Ξημερώνει και εγώ στους δρόμους τριγυρνώ,

κι αν χαράζει το φώς δεν φτάνει εδω,

που να είσαι, ποια χέρια σε κοιμίζουνε,

ποια τραγούδια σε νανουρίζουνε.

Μια καρδιά έχω μόνο μια καρδια,

Αχ...

που για σένα κλαίει καθε βραδιά,

Αχ....

Ξημερώνει και εγώ στους δρομους τριγυρνώ,

κι αν χαράζει το φώς δεν φτάνει εδω.

Ξημερώνει στου κόσμου όλου τις καρδιές,

μα για μένα δεν χάραξε ποτέ.

Μια καρδιά έχω μόνο μια καρδια,

Αχ....

που για σένα κλαίει καθε βραδιά,

Αχ.........

Σου φωνάζω και να μ'ακούσεις δεν μπορείς,

ξημερώνει και εσύ δεν λές να ρθείς.....

Μοναδικοί Σωκράτης Μάλαμας και Χαρούλα Αλεξίου σε λάιβ...

ΜΑΧΗ ΕΣΑΕΙ

21/08/08

Θαμμένος κάτω από μία ακακία.

Έξι μέτρα βάθος.

Χώμα μαλακό και γεμάτο.

Γεμάτο από τις ρίζες της ακακίας.

Ρίζες που τρων το σαρκίο τούτο.

Το τρων λίγο λίγο,

μέρα τη μέρα.

Δίχως σταματημό. Δίχως ίχνος

κατεργαριάς και λαιμαργίας.

Τρων τούτο το σαρκίο

που άντεξε πολλά

και που θα αντέχει ακόμα.

Τρων κυρίως τούτο το σαρκίο

που δεν αντέχει άλλα τόσα.

Και το ξέρει. Και ο φέρων και η ακακία.

Μα το ξέρει κυρίως το σαρκίο.

Που καλύπτει τεχνηέντως τα αδύναμα

προσπαθώντας να σώσει τα προσχήματα

από τους μελλοντικούς νεκροθάφτες

και από τους επίδοξους καταπατητές.

* Αν και το ποίημα γράφτηκε για άλλη κατάσταση σε αυτήν την ημερομηνία και έδειξε ότι τα μέσα μου ξέραν και το βγάζαν στο χαρτί, είναι αφιερωμένο εξαιρετικά στον Spy που επέδειξε το μέγιστο και παραπάνω από αυτό που θα μπορούσε να κάνει ένας άγνωστος σε ένα μέιλ που ήταν λυτρωτικό.

* Το ποίημα δεν το έχω κατοχυρώσει(είμαι μεγάλη ψωνάρα) αλλά στα αρχίδια μου κιόλας. Οι επίδοξοι καταπατητές μπορούν να παίξουν μπάλα. Θα τους γαμήσω στα όρθια.

και είναι γλυκιά η αίσθηση σαν το μελίσσι την άνοιξη.

Και φεύγεις αλλά δεν απομακρύνεσαι ποτέ...

Και τρέχεις, τρέχει και ο χρόνος και κυλά η ζωή

και το ονειράκι γυρνά να σε δει και γελάει.

και ξυπνάς και πάλι ονειρεύεσαι τη νιότη του,

την πορεία του, τη ζωή του.

Και είσαι τις νύχτες πάντα εκεί στην ανάσα του

και η ανάσα του γλυκιά σαν τη χαρά που νιώθεις

όταν το στήθος σου αρπάζει για να το πιεί.

Και ήταν η στιγμή ναι εκείνη η στιγμή που το είδες

για πρώτη φορά και σαν να χαμογελούσε μέσα στο πρώτο κλάμα.

Κλάμα ζωής!

]]> http://lastinightidreamtthatsombodylovedme.wordpress.com/?p=2773 Wed, 20 Aug 2008 23:03:53 +0000 Αλέξανδρος http://lastinightidreamtthatsombodylovedme.wordpress.com/?p=2773 Στη γεύση της γυμνής σάρκας σου βούτηξα τη γλώσσα μου
Λίγα λεπτά πριν έπαιζα με το κορμί σου σαν να ήταν μουσικό όργανο...
Σ' έριξα πάνω στο κρεβάτι και κοιτάζοντάς σε...
σύρθηκα πάνω σου και ανάπνευσα το άρωμά στο πίσω μέρος του αυτιού σου...
Χαϊδεύοντας το στήθος σου, αισθάνθηκα σαν να άγγιζα χλόη σκεπασμένη από δροσιά...
Με τράβηξες πάνω... πάνω στο στήθος σου και φίλησες την κορυφή του κεφαλιού μου...
Ξεμπερδεύοντας τα δάχτυλά μου από τις μπούκλες σου, ξέχασα για ένα δευτερόλεπτο να αναπνεύσω...
Όπως συμβαίνει σε όλους τους φανατικούς καπνιστές, η καρδιά μου χτύπησε δυνατά...
Πνιγόμουν...
Με κοίταξες επίμονα...
Πυγμάχησες μέχρι ν' ανοίξεις το στόμα μου για να μου δώσεις την ανάσα σου...
Έπεσα πάνω σου κι έτσι όπως ήσουν ιδρωμένος, γλίστρησα και κύλησα προς τα κάτω...
χαμηλά...
μαζί μ' εμένα γλίστρησε και η γλώσσα μου...
σε κάθε σημείο του κορμιού σου που περνούσε δοκίμαζε και μια διαφορετική γεύση...
Γλυκιά...
Πικρή...
Αλμυρή...
Ξινή...
Σκούπισες τα δάχτυλά σου πάνω στα μαλλιά μου
και από αυτά με τράβηξες φέρνοντάς με και πάλι ψηλά...
Το στόμα μου είχε ποτίσει το δέρμα σου με σάλια
με αποτέλεσμα να αισθάνομαι ότι κολυμπώ στα κύματα της επιθυμίας και του πάθους...
Γεμάτος με επιθυμίες, έτρεξες τα δάχτυλά σου κατά μήκος της σπονδυλικής μου στήλης χαράσσοντας την αλφαβήτα πάνω στην πλάτη μου...
Αισθάνθηκα τα δάχτυλά σου σαν να ήταν οι ακτίνες του ήλιου...
Όταν έφερες τα χέρια σου μπροστά, πήρα ένα δάχτυλό σου και το θήλασα δοκιμάζοντας το νέκταρ της ζωής...
Κατόπιν το φίλησα με ένα είδος φιλιού που δίνω μόνο μια φορά τον χρόνο...
Οι τρίχες του στήθους μου γέμισαν υγρασία από τα σάλια που έσταζαν από τις άκρες των χειλιών μου...
Τράβηξες το δάχτυλό σου και το έσυρες στα δόντια και στο πηγούνι μου...
Το κορμί μου άρχισε να τρέμει σαν να ήμουν σκυλί που το είχε παρατήσει κάποιος μια παγωμένη νύχτα του χειμώνα...
Τότε, με τύλιξες με τα χέρια σου και σφικτά με κράτησες στην αγκαλιά σου...
Η δύναμη που έβαλες κατέστρεψε την επιφάνεια του δέρματός μου...
Φίλησα τα βλέφαρά σου και άφησα ίχνη από τα δόντια μου πάνω στα χείλια σου... (πρέπει να δάγκωσα κι ένα κομμάτι τους)
Ανέπνευσες πάνω μου και τίναξα το κορμί μου με πάθος και επιθυμία...
Καταβροχθίσαμε ο ένας το στόμα του άλλου...
Η γλώσσα του ενός έγινε γλώσσα του άλλου...
Έκλεισα τα μάτια μου αν και ήθελε να τα κρατήσω ανοικτά...
Έτριψα τον πούτσο του στη χούφτα μου...
Αισθάνθηκα σαν μέλισσα που αυτοκτονούσε στο κολλώδη και πηχτό μέλι...
Τα δάχτυλά μου κόλλησαν πάνω στον πούτσο του...
Προσπάθησα να τα ξεκολλήσω και πάνω στη προσπάθεια κατάφερα να παίξω πιάνο με τα δάχτυλά μου κατά μήκος του τεράστιου πούτσου σου...
Έπαιξα με πάθος, μανιωδώς ... σαν να ήμουν ο Beethoven
φωνάζοντας το όνομά σου...
χωρίς ίχνος ντροπής...
Έτρεμα σαν να ήταν χειμώνας, αλλά όταν με άγγιξες
ήρθε το καλοκαίρι
και όλα αυξήθηκαν...
... και σηκώθηκαν... ψηλά...

Τραβάς το πηγούνι μου ψηλά και με κοιτάζεις στα μάτια…

Ο πούτσος μου σηκώνεται και το ύφασμα του σλιπ μου τεντώνεται σαν πανί που το χτυπάει ο αέρας…

Ξαναρίχνω το κεφάλι μου στον ώμο σου…

Πόσο τέλεια ταιριάζω στη γωνιά της αγκαλιάς σου!

Που να σαι αλήθεια το βράδυ αυτό

 που νιώθω μόνος, μα τόσο μόνος

και που μαζί μου παίζουν κρυφτό

πότε η θλίψη και πότε ο πόνος...

Που να ναι αλήθεια το βράδυ αυτό

που με χτυπάει το άγριο το αγέρι

να ρθεις και με ένα φιλί καυτό

να με γεμίσεις με Καλοκαίρι...

Ας ερχόσουν για λίγο

μοναχά για ένα βράδυ

να γεμίσεις με φώς

το φρικτό μου σκοτάδι...

Μες στα δυο σου τα χέρια

 να με σφήξεις ζεστά

ας ερχόσουν για λίγο

κι ας χανόσουν μετα...

Που να σαι να 'ρθεις το βράδυ αυτό

σ' αυτούς τους δρόμους που σ αγαπούνε

το ντουετάκι τους το γνωστό

τα βηματά μας να ξαναπούνε

που να 'σαι να ρθεις το βράδυ αυτό

που γίνε φύλλο ξερό η ελπίδα

να ρθεις κοντά μου να φυλαχτώ

από του πονου την καταιγίδα.

Ας ερχόσουν για λίγο

μοναχά για ένα βράδυ

να γεμίσεις με φώς

το φρικτό μου σκοτάδι...

Μες στα δυο σου τα χέρια

 να με σφήξεις ζεστά

ας ερχόσουν για λίγο

κι ας χανόσουν μετα...

.

ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ

Τι έχεις καημένε Παρνασσέ,

και στέκεις λυπημένος ;

Μην είν’ τα χιόνια σου βαριά

και τα νερά σου κρύα ;

Δεν είν’ τα χιόνια μου βαριά

και τα νερά μου κρύα.

Σαράντα βρύσες με νερό

κι εξήντα δυο πηγάδια,

δεν μου τον σβήνουν τον καημό

πόχω στα φυλλοκάρδια.

ΔΗΜΩΔΕΣ

------------------------------------------------------------------------

.

ΛΥΤΡΩΣΗ

-----------------------

Εφτάσαμε στο τέρμα των τερμάτων.

Μπροστά βουνό γρανίτινο και μόλις

μακρυά πολύ , σαν όγκος αθυρμάτων

η πόλις .

.

Οι θόρυβοι δεν φτάνουν εδωπέρα

π' ακούγονται θροΐσματα γαλήνης

κι έχει το θάμπος κάθε μας φοβέρα,

σαγήνης .

.

Φροντίδες πίκρες βάσανα και μόχθοι

είναι καθώς κλεισμένα μες στη γυάλα

σαν νά'μαστε στη μια των όλων όχθη

με τ' άλλα .

.

Κι εκείνοι που μας πλήγωσαν κι εκείνα

που στέκονται ψηλότερα απ' τη λήθη

στην μακρυνή σιγή τους έχουν μείνει

σαν μύθοι .

.

Εδώ το φως καθώς μας αγκαλιάζει

κι ο ίσκιος του βουνού μας δροσερεύει

των όχλων τώρα πια δεν μας πειράζει

κι η χλεύη .

.

                              Γιώργος Μυλωνογιάννης

-------------------------------------------------------------------------

Ο Τσέλιγγας

Ήθελα νάμουν τσέλιγγας, νάμουν κι ένας σκουτέρης να πάω να ζήσω στο μαντρί, στην ερημιά, στα δάση, νάχω κοπάδι πρόβατα, νάχω κοπάδι γίδια κι έναν σωρό μαντρόσκυλα, νάχω και βοσκοτόπια, το Καλοκαίρι στα βουνά , στους κάμπους τον Χειμώνα .

                                                  (Κ. Κρυστάλλης)

-------------------------------------------------

Χαρισμένο στον φίλο μου τον Stixakia , που στο προηγούμενο μου ποστ μου είπε :

"Γράψτε κάτι και για το βουνό σας παρακαλώ.
Μέρες που είναι, η θάλασσα με πληγώνει…" 

-