Όλες όμως, οι συζητήσεις, οι χαρακτηρισμοί, οι βρισιές και οι διαφωνίες θα περιστρέφονταν γύρω από ένα κοινό άξονα .... τον "κώλο"!    "Το κωλόπαιδο! δεν θα ' ρθει από δω?  Έτσι σκατά που τα έχει κάνει? - θα του δείξω εγώ!, "Τι σκατά πόμολα είναι αυτά?  Στείλτου τα πίσω και να του πεις να τα βάλει στον κώλο του!"  "Κώλο τα έκαναν εκεί μέσα!" "Κωλομαστόρια του κερατά!"   ... και άλλα πολλά τέτοια χαριτωμένα ....

Η μεγάλη διαφορά όμως με τους υπόλοιπους "κώλους", ήταν ο τρόπος προφοράς από όλους, του συγκεκριμμένου εργοταξιακού "κώλου".   Το "λ" ήταν παχύ και καθώς ενωνόταν με το "ω"  γέμιζε το στόμα και προκαλούσε ένα περίεργο συναίσθημα ικανοποίησης!  Αφού το έλεγαν όλοι με ένα τρόπο λες και είχαν κάνει ομαδικά μαθήματα ορθοφωνίας, προκειμένου να φτάσουν στον επιθυμητό τρόπο απόδοσης της αγανάκτησης και της οργής τους! .... Περίεργα πράγματα! ... 

Όταν με είχαν στείλει στην αρχή στο εργοτάξιο, μου είχε ψιλοκακοφανεί, σαν να με είχαν ξεβολέψει από το αποστειρωμένο γραφείο μου, με τον κλιματισμό, την τάξη, την καθαριότητα και τους γραβατωμένους τύπους  και είχα φρικάρει με τη σκόνη, τη βρώμα και το χυμαδιό που υπήρχε παντού!  Όμως αυτά γρήγορα ξεπεράστηκαν και έγιναν συνήθεια!   Και οι βρισιές και η σκόνη και το έντονο συναίσθημα πίεσης που υπήρχε στο εργοτάξιο ... υπήρχε ζωή!!!

Όταν μετά από λίγες μέρες πήγα στα γραφεία για μια δουλειά, μπαίνοντας στο διάδρομο και αντικρίζοντας  αυτή την ψυχρή εικόνα, χωρίς ανθρώπους να πηγαινοέρχονται να φωνάζουν και να βρίζουν ακατάπαυστα, με μια παγωμενη ησυχία, και κλειστές πόρτες γραφείων κάτι ένιωσα να λείπει από μέσα μου .... "Κωλοκατάσταση" .... σκέφτηκα ....

Ένας φίλος μου είχε πει κάποτε γελώντας  "ο Θεός έχει πολύ χιούμορ, αλλά είναι αρρωστημένο... ώρες, ώρες ...."

Με τρομάζει η ιδέα των γηρατειών, ένας από τους φόβους μου είναι να μην χάσω τους βόλους μου, όπως  τους έχασε ο γερασμένος  ήρωας στον Πήτερ Παν και δεν μπορώ να γυρίσω ξανά πίσω στη χώρα του Ποτέ Ποτέ, αφού θα με εγκαταλείψει η φαντασία μου και δεν θα μπορώ να πετάξω ...

Διαβάζοντας το παρακάτω άρθρο στο in.gr  φοβάμαι ότι αυτοί οι φόβοι βγαίνουν αληθινοί ...

 (Η φωτογραφία είναι από την κορυφή του Πηλίου "Αγριόλευκες")

There's a lady who's sure all that glitters is gold
And she's buying a stairway to heaven
And when she gets there she knows if the stores are closed
With a word she can get what she came for

Woe oh oh oh oh oh
And she's buying a stairway to heaven...

Μια χαρά τα πήγαινα, στο μόνο μάθημα που υστερούσα ήταν η έκθεση ... "Θα πας φροντιστήριο" είπε αποφασιστικά η μητέρα μου. Έτσι κ έγινε, μαζευτήκαμε τρία παιδιά και ξεκινήσαμε ιδιαίτερα μαθήματα κάθε τρίτη στις 9 το βράδυ στον Αντώνη, έχοντας ακούσει πολύ καλά λόγια γι' αυτόν.   Λοιπόν αυτό το βραδυνό μάθημα ποτέ δεν το χώνεψα, ίσως γιατί σχεδόν ποτέ δεν κατάφερα να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά. Από την κούραση, αυτά έκαναν του κεφαλιού τους κ κάθε τρεις κ λίγο έκλειναν, βυθίζοντάς με σε έναν γλυκό λήθαργο καθώς προσπαθούσα μάταια να παρακολουθήσω τη ροή του μαθήματος. Όταν πια έβλεπα ότι ήταν ανώφελο να αντιστέκομαι ακουμπούσα πίσω στην καρέκλα επωφελούμενη από το σκοτάδι που επικρατούσε γύρω από το φωτισμένο τραπέζι που κάναμε μάθημα και έριχνα τρικούβερτους ύπνους, ακούγοντας αποσπάσματα του Μακρυγιάννη, ποιήματα του Καβάφη και δοκίμια του Παπανούτσου να με νανουρίζουν! Όλα κι όλα, ο Αντώνης έκανε πολύ όμορφο μάθημα, πρέπει να το παραδεχτώ! Εγώ όμως δεν μπορούσα να το παρακολουθήσω, ήταν πέρα από τις δυνάμεις μου!

Που και που με ρωτούσε στο ξεκάρφωτο διάφορα πράγματα, μάλλον με είχε πάρει χαμπάρι ότι κοιμόμουν του καλού καρού και προσπαθούσε να με επαναφέρει στην τάξη, (δηλαδή να με ξυπνήσει) μ' αυτόν τον διακριτικό τρόπο.  Βέβαια έβλεπα στα μάτια του και ίσως κ λίγο στον τόνο της φωνής του όταν μου μίλαγε (παρόλο που προσπαθούσε με ευγένεια να το κρύψει) ότι δεν περίμενε κ πολλά από μένα, αλλά κατέβαλε επίμονες προσπάθειες μήπως και σώσει κάπως την κατάσταση.

Ήταν μια βαρετή Τρίτη όπως όλες οι άλλες ,είχε μπει πια ο Μάης κ τα μαθήματα έφταναν προς το τέλος τους, ο καιρός είχε αρχίσει και ζέσταινε κ κάναμε μάθημα με τα παράθυρα ανοιχτά. Ο Αντώνης είχε ξεκινήσει να μιλάει ενώ εγώ μάταια προσπαθούσα να μην παραδοθώ άνευ όρων στο γνωστό γλυκό ύπνο που από ώρα με πολιορκούσε ... "Σήμερα παιδιά θα κάνουμε μάθημα για την οικογένεια.  Η Ελληνική οικογένεια παιδιά, στηρίζεται σε άρρηκτους δεσμούς ..." Ξαφνικά απ' έξω ακούστηκαν  ήχοι από τζάμια να σπάνε και πόρτες να χτυπούν με δύναμη επαναφέροντάς με  απότομα στην πραγματικότητα, στο βάθος ακούστηκε μια βαριά αντρική φωνή να ουρλιάζει "Γύρνα πίσω μωρή πουτάναααα" μια γυναικεία φωνή στριγγλίζοντας απάντησε ενώ πιτσιρίκια έκλαιγαν τρομαγμένα "θα γυρίσω παλιοαλήτη, αλλά δεν θέλω να σε βρω εδώ, να πας στις τσούλες που γυρίζεις κάθε βράδυ"

Με μιας νόμιζες ότι όλοι και όλα είχαν σταματήσει και είχαν στήσει αυτί για να καταλάβουν από ποιο σπίτι έρχονταν αυτές οι φωνές αλλά και να μη χάσουν λέξη από την εξέλιξη αυτής της "συζήτησης". Βέβαια χωριό ήταν καταλάβαμε όλοι κατευθείαν, χωρίς να πούμε λέξη, ποιοί ήταν αυτοί που φώναζαν βραδιάτικα (να ένα από τα "καλά" της επαρχίας).  Ο ήχος του αυτοκινήτου που ξεκίνησε και κατέβηκε σαν τρελό την κατηφόρα παρασύροντας κάτι μεταλλικό στο πέρασμά του, ήρθε να βάλει τέλος σ' αυτό το σκηνικό.

"Που είχαμε μείνει;" ρώτησε ο Αντώνης με ψύχραιμο ύφος προσπαθώντας να μας επαναφέρει στην τάξη, μάταια όμως γιατί μας είχαν πιάσει νευρικά γέλια και δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε με τίποτα... το μάθημα σχετικά με την ανάλυση του όρου της Ελληνικής οικογένειας, που είχε καταντήσει μια παρωδία συνεχίστηκε όπως όπως και πρέπει να ήταν και το τελευταίο της χρονιάς αν θυμάμαι καλά.

Τα αποτελέσματα των εξετάσεων έκρυβαν μεγάλες εκπλήξεις, αιφνιδιάζοντας ακόμη και τον Αντώνη. Είχα πάρει στην έκθεση τον καλύτερο βαθμό απ' όλους στην τάξη! Φαίνεται ότι το πνεύμα μου αφομοίωνε με έναν περίεργο τρόπο (δεν εξηγείται αλλιώς!) όλες τις γνώσεις που άκουγε τη στιγμή που εγώ κοιμόμουν του καλού καιρού και η ειρωνεία είναι ότι, δεν θυμάμαι τίποτα απ΄αυτά που κάναμε μάθημα όλη τη χρονιά, παρά μόνο αυτό το συγκεκριμένο, της "δεμένης Ελληνικής Οικογένειας!".

{Νομίζω ότι ο Αντώνης ήταν ο καλύτερος καθηγητής που είχα γιατί με έμαθε πως να σκέφτομαι και όχι πως να αποστηθίζω και αυτό πιστεύω είναι που έχει τη μεγαλύτερη σημασία...}