωση του ηθικού
• για αναπτέρωση και ανύψωση του πέους(άμα δε καβλώσεις με την πανκοφαζούρα του κομματιού, πήγαινε κατευθείαν εδώ και μην ξανάρθεις εδω πέρα
• γιατί μας λείπει η ραφαέλα , έλα πάλι έλα
• για να πάει καλά η βδομάδα που έρχεται
• για να θυμάσαι με γλαφυρότητα τη βδομάδα που φεύγει
• για να θυμούνται οι παλιοί  και να μαθαίνουν οι νεότεροι
• για να μην ξαναγίνει ακόμα ένα marie claire όπως αυτού του μήνα
• για να ξεβουλώσουν αρτηρίες και αυτιά, δεν φτάνουν μόνο οι LOS SAICOS
• bebopalula she's my baby
• suicide often crossed my mind
• δεν υπάρχει περίπτωση να το ξέρει η γκόμενά σου
• μπορείς να το παίξεις γνώστης στο γκόμενό σου
• ποιος νοιάζεται;δώσε το λινκ ρε καριόλη
• γιατί κάποιος κα΄που , κάποτε, το άκουσε και ειπε πως είναι ό,τι πιο σκληρό έχει βγάλει ποτέ η σκωτία( σε πλήρης αντίθεση με την συνήθης μαλακοτσούτσουνη ποπ που βρίθει εκεί πέρα)
• γιατί το ξαναανακάλυψα με δάκρυα στα μάτια να σκονίζεται στη δισκοθήκη μου που δεν αξίζει μια περιουσία
• γιατί είναι κομματάρα ρε μαλάκα
• γιατί αν και εντελώς άκυρο, είναι πιο επίκαιρο από ποτέ (δεν θα κάτσω να εξηγήσω το συλλογισμό μου )
• γιατί σε σηκώνει από τον καναπέ σου αλαλάζοντας ως αλόφρων νεανίας ή κορασίς αν προτιμάτε
• uber alles

το τραγουδάκι το γκαράζ το πανκ το παραθέτω από διασκευή (ου ρε ξοφτιλισμένε ανήρ) αλλά νομίζω πως ο κύριοσ Lenny Helsing και η παρέα του τιμάνε το αδικοχαμένο στη λήθη ταλέντο των  nomads  από την δεκαετία που τόσα χρόνια ταλανίζει τη μόδα και τις δια(σ)τροφικές συνήθειες πασών των ανθρώπων.Αμήν

Green Telescope-Thoughts of A Madman.mp3

υ.γ. άμα βρώ και το αυθεντικό κομμάτι σε εμπιθρί εννοείται πως θα κάνω κι άλλο ένα βαρετό ποστ τελεία και παύλα

μουλα μπερτέμου     (κάτι σαν το φέρτε μου ένα μαντολίνο αλλά πολύ μαγκιά)

Το ποσό ρεκόρ των 120.000 δολαρίων διέθεσε ο Wendl Kowalski απο την Αλμπουκερκη για να αγορασει το υπερ σπανιο ομονυμο single των Mitch and Mickey. Η αγορα εγινε μεσω ebay. Διαβαστε σχετικα εδω: www.cnn.com/news/sdf0021%&jæø%3

Με αφορμη την παραπανω ειδηση, τo starlings ον ε σλιπστριμ σας θυμιζει μερικες μονο σημαντικες ημερομηνιες της χρυσης καριερας και ζωης των Mitch and Mickey, του μεγαλυτερου μουσικου ντουετου ολων των εποχων.

-23 Aπριλιου 1941, Florence Tennessee. Γενιεται κατα λαθος ο μικρος Mitch. Ειναι το 12ο παιδι μιας μεσοαστικης εβραιο-μορμονικης οικογενιας. Η πρωτη του λεξη ηταν φολκ.

-6 Ιουλιου 1946, Davenport Ilinois. O Richard Crabbe, ιατρικος επισκεπτης και η Etheline Shagwell, ποιητρια,  φερνουν στν κοσμο τη μικρη Μickey.

-16 Οκτοβριου 1961. The Beat Cave, NY city, μια βροχερη φθινοπορινη Τεταρτη. . Στη σκηνη ο αγνωστος ακομη Μιτσ κουρδιζει τη κιθαρα του. Στο κοινο, σε μια γωνια, αναμεσα στις λιγες μελαγχολικες φιγουρες, ενα φως... Η Μικι. Μολις εχει φτασει στη Νεα Υορκη, σκαστη απο το σπιτι της και η μοιρα την εσμπρωξε στο μαγαζι για να γλιτωσει απο τη νεροποντη. Ο Μιτσ ξεκιναει να παιζει το leaves that cry, oταν το βλεματα τους ξαφνικα συναντιουντε.....Τα υπολοιπα ειναι ιστορια. Εκει, στις αντρικες τουαλετες του Beat Cave, o Mitch εκανε για πρωτη φορα ερωτα στην 15αχρονη Μικι. 

-5 Νοεμβριου 1962. Το πρωτο single τους "meet Mitch & Mickey"κυκλοφορει σε μολις 500 αντιτυπα. 

-16 Ιουνιου 1964. κυκλοφορει το αλμπουμ "One hart for two souls". Εντυποσιαζουν οι πρωτοποριακοι στιχοι και οι ραθυμες μελωδιες τους. Ο κοσμος αρχιζει να προσεχει αυτον το ντροπαλο νεαρο με τα πατομπουκαλα και τη μακρυμαλουσα καλονη με τη γλυκια φωνη και την αρπα.

-5 Νομβριου 1965. Κυκλοφορει το "enjoy your self and others". Εδραιωνεται ο χαρακτηριστικος ηχος τους και αναγνωριζονται ως το κορυφαιο ποπ/flower/φολκ ντουετο.  Αυτος ειναι ο ηχος που εμελε να οδηγησει μια γενια ολοκληρη, μια γενια που αμφισβητει, που αγαπαει. Τραγουδια οπως το "if only i was a bee" και το "rosemary and honay" ακουγοντε σε καθε πικ του κοσμου

-11 Αγουστου 1966. Οι Μ&Μ παιζουν στο Central Park μπροστα σε 20000 κοσμο. Κατα τη διαρκια του "cats and dogs and crocodiles" oι Mits και Μικι κανουν σεξ επι σκηνης σα διαμαρτηρια, χωρις ποτε να διεθκρινησουν γιατι. Ηταν η πρωτη απο τις πολλες φορες.

-22 Νοενβριου 1966. Στο Ρουαλ Αλμπερτ Χολ στο Λονδινο, ο Μιτσ για πρωτη φορα παιζει με ηλεκτρικη κιθαρα. Γιουχαρονται απο το φανατικο τους φολκ κοινο.

-3 Μαιου 1968. Οι Μ&Μ τζαμαρουν μαζι με τους Βeatles το aubergine fields for ever στο φεστιβαλ του Κοβεντρυ. Αργοτερα ο Lennon θα ομολογησει οτι οι Μ&Μ ηταν η εμπνεθση των Beatles. To Imagine μιλαει για τον ανομολογτο ερωτα του Ρινγκο προς τον Μιτσ.

-Ιουνιος 1969. Αρχιζει το περιφιμο Love trip οπου οι Μ&Μ ξεκινανε το γυρο του κοσμου με ενα μοτοτσακο (το θρυλικο tsaki). To ταξιδι τους θα διαρκεσει 2 χρονια. Θα περασουν απο 45 χωρες και θα ασπαστουν τον βουδισμο, τον ταοισμο, τον αθεισμο, τον παγανισμο και τον πριαπισμο.

-29 Ιανουαριου 1969. Ο Μιτσ συλαμβανεται με τη κατηγορια κατοχης πορνογραφικου υλικου με ηληκιομενες. Αρχιζει οι πολυκροτη δικη. Εμφανιζεται στο δικαστηριο ντυμενος κλοουν και εκφωνει τον περιφιμο λογο του "fiery heart speech". Oπαδοι του που εχουν μαζευτει εξω απο το δικαστηριο εισβαλουν και τον αποθεωνουν.

-30 Οκτοβριου 1972. Οι Μιτσ στεφεται sir και η Μικι λαιδη απο τη βασσιλισα Ελισαβετ.

-15 Μαιου 1977. Οι Μ&Μ κυκλοφωρουν τον τελευταιο δισκο τους σαν ντουετο, το "deamons and freaks". Ενας καθαρα αληγορηκος δισκος, που πολοι χαρακτηρισαν προαγγελο της ντισκο, οπου οι Μ&Μ μας ελεγαν, με τον δικο τους μοναδικο τροπο αντιο.

-30 Αυγουστου 1980. Μεσα σε ενα κλιμα δυσπιστιας, οι Μ&Μ ανακοινωνουν στη τηλεωραση οτι χωριζουν.... Η Μικι ειναι βουρκομενη. Ο Μιτσ παιζει στη φυσαρμονικα ενα παλιο μελαγχολικο σκοπο. Τελος..

Η Μικι μετακομιζει στην Ινδια οπου αργοτερα θα παντρευτει την πριγιπα Vikram Puhnjani  και θα αποκτησουν μαζι 14 παιδια. Ο Μιτσ κυκλοφορει δυο πρωσοπικους δισκους. Ειναι εμφανη τα σημαδια καταθληψης. Αργοτερα θα αποσυρθει στη φαρμα του στο Τενεση οπου και θα παντρευτει την εξαδερφη του.

25 Φεβρουαριου 1988. O Mits Cohen βρισκει τραγικο θανατο, Πνιγεται στον εμετο του Lionel Ritche. Κηδευεται στη γενετηρα του σε μια πολυ κλειστη κηδεια. Η Μικι ηταν εκει, σε μια γωνια, οπως στην αρχη....

ΑΝΤΙΟ Μιτσ. We miss you. Starlings on a Slipstream Τeam

 
My mother was the cold North wind,
My daddy was the son, of a railroad man from west of hell,
Where the trains don’t even run

Never heard the whistle of a lonesome freight,
Or the singing of it’s driving wheel,
No I, never did not wanderin’
Never did no wanderin’
Never did no wanderin’ after all

They say they highway’s just one big road,
And it goes from here to there,
And they say you carry a heavy load,
When you’re rolling down the line somewhere

Never seen the dance of the telephone poles,
As they go whizzin’ by,
Never did no wanderin’
Never did no wanderin’
Never did no wanderin’ after all

To τραγουδι που τραγουδησαν οι Folksmen στην κηδια του.....

Διάβαζα προχθές το mic.gr το καλύτερο ελληνόφωνο μουσικό site εδώ και χρόνια, και θαύμαζα την πολύ ωραία ιδέα τους να κάνουν μουσικό αφιέρωμα σε κάθε χώρα που συμμετέχει στην ποδοσφαιρική "δεν μπορώ να περιμένω" γιορτή EURO 2008. Για κάποιο αδιευκρίνηστο λόγο, από ένα σημείο και μετά το αφιέρωμα περιέλαβε και χώρες με εντελώς ανυπόλυπτες εθνικές ομάδες που δε συμμετέχουν καν στο EURO (Ισλανδία, Αγγλία)στερώντας από το αναγνωστικό κοινό την ευκαιρία να μάθει κάποια πράγματα για ενδιφέρουσες μουσικές σκηνές από μερικές χώρες όπως πχ η Σουηδία. Το αντιπαρέρχομαι. Πίσω στα δικά μας.

Με το σημερινό ποστ ξεκινάει το μεγάλο αφιέρωμα στη μουσική σκηνή των χωρών που συμμετέχουν στο 6 νέησιονς καπ (τέως 5 νέησιονς) ήτοι Αγγλία, Γαλλία, Σκωτία, Ουαλλία, Ιρλανδία, Ιταλία.

Μέρος 1ο: ΠΕΡΟY

Τη δεκαετία του 60 η λατινική αμερική γνώρισε μία πρόσκαιρη οικονομική άνθηση, και όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, εμφανίστηκαν και αρκετές αξιόλογες ροκ μπάντες. Οι τεράστιοι Los Saicos κατά τα φαiνόμενα, μετά την ανεξήγητα τεράστια επιτυχία τους στη χώρα αυτή, επηρέασαν και ολόκληρη τη ροκ σκηνή μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 70. Φωνητικά βγαλμένα από το φλεγόμενο βόθρο, κιθαριές με ξυράφια, καρφιά και τύμπανα μέσα από τη σπηλιά, η μπάντα αυτή τραγουδάει για νεκρούς γάτους που κυριεύουν την πόλη, για σιδηροδρομικούς σταθμούς που κατεδαφίζονται και σε αφήνει μαλάκα. περισσότερα εδώ

Η άλλη μπάντα που ξέρω και με συνδέουν ιδιαίτεροι συναισθηματικοί δεσμοί είναι οι Los Shain's, μόνο και μόνο για τη διασκευή τους στο she's not there (ella no esta alli) των zombies (άκου 'κει zombies... τουλάχιστον οι los saicos μουσικά ανταποκρίνονται στο όνομα τους...)

(εδώ κανονικα έπρεπε να γράφει για τους Los Yorks ή τους Jaguares ή τους Hang Tens ή τους Silvertons, αλλά δεν τις ξερω καθόλου αυτές τις μπάντες και θα πρέπει να με συμπληρώσει κάποιος άλλος)

Δείτε ένα γαμάτο αφιέρωμα τηλεοπτικό που φτάνει μέχρι και τους Traffic Sound, στα Περουβιανέζικα φυσικά (θε θε θε θε θε προτοπανκ σκόρτσιο)

Μέχρι εδώ όλοι εσείς οι φοβεροί diggers αναγνώστηδες λίγο πολύ τα ξέρετε, φάτε όμως ένα reunion Los Shain's και αναλογιστήτε (πως γράφεται;) τι παίζουν σήμερα οι Idols και ο "it's not mine I tell you" Πασχάλης...

Δείτε επίσης εδώ τον Saico Erwin Flores να ξεσκίζει το Demolicion 40 χρονιά μετά την τελευταία φορά, παρέα με τους Manganzoides...

Α, μην έιστε μαλάκες, και ψάξτε το τεύχος του Lost in Tyme , του Περικλή ντε, που έχει εκτενές και φυσικά πολύ πιο έγκυρο αφιέρωμα στο 60'ς Περού γραμμένο από μέλος των φοβερών Manganzoides

Όσο για τη σύγχρονη ροκ σκηνή του Περού ένα πολύ καλό site εδώ, όπου μπορείτε να δείτε τι στάτους έχουν μπάντες όπως οι manganzoides και οι turbopotamus και να θέλετε συγκρίνετε με τις ελληνικές...

Στο επόμενο: OHE: the soundtrack

Μιας και το μπλογκ έχει βαλτώσει όσο δε γίνεται άλλο, σκέφτηκα να μας υπενθυμίσω μια ωραία ιστοριούλα που συνδυάζει αβάδιστα, ακόπα, αγόγγυστα το ψυχεδελικό ρόκ με τον αθλητισμό και την πολιτική ιστοριά του 20ου αιώνος, και που τη θυμήθηκα σχολιάζοντας την εμφάνιση του Al Bundy με tie-dye μπλουζάκι στο επεισόδιo "Requiem for a Chevyweight".

Το λοιπόν,πίσω στα 1996 την εποχή του Σαρούνας Μαρτσουλειώνεις, τότε που όλοι βλέπαμε basket και η Ελλάδα σάρωνε τους Ολυμπιακούς με καθαρά ολυμπιακά μετάλλια, τότε που κάναμε 2 live το μήνα στη Θεσσαλονίκη, τότε που έπαιζε φαρφίζα ο Σάκης, και παλεύαμε για το πτυχίο, οι θρυλικοί Grateful Dead αποφάσισαν να ενισχύσουν το Λιθουανικό λαό (ναι) σχεδιάζοντας και δωρίζοντας ψυχεδελλιστικά μπλουζάκια στην Εθνική Ομάδα Μπάσκετ της χώρας αυτής. Το πως και γιατί έγινε αυτή η κουλαμάρα εξηγείται εν μέρει εδώ

Εγώ τώρα σας καλώ να σκεφτέιτε κάτι αντίστοιχο στις μέρες μας

πχ Οι ONIRAMA αποφασίζουν να σχεδιάσουν και να δωρίσουν τα σκουφάκια της Εθνικής Πόλο του Μαυροβουνίου....

οι ............... αποφασίζουν να σχεδιάσουν και να δωρίσουν τ.......... της Εθνικής ............. τ.. ................ .

Καλησπέρα σας. Αφορμή για το παρόν ποστ είναι το live της Χολυ της Γκολάιτλυ, αλλά έχει και Possessed By Paul James και Black Lips. Ξεκινήσαμε λοιπόν για Αχαρνών με Χέυδεν έχοντας σκάσει και 25 αφρό, όλα ωραία όλα καλά, ωραίο το κλαμπ, αδιάφορη η τζέσικα μπελ που ξεκίνησε τη βραδιά, αλλά είχα την ευκαιρία να πω δυο λογάκια με τον Παντελή από το lost in Tyme (RIP). Και πέρασε η ώρα, ώσπου εμφανίστηκε και η ανεκδιήγητη τσούπρα μας επι σκηνής πλαισιωμένη από τους Brokeoffs. Το συγκρότημα των brokeoffs αποτελείται από:

Το δεξί πόδι του ανεκδιήγητου Lawyer Dave

Το αριστερό πόδι του Lawyer Dave

το στόμα του

και τα χέρια του...

Γαμάτα περάσαμε, εκτός από τα 25 Corbo, και τον καημένο που έκραζε there is an end there is an end, Και όση ώρα δεν έκραζε μιλούσε τόσο δυνατά που δεν ακούγαμε τίποτα. Σπουδαίος τύπος.

Αnyway διαβάστε καλύτερα την ανεκδιήγητη κριτική από το mic.gr, τα λέει καλύτερα.

Συνεχίζουμε με ειδήσεις από το εξωτερικό. Το παρόν πόστ έχει σκοπό λοιπόν να σας παρουσιάσει το άξιο τέκνο της Amish Κοινότητας από τους βάλτους της Floridas, κύριο Konrad Wert, άκα Possessed By Paul James, ο οποίος είναι αυτό που λέμε ουανμανμπαντ (σαν τους μπροκοφς δηλαδής). Ο ανεκδιήγητος αυτός τυπάκoς βαράει αλύπητα με βιολιά, κιθάρες φυσαρμόνικες, κλαμπατσίμπανα και λοιπά, με απαράμιλλο στυλ και με την απαραίτητη δόση υψηλής ποπ αξίας που είναι εμφανής ιδιαίτερα στις βαλτώδεις γεμάτες κουνούπια και κοτόπουλο ψητό, μπαλάντες του.

Η ελβετική Voodoo Rhythm έχει ενδιαφερθεί αρκετά και πως δεν θα μπορούσε άλλωστε, αν αναλογιστούμε οτί τσιφ της ετιαρίας είναι ο ανεκδιήγητος Reverend Beat Man! Επίσης κυκλοφορεί και ροκυμαντέρ με την πάρτη του, που λογικά γαμάει. Και άμα το ψάξετε και λίγο παραπάνω, ζώα, θα δείτε και ένα ωραίο ουανμανμπαντ φέστιβαλ που γίνεται κάθε χρόνο στη Βέρνη.

το λοιπόν, περισσότερο Possessed By Paul James ακούστε εδώ κι διαβάστε εδώ

Πίσω στα δικά μας. Την περασμένη πέμπτη επαίξαν οι Black Lips. Με 25 ευρώ. Ανεκδιήγητοι. Έτσι παίζεται το ροκενρόλ σήμερα. απλά. περισότερα από το mic, to mixtape αλλά και το avopolis ,του οποίου η συμπαθέστατη πλην άβγαλτη φλωρορεπόρτερ είχε την ευγενή καλοσύνη να πληροφορήσει το αναγνωστικό κοινό της πως πέρασα εγώ(moi meme) στη συναυλία. Ιδού:

"Όλα αυτά τα στοιχεία ξεσήκωσαν το κοινό, που χοροπήδαγε αλλόφρον και φώναζε. Μες στον πανικό φυσικά υπήρχε και ο απαραίτητος ανεκδιήγητος τύπος ο οποίος, μετά το πρώτο κομμάτι, φώναξε στην μπάντα “go home” και τους πέταγε συνέχεια μπουκάλια και ποτήρια. Δεν ήταν βέβαια ο μόνος, καθώς δεκάδες ποτήρια με μπύρα και νερό εκσφενδονίστηκαν στη σκηνή. Ευκαιρία ο καθένας να δείξει ότι είναι rock ‘n’ roll… Οι Black Lips, όμως, ως γνήσιοι rock τύποι, τους έγραφαν κανονικά και συνέχιζαν - μη σας πω ότι γούσταραν και λίγο με αυτές τις αντιδράσεις."

μη σας πω, όμως, έτσι; Ε, δεν το λέω.

Μια ευκαιρία μου παρουσιάστηκε και μένα να δείξω πως είμαι rockandroll να την αφήσω να πάει χαμένη; Αμαρτία τω Lou Reed ρε παιδιά...

Dengue fever (IPA: /ˈdɛŋgeɪ/) and dengue hemorrhagic fever (DHF) are acute febrile diseases, found in the tropics and Africa, with a geographical spread similar to malaria.^[1]

Έχουν περάσει 4 χρονάκια από τότε που ο Seb μου πάσαρε ένα cd του που έγραφε με μαρκαδόρο Cambodian Garage -Τι είναι αυτό ρε μαλάκα;-Άκου και θα καταλάβειςΑπό τότε, όποτε θέλω να κάνω τον έξυπνο οποτε παίζω ντιτζέ πετάω το 3 από το εν λόγω cd και everybody goes "τι ειναι αυτο ρε μαλάκα;", μέχρι που μια μερα σκάει ο ρόκαβλον (ή ο κρίξτυσιξ ήντανε;) με βινυλιάκι Cambodian Rock. Μας γάμησες. Οι Καμποτζανοί βαράνε μια χαρά, μου είναι αδιευκρίνηστο αν οι παραγωγές είναι τοπικές ή αν πρόκειται για μετανάστες στην καλιφόρνια αλλά οτι κι αν έχω ακούσει απο τη συγκεκριμένη χώρα βαραέι.

Στο προκείμενο: Οι Dengue Fever παίζουν κανμπόντιαν ποπ, έχουν και φοβερή καμπόντιαν σαντέζ, helium voice (Πως να τα πω ελληνικά) με πάθος, όραμα και πίστη για τη νίκη (ε;). Κάποιος μου είπε οτι δε λένε σα μπάντα (τίποτα δε λέει πραγματικά αν δεν το έχεις ανακαλύψει μόνος σου) αλλά το λάιβ τους είναι αξιοπρεπέστατο και να μην το χάσω (παίζουν την ίδια μέρα που παίζουν οι comets on fire και οι Haxixins στο Αν, δηλαδή του Αγίου Πούτσου ανήμερα και δεν ξέρω τι θα πρωτοκάνω εκείνη τη μέρα τόσα που μαζεύτηκαν).

Το δισκάκι των Dengue Fever μόλις κυκλοφόρησε και έχει μερικές πολύ δυνατές στιγμές και λειτουργεί ως σωσίβιο ειδικά σε όσους έχουν ακούσει τοσο πολύ 60s καραμούζα, r'n'b, που έχουν σιχαθεί τη ζωή τους, το έχουν γυρίσει στα ηλεκτρονικά για λίγο μέχρι να καταλάβουν οτί κι εκεί τα πράγματα είναι πιο στάσιμα και από βάλτο, ενώ επιλέγουν να χαλαρώσουν ακούγωντας αφρικάνικα κλαμπατσίμπανα και χάλκινες μπάντες από τα Βαλκάνια μέχρι τη Νέα Ορλεάνη.Αν έπεσε κι εσάς στο μάτι σας η είδηση οτί 42 άτομα πέθαναν στο rio de janeiro due to dengue fever, μην τρομάξετε και δεν τους τσεκάρετε...

Ο κιθαριστας των Liarbirds

Hey 

Θελω να σας πω για τους Liarbirds...

Ψες πηγα στο After Dark μαζι με τον Rayman για να τους τσεκαρω. Τους ειχε παρει το ματι μου πριν κατι μηνες οταν παιζαν σαπορτ στη μεγαλυτερη underground μπαντα ever ρε ignorant motherfuckers τους RED CRAYOLA η ΚRΑΥΟLA για τους οποιους το μπλογκ μας, και μονο,  εδω και εδω.

Με λιγα λογια: Σπουδαιο μουσικο σχημα (σικ). Παικτικως και αισθητικως και μελωδικως. Επιτελους κατι πραγματικα καλογουστο, το οποιο καλο γουστο η το εχεις η δε το εχεις, και αν δε το εχεις νομιζεις οτι εισαι νεουορκεζος νεομπιτνικ (αλλα εισαι απο τα Κατω Σεκλανα) και παιζεις βαρετο ξενο ελληνικο ροκ (οπως η επομενη μπαντα) . Φατσικως ειναι νερντς, ως οφειλουν αλωστε, εκτος του κιθαριστα που δεν ειναι αλλος απο τον γνωστο και μη εξαιρεταιο κ. Nigel Tufnel, πρωην Spinal Tap. Τα παιδια εχουν τα σωστα ακουσματα, οτι κι αν συμαινει αυτο. Οσο πιο κοντα στον Malkmus and the Jicks μπορει να φτασει μια ελληνικη μπαντα αν και φανταζομαι οτι το τους εχουν ξαναπει αυτο, η θα επρεπε.

Το πανελ τουτου εδω του πλονκ, μια μποεμ κολεκτιβα θα ελεγα, μια μουσικα πεφωτισμενη σνομπ ομαδα με μικροσκοπικα πεη, που τοσο αυστηρα κριτικαρει οτιδηποτε δεν ανταποκρινεται στα πραγματικα πολυ υψηλα αισθητικα μουσικα στανταρ της, ζυμωμενα και καθορισμενα απο χρόνια ερωτικη σχεση με τα 60ς, τις πρασινες μοτοσυκλετες και τα μοτοσακο, τα μεγαλα βυζια, το 4 4 2, και που τοσο σιχαινεται οτιδηποτε εντεχνο, που γουσταρει πανκ και βια στα γηπεδα απο τη τηλεοραση, το οποιο λατρευει τον Τζιν Χακμαν, τον Μπεν Γκαζαρα, τον Γκρεγκ τον Γουιλτζερ και φυσικα τον μεγαλο Εντι Λοσον, το οποιο ομοφωνα ψηφιζει τον Αη Γιαννη Πηλιου ως το καλυτερο μερος σε ολη την οικουμενη για φραπεδακι μετριο χωρις, και οτι το Circles in The Sand -Belinda Carlisle εχει το 13ο καλυτερο ψυχεδελικο tzaz thrash τελειωμα ολων των εποχων συμφωνησε οτι προκειται για τη καλυτερη ελληνικη μπαντα τουτων των μουσικα χαλεπων καιρων που ζουμε, καθως και την ογδοη καλυτερη ever μετα τους πρωημους last drive, τους purple overdose, τους Rubbers, τους εμετος απο τη λιβαδια, τους Καφριλιον, τους Villa 21, τη παλαι ποτε κραταια Νικη Βολου και ισοβαθμουν με τους 2 by Bukowsky. Ειναι ποπ? ειναι ροκ? ειναι βοας ειναι κροταλιας, δεν εχει και μεγαλη σημασια. Σιγουρα με 60ς μουσικες καταβολες καταλαβαινεις αμεσως οτι ειναι μια μπαντα που αγαπαει τους Love (R.I.P dude), και αυτο μπορουν και περναν στον ηχο τους. Οκ σα μαλακιστιρι μουσικοκριτικος ακουγομαι..Δεν ειμαι. Τσεκ δεμ αουτ: The Liarbirds

ΥΓ. Καποιος χριστιανος ας τους βγαλει ενα δισκο. Ας ειναι και βουδιστης

Στο επομενο ποστ: The Folksmen vs The New Main Street Singers. Who is the real deal? Who reeeeally never did no wondering?

Επισης: Μεγαλη ερευνα: χεσιμο στο αφρολουτρο - υπερ και κατα.

η ερώτηση μου λοιπόν για αυτή τη φορά είναι απλή:ποιο το νόημα;απο που κλάνει η μύγα;μασάει η κατσίκα ταραμά;τρεις το λάδι τρεις το ξύδι, πόσο το λαδόξυδο;

επίσης αλλάζοντας νότα(πσσσσσσσ), έχω να σας πω τα εξής:την περασμένη εβδομάς καναδός συνελήφθη στο ντουμπάϊ γιατί στο αεροδρόμιο το sophisticated σύστημα που έχουν για να εντοπίζουν τα ναρκωτικά εντόπισε σπόρια παπαρούνας στο πουκάμισσό του που ειχαν πέσει από το ψωμάκι που είχε φάει με παπαρουνόσπορο και τυ ρίξαν τρία χρόνια φυλάκα του ανθρώπου.Καλά μου λέει η μάνα μου να τινάζομαι καλά αμέσωςμετά το φαϊ.

επίσης το ξέρατε οτί το πιο κοινό μεσαίο όνομα σε κατά συρροή δολοφονους τα τελευταί χρόνια είναι wayne? (στην ελλάδα είναι σίφης)

γεια σας και να περνάτε καλά.εγώ αν όλα πάνε καλά πάω σόνιξ και σας γράφω .....

Ακολουθούν ιντερνετικά reviews για έναν από τους καλύτερους ελληνικούς γκαράζ δίσκους από καταβολής ανθρώπινου πολιτισμού, Αθηνόραμα, ATHENS VOICE, MiC, Avopolis, ένας Ισπανoς ορκισμένος fan και άλλοι, όλοι είχαν από έναν καλό λόγο να πουν:

"Γκαραζοψυχεδέλεια κι άγιος ο θεός της φαρφίζας και των ξεροκέφαλων ριφ", Aρ. Ζήλος, Αθηνόραμα

"Οι Frantic Five το κάνουν όπως ακριβώς πρέπει", Μάκης Μηλάτος, ATHENS VOICE

"[οι Frantic Five] καταφέρνουν να εκτείνουν τη -προ πολλού ληγμένη- διάρκεια ζωής του ιδιώματος που ακολουθούν", Γιάννης Παπαϊωάννου, MiC.gr

"Ενώ το ομώνυμο On The Move , είναι ένας μικρός rockabilly ύμνος", Θοδωρής Κανελλόπουλος, Avopolis.gr

"Uno de los mejores discos del 2007!
Altamente recomendado!!!" Jolete Macana, ipunkrock.com

"Μέτρια πράγματα θα βρεις εδώ μέσα και μερικές καλές στιγμές, αλλά λίγες" Γεωργία Λαιμού (ξέρουμε που μένεις...), e-go.gr

"Αλήθεια αφού είναι τέσσερις, γιατί ονομάζονται Frantic Five;" (για να ρωτάει ο) Κώστας Σακκαλής (από το ο θεός να το κάνει) rocking.gr

"το πάθος και η ένταση είναι διάχυτα στα 30 λεπτά του cd", Παύλος Ζέρβας, Musiccorner.gr (φιλαρακί εχεις 20 λεπτά να συμπληρώσω να πάρω κουλούρι;)

αναλυτικά τα ριβιούζ παρακάτω...

THE FRANTIC FIVE

ON THE MOVE
Γκαραζοψυχεδέλεια κι άγιος ο θεός της φαρφίζας και των ξεροκέφαλων ριφ - βήμα δεν κάνανε απ' το '04 («α» 244)! Κι όμως, παίζουν καλύτερα... Καιρός πια να ορίσουν αυτοί το κοινό τους, όχι το αντίστροφο. (On Stage) **½"

Αργύρης Ζήλος, Αθηνόραμα

_______________________________________________________________

THE FRANTIC FIVE
- On the Move (On Stage) ***
Όταν τα “nuggets” θα δραπετεύουν, πάντα θα γίνεται πάρτι. Oι Frantic Five κατέχουν καλά το μύθο του ήχου που εκπροσωπούν και κάνουν ό,τι πρέπει για να είναι συνεπείς με όλα τα στάνταρ του είδους, χωρίς όμως να γίνονται κλισέ. Aισθητική mono και χορταστικές «φαρφίσες» με στερεοφωνικό ήχο. Oι Frantic Five το κάνουν ακριβώς όπως πρέπει.

Μάκης Μηλάτος, ATHENS VOICE

_______________________________________________________________

The Frantic V On the move (On Stage) Ελληνικά
	1. The Brood 2. Treat Me Kind 3. Why She'd Ever Leave? 4. I Can't Wait Till Friday Comes 5. How Can We Go On? 6. So Sad 7. On The Move 8. Live In Hell 9. You Made Me Cry 10. Away From Your Lies 11. I Got A Girl 12. Don't Tread On Me
Πρωτοστάτες της εντόπιας garage rock αναβίωσης οι Frantic Five, αλλά και σημαντικότεροι ομολογητές της, σεσημασμένοι κατά τ' άλλα και κατά συρροή διασαλευτές της τάξης από σκηνής στα live τους απανταχού στην επικράτεια, διαπλεκόμενοι με τους υπόλοιπους ανά την Ευρώπη αποστόλους της garage ορθοδοξίας μέσα απ' τις περιοδείες και τις διάφορες κυκλοφορίες τους στο εξωτερικό, συνεχίζουν ανεπηρέαστοι σχεδόν δεκαπέντε χρόνια τώρα να υπηρετούν πιστά τις ιδρυτικές αξίες του πεισματάρικου αυτού ιδιώματος, σαν να μην πέρασε μια μέρα απ' τα '60's. Γνωρίζουμε λοιπόν να τους εμπιστευόμαστε για καθαρό r'n'r, του είδους που "απευθύνεται στο σώμα απ' το λαιμό και κάτω" κι αυτό περιμένουμε να συναντήσουμε κι εδώ, μαζί φυσικά με τους Sonics, τους Fuzztones, Cynics, Chesterfield Kings κι όλη την υπόλοιπη εκλεκτή κοινωνία των Nuggets, στη δεύτερη μόλις ολοκληρωμένη δουλειά τους (μεσολάβησε το περισυνό live album στο βρετανικό label Inka) και, φυσικά, το 'On The Move' δεν μας απογοητεύει. Μειωμένοι κατά έναν οι Frantic Five μετά την αποχώρηση του frontman (οι υπόλοιποι μοιράζονται ισόποσα περίπου το μικρόφωνο), υποδέχονται με surf-garage και b-movie χιούμορ ('The Brood'), για να στήσουν πιο κάτω το κλασικό και διαχρονικό fuzz-garage party τους ('You Made Me Cry', το απολαυστικό 'Why She'd Ever Leave?' ή το ομότιτλο instrumental) με την κιθάρα του Captain K και τη farfisa-έμβλημα του Dr Organ πρωταγωνιστές παντού σε εξαιρετική διάθεση, ανεβάζοντας κι άλλο τις στροφές μέσα απ' τα πατροπαράδοτα ουρλιαχτά του δυνατού αλλά απροσδόκητα μελωδικού 'Live In Hell' και, βέβαια, τον εκρηκτικό ρυθμό του 'I Got A Girl' που παρασέρνει χωρίς προσπάθεια. Ανάμεσα στη θετική retro-garage ενέργεια και τα κινητικά riffs, οι frantic boys μπορούν ακόμη να χωρέσουν αρκετή '60's ψυχεδέλεια, κάποιους -μακρινούς- απόηχους folk ('So Sad') ή r&b ('Away From Your Lies'), την υποχρεωτική σχεδόν ιστορική αναφορά με το 'Don't Tread On Me' των -άγνωστων σ' εμάς- Kit & The Outlaws, αλλά και μερικές στιγμές εξαιρετικής ψυχεδελικής mid-tempo μελωδίας ('Treat Me Kind', 'How Can We Go On?'), κορυφαίες μάλλον εδώ που δείχνουν να τους "πηγαίνουν" εξίσου καλά, ιδιαίτερα η ταξιδιάρικη moody διάθεση του δεύτερου που απαντά ίσως και στο ερώτημα που θέτει, καθώς φαίνεται πως οι (εν)αλλαγές στα φωνητικά τούς έχουν μάλλον ωφελήσει. Φανερά βελτιωμένοι λοιπόν, οι Frantic Five δικαιώνουν εδώ το πρώτο συνθετικό του ονόματός τους (το δεύτερο είναι πλέον ανακριβές όπως προαναφέραμε) και καταφέρνουν να εκτείνουν την -προ πολλού ληγμένη- διάρκεια ζωής του ιδιώματος που υπηρετούν, όχι όμως και τα -περιορισμένα οπωσδήποτε- όριά του, καθώς παραμένουν μέσα σ' αυτά με θρησκευτική σχεδόν ευλάβεια, κάνοντας το 'On The Move', παρά τη σχετικά σύντομη διάρκειά του, ν' ακούγεται μετά τη μέση σαν απαρίθμηση όλων των απαραίτητων σημείων αναφοράς. Συνολικά όμως, προσφέρουν ζωντανό r'n'r και αρκετό fun, απαραίτητα μάλλον στην εποχή που το rock έχει πάρει και πάλι στα σοβαρά την αποστολή του να εξιλεώσει την κοινωνία και να σώσει τον πλανήτη.
Γιάννης Παπαϊωάννου, MiC.gr
7

_________________________________________________________________

On The Move Frantic Five
		Εταιρία: On Stage (12/2007)
		Είδος: Pop, Rock
		Κείμενο: Θοδωρής Κανελλόπουλος
Οι Frantic Five υπάρχουν από το 1994 και, στα 15 χρόνια ενεργής παρουσίας τους στα μουσικά δρώμενα, έχουν πλήθος live εμφανίσεων και κυκλοφοριών στο ενεργητικό τους - ως επί το πλείστον 7ιντσα ΕPs. To On The Move αποτελεί τη δεύτερη δισκογραφική τους απόπειρα και σ’ αυτό το album παρουσιάζονται βελτιωμένοι σε όλα τα σημεία, με κυρίαρχο σημείο αυτό των συνθέσεων. Δώδεκα αυθεντικές garage rock ‘n’ roll συνθέσεις με επιρροές που ξεκινούν (και ίσως σταματάνε) στη χρυσή γενιά των nuggets στα sixties - βλέπε Seeds, Sonics και Castaways - φτάνοντας μέχρι τους μεταγενέστερους Fuzztones και Fleshtones περιέχει το On The Move. H farfisa και οι «φαζαριστές» κιθάρες δίνουν το ανάλογο feel-good αίσθημα στο album, το οποίο γκρουβάρει σχεδόν σε όλο το εύρος του. Ένα άλλο στοιχείο που παίζει σημαντικό ρόλο σ’ αυτό, είναι η ανεπιτήδευτη παραγωγή, η οποία ενδεχομένως να ξενίσει κάποιους λόγω της απλότητας της. Αυτή είναι, όμως, που προσδίδει μεγαλύτερη αυθεντικότητα στη δουλειά, κάνοντάς τη να ακούγεται όπως ακουγόντουσαν οι μπάντες τότε, τη δεκαετία του 1960. To On The Move ξεκινά με το ρετρό, οργανικό, “The Drood”, όπου ξεχωρίζει η farfisa από την πρώτη στιγμή. Άλλα τραγούδια τα οποία ξεχωρίζουν και δεν σου βγαίνουν από το μυαλό, είναι τα fuzz anthems “Why She’d Ever Leave?” και “Live In Hell”. To “So Sad” πάλι κινείται ανάμεσα στα όρια του psych και γενικά του billy, ενώ το ομώνυμο “On The Move” είναι ένας μικρός rockabilly ύμνος. Πιο εθιστικό, προσωπικά, θεωρώ το χορευτικότατο “I Got A Girl”, όπου οι Frantic Five δείχνουν πραγματικά τον καλύτερο τους εαυτό. Το album κλείνει με μια διασκευή που έχουν κάνει, όπως διάβασα, στο κομμάτι “Don’t Tread On Me” των Kit & The Outlaws. Δεν έχω ακούσει την πρώτη εκτέλεση, αλλά αυτό που κάνουν σ’ αυτό το κομμάτι οι Frantic Five, είναι τρομερό. Βρώμικο και sexy όσο ακριβώς χρειάζεται, κλείνουν το album με τον εντυπωσιακότερο τρόπο. Καιρός είναι να γίνει μεγαλύτερος ντόρος και χαμός για τους Frantic Five. Τουλάχιστον, όποτε κάνουν live, ο κόσμος περνάει καλά και οι ίδιοι το ευχαριστιούνται περισσότερο από τον καθένα. Garage Revival, thumbs up!

Θοδωρής Κανελλόπουλος, Avopolis.gr

________________________________________________________

Grupo: THE FRANTIC FIVE
Nacionalidad: Grecia
Tνtulo del disco: On the move
Formato: Cd
Sello: On Stage Records
Aρo: 2007
Referencia: OSR019
Publicado: 21/02/2008 Contiene 12 canciones.
Comienzan con un guiρo a una de las pelis mαs significativas de los aρos 50's. "the brood". El farfisa es sometido a una injuria de tormentos! Tras ιsta, una autιntica gozada sσnica llamada "Treat me kind", pero ojo, es con la que viene a continuaciσn; "Why she'd ever leave?" con la que tocan el cielo! La mezcla de guitarras con farfisa es en este corte ESPECTACULAR!! Ahora arremeten con "I can't wait till fridays comes" donde enquistan un sonido mαs depurado. Mαs clαsico! Turno ahora para acercarnos a sendas mαs sixties con "How can we go on?", donde bajan la velocidad, aunque no la intensidad, y para eso tienen el fuzz marcando el paso! Con otro grinch demoledor de Fuzz dan vida a "So sad". La canciσn perfecta para los dνas de odio y llantos de lαgrimas negras!. Una espiral gorgσnica de fuzz y farfisa crean una atmσsfera retro-sαucica con un temazo instro; "On the move",que es el que da nombre al αlbum! Impresionante! Tras un paso por el infierno con "Live in hell" nos topamos con un magma sσnico cargado de garage y r'n'blues! Su nombre; "You made me cry". Una mezcla conjuntiva de Wylde Mammoths con los Sick Rose mαs cruentos! Un cocktail demoledor. Una de las preferidas del disco es "Away from Your lies". Segϊn el tνtulo de las cancioens es un disco de penas, llantos y mentiras... pero con esta canciσn puedes gozar 100 vidas! El Farfisa se desata con "I got a girl". Es la canciσn que incluirνa en un hipotιtico Fuzz Face 10! Sin dudarlo! Lo tiene todo para que le guste a todo Satαn! Con una versiσn alucinante del "Don't tread on me" dan por finalizado este disco. Uno de lso mejores discos del 2007!
Altamente recomendado!!!

Jolete Macana, ipunrock.com

___________________________________________________________

The Frantic Five: On the move (On Stage)

15:02 10/2

Ένας δίσκος λίγες λέξεις
Δισκάκι που ξεκινάει δυναμικά (με το gung ?ho The Brood) και με άποψη (ωραίος ρολαριστός και γεμάτος ήχος στα 2 πρώτα tracks), συνεχίζει με πολύ noise που δεν καταφέρνει να συνευρεθεί με τον υπόλοιπο ήχο, ο οποίος στο δελτίο τύπου ορίζεται ως «ρετρό» neo-garage?!?
Συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη, οι Frantic Five, βρίσκονται ήδη στο δεύτερο άλμπουμ τους, αλλά προσωπικά δεν κατάφεραν να με κάνουν να τους ακούσω με ενδιαφέρον. Κοινώς δεν με ‘κράτησαν’ μέχρι το τέλος.
Ούτε με έκαναν να θέλω να χορέψω με το «I got a girl» αλλά μου θύμισαν και πολύ καλά έκαναν το εξαίσιο «Don’t Treαd on me» των Kit & the Outlaws.
Μέτρια πράγματα θα βρεις εδώ μέσα και μερικές καλές στιγμές, αλλά λίγες.

Στιχάκια...
«Treat me kind when you’re around
Treat me fine I’ m feeling upside down»
[Το κορίτσι του την έκανε μια νύχτα και τον άφησε χωρίς κάποιον να τον κρατά σφιχτά. Για το «I’m feeling upside down» θα βάλω έναν υψηλότατο βαθμό σε αυτό το τραγούδι.]

Δυο τρία πράγματα που ξέρω...
Η ηλεκτρονική διεύθυνση είναι: www.franticv.com

CD το οποίο... Διαθέτει τα γκάζια, την όρεξη, και τους καλούς μουσικούς που χρειάζεται κάθε «garage» μπάντα που σέβεται τον εαυτό της, αλλά δεν καταφέρνει να απογειωθεί.

Τελικά να τον αγοράσω;
Δεν ξέρω.

Γεωργία Λαιμού, e-go.gr

________________________________________________

The Frantic Five - On The Move On Stage (2007)
Ημερομηνία καταχώρησης: 10/01/2008

Ιανουάριος 2008 Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευχαρίστηση για έναν μουσικόφιλο από μία θετική έκπληξη να τον παραμονεύει στη γωνία. Το συναίσθημα ανακούφισης και αγαλλίασης όταν ένας δίσκος που πίσω από το εξώφυλλό του δεν κρύβει τίποτα άλλο παρά ένα απέραντο μυστήριο, αποδεικνύεται «διαμαντάκι». Κάπως έτσι την πάτησα κι εγώ με τους Frantic Five. Άγνωστο όνομα με ελάχιστες πληροφορίες στο cd τους και με μόνη ένδειξη για το τι μπορεί να με περιμένει την αμφίεση τους και τη γενικότερη αισθητική αυτού που στα ελληνικά ονομάζουμε artwork. Επιστροφή στα '60s διατυμπανίζουν οι Frantic Five και δεν το κρύβουν. Το πνεύμα των Sonics, των ? & The Mysterians, των Seeds και των Music Machine κάνει την εμφάνισή του, παρέα με τους απογόνους τους Fuzztones και Fleshtones. Δε μένουν μάλιστα στις επιρροές τους μόνο σε επίπεδο συνθέσεων, αλλά και παραγωγής, προσδίδοντας μια επιτηδευμένη αυθεντικότητα στο όλο εγχείρημα. Σε όλη τη διάρκεια του cd ο ήχος είναι αρκούντως «μπουκωμένος», κοπιάροντας με ρομαντική διάθεση αυτόν των εμπνευστών τους. Φυσικά αυτό μπορεί να ενοχλεί κάποιους που δεν έχουν συνηθίσει σε τέτοιες ηχογραφήσεις, αλλά δε νομίζω ότι αυτοί αποτελούν ούτως ή άλλως το κοινό στο οποίο στοχεύουν οι Frantic Five. Αντίθετα όσοι μανιωδώς συλλέγουν κάθε ξεχασμένο από Θεό και ανθρώπους γκρουπάκι του garage ήχου καλά θα κάνουν να ασχοληθούν με την περίπτωσή τους. Όλα τα τραγούδια είναι δικές τους συνθέσεις, πλην της διασκευής στο "Don't Tread On Me" των Kit & The Outlaws. Τα περισσότερα είναι εν δυνάμει singles αλλά θα ξεχωρίσω το surfιζον, σχεδόν instrumental, "The Brood" που ανοίγει το δίσκο, βγαλμένο θα έλεγες από horror b-movie των '60s και ίσως το καλύτερο κομμάτι του άλμπουμ. Επιπλέον το "Treat Me Kind", το σε στυλ British Invasion "I Can't Wait Till Friday Comes", το "How Can We Go On" που αγγίζει περισσότερο τα όρια της ψυχεδέλειας, το ομώνυμο ορχηστρικό και το αυθεντικό garage punk "You Made Me Cry" με την προσθήκη φυσαρμόνικας. Για το τέλος άφησα την πληροφορία ότι οι Frantic Five είναι από τη Θεσσαλονίκη. Εσκεμμένα, καθώς θεωρώ ότι είναι από τις περιπτώσεις όπου η ενθαρρυντική παραίνεση «για Έλληνες καλοί είναι» δεν έχει θέση. Αν υπάρχει ένα μειονέκτημα στη δουλειά τους αυτό είναι ότι δε φαίνεται να κυκλοφορεί και σε βινύλιο. Έξοχα! Δώστε garage και farfisa στο λαό! Υ.Γ.: Αλήθεια, αφού είναι τέσσερις γιατί ονομάζονται Frantic Five; Κώστας Σακκαλής, Rocking.gr

_________________________________________________________________

THE FRANTIC FIVE

On The Move

Η garage συμμορία αντεπιτίθεται!!!

Εκεί που άλλοι υπέκυψαν στο πρώτο εμπόδιο, διέκοψαν ή απλά βαρέθηκαν, οι Frantic Five έρχονται να αποδείξουν, και μάλιστα για πολλοστή φορά, ότι το πείσμα και η πίστη σε ό,τι κάνεις υπερνικάει τα πάντα!
Μετά το περσινό live CD album, οι Frantic Five επιστρέφουν με το δεύτερο επίσημο studio album τους, το οποίο είναι μακράν καλύτερο του πρώτου σε όλα τα επίπεδα! Σύνθεση, ενορχήστρωση και παραγωγή σε συνδυασμό με ένα “lost-in-tyme” εξώφυλλο κάνουν το “On The Move” την πιο άρτια και πλήρη προσφορά του συγκροτήματος. Θα μπορούσε κανείς πλέον να χαρακτηρίσει τον ήχο τους ως “ρετρό” neo-garage τη στιγμή που άλλα συγκροτήματα του είδους έχουν επιλέξει να ηχούν πιο σκληρά και παραμορφωμένα. Δεν είναι λοιπόν μόνον ο ήχος της Farfisa που είναι δηλωτικός του ύφους τους αλλά και μια γενικότερη στάση σεβασμού που τηρούν προς την δεκαετία από την οποία αντλούν τις επιρροές τους.
Opening track το θαυμάσιο instrumental “The Brood” με αναφορές στα B-movies εποχής. Ακολουθούν τα έξοχα fuzz punkers “Why She’d Ever Leave”, “I Live In Hell”, “You Made Me Cry” και το ομώνυμο “On The Move”. To moody “How Can We Go On” παραπέμπει σε πιο New England καταστάσεις! Το “Treat Me Kind” είναι ένα υπέροχο μελωδικό κομμάτι ενώ το “So Sad” αποτελεί την folk punk αναφορά του album. Το “Away From Your Lies” κινείται στα πλαίσια του θρυλικού “In The Midnight Hour” του Wilson Pickett ενώ το “I Can’t Wait Till Friday Comes” θυμίζει έντονα Pretty Things και Tell-Tale Hearts. To “I Got A Girl” είναι η πιο χορευτική στιγμή του album, το οποίο κλείνει με μια εξαιρετική διασκευή του “Don’t Tread On Me” των Kit & The Outlaws.
Οι Frantic Five προσφέρουν ένα υπέροχο album που θα κάνει τον καθένα να αναμένει με ιδιαίτερη προσμονή το επόμενο βήμα τους!
Το “On The Move” κυκλοφορεί αρχικά σε CD και θα ακολουθήσει η έκδοσή του σε LP από την ΟN STAGE RECORDS.

Δημήτρης Αργυρόπουλος, Rockandroll.gr

________________________________________________________________

Παύλος Ζέρβας, musiccorner.gr

ακολουθήστε το παραπάνω λινκ και απαντήστε. εγώ δεν είμαι μάστορας στην html και δεν μπορώ να τα ποστάρω αυτά τα πράματα εκ δεξιών της ιστοσελίδας του μπλονκ. όμως θα παραθέσω μια τελευταία έρευνα που θέλω να κάνω με μερικές ερωτήσεις με multiple choice απαντήσεις. προσοχή η βαθμολογία είναι αρνητική.αμα δεν ξέρετε την απάντηση μην τσεκάρετε τίποτα.

1)ποια είναι η αγαπημένη σας ποιότητα μουνότριχας;

• ίσια
• κατσαρή
• κόκκινη
• προτιμώ τα φαλακρά τοπία

2)ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας μετανάστες;

• οι κινέζοι
• τα πάκια
• αφρικανές πόρνες
• οι έλληνες

3)ποια θεωρείτε την χειρότερη διαστροφή στο σεξ;

• την αποχή
• την αποχή λόγω πονοκέφαλου
• την απόχη
• όλες τις γαμόστατες που γίνονται με βίντσι

4)γιατί η πανάθα δεν παίρνει το πρωτάθλημα

• ου ρε ξοφτλισμένε
• αντε ρε γαμήσου
• ολυμπι-ολυμπι-ολυμπιακέεεεεεεεεεεε
• που να στα λέω

5)ο πιτόγυρος κάνει καλό γιατί...

• τόσος κόσμος τρώει, κάτι ξέρει
• εμπιστεύομαι τα ελληνικά ταχυφαγεία που προσφέρουν το συγκεκριμένο έδεσμα ως προς την ποιότητα
• μετά τον ευαγγελάτο όλοι προσφέρουν μόνο το καλύτεροκαι το πιο υγιεινό
• είναι φουλ στα θρεπτικά πράματα όπως ντομάτα πατάτες, αγγούρι, γιαούρτι

6)θα ήθελα να υπάρχει...

• παγωτό με γεύση πεϊνερλί
• καραφλογεννήτρια
• μηχανή του χρόνου
• ταλέντο σε ένεση

7)το καλύτερο τραγούδι �