Είχαν βάλει στο μάτι με ένα φίλο του το σπίτι αυτό εδώ και κάποιο διάστημα, βρισκόταν σε ακριβή γειτονιά, ήταν μεγάλο, πολύ προσεγμένο, οι ένοικοι κυκλοφορούσαν με ακριβά αυτοκίνητα και το σημαντικότερο ... έλειπαν πολλές ώρες.

Σήμερα ήταν η σειρά του να το παρακολουθήσει. Έπρεπε να παρακολουθήσουν τις κινήσεις τους για να καταστρώσουν το σχέδιο δράσης. Θα χτυπούσαν νύχτα, μέσα στις γιορτές, ντυμένοι με Αγιοβασιλιάτικες στολές, αυτή ήταν η αρχική ιδέα. Θα πάρκαραν στην πίσω πόρτα το φορτηγάκι και θα φόρτωναν ό,τι μπορούσαν. Μετά θα γινόντουσαν καπνός.

Κατά βάθος αισθανόταν πολλές ενοχές, δεν είχε ξανακάνει κάτι τέτοιο, για βοήθεια πήγε στον Ηλία και αυτός με το μπούρου μπούρου τον κατάφερε. Του τα παρουσίασε όλα τόσο εύκολα και αθώα που τον έκανε να πιστέψει στο τέλος ότι είχε δίκιο. Εδώ που τα λέμε βέβαια είχε φτάσει σε απόγνωση, είχε απολυθεί εδώ και δύο μήνες (δεν είχε πει τίποτα στη μητέρα του για να μην την στεναχωρήσει), τα χρέη έτρεχαν και δεν είχε βρει ακόμα δουλειά και εκείνο το κατάστημα που σκεφτόταν να ανοίξει ... ρε γαμώτο, το ήθελε τόσο πολύ! Τσιγάρα - εφημερίδες "η γωνιά", θα έβαζε και διάφορα ψιλικά και όλα θα ήταν μια χαρά, το άδειο μαγαζάκι της γειτονιάς ήταν λες και τον περίμενε να το νοικιάσει, ήταν απέναντι από τη στάση των λεωφορείων, πολύ κίνηση, σίγουρο μεροκάματο! Χωρίς λεφτά όμως δεν γίνεται τίποτα, γι' αυτό παραμυθιάστηκε έτσι όπως του τα παρουσίασε ο Ηλίας, του είπε αυτά ακριβώς που ήθελε να ακούσει. Νύχτα θα χτυπούσαν, δεν θα τους έβλεπε κανείς, θα φόρτωναν, θα έφευγαν, θα πουλούσαν ό,τι θα έπαιρναν μαζί τους (είχε έτοιμους αγοραστές ο Ηλίας - ήταν μια μαφία αυτός!) όλα ήταν ασφαλισμένα (έτσι του είχε πει, οι πλούσιοι, τα ασφαλίζουν όλα!) , κανείς δεν θα πάθαινε τίποτα - ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Ο Βασίλης κοίταξε το ρολόι του, σε μια ώρα ερχόταν ο Ηλίας για αλλάξουν βάρδια, έτριψε τα χέρια του για να τα ζεστάνει, όταν ξαφνικά εμφανίστηκε εκείνη! ... Τρία μεγάλα τζιπ σταμάτησαν μπροστά από το σπίτι, από το πρώτο κατέβηκε μια ψηλή λεπτή κοπέλα ντυμένη με στολή του σκι, χαμογελώντας χαιρέτησε τους υπόλοιπους "Γειααα.... θα τα πούμε αύριο!" ακούστηκε να λέει με γλυκιά απαλή φωνή και κατευθύνθηκε προς το σπίτι.

Ο Βασίλης την κοίταζε με ανοικτό το στόμα, δεν μπορούσε να πάρει τα ματιά του από πάνω της, ήταν λες και τον είχε χτυπήσει ηλεκτρικό ρεύμα, τα χέρια του και τα πόδια του είχαν αρχίσει και μούδιαζαν (και ήταν σίγουρος ότι δεν ήταν από το κρύο), ενώ η καρδιά του χτυπούσε σαν τρελή. Την ερωτεύτηκε από την πρώτη στιγμή που την είδε...

Τις επόμενες μέρες δεν έλεγε να φύγει από το σπίτι, είχε αναλάβει όλες τις παρακολουθήσεις, ήξερε τι ώρα σηκωνόταν, τι ώρα έβγαινε με τις φίλες της για καφέ, για ψώνια, στο γυμναστήριο, στο κομμωτήριο, κάθε της κίνηση!

Το πρωί Παρασκευής, τέσσερις μέρες πριν την Πρωτοχρονιά, τους είδε όλους να φεύγουν και εκείνη μαζί, μάλλον για εξωτερικό, γιατί πήραν πολλές βαλίτσες μαζί τους. Αμέσως έτρεξε να το πει στον Ηλία, θα περίμεναν ακόμα μια μέρα να σιγουρευτούν και το βράδυ του Σαββάτου θα έμπαιναν στο σπίτι.

Φόρεσαν τις στολές τους, πήραν και ένα παλιό φορτηγάκι από ένα ξάδελφο του Ηλία και ξεκίνησαν. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα, όπως του τα είχαν σχεδιάσει. Μπήκαν στο σπίτι, χωρίς να τους πάρει κανείς είδηση, ευτυχώς γιατί ο Βασίλης κόντευε να λιποθυμήσει από την αγωνία του, πήραν τρεις τηλεοράσεις, βρήκαν κοσμήματα και χρήματα , πήραν και κάτι πίνακες από το σαλόνι (κάτι θα έπιαναν και αυτοί). Βέβαια πριν φύγουν ο Βασίλης δεν άντεξε, "περίμενε μια στιγμή έρχομαι" είπε στον Ηλία και ανέβηκε στο δωμάτιο της, ήθελε να το δει, μπήκε τρέμοντας και κοίταγε αχόρταγα το κρεβάτι, την ντουλάπα, τα κομοδίνα σαν να μην ήταν άψυχα αντικείμενα και είχαν μέσα τους ζωή. Στον καθρέπτη του μπάνιου έγραψε με μεγάλα γράμματα με ένα κραγιόν που βρήκε μπροστά του "Άγγελέ μου... συγνώμη, σ' αγαπώ", φίλησε τον καθρέπτη και κατέβηκε τρέχοντας τις σκάλες του ορόφου και βγήκε από την πίσω πόρτα όπως είχαν μπει.

Το φορτηγάκι και ο Ηλίας όμως δεν ήταν εκεί, είχαν γίνει καπνός, φώναξε μέσα στο σκοτάδι το όνομά του ... τίποτα! το μόνο που ακουγόταν ήταν το ξεκούρδιστο χριστουγεννιάτικο τραγούδι από τα φωτάκια του πρώτου ορόφου. Πανικόβλητος έκανε το γύρω του τετραγώνου, μήπως ο Ηλίας τον περίμενε κάπου κρυμμένος για να μην κινήσουν τις υποψίες ... τίποτα! Ξαφνικά από πίσω ακούστηκε δυνατά μια βαριά αντρική φωνή "Μην κουνηθείς, ακίνητος!" Ήταν ο φύλακας της γειτονιάς που τον σημάδευε με το περίστροφό του.

Χανόμασταν και βρισκόμασταν. Αραιά και πού...

Προτελευταία "συνάντηση" στις σελίδες της Ρήξης, όπου τον τελευταίο καιρό υπογράφει το "Αφήγημα σε συνέχειες" Του Σώματος και της "Υπερεσίας". Εκεί εξιστορεί τις περιπέτειες του υπαστυνόμου Γεωργίου Τζιμάνη, που είναι αποσπασμένος στην Εθνική "Υπερεσία" Πληροφοριών. Καταλαβαίνετε...

Βρεθήκαμε και πριν από μερικά βράδια. Σε μια "κοινωνική εκδήλωση". Τα "είπαμε". Εγώ, δηλαδή. Εκείνος δεν μιλάει και πολύ. Ποτέ δεν μιλούσε. Στρίβει το τσιγάρο του, το καπνίζει -έχει κόψει το πιώμα- και σε ακούει χαμογελαστός. Και σκεπτικός. Του ζήτησα να μου στείλει κάποιο "επεισόδιο" της "σειράς". "Θα δούμε", είπε. Δεν είδαμε. Του έστειλα ένα μήνυμα χτες. Δεν είδαμε. Του έστειλα κι ένα σήμερα. Και είδαμε!

Ακολουθεί το τελευταίο επεισόδιο της σειράς: "V. Ά-λαλον ύδωρ", που δημοσιεύεται στο τελευταίο φύλλο της Ρήξης, που κυκλοφόρησε χτες. Τα "πραγματολογικά" στοιχεία του επεισοδίου μπορείτε να τα διαβάσετε στο μπλογκ του Τζιμάνη: V. Ά-λαλον ύδωρ [1-12-2007].

Του Σώματος και της «Υπερεσίας»

Αφήγημα σε συνέχειες

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΤΣΙΟΥΡΗ

V. Ά-λαλον ύδωρ

Η αίθουσα τελετών της «Υπερεσίας» είχε αρχίσει να γεμίζει, όταν ο υπαστυνόμος Τζιμάνης είδε τον υπολοχαγό Τσιάμη να μπαίνει και να κατευθύνεται προς το μέρος του. Προτού ακόμα καθίσει δίπλα του άρχισε τις ερωτήσεις.

«Ρε συ, Γιώργο, στ' αλήθεια αυτός ο Στηβ Λάλας διενεργούσε κατασκοπεία κατά των ΗΠΑ και υπέρ της Ελλάδας; Και τον "δώσανε" πράγματι οι δικοί μας; Απ' το λίγο που το 'ψαξα στο ιντερνέτι δεν κατάλαβα και πολλά πράγματα...»

«Σσσς...», έκανε ο Τζιμάνης κοιτάζοντας γύρω του καχύποπτα. Συνέχισε ψιθυριστά: «Ναι ρε! Αλήθεια είναι! Για δεκάξι χρόνια, απ' το '77 ως το '93 αν θυμάμαι καλά, έδινε στους δικούς μας αμερικάνικα έγγραφα. Καταπώς είχε πει κι ο στρατηγός Γρυλλάκης ήταν "η σημαντικότερη πηγή που είχε η ελληνική κυβέρνηση τα τελευταία πενήντα χρόνια"!»

«Έλα ρε! Και γιατί το 'κανε; Για τα φράγκα;»

«Αυτά είναι μαλακίες των Αμερικάνων... Ιδεολόγος ήταν ο άνθρωπος...»

Ο Νίκος Τσιάμης πήρε μια απορημένη έκφραση. Από τότε που στη Σχολή Πολέμου ένας καθηγητής -ανανήψας κομμουνιστής- τους είχε πει ότι η «ιδεολογία» είναι μια μορφή «ψευδούς συνείδησης» -ανάθεμα κι αν είχε καταλάβει τίποτα!-, κάθε φορά που άκουγε τις λέξεις «ιδεολογία» και «ιδεολόγος» μπερδευόταν.

«Τι; Τι ιδεολόγος;...» ψέλλισε.

«Ιδεολόγος, ρε μαλάκα! Πατριώτης! Πώς το λένε!; Για την πατρίδα! Για την Ελλάδα ρε γαμώτο!... Λεφτά και μαλακίες! Τον "δώσανε" κανονικά, και μετά, που τον τσίμπησαν οι Αμερικάνοι, τον φτύσαν κι από πάνω. Κι αυτόν, και τη γυναίκα του και τα δυο του παιδιά. Καθαρίστρια δούλευε η γυναίκα για να τα μεγαλώσει. Και το ένα έχει και πρόβλημα...»

«Έλα ρε! Καλά, και πώς τον στρατολογήσανε οι δικοί μας;»

«Το '77 στη Σμύρνη. Υπηρετούσε στο στρατηγείο του ΝΑΤΟ. Τον πλησίασαν, του ζήτησαν να βοηθήσει...»

«Και γιατί το 'κανε;»

«Είχε μεγαλώσει με τους παππούδες του στην Αμερική. Πρόσφυγες απ' τη Μικρασία κι οι δυο. Από 'να χωριό κοντά στη Σμύρνη. Κάτω Παναγία. Λατσέτα το λεν σήμερα οι Τούρκοι. Ο πατέρας του με ρίζες απ' την Πόλη. Δεν χρειάζεται και φαντασία για να καταλάβεις γιατί δέχτηκε...»

«Κι οι δικοί μας γιατί τον "δώσανε";»

«... Μεγάλη ιστορία... Σμύρνη, Βελιγράδι, Κωνσταντινούπολη, Αθήνα... Στην αρχή έδινε πληροφορίες για τις κινήσεις του τούρκικου στόλου στο Αιγαίο. Για το πού συγκέντρωναν αποβατικά σκάφη, τέτοια... Όταν, στο τέλος, δούλευε στην αμερικάνικη πρεσβεία στην Αθήνα, έβραζε το σκοπιανό... Αρχές της δεκαετίας του '90... Μας έδινε απόρρητα τηλεγραφήματα για τις κινήσεις και τις εκτιμήσεις των Αμερικάνων...»

«Ναι. Αλλά οι δικοί μας γιατί τον "δώσανε";»

«Φέιγ βολάν!»

***

Η αίθουσα ήταν γεμάτη, όταν μπήκαν σ' αυτή ο υπουργός και ο Διοικητής της Υπηρεσίας συνοδεύοντας τον Steven John Lalas. Όταν ο υπουργός απένειμε στον Σταύρο Λάλα το ανώτατο ελληνικό παράσημο του Μεγαλόσταυρου της Τιμής, που απονέμεται σε εν ενεργεία πρωθυπουργούς, ακόμα και ο Νίκος Τσιάμης δάκρυσε...

***

«Φέιγ βολάν;»

«Για τον Λάλα ήξεραν τρία στελέχη της Υπηρεσίας. Οι εκθέσεις τους, "απόρρητες" και "ειδικού χειρισμού", πήγαιναν και στο υπουργείο Εξωτερικών. Τις πληροφορίες γι' αυτές τις εκθέσεις τις ξέρεις, αλλά δεν μιλάς γι' αυτές. Κάποιος ανέφερε κάτι, που δεν έπρεπε, σε Αμερικανό διπλωμάτη, αυτοί κατάλαβαν ότι υπήρχε διαρροή στην πρεσβεία τους στην Αθήνα, τέλος!»

***

Μετά το τέλος της τελετής, τους πλησίασε χαμογελαστός ο Στρατηγός.

«Ρε συ Τζιμάνη, από πού κατάγονταν οι γονείς του Λάλα;»

«Δεν ξέρω...»

Το χαμόγελό του πάγωσε. Τσαντιζόταν όταν οι υφιστάμενοί του δεν μοιράζονταν μαζί του αυτά που ήξεραν.

«Απ' τη Μικρασία η μάνα του», πετάχτηκε ο Τσιάμης, «απ' την Κάτω Παναγία της Σμύρνης. Κι ο πατέρας του απ' την Πόλη».

«Έρποντας και γλείφοντας προς τα πάνω. Πάντα προς τα πάνω!», σκέφτηκε ο Τζιμάνης. Και χαμογέλασε με τη σειρά του.

***

Κάθε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις είναι τελείως συμπτωματική - εκτός κι αν δεν είναι. Ό,τι δεν είναι συμπτωματικό μπορείτε να το διαβάσετε στο μπλογκ του υπαστυνόμου Τζιμάνη: gimanis.wordpress.com.

Η θέα από το μπαλκόνι δεν έλεγε και πολλά, δηλαδή δεν έλεγε τίποτα, έβλεπε τη μπαλκονόπορτα του απέναντι διαμερίσματος, όπου έμενε μια γιαγιά, που κόλαγε με τις ώρες στο τζάμι. Και να ήθελε να πάει στη μπαλκονόπορτα, είχε τη γιαγιά στημένη απέναντι, ζήτημα ήταν βέβαια, αν έβλεπε ή αν άκουγε τίποτα. Την είχε τσεκάρει, σε άσχετες στιγμές, την είχε χαιρετήσει κουνώντας της τα χέρια έντονα, πολλές φορές της έστελνε φιλιά, η γριά δεν έδινε καμιά σημασία, καμιά επαφή με την πραγματικότητα. Καλύτερα από μια άποψη είχε σκεφτεί. Βέβαια ήταν λίγο ανατριχιαστικό να έχεις τη γριά απέναντι στημένη με τις ώρες σαν το φάντασμα. Σιγά σιγά βέβαια το ξεπέρασε, στο τέλος ούτε που της έδινε σημασία, ήταν σαν να μην υπήρχε. Λες και η γριά να είχε πάθει με τα χρόνια το ίδιο? σκέφτηκε, ... χμ ... λες ε? Αν έμενε περισσότερα χρόνια σ' αυτό το διαμέρισμα μάλλον έτσι θα καταντούσε. Βέβαια η παρουσία της γριούλας έδινε την αίσθηση της ισορροπίας, αν μια μέρα δεν την έβλεπε ανησυχούσε, φοβόταν ότι κάτι κακό θα είχε συμβεί. Όταν όμως την επόμενη την έβλεπε ξανά στη θέση της ανακουφιζόταν.

Φωνές και κλάματα από τον διάδρομο, την έβγαλαν απότομα από τις σκέψεις της. Ήταν ο νταβατζής της Ρωσίδας, είχε έρθει και έκανε φασαρία πάλι. Τις προάλλες μέσα στο λιώμα του είχε χτυπήσει το δικό της κουδούνι τα ξημερώματα και την είχε ξυπνήσει, μετά είχε ανέβει επάνω και τα είχε κάνει γυαλιά καρφιά ... "καλό παιδί". Το μικρό της Ρωσίδας, λυπόταν που κάθε φορά έκλαιγε μ' αναφιλητά για ώρα. Τι να πεις...

Την επόμενη, γυρίζοντας από τη δουλειά πέτυχε το μικρό στις σκάλες να παίζει, του χαμογέλασε, το χάιδεψε στο κεφάλι και του έδωσε μια σοκολάτα που κατά τύχη είχε μαζί της. Αυτό την πήρε και με τα μεγάλα γαλάζια μάτια του την κοίταξε όλο χαρά. Ακούστηκε ένα φοβισμένο τρίξιμο της πόρτας και από πίσω βγήκε η Ρωσίδα δειλά , το αριστερό μάτι της, είχε μια τεράστια μελανιά. Ήταν ωραία γυναίκα, αλλά ταλαιπωρημένη ... ούτε το όνομά της δεν ήξερε. "Συγκνώμη για τη φασαρία εχτές, είχε έρτει αυτός και ήθελε λεφτά ξανά!" "Δεν πειράζει καταλαβαίνω" είπε χαμογελώντας και πήγε προς το διαμέρισμά της" , "Κυρία!!! μια στιγμή .... σας παρακαλώ" η Ρωσίδα πήγε προς το μέρος της και με εμπιστευτικό τόνο της είπε σιγανά "θα ήτελα μια μεγκάλη χάρη να σας ζητήσω..." "Βεβαίως αν μπορώ", και συνέχισε με σιγανή φωνή, κοιτώντας τη έντονα στα μάτια "Αύριο, τα μπορέσετε να κρατήσετε τον Αλέξαντρο για λίγκες ώρες? .... έκο μια ντουλειά να κάνω, σημαντική, σας παρακαλώ... " , "Αχ, πολύ ευχαρίστως αλλά φεύγω για το χωριό μου", "Σας παρακαλώ αν τέλετε πάρτε και τον Αλέξαντρο μαζί ... σας παρακαλώ... να ορίστε και κρήματα" και έβγαλε από την τσέπη της 50 ευρώ... "μα τι κάνετε? δεν είναι για τα λεφτά, αν θέλει και ο Αλέξανδρος, να τον πάρω πολύ ευχαρίστως ..."

Την επόμενη ξεκίνησαν πρωί πρωί για το χωριό, ο Αλέξανδρος ήταν όλο χαρά, την αγκάλιαζε συνέχεια και σε όλη τη διαδρομή δεν είχε βάλει γλώσσα μέσα του... Κατά το μεσημεράκι είχαν φτάσει στο απομακρυσμένο από το χωριό, σπίτι της με το μεγάλο κήπο και τα δέντρα. Έφτιαξε φαγητό, έστρωσε τραπέζι, άνοιξε την τηλεόραση και καθίσαν να φάνε λέγοντας αστεία και διάφορες ιστορίες

Ένα έκτακτο δελτίο ειδήσεων διέκοψε τη ροή του προγράμματος "Φωτιά σε πολυκατοικία στην Κυψέλη, οδός Αστυπάλαιας τώρα" Είχε μείνει με το στόμα ανοιχτό, έστειλε το μικρό γρήγορα στο διπλανό δωμάτιο να παίξει ... Ο ρεπόρτερ του καναλιού μετέδιδε τις τελευταίες εξελίξεις "Κυρίες και κύριοι, φωτιά εκδηλώθηκε σε πολυκατοικία στην Κυψέλη νωρίς το πρωί, η οποία σβήστηκε μετά από λίγη ώρα προκαλώντας ζημιές και στα δύο διαμερίσματα του πρώτου ορόφου, όπου κ ξεκίνησε, οι άντρες της πυροσβεστικής ανακάλυψαν τις σωρούς δύο θυμάτων ενός άντρα και μιας γυναίκας στο ένα διαμέρισμα. Ο θάνατος του άντρα φαίνεται να προήλθε από τραύμα στο στήθος από μαχαίρι. Τα αίτια ερευνούνται και για περισσότερες λεπτομέρειες θα επανέλθουμε σε νεότερο δελτίο"

Είχε μείνει αποσβολωμένη να κοιτάει μια την τηλεόραση και μια τον άγγελο στο διπλανό δωμάτιο που έπαιζε, χωρίς να έχει καταλάβει τίποτα...

Έμπλεως περιεργείας επεσκέφθην τους ως άνω ιστοτόπους, οι οποίοι περιέχουν το αυτόν κείμενον αγνώστου εις εμέ συγγραφέως [απαιτείται περαιτέρω έρευνα]:

Διαβάζομεν:

"September Books 10) Athens-Skopje: an uneasy symbiosis, 11) Μακεδονία: a Greek term in modern usage
10) Athens-Skopje: an uneasy symbiosis, ed. Evangelos Kofos and Vlasis Vlasidis
11) Μακεδονία (Macedonia): a Greek term in modern usage, [Georgia Daidikou and Anna Pasali]

One of the things about being in my line of work is that people often send you books to try and convince you of the intellectual credibility of their cause. The Research Centre for Macedonian History and Documentation, part of the Museum of the Macedonian Struggle Foundation, sent me these two books some time ago, and I've been looking through them this week. My own sympathies for the Skopje position on the Macedonian name dispute are sufficiently well-known that you will find me (and one of the authors from the first of these books) smeared as a fiendish conspirator with the Jews and the Turks to destroy Hellenism on certain nationalist websites."

Το "certain nationalist websites" παραπέμπει εις το ιστοσημείωμα CDRSEE IV και δη εις τα σχόλια του Γεωργίου Τσάπανου, όπου δεν γίνεται, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε ιδίοις όμμασιν, καμία αναφορά ούτε εις Jews αλλά ούτε και εις Turks ει μη μόνον εις έναν σιωνιστήν και εις το δικτύωμα της ελληνοτουρκικής φιλίας.

Μωραίνει Κύριος ους βούλεται απωλέσαι;

Ή, είμεθα πλέον ένα εθνικιστικόν ιστολόγιον;

Ακολουθούν αι σχετικαί διαδικτυακαί διευθύνσεις εκ των οποίων εξεπορεύθησαν αι προαναφερθείσαι επισκέψεις:

1. http://nhw.livejournal.com/936977.html?nc=1&style=mine
2. ceemage.livejournal.com/friends
3. ianmcdonald.livejournal.com/friends
4. parrot-knight.livejournal.com/friends

"Τέλος, θα ήθελα να σας α...", παραλίγο να πει "αποχαιρετήσω", δίστασε για μερικά δευτερόλεπτα, "... να σας ευχαριστήσω για όσα προσφέρατε σε εμένα και στην παράταξη".

Τα μέλη του Κομματικού Οργάνου δεν πρόσεξαν το κόμπιασμα του Πολιτικού, ενθουσιασμένα καθώς ήταν με την προοπτικής μιας δεύτερης συνεχόμενης εκλογικής νίκης. Μιας εύκολης νίκης. Απέδωσαν τα δάκρυα στη συγκίνηση της -μεγαλειώδους- στιγμής...

Όμως, Εκείνος ήξερε ότι επρόκειτο για αποχαιρετισμό. Τα Κομματικά Όργανα υπήρχαν, υπάρχουν και θα συνέχιζαν να υπάρχουν. Ανεξάρτητα από το εκλογικό αποτέλεσμα. Τα πρόσωπα, ωστόσο, έρχονταν και παρέρχονταν...

Οι εντολείς τον είχαν επαναπροσεγγίσει -δια της γνωστής οδού- στις αρχές του μήνα. Οι οδηγίες τους, όπως πάντα, λιτές και σαφείς:

"Προκηρύσσεις εκλογές για τις 16 του επόμενου μήνα. Τις έχεις ήδη χάσει. Και ο κύριος Καθηγητής θα είναι σε εκλόγιμη θέση στο Επικρατείας."

Ακολούθησε η τυπική ερώτηση: "Καμιά απορία;".

Καμία. Όπως πάντα σχεδόν. Όταν έχεις γαλουχηθεί γνωρίζοντας ποιος κάνει κουμάντο, δεν έχεις ηλίθιες απορίες. Εκτελείς τις εντολές προσεκτικά ή απλά δεν υπάρχεις.

Αυτή τη φορά, όμως, είχε μια απορία, παρότι δεν την διατύπωσε ποτέ ανοιχτά στους συνομιλητές του. "Γιατί ο κύριος Καθηγητής;"

Αυτή η απορία τού τριβέλιζε τον νου, καθώς η τεθωρακισμένη λιμουζίνα κατευθυνόταν, μέσω της Οδού Μεγαλοεργολάβων προς την Πολιτική Οικία.

Θυμήθηκε τις προπροηγούμενες εκλογές. "Αυτές θα τις χάσεις. Θα κερδίσεις τις επόμενες". Αλλά, τώρα, γιατί ο κύριος Καθηγητής; Γκουρού λεσχών, δεξαμενών σκέψης, ινστιτούτων, λεσχών και ό,τι άλλο... Γιατί;

Η απάντηση του ξέφυγε φωναχτά, καθώς χάζευε το κιτρινισμένο γρασίδι στα πρανή της Οδού. Επιτέλους κατάλαβε πώς αισθάνονταν εκατομμύρια επί εκατομμυρίων απολυμένοι σε όλο τον κόσμο:

"Δεν τους αρκεί να σ' απολύσουν. Θέλουν και να σε ξεφτιλίσουν!"

Ο οδηγός της λιμουζίνας για μια στιγμή, για μια και μοναδική στιγμή, έστρεψε την προσοχή του από την οδήγηση τριάμισι τόννων γυαλιού και ατσαλιού στον επιβάτη του.

"Είπατε κάτι, κύριε...;"

Δεν πήρε απάντηση.

"Νενίκηκάς με, κατεστημένο", είπε ο Πολιτικός. Κι ένα δάκρυ κύλησε στο αριστερό του μάγουλο...

Σημείωση: Μέχρι αποδείξεως του εναντίου, οποιαδήποτε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα και καταστάσεις είναι απολύτως τυχαία και συμπτωματική.