[get it!]

Υπάρχει ένα χωριό στο Μεξικό που δεν το βρίσκεις στους ταξιδιωτικούς χάρτες.
Οι κάτοικοί του λένε ότι ονομάζεται Γκαρντούνο, στον καιρό της ειρήνης... και Ζαπάτα, στον καιρό του πολέμου.

.

Ήταν εκείνες τις βδομάδες που είχα διαβάσει τους Wobblies και το Persepolis. Πέτυχα και αυτό, και όπως είχα πάρει φόρα με τα κόμικς, είναι και πολίτικό λέω, είναι και λατινοαμερικάνικο, φυυύγαμε.

Τελικά όμως μου βγήκε ψιλομάπα το καρπούζι.

Καταρχάς, διαβάστε λίγο τη περιγραφή εδώ. Κάτι αρχίσατε να ψιλιάζεστε, ε? Η "γενιά του Πόρτο Αλέγκρε", η "νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση" κτλ...

Και πού να δείτε και τον πρόλογο, που τον έχει γράψει o διευθυντής της "Monde Diplomatique", Ιγκνάσιο Ραμονέ. Η μόνη χρησιμότητα του προλόγου είναι ότι μπορεί να αντικαταστήσει το κωλόχαρτό σας σε περίπτωση ανάγκης. Σοβαρά το λέω.

Τέλος πάντων. Ευτυχώς το βιβλίο είναι κάπως καλύτερο πολιτικά από τον πρόλογο, αλλιώς δε θα τη πάλευα. Αυτοβιογραφικό, περιγράφει τη διαδρομή του καλλιτέχνη από τις διάφορες δουλειές του κώλου στο Παρίσι μέχρι τις διάφορες ΜΚΟ, στις οποίες συμμετέχει στη συνέχεια.

Από αυτή τη σκοπιά μπορεί να φανεί χρήσιμο. Περιγράφει δηλαδή κατά κάποιον τρόπο πώς μια μερίδα νέων σε προηγμένες καπιταλιστικές χώρες, που έχουν ανησυχίες και βλέπουν κάποιες αδικίες του συστήματος, στρέφονται σε τέτοιες "λύσεις".

Μου θύμισε επίσης εκείνη την άσχημη Αγγλίδα, για την οποία έχει γράψει η Παρτιζάνα σε διάφορα ποστ της (βρήκα το καλύτερο νομίζω). Διότι με κάποια ΜΚΟ ο φίλος βρέθηκε και στην Γιουγκοσλαβία. Στον εμφύλιο όμως αυτός, όχι στα του Κοσσόβου. Ο συγκεκριμένος και η δικιά του ΜΚΟ, έτσι όπως τα περιγράφει τουλάχιστον, δεν έπαιξαν αντιδραστικό ρόλο στις εξελίξεις. Πάλι καλά. Απλά φύγανε άπραγοι, αφού δε μπόρεσαν να συνεννοηθούν με τους "βάρβαρους".

Νομίζω πάντως πως το κομμάτι του για τη Γιουγκοσλαβία είναι το καλύτερο του βιβλίου.

Καλλιτεχνικά πάλι έχει ορισμένα στοιχεία που μου άρεσαν. Σου δίνει όσα θέλει να πει με μια περίεργη σειρά, στην αρχή τουλάχιστον, σαν σκόρπιες σκέψεις ένα πράμα. Μετά έχει 2-3 ιστορίες που μπλέκονται, κάνει δηλαδή τα τσαλιμάκια του και εμένα μου αρέσουν αυτά. Τουλάχιστον όταν είναι με μέτρο και δε χάνεται η μπάλα.

Σε γενικές γραμμές πάντως αυτό που θέλει να πει (μάλλον) ο συγγραφέας, και γι αυτό έχει χωρίσει και το έργο του στα 2 (ναι, το 2ο βιβλίο που δεν υπάρχει στα ελληνικά είναι το "Ζαπάτα, στο καιρό του πολέμου..."), είναι ότι αυτή η περίοδος, του πρώτου βιβλίου, είναι εκείνη στην οποία παρατηρεί, επεξεργάζεται τη "νεοφιλελεύθερη" πραγματικότητα και τις αδικίες της, διαμορφώνει δηλαδή τη συνείδηση, ενώ στο δεύτερο βιβλίο μάλλον δρα για την "ανατροπή" της...

:-D

Πώς? Ένα θα σας πώ: Στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου (ίσως και στη τελευταία) συναντά τον Μπερνάρ Κασέν και συζητούν για την ίδρυση της ATTAC, της οποίας ο Κασέν θα αποτελέσει και πρόεδρος...

...επανάσταση σε λέω...

Όταν είχα δει την ταινία και μου είχε καλιαρέσει, η ιέρεια Erisabetsu μου είχε πει να πάρω να διαβάσω και τα βιβλία. Κι εγώ σαν ταπεινός δούλος της, άβουλο ον, το έπραξα.

Ένα περίεργο πράγμα, ποτέ δεν έχω δει άλλοτε ταινία να προσεγγίζει τόσο πολύ, από κάθε άποψη, το βιβλίο στο οποίο βασίζεται. Βέβαια και την ταινία η συγγραφέας την έκανε, και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς αφού είναι cartoon, αλλά ακόμα κι έτσι.

Αλλά όπως είπα, το προσεγγίζει και μόνο. Γιατί ακόμα και στη συγκεκριμένη περίπτωση, τα βιβλία είναι άλλη φάση. Με παραπάνω ιστορίες, με περισσότερες λεπτομέρειες στις ιστορίες που έχει και η ταινία... Βέβαια στην αρχή του 1ου βιβλίου ήταν όλα σχεδόν ίδια και είχα αρχίσει να ξενερώνω λίγο, αλλά όσο πας πιο πέρα, τόσο βλέπεις και περισσότερους "θησαυρούς" που στην ταινία αφήσαν απ' έξω.

Το σημαντικότερο πάντως για μένα είναι πως με αυτά τα βιβλία μου ανοίχτηκε ένας ολόκληρος "καινούργιος κόσμος", αυτός των graphic novels, κι έτσι όποτε πάω πλέον σε βιβλιοπωλεία απαραιτήτως ψάχνω και γι αυτά.

Α, κυκλοφόρησε και άλλο ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο της συγκεκριμένης κυρίας πρόσφατα στα ελληνικά, τα "κεντήματα", από τις ίδιες εκδόσεις. Για όσους ενδιαφέρονται...

Τοπογραφικό: Παγωμένη αμερικανική ενδοχώρα, Ουισκόνσιν και Μίτσιγκαν σε ατέλειωτο χειμώνα, θρησκευτικές κατασκηνώσεις, σχολικές αντι-κοινότητες, οικογενειακές εστίες χωρίς ίχνος ζέστης. Χιονισμένα τοπία και έρημοι δρόμοι με διαφημιστικές πινακίδες "Ο Ιησούς είναι η μόνη ασφάλεια πυρός".

Πλοκή: Το Blankets αποτελεί ένα τυπικό και εν μέρει αυτοβιογραφικό "μυθιστόρημα ενηλικίωσης". Οι συμπληγάδες που πρέπει να διασχίσει ο Κρεγκ μέχρι την ενηλικίωσή του είναι ισχυρές: από τη μια οι προσδοκίες των γονέων του κι από την άλλη τα αυστηρά μέχρι παραλογισμού διδάγματα της Εκκλησίας (με την καλλιέργεια ενοχών και τύψεων για οτιδήποτε αφορά το σώμα και την άρνηση κάθε επίγειας απόλαυσης ή καλλιτεχνικής δημιουργίας). Μόνο που οι πηγές της πίστης είναι ύποπτες, εφόσον οι ίδιοι οι φορείς της την ερμηνεύουν όπως τους συμφέρει. Για πόσο καιρό θα τον πείθουν οι γονείς του πως η εικόνα του Ιησού κλαίει κάθε φορά που αυτός κάνει μια μιαρή πράξη, όπως λ.χ. το να σκιτσάρει μια γυμνή γυναίκα; Ξέρεις τι μας κάνει να νιώθουμε αυτή σου η πράξη; Πώς νομίζεις ότι νιώθει ο Ιησούς;

Στην επτασέλιδη εισαγωγή o Γιάννης Κουκουλάς εύστοχα παρομοιάζει το έργο με το "Πορτρέτο του Καλλιτέχνη σε Νεαρή Ηλικία" του Τζέημς Τζόυς, όσον αφορά το μυθοπλασικό πυρήνα και τη νεωτερικότητα της μορφής του, αλλά και στο ότι ο ίδιος μοιάζει να γράφει "σε μια παραζάλη, θαρρείς εν υπνώσει αυτόματης αφήγησης". Πράγματι, η καλλιτεχνική δημιουργία είναι ο πρώτος καταλύτης που αν δεν τον απελευθερώνει από τον ασφυκτικό του κλοιό, σίγουρα τον οδηγεί στην ωριμότητα. Το δεύτερο κλειδί είναι ο έρωτας με την Ράινα, που ζει με μια άλλη προβληματική οικογένεια στον αντίποδα της δικής του: δυο υιοθετημένα αδέλφια ειδικών αναγκών/ικανοτήτων και δυο γονείς που αδυνατούν να χωρίσουν εφόσον αυτό αντιφάσκει με την ευαγγελική τους δογματική. Καλλιτεχνική έκφραση και σεξουαλικότητα θα συγκρουστούν (Παρουσία της Μούσας μου δεν είχα πια ΑΝΑΓΚΗ να ζωγραφίσω. Γιατί να ασχολούμαι με γραμμές και χρώματα, όταν μου έφτανε να την παρατηρώ; ) αλλά και θα συμβαδίσουν μέχρι τη φυγή του ήρωα προς την πραγματική ζωή. Κατά μεγάλη ειρωνεία ο Κρεγκ θα βρει ακόμα και στη Βίβλο δείκτες ερωτικής έκφρασης - όχι όμως στον απαισιόδοξο Εκκλησιαστή αλλά στο απαγορευμένο Άσμα Ασμάτων. "Σ' ευχαριστώ Θεέ, για το τέλειο δημιούργημά σου. Δέρμα τόσο απαλό και λευκό σαν το φεγγαρόφωτο, κόκαλα κάτω από το δέρμα που μπλέκονται και ξεμπλέκονται, που υψώνονται ψηλά ως τα λαγόνια και βυθίζονται στην κλείδα.[…] Σ' ευχαριστώ για τον ρυθμό των κινήσεών της, -κουλουριασμένη, απλωμένη- οι καμπύλες της κύματα που τυλίγουν τις ΚΟΥΒΕΡΤΕΣ. Είναι δική σου. Είναι τέλεια. Ένας ΝΑΟΣ.

Γραφιστικά: Η απομυθοποίηση της δήθεν μαγικής παιδικής ηλικίας και του ασφαλούς οικογενειακού σπιτικού εικονογραφείται περίτεχνα. Υπάρχουν συγκλονιστικά κάδρα, όπως εκείνο του σμικρυνσμένου μικρού παιδιού που κάθεται ανάμεσα στις πελώριες γονεϊκές φιγούρες, που του λένε πόσο τους απογοήτευσε. Όταν χρόνια μετά θα γυρίσει στο πατρικό του για να τους δει θα σκεφτεί: παρόλο που οι γονείς μου δε μπορούσαν να με τιμωρήσουν ή να μου απαγορεύσουν την έξοδο εξακολουθούσα να αισθάνομαι ευάλωτος κοντά τους. Τα ασπρόμαυρα σχέδια του Thompson αποτυπώνουν με εξαιρετικό σιωπηλό τρόπο τις γλυκόπικρες εκφράσεις προσώπων αλλά και τις στιγμές της καλλιτεχνικής παρόρμησης - η δε ερωτική πράξη περιγράφεται ελλειπτικά. Οι κουβέρτες φούσκωσαν και πάφλασαν. Με μαγνήτισε η απεικόνιση λεπτομερειών στο χώρο, ακόμα και άψυχων αντικειμένων που λες και παρακολουθούν αυτά που συμβαίνουν ή δε συμβαίνουν. Ένα κεφάλι ελαφιού στον τοίχο, τα χάπια στο φαρμακείο του μπάνιου, το πλυντήριο πιάτων σε λειτουργία. Και κυρίως οι κουβέρτες, που εξελικτικά αποκτούν διαφορετικές σημασίες: προστασία στη δύσκολη παιδική ζωή, αυτοσχέδιο αντίσκηνο σε υποτιθέμενες καταιγίδες, ερωτικό πεδίο αλλά και συναισθηματική αιχμαλωσία σε έναν έρωτα. Όταν δεν καλύπτονται κάτω από αυτές οι δύο ήρωες βγαίνουν στο χιόνι. Στο αφιλόξενο έξω είναι περισσότερο οι εαυτοί τους. Μοιράζονται στιγμές που η αίσθηση του χώρου, του βάθους, χάνεται, καθώς οι νιφάδες πέφτουν σε σχηματισμό και το πρώτο τους φιλί είναι σχεδόν απόκοσμο. Σε μια δύσκολη στιγμή θα φορέσουν τα παλτά πάνω από τις πιτζάμες τους και θα ξεχυθούν στο λευκό τοπίο. Κρύο; Δεν κάνει κρύο…απλώς πρέπει να κινείσαι συνέχεια. Κάποια κάδρα μου έφεραν στο νου τις τελευταίες σκηνές του Old Boy: αγνότητα. Νιώθω καθαρός και άσπιλος σαν χιόνι.

Γκράφιτι: Ένοιωσα και πάλι μόνος, και χρησιμοποίησα αυτήν τη μοναξιά για καύσιμο. // Έβλεπα το σώμα μου μόνο ως το σκεύος της ψυχής μου. // Μου αρέσουν τα "ή". Η αμφισβήτηση είναι καθησυχαστική. // Ακουγόμαστε τόσο ΜΕΓΑΛΟΙ. //- Δείχνεις σαν να κοιτάς τα αστέρια. - Τα κοιτάω. - Μπορείς να δεις μέσα από το ταβάνι;- Ναι. (σ. 435).

Φάκελος πελάτη: Craig Ringwalt Thompson (γενν. 1975, Michigan). Πριν το Blankets, που πήρε κάθε κόμικς βραβείο (Harvey, Eisner κ.λπ.), έχει προηγηθεί το πρώτο του graphic novel το Good-Bye, Chunky Rice (1999), τα μικρότερα Bible Doodles (2000) και Doot Doot Garden (2001) και το travelogue Carnet de Voyage (2004), ενώ κυκλοφόρησε από κοινού με τη βασική του επιρροή James Kochalka το μίνι άλμπουμ-μπροσούρα Conversations (με σύντομους αφορισμούς περί τέχνης και αισθητικής). Συνεργάζεται με το Nickelodeon Magazine. Η επόμενη δουλειά είναι το Habibi όπου η αραβική καλλιγραφία και η ισλαμική μυθολογία θα του δώσουν την ευκαιρία να "ζωγραφίσει" την αντίστοιχη με το Blankets επιρροή του Ισλάμ στους ψυχισμούς απλών ανθρώπων. Προσωπική ιστοσελίδα και μπλόγκ αντίστοιχα: dootdootgarden.com και blog.dootdootgarden.com.

Μουσική: Tracker - Recordings For The Illustrated Novel, Blankets (Top Shelf). Δίσκος που φτιάχτηκε από την ευρύτερη παρέα του Blankets, που εμπνεύστηκε από την ανάγνωσή του και σχεδιάστηκε να ταιριάζει με αυτήν. Με παραγωγή του John Askew και 9 instrumental ηχογραφήσεις από τους συντοπίτες Tracker, με σχεδιασμένο εξώφυλλο από τον ίδιο τον Thompson αλλά και μερικά στριπάκια που δεν βρίσκονται στο βιβλίο του.

Συντεταγμένες: Blankets. An illustrated novel by Craig Thomson, 2005. Πλήρης τίτλος sτα ελληνικά: Blankets. Ένα εικονογραφημένο μυθιστόρημα από τον Craig Thomson, εκδ. ΚΨΜ 2006. Μτφ.: Μπέλλα Σπυροπούλου. Πρόλογος-επιμέλεια: Γιάννης Κουκουλάς. 598 σελ.

Πόσο ικανοποιητικό είναι ν' αφήνεις τα ίχνη σου σε μια λευκή επιφάνεια. Να χαρτογραφείς την πορεία σου - όσο προσωρινή κι αν είναι.

Ένα 600σέλιδο καλλιτέχνημα.

(Από τον διάσημο σε όλο τον κόσμο εκτός από την Ελλάδα Dilbert του Scott Adams)
---------------------------
- Πρέπει να βρω οπωσδήποτε ένα χριστουγεννιάτικο δώρο για τη Ρούμπι.
- Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τέτοιου είδους ψώνια δεν τα κάνεις τον Σεπτέμβρη ή τον Οκτώβρη.
- Σεπτέμβρη; Οκτώβρη; Πώς να ξέρω από τόσο νωρίς αν θα είμαστε τσακωμένες ή όχι τα Χριστούγεννα;

(Ο Andy Capp του Smythe μαθαίνει τα παράδοξα της γυναικείας φιλίας)
-------------------------
- Είμαι το αγαπημένο παιδί του μπαμπά μου!
- Κι εγώ! Σε βάζει και σένα να φοράς ροζ ζαρτιέρες;

(Ο Altan δεν αφήνει τίποτα ασχολίαστο)
--------------------------
- Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο κατ' εικόνα του. Κατόπιν, ντύθηκε τραβεστί και δημιούργησε τη γυναίκα κατ' εικόνα του.

(Ο Γάτος του Geluck δίνει ρέστα!)
--------------------------
- Είμαι ένας άριστα εκπαιδευμένος αρχηγός αντιτρομοκρατικής ομάδας.
- Καλώς. Πες μου πώς διακρίνεται ένας απλός ταξιδιώτης από έναν τρομοκράτη.
- Τι ερώτηση! Καλούμε τους συγγενείς για να αναγνωρίσουν το πτώμα!

(Διαχρονικό τρομοχιούμορ από την Ellekappa)
------------------------
- Ο Γιαρνέλ ήταν ο πιο γενναίος λεγεωνάριος του κόσμου.
- Πολύ γενναίος.
- Σας έσωσε τη ζωή.
- Το ξέρω.
- Σταμάτησε την οβίδα του κανονιού που ερχόταν καταπάνω σας.
- Πράγματι.
- Μήπως θυμάστε τα τελευταία λόγια που του είπατε;
- Φυσικά και τα θυμάμαι: "Κάτσε μπροστά μου, Γιαρνέλ, σε περίπτωση που ρίξουν καμιά κανονιά προς το μέρος μου".

(Ο άνθρωπος που λατρεύουμε να μισούμε, ο Crock των Rechin & Wilder)
-------------------------
- Μαμά, ξέρεις βιολογία;
- Όχι.
- Ιατρική;
- Ούτε.
- Φυσικές επιστήμες;
- Εεε...Ξέρω να ξεχωρίζω τις φράουλες από τους ελέφαντες...ο ελέφαντας έχει άλλο χρώμα...
- Μα αν κάποιος για να φτιάξει μια γέφυρα πρέπει να ξέρει μαθηματικά, για να φτιάξει ένα παιδί θα πρέπει να ξέρει βιολογία!
- Ε, όχι, γιατί το παιδί γίνεται από μόνο του...
- Α, ωραία...Η γνωστή ιστορία με τον αυτόιματο πιλότο...Γαμημένη ζωή...

(Εποικοδομητική αμφιβολία από το Absurdus Delirium των Tha & Bigart)
-----------------------
- Κιμ, μόλις πέρασα τη χειρότερη μέρα σε όλη μου την καριέρα. Ο αντιπρόεδρος ήταν πάνω από το κεφάλι μου όλο το πρωί...Μετά έχυσα τον καφέ μου πάνω στο καινούργιο μου φόρεμα και αργότερα έχασα τα μισά αρχεία του υπολογιστή μου. Κι εκεί που πάνε να σπάσουν τα νεύρα μου, πετάγεται από την άλλη πλευρά ο Φρανκ και μου λέει: "Ξέρω πώς αισθάνεσαι"...Σιχαίνομαι τους ανθρώπους που το λένε αυτό! Πώς μπορεί κανείς να "ξέρει πώς αισθάνεσαι" αν δεν έχει περάσει αυτά που περνάς εσύ; Είναι τόσο ενοχλητικό! Πραγματικά μου σπάει τα νεύρα...Καταλαβαίνεις τι εννοώ;

(από το Between Friends της Sandra Bell Lundy)
-------------------------
Εγώ κατασκοπεύω
Εσύ μαγνητοφωνείς
Αυτός χαφιεδίζει
Εμείς φακελώνουμε
Εσείς εκβιάζετε
Αυτοί διαψεύδουν τα πάντα

(η κλίση τουρήματος "υπερασπίζομαι τη δημοκρατία", κατά Alfredo Chiappori)
---------------------------
- Ποιοι είναι όλοι αυτοί οι ηλίθιοι με τα πανό;
- Οικολόγοι. Λένε ότι παράγουμε σκουπίδια που δεν ανακυκλώνονται. Λένε επίσης ότι χρειάζονται εκατοντάδες χρόνια για να διασπαστούν και ότι αφήνουν χημικά απόβλητα.
- Αλήθεια; Δεν ήξερα ότι οι συσκευασίες φαγητού μπορεί να είναι τόσο επικίνδυνες.
- Εχμ...Απ'ό,τι κατάλαβα μιλάνε για το φαγητό μας...

(Ο θαυμαστός κόσμος των φαστφουντάδικων από το Walnut Family του Mark Cullum)
--------------------------
- Κατά τη γνώμη μου, το κυριότερο προσόν που μπορεί να έχει ένας πολιτικόις είναι να κατακλέβει το δημόσιο χρήμα και να το καταθέτει σε ξένες τράπεζες.
- Θεέ μου, τι κυνισμός! Μη μου πεις ότι μπορεί κανείς να εκτιμήσει ένα ΤΕΤΟΙΟ προσόν;
- Εγώ νομίζω ότι αν τα είχες πάρει θα το εκτιμούσες...

(μαθήματα πολιτικής ιδεολογίας από τον Τζιριγκίτζ του Enzo Lunari)
----------------------------
- Όχι, δεν είναι το φόρεμα που σε δείχνει χοντρή - το σώμα σου είναι...

- Ο Λιρόι βαδίζει στο δρόμο της επιτυχίας. Δυστυχώς, πηγαίνει με Yugo...

- Η σοκολατένια κρέμα σου. Λορέτα, μοιάζει με κάτι που έφτιαχνε η μαμά μου, μόνο που αυτή το έλεγε σκυλοτροφή...

- Ο Λιρόι σιχαίνεται να προσβάλλουν την νοημοσύνη του. Μόνο που η ίδια δεν είναι ποτέ εκεί για να υπερασπιστεί τον εαυτό της.

(Λιρόι και Λορέτα Λόκχορν, το πιο δυσλειτουργικό και αστείο ζεύγος στον πλανήτη, από τα χέρια των Bunny Hoest & John Reiner)
----------------------------
- Καλησπέρα. Είστε ανοιχτά;
- Τα φώτα είναι αναμμένα. η πόρτα ξεκλείδωτη, το ταμπελάκι στο παράθυρο λέει "ανοιχτά"...Όχι, δεν είμαστε ανοιχτά!
- Ααα...κρίμα...

(συνελήφθη στο Funky Winkerbean του Tom Batiuk)

Σήμερα ένιωσα την ανάγκη να διαβάσω κάτι εντελώς διαφορετικό. Τα ΚΟΜΙΞ και τα MAD μου κοντεύουν να εξαϋλωθούν από την πολλή χρήση, και το ίδιο θα πάθαιναν και τα αλμπουμάκια του Αρκά αν δεν ήταν τόσο ανθεκτικά. Τις ατάκες της Μαφάλντας αρχίζω και τις μαθαίνω απέξω, ενώ τα παλιά τεύχη του FREE απλά μου θυμίζουν πόσο τραγική κατάληξη είχε ένα τόσο ενδιαφέρον περιοδικό. Η Βαβέλ είναι πάντα μία καλή λύση, αλλά δεν έχω πολλά τεύχη της - ίσως γεννήθηκα σε λάθος εποχή. Το βιβλίο που διαβάζω είναι πολύ καλό (τα "Πυθαγόρεια Εγκλήματα" του παλιού καιθηγητή μου, Τεύκρου Μιχαηλίδη), όμως η λογοτεχνία ποτέ δεν μου αρκούσε - κείμενο χωρίς εικόνα για μένα είναι σαν στερεοφωνικό χωρίς ηχεία. Κάτι λείπει, αλλά τι;
Έριξα μία ματιά στην γεμάτη περιοδικά βιβλιοθήκη μου και, κάπου ανάμεσα στον Σεντρίκ, τη Γαλέρα και τα Maxim (ΟΚ, παλιά το διάβαζα κι αυτό, δεν ντρέπομαι να το πω!), παρατήρησα ένα Μικρό Παραπέντε. Για όσους δεν το ξέρουν, το Μικρό Παραπέντε ήταν ένα χιουμοριστικό περιοδικό κόμικς, κάτι σαν τη Βαβέλ αν την εξέδιδε ο Μητσικώστας. Δυστυχώς, την περίοδο που έβγαινε εγώ έτρωγα ακόμα φρουτόκρεμες και έβρεχα τις πάνες μου, γι'αυτό και μόνο οι περιστασιακές μου βόλτες στο Μοναστηράκι με έφεραν σε επαφή μαζί του.
Το συγκεκριμένο τεύχος μου τράβηξε την προσοχή σήμερα. Είναι το τεύχος 36, του Νοεμβρίου του 1989 και στο εξώφυλλό του απεικονίζεται ένας τύπος που ετοιμάζεται να διεισδύσει (με μάσκα οξυγόνου και βατραχοπέδιλα) σε ένα σεξουαλικό όργιο. Η ατάκα στα αριστερά της εικόνας δείχνει πόσο λίγα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε: "Θέλω λιγότερη διαφθορά - ή περισσότερες ευκαιρίες να συμμετέχω". Παραδεχτείτε ότι αυτό το σύνθημα σας εκφράζει και προχωρήστε στην επόμενη παράγραφο.
Στην τρίτη σελίδα του τεύχους, ένα κόμικ του Τζουλιάνο: "Πρώτα ο καφές με κυάνιο, μετά τα κρασιά με μεθάνιο, το εμφιαλωμένο νερό με κολοβακτηρίδια, το μολυσμένο ελαιόλαδο, η ραδιενέργεια από το Τσέρνομπιλ, η τρύπα του όζοντος και το νέφος. Σήμερα, για να πεθάνει κανείς από γηρατειά πρέπει να έχει έναν κώλο, ΝΑ!". Τσεκάρω την ημερομηνία στο εξώφυλλο. Όχι, δεν κάνω λάθος - αυτό το τεύχος κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1989 και όχι χτες.
Φυσικά, ακολουθούν ιστορίες-κοσμήματα του αγαπημένου μου Edika, του Larson, του Αρκά και πολλών άλλων. Όμως έμεινα άναυδος με ένα καταπληκτικό κόμικ του Enzo Lunari, ένα κόμικ μόνο με σχέδιο και χωρίς λόγια, το οποίο και σας μεταφέρω μόνο με λόγια και χωρίς σχέδιο - αυτά τα μέσα έχω, αυτά μεταχειρίζομαι!

Είναι Δευτέρα και ένας παππούς (ο γνωστός παππούς του Lunari, ο Εριτρέο Κατζουλάτι - γουρλώστε τα μάτια σας από έκπληξη που ξέρω το όνομά του, θα με ικανοποιήσει ιδιαίτερα!) κάθεται στο παγκάκι ενός πάρκου και ετοιμάζεται να φάει ένα σάντουιτς. Την ώρα που είναι έτοιμος να φάει την πρώτη μπουκιά, βλέπει ένα σπουργίτι να τον κοιτάζει μελαγχολικά, ζητώντας τροφή. Ο παππούς του πετάει γενναιόδωρα κάποια ψίχουλα, ενώ του δίνει νερό στο καπάκι του παγουριού του.
Την Τρίτη, στο ίδιο παγκάκι, ο παππούς ετοιμάζεται να φάει το σάντουιτς του. Αυτή τη φορά, τα σπουργίτια που τον περιμένουν είναι 5 και ζητάνε όλα τροφή. Ο παππούς τους πετάει απρόθυμα κάποια ψίχουλα.
Την Τετάρτη και την Πέμπτη το παγκάκι έχει κυριολεκτικά γεμίσει από σπουργίτια, που περιμένουν ανυπόμονα τον παππού να τα ταϊσει. Αυτός δεν έχει και πολλές επ[λογές.
Την Παρασκευή, ο παππούς προσέρχεται στο κατάμεστο (από σπουργίτια) παγκάκι, κρατώντας μια μεγάλη σακούλα. Τα σπουργίτια εκστασιάζονται, περιμένοντας μεγάλο φαγοπότι. Ο παππούς ανοίγει την σακούλα και - τι έκπληξη! - από μέσα βγαίνει μία τροφαντή γάτα, που τα κατασπαράζει! Επιτέλους, ο παππούς τρώει το σάντουιτς του με την ησυχία του.
Το κόμικ θα μπορούσε να τελειώνει εδώ, όμως η Νέμεσις έχει άλλη γνώμη: Το Σάββατο έχουν μαζευτεί στο παγκάκι του 4 γάτες, που νιαουρίζουν επίμονα ζητώντας φαγητό!

Η ιστορία έχει αμέτρητα επίπεδα ανάγνωσης και ο καθένας κρατάει αυτό που του ταιριάζει. Εγώ απλά χαίρομαι που η Ύβρις του παππού δεν έμεινε ατιμώρητη.
Λοιπόν, νομίζω ότι είμαι έτοιμος για το Φεστιβάλ της Βαβέλ! Αύριο θα είμαι εκεί - αναλυτικό ρεπορτάζ τη Δευτέρα!!!