Ο υπουργός διευκρίνισε στους πανεπιστημιακούς ότι τα κολέγια δεν θα αναγνωριστούν ως πανεπιστήμια, αλλά τα πτυχία που θα χορηγούν από αυτά που αποτελούν παραρτήματα ευρωπαϊκών πανεπιστημίων θα «μεταφράζονται» στην Ελλάδα ως πτυχία με τα αντίστοιχα επαγγελματικά δικαιώματα που έχουν στη μητρική χώρα του κάθε ιδρύματος.

Ο υπουργός στη συνάντηση με την ΠΟΣΔΕΠ έκανε δεκτό το αίτημα για ειδικό μισθολόγιο των πανεπιστημιακών, ενώ αποδέχτηκε να μεσολαβήσει όταν του ζητήθηκε για κοινό ραντεβού με την ηγεσία του υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών. Από την πλευρά τους οι εκπρόσωποι της ΠΟΣΔΕΠ επεσήμαναν ότι δεν έμειναν ικανοποιημένοι, τονίζοντας ότι οδηγούμαστε σε «εμπορευματοποίηση» των πανεπιστημίων.

http://www.protothema.gr/content.php?id=5617

21 Μαρτίου 2008

Μια εξαιρετική ταινία που μας είπε πολλά για την χωρίς όρια εκμετάλλευση των φυσικών πόρων από μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες και για την διαπλοκή που την υποστηρίζει. Το «Δέλτα» βραβεύεται επίσης για την θαρραλέα, μακροχρόνια έρευνα του σε περιοχές που βρίσκονται «έξω από τον χάρτη» πολλών δημοσιογράφων και κινηματογραφιστών. Βραβεύεται τέλος γιατί ανέδειξε πως και πόσο η επίκληση της προόδου και της ανάπτυξης μπορεί να είναι παραπλανητική για τους γηγενείς πληθυσμούς».

Το «Δέλτα, οι βρώμικες δουλειές του πετρελαίου», είναι το πλέον πολυβραβευμένο ελληνικό ντοκιμαντέρ των τελευταίων ετών, μιας και είχε ήδη αποσπάσει το Αργυρό Βραβείο στο FIPA (Μπιαρίτζ, 1/2007), το Βραβείο Δημιουργικού Ντοκιμαντέρ στο Human Rights Film Festival (Γενεύη, 3/2007), το Πρώτο Βραβείο στο Ecovision Film Festival (Παλέρμο, 7/2007) και το Special Mention στο Cinemambiente (Τορίνο, 10/2007).

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ecocinema, διοργανώνεται από το Διεπιστημονικό Ινστιτούτο Περιβαλλοντικών Ερευνών και αποτελεί ένα από τα πρώτα Φεστιβάλ Περιβαλλοντικού και Κοινωνικού Κινηματογράφου της Μεσογείου και των Βαλκανίων.

από http://www.cosmo.gr/ArtsEnt/189670.html

Ο θόρυβος κι η μουσική κινούνται με το ίδιο νόμισμα: τον ήχο.

Νομίζω ότι, για μένα, η μουσική έχασε την ισχύ της, όταν εξοβέλισε το θόρυβο από τη θέση του, ώστε να γίνει αυτή συνεχώς παρούσα ως background music. Η αντίσταση, ίσως, στην διαρκή υποχώρηση της μουσικής στο ‘υπόβραθο’ όσων κάνουμε, ξεκινά από την υπενθύμηση της φυσικότητάς της. Παλιά – ίσως υπάρχουν επισκέπτες αυτού του μπλογκ που να καταλαβαίνουν τι εννοώ – δεν πηγαίναμε στο σπίτι ενός φίλου για να ακούσουμε μουσική, αλλά για να ακούσουμε δίσκους.

Η διαδρομή ενός δίσκου από το ράφι ή το χαλί, ώσπου να τον αγγίξει η βελόνα του πικάπ, και πίσω στη θήκη του, σήμαινε ότι η πρώτη αίσθηση με την οποία μας δινόταν η μουσική ήταν η αφή. Δεν μπορώ εύκολα πια να θυμηθώ πως ήταν να ακούω μουσική, χωρίς παράλληλα να αλλάζω ταχύτητα στο αυτοκίνητο, ή να συζητώ, ή να προχωρώ ένα βιβλίο, ή να πληκτρολογώ.

Μου ρθε στο νου ένα κείμενο που διάβασα πριν από πολύ καιρό. Στην εισαγωγή τού βιβλίου Οι Αθώοι, ο Herman Broch αναφέρει πως όταν σταματήσει ο κάθε θόρυβος (των λόγων, μα και των σκέψεων) αυτό που θα ακούσεις είναι ο ήχος του χρόνου – του δικού σου χρόνου, που, ίσως, δεν χάθηκε.

ΒΡΗΚΑ ΑΠΟ EMAIL ΦΙΛΟΥ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΠΑΛΙΟΤΕΡΟ ΜΑ ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ

ΑΝΕΜΟΣΤΡΟΒΙΛΟΣ ΣΤΟ ΠΑΤΡΑΪΚΟ

ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ

ΜΕ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ : ΚΩΣΤΑ ΔΙΠΛΑΣ

(blog) 

Εκπομπη "ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ" καθε ΠΕΜΠΤΗ 15.00 - 16.30

αναμεταδοση και απο το ΙΝΤΕΡΝΕΤ : http://upfm.upatras.gr/