Πάντως δεν αποκλείεται, πάρα την δήλωσή του Μπάγεβιτς ότι θα μείνει, και παρά την φημολογία που διαρρέει από τους πράσινους ότι ο Παναθηναϊκός δεν ενδιαφέρεται άλλο, σε λίγες μέρες να γίνει η επιθυμία μου πραγματικότητα και να δω πράσινο βατραχάνθρωπο σε ειδικές αποστολές… Γιατί από πληροφορίες που έχω, το θέμα έχει ως εξής: Ο ΠΑΟ θα περιμένει άλλες 4-5 μέρες. Γιατί? Επειδή ο Ντούσαν μπορεί να φύγει από τον Αρη. Μα ρε αδερφέ θα μου πείτε, αφού έβγαλε ανακοίνωση? Για δείτε προσεκτικά την ανακοίνωση και ειδικά στο σημείο που λέει ότι «Εγώ θέλω να μείνω». Ναι εσύ θες, αλλά ποιος δεν θέλει ρε αγόρι μου? Θα σας πω εγώ που ΞΕΡΩ λοιπόν...

Ο Σκόρδας δεν θέλει, επειδή ξέρει ότι άλλα του λέει ο Ντούσκο τη μια μέρα, και άλλα διαβάζει στις εφημερίδες την άλλη. Ε αυτό τον ξενερώνει και τον τρελαίνει. Και φυσικά δεν θέλει στην ομάδα του έναν τύπο που δεν γουστάρει να την προπονεί επειδή έχει άλλη καψούρα… Απλά, αν τον αφήσει να φύγει, θα ακούσει τα εξ αμάξης από τον κόσμο… Το φαντάζομαι…«Άντε ρε λαμόγιο Σκόρδα, ξεπουλήθηκες και εσύ στην Αθήνα. Φύγε ρε άσχετε θα καταστρέψεις την ομάδα. Παλιοσονάτα, κοκοβιόγκο, λινάτσα…». Πω πω τι ωραίες στιγμές. Μακάρι να τις ζήσω! Αρα, τι γίνεται τώρα? Απλά, θα προσπαθήσουν να βρουν μια καλή δικαιολογία, μήπως και χωρίσουν οι δρόμοι τους χωρίς να φανεί ότι είναι μαλάκας ο ενας εκ των δύο. Ο Ντούσαν να δείξει ότι είναι κύριος και αυτά που ακούγονται για το κύρος του είναι αηδίες, και ο Σκόρδας να μην δείξει στον κόσμο ότι τα άρπαξε για να τον αφήσει να φύγει… Τι σου είναι η δύναμη του κόσμου και τι της αβελτηρίας ρε παιδάκι μου, ε???

Mια θρησκεία χωρίς άπιστους: Ποδόσφαιρο

Συγγραφέας: Μπογιόπουλος Νίκος, Μηλάκας Δημήτρης

Εκδότης: Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη

Έτος έκδοσης: 2005

Αριθμός Σελίδων 285

Πληροφορίες Βιβλίου

Η μπάλα είναι θρησκεία!
Αλλά όταν ξεχάστηκε ότι «θεός» της δεν είναι ο πρόεδρος της ΠΑΕ... «χάσαμε την μπάλα». Την κλότσησαν οι αεριτζήδες και οι «παράγοντες» που λυμαίνονται το χώρο του ποδοσφαίρου. Tην ξεφούσκωσαν οι μεγιστάνες και το ιερατείο της UEFA και της FIFA, που ρουφάνε την ψυχή της «στήνοντας» το παιχνίδι στα μέτρα της διαφημιστικής αρένας και της χρηματιστηριακής φούσκας.
Oι σελίδες αυτού του βιβλίου είναι μια ανατομία της μπάλας στην Eλλάδα, στην Eυρώπη, στον κόσμο. Tης μπάλας που χάθηκε. Μα κάπου εκεί, λεηλατημένη από τους άθλιους διακορευτές της, οι αιώνια ερωτευμένοι με τη μαγεία του ποδοσφαίρου ξέρουν ότι υπάρχει, αγνή, ολοζώντανη, στρογγυλή, απρόβλεπτη, όσο η εικόνα της Eθνικής Eλλάδας καταργεί κάθε νόμο των πιθανοτήτων και στέφεται βασίλισσα στα γήπεδα της Πορτογαλίας.
Αυτή είναι η δύναμη του ποδοσφαίρου. Άλλωστε στο ποδόσφαιρο «όλα είναι δυνατά»! Ακόμα και τούτο: Να απαλλαγεί η μπάλα από τα «χρεόγραφα» που τη φορτώνουν οι κανόνες της αγοράς και να ξαναγίνει ΠΑΙΧΝΙΔΙ.

Πριν από εφτακόσια χρόνια ο Εδουάρδος B', o βασιλιάς της Aγγλίας, την έθεσε εκτός νόμου. Ο Σαίξπηρ τη διακωμώδησε. Οι «διανοούμενοι» της επιτέθηκαν με μίσος. Αλλά, παρ’ όλες τις διώξεις και τις προσβολές, η Αυτού Εξοχότητα η «μπάλα» νίκησε! Οι υπήκοοι της αυτοκρατορίας του ποδοσφαίρου ξεπερνούν το άθροισμα των υπηκόων του Μεγαλέξανδου, του Τζένγκινς Χαν και του Ταμερλάνου. Στα τριάντα δισεκατομμύρια θεατές ανήλθε η συνολική τηλεθέαση στο τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο!
Στον πλανήτη του 21ου αιώνα είναι πια βέβαιο: Οι φιλόσοφοι, αν θέλουν να είναι συνεπείς με την αρχή του Περικλή «φιλοκαλούμεν τε γαρ μετ' ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας», όταν μιλούν για το ποδόσφαιρο, πρέπει πλέον να έχουν στοιχειώδη επίγνωση της σοβαρότητας του θέματος.

Περισσότερα:

http://www.perizitito.gr/product.php?productid=42174

http://www.bookstore.gr/details.asp?id=5807

Παρόλαυτα ο Θρύλος τελειώνει τη χρονιά με νταμπλ και εξαιρετική ευρωπαϊκή χρονιά, με μεγάλες εμφανίσεις, διπλά σε δυνατές έδρες και τελικώς αποκλεισμό απο την Τσέλσι.
Τόσο απλά.

Ο Δώνης συναντά στην ΑΕΚ το Ντέμη και κάποιοι κακοήθεις λένε πως δεν ξαναείδαν τέτοιο δυνατό δραματικό ντουέτο απο τότε που Νίκος Ξανθόπουλος και Μάρθα Βούρτση κλαίγανε μαζί στις ελληνικές ταινίες του '60.

Και καθώς ο Πεσέιρο φεύγει με ψηλά το κεφάλι και δείχνοντας άλλη κλάση ανθρώπου στις τελευταίες δηλώσεις του, ο Μπάγεβιτς φρόντισε να τα κάνει όλα σωστά, ώστε να τελειώσει τη θητεία του με τρόπο μεγαλειώδη, πριγκηπικό.

Αν φύγει τελικά απο τον ΑΡΗ αυτό το καλοκαίρι, στην ιστορία θα μείνει η τελευταία του κίνηση ως προπονητής της ομάδας. Η τρίτη αλλαγή στον τελικό κυπέλλου, όπου τα ονόματα μιλάνε απο μόνα τους:

Τιάγκο Ζεντίλ στη θέση του Ρονάλντο Γιάρο..
killing!

Αγαπημένα κλισέ σχετικά με το μπάγεβιτς:

- Είναι ο μόνος που γνωρίζει την Ελληνική πραγματικότητα
(ασφαλιστικό, κίνηση στους δρόμους, παράγκα, ψύχωση για κούπες, τα καλύτερα εστιατόρια για ψάρι στα νότια προάστια)

- Του ταιριάζει πολύ το ρόστερ
(πάντα ομως. ασχέτως που πρόκειται να πάει)

- Είναι ώριμες οι συνθήκες να τον υποδεχτούν οι οπαδοί
(γιατί έχει και προηγούμενα με τους οπαδούς όλων των ομάδων, αλλά μπροστά στο φάσμα της νές αποτυχίας, οι οπαδοί τα ξεχνάνε όλα και περιμένουν τον πρίγκηπα)

- Είναι πάντα διαθέσιμος και περιμένει υπομονετικά .. στο βάθος
(βλέπε φωτό)

- Έχει έντονη προσωπικότητα και επιβάλλει πειθαρχία στην ομάδα
(ναι. ο Ζλατκο τι λέει γιαυτο? )

- Δουλεύει φανταστικά με τους νέους παίχτες
(μαθαίνω πως κλείνει ο Αμπονσά στον παναθηναϊκό)

Δεν έχει σημασία αν και κατα πόσο ισχύουν ή όχι, το ζήτημα είναι οτι ανασύρονται με μαθηματική ακρίβεια ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ απο τα ίδια, αλλά και διαφορετικά άτομα. Στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα - αν ήξερα απο παλιά πως μια μέρα θα γράφω σε μπλογκ, θα κρατούσα άρθρα και πρωτοσέλιδα απο το 1994 σε μορφή pdf και να τα εμφανίζω τέτοια εποχή.

(το πρωτοσέλιδο αυτό ανέβηκε και στο πόστ " πάλι στο βάθος έμεινε ο μπάγεβιτς " στις 7/06/07)

 Σύμφωνα πάντα με το ρεπορτάζ που αφήνουν να διαρρεύσει από την ΠΑΕ Παναθηναϊκός, οι πιθανότητες ο Βάτραχος να ξαναφιληθεί με ομάδα των Αθηνών είναι πολλές… Για την ακρίβεια 35%. Αυτός είναι το πρώτο φαβορί για την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας, και οι συζητήσεις έχουν ήδη αρχίσει μαζί του. Το 65% του υπολοίπου μεριδίου πάει: 25% στον Δώνη(και με αυτόν μίλησαν, τον θέλει όμως και η ΑΕΚ), 25% σε ένα ξένο που δεν γνωρίζουμε το όνομα του αλλά έχει κάνει ήδη καριέρα σε καλή ομάδα του εξωτερικού, και 15% στον Λίνεν. Αυτές είναι οι επιλογές, δεν υπάρχει κάτι άλλο που θα μπορέσει να ξεδιαλύνει περισσότερο τις σκέψεις σας, ούτε στον εγχώριο ούτε και στον υπόλοιπο κόσμο.

Αυτό που εγώ πιστεύω, είναι ότι ο Μπάγεβιτς είναι μια σίγουρη λύση. Θα δουλέψει στην τακτική, θα είναι κυρίαρχος των αποδυτηρίων και θα στρώσει τους πράσινους, που τα τελευταία χρόνια το κυριότερο πρόβλημα τους είναι πάνω στην νοοτροπία. Ο Μπάγεβιτς, οσο λούζερ και να λένε όλοι ότι είναι στην Ευρώπη, τα δημόσιο-υπαλληλίκια των παιχτών της σέξυ βαζέλας δεν θα τα ανεχτεί. Θα τους εμφυσήσει νοοτροπία νικητή και θα τους προπονεί ενας ανθρωπος που ξέρει την Ελλάδα και την προπονητική αρκετά καλά. Επίσης, το γεγονός ότι ο ΠΑΟ εχει στο ροστερ του αρκετούς παίχτες μικρής ηλικίας, είναι κάτι που τον Σέρβο τον κάνει να ανατριχιάζει από ικανοποίηση. Όπως, και το γεγονός ότι θα θέλει να κατακτήσει και με την τελευταία μεγάλη ομάδα των Αθηνών που απέμεινε, τίτλους, και να δώσει απαντήσεις σε ΑΕΚ και Ολυμπιακό… Ο ΠΑΟ ήταν εδώ και χρόνια καψούρα του Ντούσαν ώστε να ικανοποιήσει τον εγωϊσμό του. Το μόνο ελάττωμα του, ίσως, ότι είναι κορεσμένος και μεγάλης ηλικίας πια. Δεν είναι ο ίδιος ο Ντουσαν, ο παλιός… Τι θέλω να πώ?

Ότι δεν είναι Δώνης που ψάχνεται σε πολλούς τομείς της εργοφυσιολογίας από μόνος του, και τρέχει σε συνέδρια προπονητών στην Ευρώπη ώστε να παίρνει ιδέες. Αυτό είναι και το όπλο του Δώνη έναντι του Μπάγεβιτς, όπως και το κίνητρο, μια και είναι νεότερος και πιο φιλόδοξος. Η εμπειρία και η έλλειψη ρίσκου όμως που εχει μια ομάδα στον πάγκο της με τον Σέρβο, είναι αυτό που κάνει τον βάτραχο φαβορί στην διεκδίκηση της πράσινης ηλεκτρικής καρέκλας…

Δεύτερο φαβορί μαζί με τον Δώνη, είναι ξένος προπονητής, ο οποίος το όνομά του δεν είναι γνωστό, γιατί απλά αυτή η προοπτική θα προκύψει. Πώς??? Εάν ο κόσμος αντιδράσει άσχημα για πιθανή έλευση βατράχων στη Λεωφόρο ή μάλλον ΟΑΚΑ όπως όλα δείχνουν για τη νέα περίοδο… Τότε θα αναγκαστεί να ψάξει για κόουτς που έχει ήδη όνομα μεγάλο στην Ευρώπη και αν δεν καρποφορήσει αυτή η προσπάθεια, τότε στην καβάτζα του έχει πάντα τον...

Έβαλντ Λίνεν. Περίπτωση, που όλο και περισσότερο οι δείκτες της θα έχουν φθίνουσα πορεία. Κατ' εμέ, πρόκειται για ένα προπονητή που ξέρει τη δουλειά του, αλλα είναι περίεργος τύπος και δημοσιοσχετίστας. Στον Παναθηναϊκό της κόντρας και της αμφισβήτησης, νομίζω ότι δύσκολα θα αντέξει. Εύκολα θα κατηγορηθεί για όλα αυτός, μαι και η πράσινη αυτή κουτσή και ηλεκτρική καρέκλα, όλους τους λιώνει. Και αυτό απο τους τέσσερις θα είναι ο πιο αδύναμος κρίκος... Αυτή νομίζω είναι και η αίσθηση των διοικούντων, αλλα επειδή μιλάω για πιθανότητες, δεν συνεχίζω…

Ιούνιος του 2006 λοιπόν.
Η θερμοκρασία κυμαίνεται στους 27-31 βαθμούς Κελσίου, οι άνεμοι πνέουν νεφελώδεις κι ο ποδοσφαιρικός πλανήτης ετοιμάζεται για το μουντιάλ της Γερμανίας. Στην Ελλάδα δύο είναι τα γεγονότα που κόβουν την ανάσα των οπαδών

α) Το ενδεχόμενο αποχώρησης του Δημήτρη Παπαδόπουλου απο τον Παναθηναϊκό.

Αμόκ. Χαμός σε ραδιόφωνα και εφημερίδες. Φήμες περι ακατέβατου του μυτόγκα στις διαπραγματεύσεις, σενάρια για συμφωνία με τον Ολυμπιακό, ρεπορτάζ για το παρασκήνιο και αγωνία στις τάξεις των αιωνίων αντιπάλων. Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού κατηγορούσαν τότε το Τζίγκερ για καβούρια, για διάλυση της ομάδας και άλλα τέτοια διαχρονικά. Δικαιολογημένα ίσως. Ο Κωνσταντίνου λίγο καιρό πριν πήρε το δρόμο για Πειραιά και το ενδεχόμενο να χαρίσει ο ΠΑΟ και τον παρτενέρ του στην επίθεση δεν το χώνευε εύκολα ο οπαδός.
Ο ίδιος οπαδός βέβαια σήμερα βρίζει την ώρα και τη στιγμή που ο Τζίγκερ τον κράτησε στην ομάδα, ξεχνώντας φυσικά την αντίδραση του εκείνες της μέρες.
Όποιος τότε έκρινε με κριτήρια οπαδικά και το ανήγαγε σε ζήτημα τιμής (να τον κρατήσουμε να μην μας τον πάρουν) κι όχι με ποδοσφαιρικά, φαίνεται σήμερα πως έκρινε λάθος.

β) Η πρόσληψη του Φερέρ στην ΑΕΚ

Δικαιολογημένος ενθουσιασμός. Ένας Ισπανός προπονητής με θητεία και επιτυχίες σε Μπαρτσελόνα και Μπέτις, δεν έρχεται και εύκολα στην Ελλαδίτσα. Και δεν είναι μόνο η καθαυτή πρόσληψη που πιστώθηκε ως επιτυχία του Ντέμη αλλά και το στενό πρέσινγκ που έκανε στο Φερέρ προκειμένου να τον πείσει. Προσωπική επιτυχία και τα σχετικά.
Φτάσαμε στη χθεσινη ημέρα, όπου ο Ντέμης αναγκάστηκε ή αποφάσισε να απολύσει το Φερέρ. Ο οπαδός σε αυτή την περίπτωση δεν έκανε λάθος το καλοκαίρι του 2006, αλλά ενδεχομένως να το έκανε τις τελευταίες μέρες που πίεσε για την απόλυση του Φερέρ.

Και φτάνω σε αυτό που θέλω να πω.
Τι ήταν?
Το ξέχασα ρε....

(μισό λεπτό να διαβάσω ξανά τα παραπάνω)

Όσιμ, Μαλεζάνι, Σόλιντ, Σάντος, Φερέρ, Μπένγκστον και τόσοι μα τόσοι ακόμα που ήρθαν στην Ελλάδα με τη φήμη του διδάσκαλου, του γνώστη της προπονητικής, του μάστορα επι των τακτικών θεμάτων, του κορυφαίου στη χώρα του, φύγανε χωρίς να καταφέρουν να χτίσουν την ομάδα που υποσχέθηκαν.
Τις περισσότερες φορές γιατί δεν κατάφεραν να το κάνουν σύντομα.

Δεν ταιριάζει στην Ελλάδα ο προπονητής που ζητάει πίστωση χρόνου και υπόσχεται μακρόχρονα πλάνα επιτυχίας. Για μένα, τον προπονητή της εξέδρας, ο Ντέμης έριξε τη χαριστική βολή στο πρότζεκτ "δουλειά σε βάθος χρόνου". Ο Ντέμης ήταν ο τελευταίος που πίστεψα πως μπορεί να στηρίξει έναν προπονητή ασχέτως αποτελεσμάτων.

Φυσικά δε λέω οτι όποιος υπόσχεται 5ετη πλάνα σημαίνει πως έιναι και σε θέση να τα υλοποιήσει, και καμία ομάδα δεν είναι σε θέση να ρισκάρει να χάσει 5 χρόνια με έναν αλμπάνη απατεώνα στον πάγκο της.
Αν όχι όμως ο Φερέρ τότε ποιός? Κανένας.

Ας μην ξαναπιστέψουμε λοιπόν ποτέ ξανά σε προπονητές που λένε πως θα κάνουν έργο και πως αυτό θα φανεί σε βάθος χρόνου. Το πιθανότερο είναι πως ζητάνε πίστωση χρόνου και άλλοθι για τις αποτυχίες τους. Η Ελλάδα απαιτεί προπονητή που θα φέρει επιτυχίες ΕΔΩ και ΤΩΡΑ.

Τι μας λες ρε προπονητή? Ήταν εκτος στόχων ο Φερέρ? Αν είναι έτσι, γιατί τότε απολύθηκαν και οι Σόλιντ, Σουμ που πήραν πρωταθλήματα?

Οκ, ισχύει κι αυτό. Καμιά φορά δε ξέρουμε τι θέλουμε. Ζητάμε μεν τις επιτυχίες, αλλά θέλουμε κι ένα στάνταρ απόδοσης, να βλέπουμε και λίγη μπαλίτσα. Κι ορισμένες φορές είναι δύσκολο να μας πιάσει κανείς στο τί εννοούμε επιτυχία.

Συμπέρασμα: η πίεση των οπαδών προς τις διοικήσεις δεν δείχνει πάντα τη σωστή κατεύθυνση. Χρειάζεται να υπάρχει κάποιος να αποφασίζει χωρίς να ακούει τους απο δω κι απο κει, να παίρνει το ρίσκο να χλευαστεί και να αποδοκιμαστεί. Και πάνω απ όλα. Να στηρίζει προπονητές που αποδεικνύουν την αξία τους ΤΩΡΑ.

 Απο τη λύση της συνεργασίας μεταξύ Μουρίνιο και Τσέλσι, ζημιωμένη βγαίνει η αγγλική ομάδα. Μην τρελαθούμε βέβαια, τσέλσι υπήρξε και προ μουρίνιο και θα υπάρχει και μετά, ακόμα και όταν τα χοντρά λεφτά του Αμπράμοβιτς σταματήσουν να ρέουν. Το δρόμο προς την επιτυχία ίσως το βρει και με άλλο προπονητή, τη λάμψη όμως της πρωτοκλασάτης ομάδας την έχασε ανεπιστρεπτί.

Ο Μουρίνιο δεν είναι τυχαία πρώτο όνομα στην αγορά των προπονητών αυτή τη στιγμή. Δεν είναι οι τίτλοι, δεν είναι τόσο η μαεστρία του στην τακτική και η ικανότητα στην οργάνωση ομάδων. Είναι το εκκεντρικό του χαρακτήρα του, είναι η ισχυρή του παρουσία που ξυπνάει σε οπαδούς και αντιπάλους δυνατά πάθη. Θυμίζει ένα μπάγεβιτς σε μεγαλύτερη κλίμακα (και σε διαφορετικό περιβάλλον). Αν σύντομα καταλήξει στην Ισπανία και στη Μπαρτσελόνα, όπου φημολογείται πως ο Ράικαρντ μετράει μέρες, ακόμα και στο πρώτο αυτό εμπορικό όνομα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, θα λέμε " η μπαρτσελόνα του Μουρίνιο".

Λίγη σημασία έχει τελικά πού θα πάει. Ο Μουρίνιο δε θα κερδίζει για πάντα, ούτε θα είναι σε μεγάλες ομάδες μέχρι τα βαθιά γεράματα του.  Πολλοί στο αγγλικό ποδόσφαιρο θα πουν πως χάρηκαν που φεύγει. Σύντομα όμως θα διαπιστώσουν πως τους λείπει. Και είναι τυχερή η ομάδα που θα τον αποκτήσει ως προπονητή της. Όχι γιατί θα έχει βέβαιη επιτυχία, αλλά γιατί θα δώσει τη χαρά στους οπαδούς της να ζήσουν τις μεγάλες στιγμές που χαρίζουν οι λίγες, μεγάλες προσωπικότητες του αθλητισμού.

 ..φαν του Μουρίνιο και του Γιώργου Κωστίκου ο προπονητής της εξέδρας

Ο Ντουσαν, στις μερες της δοξας του, με τον επιστηθιο υπηρετη του Τακη Περσια

Καιροσκόπος και έξυπνος άνδρας σαν ήταν ήξερε να ελίσσεται και να προσαρμόζεται σε κάθε περίσταση των καιρών. Άλλαζε στρατόπεδο την κατάλληλη στιγμή , άφησε το κίτρινο έμβλημα για το ισχυρό και νέο κόκκινο, ακλουθούσε την δύναμη και τη εξουσία όταν εκείνη τον καλούσε και έμενε στη κορυφή αλώβητος. Και ο πρίγκιπας μεγάλωνε επικίνδυνα. Ο λαός τον σέβονταν, τον αντιμετώπιζε με δέος, τον θεωρούσε απόλυτο ηγέτη. Σε καμία περίπτωση ο πρίγκιπας δεν θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο των τίτλων τιμής που του απέδιδαν. Σίγουρα όμως η κορυφή κρύβει παγίδες, γύρω της επικρατεί ο φθόνος και η ίντριγκα. Θέλει γερά κότσια για να παραμείνεις εκεί. Ο πρίγκιπας άντεξε και τα κατάφερε σχεδόν περά από κάθε προσδοκία. Ώσπου η εποχή της ένδοξης πορείας του έφτασε στο ρέκβιεμ της. Ήταν οι μέρες που ο βασιλιάς «χοχοχο» σαν είδε ότι ο πρίγκιπας επισκιάζει την φήμη και τον τίτλο του τον καθαίρεσε. Ο προδομένος κίτρινος στρατός που τον ανέδειξε δε το δέχτηκε ποτέ ξανά στην αγκάλη του. Ο απαιτητικός αιθεροβάμων κόκκινος στρατός αποφάσισε ότι δεν κάλυπτε τις προσδοκίες του και ο πάλε ποτέ πρίγκιπας έμενε να βολοδέρνει σε βασίλεια άγνωστα και επικίνδυνα. Όμως είναι σκληρός ο πρίγκιπας για να πεθάνει εύκολα. Γιατί τα κόκκινα και κίτρινα βασίλεια τα άφησε πίσω του εύφορα, στην ακμή της δόξας τους μα σαν έφυγε πηρέ μαζί του και τα θεμέλια της κυριαρχίας τους με αποτέλεσμα εκείνα, είτε να μείνουν στάσιμα είτε να καταρρεύσουν . Σαν άλλος μεσσίας επέστρεψε και στα δυο στρατόπεδα αλλά όπως λένε το ξαναζεσταμένο φαί δεν αρέσει, η δεύτερη ευκαιρία στη σχέση δεν είναι ποτέ ίδια . Καλοδεχούμενος δεν ήταν , υπ ατμών σίγουρα ήταν στις τάξεις του λαού και της αυλής και η κάθε του νίκη έμοιαζε σαν ισχνή φλόγα σε μια μαύρη τρυπά που τον ρουφούσε στο κενό.

Ο Ντουσαν, αγερωχος στρατηγος, δινει εντολες στο στρατο του

Γιατί στο κενό βολόδερνε ο γέρο Ντούσαν. Όπου πήγαινε αντιμετώπιζε μισός και ανυπέρβλητες δυσκολίες. Μέχρι που ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στον Άρη. Μέρες τώρα αναρωτιέμαι αν αυτός που έρχεται στο κίτρινο πάγκο του βορρά θυμίζει κάτι από τον παλιό γνωστό Μπάγιεβιτς, τον πρίγκιπα του παραμυθιού ή είναι απλά η ξεθωριασμένη εικόνα του. Ξέραμε ότι ο Ντούσαν θέλει ομάδες που του παρέχουν σιγουριά , κυρός και τίτλους. Ακόμα και στον Παοκ που πήγε ήξερε ότι είχε να διαχειριστεί ένα υλικό που άφηνε περιθώρια για όνειρα. Κατέκτησε και το κύπελλο, εκείνη την χρονιά, απόρροια του γεγονότος ότι ο πρίγκηψ εκτός από ευνοούμενος του συστήματος ήταν και καλός προπονητής. Τότε ήταν και ειδικές οι συνθήκες βεβαία. Ήθελε να παραμείνει στο ελληνικό ποδόσφαιρο και να αποδείξει στον Κοκκαλη ότι δεν έπραξε ορθά όταν τον έδιωξε αναπάντεχα, για πολλούς, από τον ερυθρόλευκο πάγκο.

Το περασμένο χειμώνα, λόγο ΚΑΙ ειδικών συνθηκών, δεν δέχτηκε την πρόταση του Παναθηναϊκού. Ήταν και η τελευταία πρόταση που είχε στα χέρια του για να πάει σε ομάδα που πρωταγωνιστεί . Και ύστερα σίγησε. Για μια στιγμή πίστεψα ότι πάει μας τελείωσε ο πρίγκηψ. Θα αποσυρθεί στα ανάκτορα του και θα αφοσιωθεί στο κυνήγι της αλεπούς. Ήρθε ο καιρός για σύνταξη, μας κουράστηκε ο αρχηγός. Ξαφνικά, λοιπόν, πρόεκυψε Άρης. Και τι νομίζει ότι θα βρει εκεί ο πρίγκιπας? Τι θα του προσφέρει ο Άρης? Διοικητική ασφάλεια με τον Σκόδρα? Ήρεμο λαό που δε μπλέκεται στα διοικητικά όπως η Σουπερ 3? Τρομερό υλικό που θα τον οδηγήσει σε τίτλους? Δε νομίζω ότι καλύπτει τις προϋποθέσεις που παραδοσιακά ζητούσε ο Μπάγιεβιτς για να υπογράψει σε μια ομάδα.

Από την άλλη, το τι κερδίζει ο Άρης από την παρουσία του Ντούσαν είναι εύλογο και δε το συζητώ. Θα κερδίσει κύρος, ίσως να αναδεχθεί και κανας νεαρός παίχτης, κάποιο σεβασμό από τους διαιτητές, ηρεμία στα αποδυτήρια και όλα αυτά τουλάχιστον μέχρι να δημιουργηθούν οι πρώτοι τριγμοί. Γιατί νομοτελειακά τα τελευταία χρόνια όπου πάει ο πριγκηψ έχουμε στην αρχή αγάπη και έρωτες και μια σχέση μελί γάλα που στο τέλος τελειώνει με πόνο, γιαούρτωμα και μπινελικι από την εξέδρα και καταλήγει σε εντυπωσιακή φυγή από τα γραφεία της διοίκησης.

Θελει την θεση του ΟΤΟ?

Ο Άρης λοιπόν κάτι θα πάρει και στο χέρι του είναι να το αξιοποιήσει . Ο Ντούσαν όμως? Τελικά μήπως ήθελε απλά να μπει ξανά στην ζωή των φιλάθλων, να αναστατώσει την ποδοσφαιρική νηνεμία μας, να δημιουργήσει θόρυβο? Ίσως τελικά να είναι αυτό που ακούγεται παντού και το ξέρουν και οι πέτρες. Ότι ο Άρης δεν ήταν παρά η πόρτα που ζητούσε ο Ντούσαν την δεδομένη στιγμή, στα 60 του και στο τέλος της καριέρας του, που θα τον οδηγήσει στο πάγκο που τον θεώρει ως το επιστέγασμα της όλης πορείας του, ως το happy end του πριγκιπικού παραμυθιού, ως το τέλος που του αξίζει , τον πάγκο της Εθνικής ομάδας.

Στο βάθος Ντούσκο. Έκτοτε όποτε τέθηκε θέμα προπονητή για τον Παναθηναϊκό (και ήταν πολλές οι φορές) ο Ντούσαν περίμενε υπομονετικά στο βάθος.

Για το πότε και αν υπήρχαν πράγματι επαφές μεταξύ των δυο πλευρών, πολλά μπορούν να ειπωθούν, τα περισσότερα εικασίες.

Το θέμα είναι πως ο Σερβο-έλληνας (ή μήπως βόσνιο-έλληνας) παρέμεινε για άλλη μια φορά στο βάθος.

Άραγε θα ευτυχήσουν ποτέ οι λάτρεις του πολυνίκη προπονητή να τον δουν με πράσινο κομπολόι?

Οι υπόλοιπες ειδήσεις της εποχής είναι εξίσου εντυπωσιακές

- Λύμπε στον Ηρακλή, (δηλαδή μούφα απο τις λίγες)

- Λήξη συνεργασίας με Γκαλέτο και Σόουζα, (κρίμα που να βρεις άλλα τέτοια ταλέντα)

- Φινλανδός στην Παιανία (..........)

Έγραψε πάλι ο προπονητής..