O "εθνάρχης" που παράχωνε τα αρχαία!

Επειδή οι χαχόλοι νεοδημοκράτες κατά καιρούς μας τα έχουν "πρήξει" με το ... έργο που άφησε ο "εθνάρχης" Καραμανλής (θείος του σημερινού .. φωστήρα πρωθυπουργεύοντος!), έβγαλα μία φωτογραφία από το όρυγμα του μετρό, στη γωνία των οδών Πλάτωνος και Αγίας Σοφίας, στη Θεσσαλονίκη. Ούτε ένα (1) μέτρο κάτω από το επίπεδο της ασφάλτου, αποκαλύφθηκαν παραχωμένες εγκαταστάσεις, πιθανόν υδραυλικές ή αποχετευτικές, του ρωμαϊκού ή βυζαντινού παρελθόντος της πόλης.

Φυσικά, ξέρετε ποιός τα "παράχωσε" κάτω από το τσιμέντο με την τακτική της αντιπαροχής που εφάρμοσε ως ... φέρελπις αρχικά Υπουργός Δημόσιας Τάκης (ελέω...Ευταξία!) και αργότερα ως πρωθυπουργός (ελέω Φρειδερικής!). Ο ίδιος που σήμερα μας τον πλασάρουν για "εθνάρχη" (αυτός, που έθαψε και την Κύπρο!) και τότε ξήλωνε το τραμ (το 1954 ξηλώθηκε η γραμμή της οδού Βασιλίσσης Όλγας και το 1957 η γραμμή της Εγνατίας Οδού: και οι δύο αυτές μ....κίες, έγιναν από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, η πρώτη ενώ ήταν Υπουργός Δημοσίων Έργων και η δεύτερη ενώ ήταν Πρωθυπουργός, βλ. εδώ και εδώ).

Τις δημοκρατικές ελευθερίες του ο ελληνικός λαός όμως τις κατέκτησε με αγώνες, με αίμα, με νεκρούς, με φυλακίσεις, κυνηγητά και πριν τη δικτατορία και στη διάρκεια της δικτατορίας αλλά και μετά τη μεταπολίτευση. Τίποτα δεν του χαρίστηκε! Κρατάμε παρακαταθήκη τις μνήμες για όσα πέρασε ο τόπος αφότου με το θάνατο του Αλέξανδρου Παπάγου, τα Ανάκτορα θα αναθέσουν την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον τότε υπουργό Δημοσίων Έργων Κωνσταντίνο Καραμανλή…

• Στην οικονομία ο μαυραγοριτισμός της Κατοχής βρίσκει νομιμοποίηση, οι εργολάβοι, στο βωμό του κέρδους, λεηλατούν την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας, οι «νεοβιομήχανοι» απομυζούν την οικονομική ικμάδα του κράτους. Το συνδικαλιστικό Κίνημα δυναστεύεται από τον «εθνικόφρονα εργατοπατερισμό», υπό την προστασία του Συνδικαλιστικού Τμήματος της Ασφάλειας. Το Φοιτητικό Κίνημα διαβάλλεται από τους «εθνικώς σκεπτόμενους» –με το αζημίωτο– «συνδικαλιστές. Το δικαίωμα της εργασίας διέρχεται από το «καθαρτήριο» των πιστοποιητικών «Κοινωνικών Φρονημάτων». Στρατός και Σώματα Ασφαλείας συστοιχίζονται στη διαφύλαξη της «εθνικοφροσύνης». Το παρακράτος οργιάζει και τελικά πνίγει στην εγκληματική του δαγκάνη, με τη δολοφονία του βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη, και τον ίδιο τον Κ. Καραμανλή. Οι υπηρεσίες κατασκοπείας κυνηγούν το «φάντασμα του Κομμουνισμού». Η ελληνική διπλωματία εκτρέφει αντιλήψεις πατρωνίας της χώρας από τους «μεγάλους συμμάχους». Η Παιδεία αντιμετωπίζεται με επιφύλαξη και ως εκτροφείο «αντεθνικώς σκεπτομένων»… («Τα Νέα», 23/4/1998).

Και για να τα πούμε πιο απλά: όσοι σκέπτονται δεν μπορούν να ξεχάσουν τις αντιπαροχές που τσιμεντάρανε την Αθήνα, την Ασφάλεια με τα κυνηγητά της, τους χαφιέδες της, το παρακράτος με τους Γκοτζαμάνηδες, το γεγονός ότι ψηφίζανε την ΕΡΕ οι νεκροί και τα δέντρα, τον αυταρχισμό του κράτους και την πληγή της μετανάστευσης! Χιλιάδες ελληνικές οικογένειες είναι ακόμη μισές και μετράνε τα τραύματά τους και υποφέρουν και πονάνε. Πόσα σπίτια διαλύθηκαν, πόσες οικογένειες κόπηκαν στα δυο, στα τρία κι εξοντώθηκαν;

Τελικά, ο Καραμανλής δεν έκανε ποτέ την αυτοκριτική του για τις «εκλογές της βίας και νοθείας» του 1961, όταν στην τότε επαρχιακή Ελλάδα και ιδιαίτερα στις παραμεθόριες περιοχές οι εκλογές «είχαν χαρακτήρα στρατιωτικής επιχείρησης και την ημέρα των εκλογών μέσα στην πόλη των Γιαννιτσών στρατιωτικά τμήματα έκαναν γυμνάσια με αληθινά πυρά» (Σπύρος Λιναρδάτος, «Η Αυγή», 12 Μαρτίου 1995)… Ούτε για τη δράση του παρακράτους και των οργανώσεων που εξέθρεψε και που οδήγησαν στη δολοφονία του Λαμπράκη…

Μετά τη μεταπολίτευση ο Κ. Καραμανλής απλώς ανέλαβε την ανασυγκρότηση της συντηρητικής παράταξης και των κοινωνικών συμφερόντων που αυτή εκπροσωπούσε.

Η πολιτική διαδρομή του Κ. Καραμανλή συνδέεται με την άνοδο και την πτώση του παραδοσιακού μοντέλου της συντηρητικής κυριαρχίας που διαμορφώθηκε μετεμφυλιακά. Ο τύπος αυτός της αυταρχικής εξουσίας δεν μπόρεσε να συγκροτήσει μια σαφή στρατηγική για την πορεία της χώρας. Ήταν απλώς διαχειριστικός - διεκπεραιωτικός των οικονομικών συμφερόντων και των κέντρων κυριαρχίας, εσωτερικών και εξωτερικών.

Κύριος εκφραστής των πελατειακών σχέσεων, ο τύπος αυτός εξουσίας ζήτησε την ευρύτερη νομιμοποίησή του από τις λαϊκές μάζες, εκφράζοντας τον τύπο ενός λαϊκού, συντηρητικού κομματικού φορέα – μια πολιτική που εγκατέλειψε η νεοφιλελεύθερη μετεξέλιξή του. Χωρίς θεσμικό όραμα, με φόβο προς κάθε μορφή κοινωνικής εξουσίας, το συντηρητικό αυτό πρότυπο και οι κορυφαίοι πολιτικοί του εκπρόσωποι έκφρασαν τον τύπο της αυταρχικής κρατικής εξουσίας και των μηχανισμών της, που επιδίωξε να κυριαρχήσει πάνω σε μια υποταγμένη κοινωνία. Το πρότυπο αυτό της πολιτικής «πατρωνείας» έχει κλείσει οριστικά τον κύκλο του και οι κορυφαίοι εκφραστές του –πέρα από «αγιογραφίες» ή αφορισμούς– έχουν κριθεί από την ιστορία και τον ελληνικό λαό…

Λοιπόν, κύριε Βερέμη, αυτός ήταν ο "λαϊκός ηγέτης";

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ - ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΛΑΪΚΟΣ ΗΓΕΤΗΣ

Tου Θανου Βερεμη*

Συμπληρώθηκαν στις 22 Απριλίου, δέκα χρόνια από την αποδημία του Κωνσταντίνου Καραμανλή και το κενό που άφησε εξακολουθεί να είναι δυσαναπλήρωτο. Ο Καραμανλής συγκέντρωνε πολλά από τα χαρακτηριστικά του αυτοδημιούργητου ανθρώπου σε εποχή που η επαγγελματική και κοινωνική ανάδειξη απαιτούσε εκτός από επίμονη προσπάθεια και αρετές οι οποίες σήμερα βρίσκονται εν ανεπαρκεία. Αποτελούσε συνεπώς για τους περισσότερους οπαδούς του πρότυπο εργατικότητας, ευθυκρισίας, λιτότητας και υπευθυνότητας. Σε αντίθεση με άλλους σύγχρονούς του πολιτικούς οι οποίοι υιοθέτησαν από νωρίς την αστική συμπεριφορά, ο Καραμανλής διατήρησε ώς το τέλος γνωρίσματα της καταγωγής του, τα οποία υπήρξαν και το επικοινωνιακό του «σήμα κατατεθέν». Με τα στοιχεία αυτά ο Καραμανλής θα μπορούσε, αν ήθελε, να γίνει ένας γνήσιος λαϊκός ηγέτης, αν μάλιστα έρρεπε όπως άλλοι πολιτικοί στην κολακεία του απλού ανθρώπου, θα γινόταν σίγουρα και ο πρώτος λαϊκός Ελληνας λαϊκιστής. Επέλεξε ωστόσο μιαν άλλη οδό που ταίριαζε περισσότερο με το όνειρο της κοινωνικής ανάδειξης διά των αποδεκτών κανόνων του παιχνιδιού αλλά και τον ίδιο τον χαρακτήρα του.

Ο στενός συνεργάτης και φίλος του Κωνσταντίνος Τσάτσος, τον παρουσιάζει σαν «προτεστάντη» με γνωρίσματα τα οποία πολλοί Ελληνες που γεννήθηκαν στις δεκαετίες του σαράντα και του πενήντα θα αναγνώριζαν στον πατέρα τους. Τα γνωρίσματα που διακρίνει ο Τσάτσος περιλαμβάνουν την έννοια του χρέους, τη χειραγώγηση των συναισθημάτων, την οικονομική κοινοποίηση των παθών και την απόσταση από κάθε εμπλοκή με τη μαζική ψυχολογία.

Θα ήταν αδύνατη η κατανόηση του φαινομένου Καραμανλή χωρίς τη σύγκριση με τους πολιτικούς συγχρόνους του. Ο πρώτος σημαντικός του αντίπαλος υπήρξε ο Γεώργιος Παπανδρέου στις εκλογές του 1956 και πάλι στις αναμετρήσεις του 1963. Ο κατοπινός «Γέρος της Δημοκρατίας» περιπλανήθηκε μεταπολεμικά, για να βρει πολιτική στέγη. Μπορούσε χάρη στο ρητορικό του τάλαντο να συνεγείρει ψηφοφόρους διαφορετικών κατευθύνσεων και γι’ αυτό ικανότερος να ηγείται μεγάλων συνασπισμών με σταυροφορικό χαρακτήρα, παρά να δημιουργήσει πολιτικό κόμμα με το προσωπικό του στίγμα. Ο Γ. Παπανδρέου υπήρξε ο αντίποδας του Καραμανλή σχεδόν σε όλα εκτός από την κοινωνική προέλευση. Κατάφερε ωστόσο να ενσωματωθεί με ευκολία στον βενιζελικό πολιτικό κόσμο και χάρη στην επικοινωνιακή του ευχέρεια, να γίνει κατά την περίοδο 1963-67 αντικείμενο λαϊκού ενθουσιασμού. Ο Γ. Παπανδρέου ήταν πληθωρικός, αγαπούσε το κοινό του και δεν δίσταζε να είναι αμετροεπής στις υποσχέσεις του. Η δεύτερη αναμέτρηση με τον αντίπαλο αυτό, που συνομιλούσε με το κοινό του, τον γοήτευε και αναλάμβανε την προάσπιση της δικαιοσύνης, υπήρξε η πιο δύσκολη στιγμή του μετρημένου Μακεδόνα και οι εκλογές του 1963 οι μόνες στις οποίες ηττήθηκε. Για έναν πολιτικό με τόσο ισχυρό «υπερεγώ» (το κοινωνικό «εγώ» κατά τον Φρόιντ) και μεγάλη φροντίδα για το ηθικό περιεχόμενο των πράξεών του, οι επιθέσεις του Γ. Παπανδρέου και οι κατηγορίες για εκλογική νοθεία εις βάρος του, άγγιξαν την πιο ευαίσθητη χορδή του χαρακτήρα του. Η μεγαλύτερη ίσως αδυναμία ενός ανθρώπου με ανεπτυγμένο υπερεγώ και εχθρότητα έναντι των κρατούντων πολιτικών ηθών ήταν να αντιμετωπίζει επιθέσεις ad hominem. Ηταν πάντοτε αδύναμος υπερασπιστής του εαυτού του και γι’ αυτό προτίμησε τότε να εγκαταλείψει την πολιτική παρά να αποδυθεί σε πόλεμο λόγων με έναν αριστοτέχνη αντίπαλο.

Ο δεύτερος μεγάλος πολιτικός αντίπαλος υπήρξε ο γιος του πρώτου. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν κατά κάποιο τρόπο λιγότερο προβληματικός για τον Καραμανλή από τον πατέρα του. Η σοφία της ηλικίας, η αναβάπτιση στον πολιτικό βίο, η σωτηρία της Δημοκρατίας και το ηθικό κύρος που το επίτευγμα αυτό έφερε, θωράκισαν τον Καραμανλή της περιόδου 1974-79 από ανοίκειες αντιπολιτευτικές επιθέσεις. Αντίθετα από τον Γεώργιο Παπανδρέου, που συγκέντρωνε στοιχεία γνώριμα και ανεπιθύμητα στον Καραμανλή, ο Ανδρέας ήταν ένα ολωσδιόλου νέο φαινόμενο στην ελληνική πολιτική που ο παλαίμαχος Μακεδόνας δεν κατανόησε ποτέ. Αν ο Γεώργιος υπήρξε εν μέρει ένας παλαιάς σχολής γητευτής του πλήθους, ο Ανδρέας ήταν ένας συστηματικός λαϊκιστής με οπλικά συστήματα νέας κοπής. Κανένας γηγενής Ελληνας πολιτικός δεν θα μπορούσε να εφαρμόσει το είδος του λαϊκισμού που προερχόταν από τις ΗΠΑ, αν δεν γνώριζε τους μηχανισμούς του. Ο Ανδρέας ήξερε καλά την προτεραιότητα που κατέχει στο αμερικανικό σύστημα ο λαϊκός μέσος όρος, που υπήρξε το ιδανικό του Jefferson και η εκλογική δύναμη η οποία ανέδειξε τον Jackson, αλλά και τους Reagan και Bush Jr. Αναδεικνύοντας τον ταπεινό μέσο όρο του εκλογικού σώματος σαν επιθυμητό πρότυπο συμπεριφοράς, ο Ανδρέας κατεξοχήν προϊόν της αστικής διαπαιδαγώγησης, δημιούργησε μια νέα εικονική πραγματικότητα στη χώρα. Πρόκειται για αλλαγή με μακροχρόνιες επιδράσεις στο πολιτικό μας σύστημα: Οι αστοί να καμώνονται τους λαϊκούς ανθρώπους και οι λαϊκοί τους αστούς.

Δεν γνωρίζουμε πολλά για τη σχέση του Καραμανλή με τον Παπανδρέου εκτός του ότι εγκαινίασαν μαζί τη συμβίωση Προέδρου και πρωθυπουργού. Ο Καραμανλής βεβαίως, αισθάνθηκε θιγμένος από την παλινωδία του Παπανδρέου στην προεδρική εκλογή του 1985, αλλά διατήρησε στη δυσάρεστη γι’ αυτόν περίσταση τη σιωπή του, αποφεύγοντας εκδηλώσεις που θα αναστάτωναν τον πολιτικό βίο. Ο Καραμανλής υπήρξε ο τελευταίος λαϊκός ηγέτης, ενώ ο Παπανδρέου ο πρώτος λαϊκιστής.

• * Ο κ. Θ. Βερέμης είναι πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας (ΕΣΥΠ) και αντιπρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ.

επειδή αποχαρακτηρίζει χιλιάδες στρέμματα δασικής έκτασης στην Κωπαΐδα, για να κάνει γήπεδα γκολφ; Τι φταίει αυτός; Το golf είναι χαραγμένο στο DNA τους...

(Φωτό και λεζάντα από τα αρχεία του Ιδρύματος Καραμανλή)

Αίσθηση προκάλεσε η απουσία από την ομιλία του επίτιμου προέδρου της Ν.Δ. των περισσότερων βουλευτών του κόμματος, και δη των καραμανλικών. Κανένας βουλευτής του ΠΑΣΟΚ δεν παρέστη στην εκδήλωση, μια απουσία με νόημα, η οποία επίσης σχολιάστηκε, ενώ το «παρών» έδωσαν ο Λεωνίδας Κύρκος και ο Μανώλης Γλέζος.

... και ελάχιστη αυτοκριτική

ΕΛΑΧΙΣΤΕΣ ΔΟΣΕΙΣ αυτοκριτικής περιελάμβανε η χθεσινή ομιλία του κ. Μητσοτάκη. Ως το τραγικότερο λάθος στους χειρισμούς της περιόδου εκείνης χαρακτήρισε την ορκωμοσία του Γ. Αθανασιάδη- Νόβα ως πρωθυπουργού «μαζί με μόνο δύο υπουργούς, πολύ περισσότερο αφού ο Γ. Παπανδρέου δεν είχε υποβάλει την παραίτησή του». Στο σημείο αυτό ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. επέρριψε ευθύνες στον τότε βασιλιά, ο οποίος «με τον τρόπο αυτό επέσπευσε τη ρήξη, την κατέστησε αναπόφευκτη και δημιούργησε με την πράξη του αυτή ένα τραγικό αδιέξοδο».
Μάλιστα, σημείωσε ότι είναι ανοικτό προς συζήτηση «αν εκείνη τη στιγμή εμείς, ο πρώτος πυρήνας, κάναμε από πλευράς τακτικής σωστά να συμπληρώσουμε την κυβέρνηση Νόβα και να δώσουμε προσωρινή λύση μπροστά στον απειλούμενο κίνδυνο. Ίσως θα έπρεπε να κάνουμε μια τελευταία προσπάθεια προς το Καστρί, παρά το γεγονός ότι οι πιθανότητας επιτυχίας θα ήταν μικρές». Υποστήριξε για άλλη μία φορά ότι τη σύγκρουση ούτε την ήθελε ούτε τη σχεδίασε για να αποκομίσει όφελος, καθώς είχε, όπως είπε, «τις καλύτερες πολιτικές προοπτικές» και «ζημιώθηκε βαρύτατα» από όσα συνέβησαν. Επέρριψε μάλιστα και ευθύνες στον Γ. Παπανδρέου, που «έκανε μυστική συμφωνία με τον αρχηγό της ΕΡΕ Παναγιώτη Κανελλόπουλο και τον βασιλιά Κωνσταντίνο για την ανατροπή της κυβέρνησης Στεφανόπουλου και τη δημιουργία της κυβέρνησης Παρασκευόπουλου».
Κατά τα άλλα, ο Κ. Μητσοτάκης προχώρησε και πάλι σε βαρείς χαρακτηρισμούς για τον Ανδρέα Παπανδρέου. Όπως υποστήριξε, «μίλησε υβριστικά στον πατέρα του για να υποχρεωθεί τελικά να ψηφίσει την κυβέρνηση Παρασκευόπουλου». Υποστήριξε μάλιστα ότι ο Γεώργιος Παπανδρέου του είχε εκμυστηρευθεί αμέσως μετά την επιβολή της δικτατορίας ότι «ο Ανδρέας τα έκανε όλα» και μάλιστα ότι του είχε πει πως ο βασιλιάς του είχε ζητήσει να διαγράψει τον Ανδρέα, αλλά ο ίδιος δεν το έκανε επειδή «με συγκράτησε το κωμικό στοιχείο, ότι στο ένα μπαλκόνι θα μιλούσα εγώ και στο απέναντι ο γιος μου».
Επικριτικός ήταν ο κ. Μητσοτάκης απέναντι και στην Αριστερά, η οποία δεν ανέλαβε πρωτοβουλία και «εσύρετο μοιραία και άβουλη προς τη δικτατορία, την οποία θα πλήρωνε ασφαλώς με φυλακές και εξορίες περισσότερο από τους υπόλοιπους». Κλείνοντας, ανέφερε ότι η Αποστασία παραμένει επίκαιρη και σήμερα, γιατί τα γεγονότα της εποχής «μας θυμίζουν ότι η πολιτική πρέπει να στηρίζεται στη διαφάνεια».

[ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Αριστοτελία Πελώνη, ΤΑ ΝΕΑ, 7/5/2008]

• Σε προσωπικό επίπεδο οι σχέσεις μας [σσ. εννοεί με τον Ανδρέα Παπανδρέου] ήταν άνετες, σχεδόν φιλικές. Μου συμπεριεφέρετο με ευπρέπεια και με σεβασμό. Και σχεδόν ποτέ δεν έφερε αντιρρήσεις σ' αυτά που συνεβούλευα. Οι σοβαρώτεροι συνεργάτες του απέδιδαν τη συμπεριφορά του αυτή σ' ένα ανάμικτο αίσθημα σεβασμού και φόβου που είχε απέναντί μου. Και διότι και οι ίδιοι ανησυχούσαν για την πολιτική συμπεριφορά του, μου συνιστούσαν να τον βλέπω τακτικά για να τον συγκρατώ με τις συμβουλές μου. Άλλοι πάλιν την απέδιδαν στην υποκρισία και δολιότητα που, όπως έλεγαν, είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του... [σελ. 192]

Είναι φανερό ότι επιδίωξε να στραπατσάρει την προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου, τον οποίο κρίνει με απαράδεκτους χαρακτηρισμούς. Και δεν είναι ότι θίγεται η μνήμη του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος έχει καταξιωθεί στα μάτια του ελληνικού λαού, αλλά ότι αναδεικνύεται η ΜΙΚΡΟΤΗΤΑ του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Θα μπορούσαμε κι εμείς τώρα να παραθέσουμε λέξεις και χαρακτηρισμούς για την προσωπικότητά του. Όμως δεν έχει νόημα.

Στο μεταξύ διάβασα σήμερα στον πάλι στον "Ελεύθερο Τύπο" ένα άρθρο του δημοσιογράφου Μανώλη Κοττάκη, του οποίου οι απόψεις είναι ευπρεπώς καραδεξιές (για να χρησιμοποιήσω μια λαϊκά κοινόχρηστη λέξη που αποδίδει τον φανατικό και αντιδιαλεκτικά σκεπτόμενο), και ο οποίος για να χαϊδέψει τ' αυτιά των δεξιών αναγνωστών του κάνει μια "σούμα" από τις "απόψεις-θέσεις-κρίσεις" του Καραμανλή για το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα.

Ο Κοττάκης λέει τόσες ανοησίες που το θεωρώ περιττό να τις αντικρούσω! Ούτε λίγο ούτε πολύ θέλει να μας πει ότι τα ΜΟΠ τα "κέρδισε" ο Καραμανλής! Κάνει λάθος ο κύριος Κοττάκης. Δεν ξέρω ποιές ήταν τότε οι ασχολίες του κι αν έχει διαβάσει καλά τα ιστορικά γεγονότα, ή μέσα από παραμορφωτικούς φακούς! Τα ΜΟΠ είναι μια καθαρά ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ επιτυχία του Ανδρέα. Ποιος είπε ότι ο Παπανδρέου έστειλε το μνημόνιο στον Καραμανλή για "διορθώσεις"; Ποιος είπε ότι Καραμανλής και Παπανδρέου "συνδιαμόρφωσαν στην τελική του μορφή τον εκλογικό νόμο του ’85";

Πότε ο Καραμανλής «απείλησε επανειλημμένα» τον Ανδρέα Παπανδρέου είτε ότι θα προκηρύξει δημοψήφισμα είτε εκλογές αν δεν έκλεινε τις εκκρεμότητες για τις Βάσεις, την οριστική ένταξη της Ελλάδας στην Ε.Ε. και τη μη έξοδό της από το ΝΑΤΟ; Πότε «μπλόκαρε» την παροχή πολιτικού ασύλου στον Αραφάτ που σχεδίαζε ο Ανδρέας. Πότε και από πού φαίνεται ότι «διαφώνησε με την κομματικοποίηση του Στρατεύματος και των Ενόπλων Δυνάμεων», αφού δεν υπήρξε ΠΟΤΕ επιχείρηση "κομματικοποίησης"; Πότε «έψεξε δημοσίως τον πρωθυπουργό Α. Παπανδρέου» όταν εκείνος χαρακτήρισε τον Μητσοτάκη ως «μειοδότη»;

Κι ένα τελευταίο: Ο Καραμανλής «διαφώνησε» με την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου (όχι ανοιχτά)! Ας γελάσουμε, κατόπιν εορτής! Το ζήτημα είναι ότι το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας σεβάστηκαν τον Καραμανλή κι ας είχαν βασικές διαφωνίες με την πολιτική του. Ωστόσο, οι επίγονοι κάνουν ό,τι είναι δυνατό για να μην ξεχάσουμε! Και είναι εύκολο να παραθέσουμε ότι ο Καραμανλής έδωσε τα χειρότερα παραδείγματα όταν έφυγε νύχτα και με ψευδώνυμο από την Ελλάδα κι όταν παραιτήθηκε πριν λήξει η θητεία του στην Προεδρία της Δημοκρατίας επειδή τότε δεν προτάθηκε εκ νέου από το ΠΑΣΟΚ. Έδωσε το χειρότερο παράδειγμα όταν ο ελληνικός λαός ζούσε κάτω από μια στυγνή δικτατορία κι ο Καραμανλής έκανε περιπάτους στο Δάσος της Βουλόνης...

Η Δεξιά θέλει συνεχώς να ξύνει πληγές. Πράγμα πολύ απλό. Δυστυχώς δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει τα ιστορικά γεγονότα, δεν θέλει τη συμφιλίωση, δεν ξεχνά ότι μέσα στα σπλάχνα της κυοφορήθηκαν τα πιο ακραία αντεθνικά και παρακρατικά στοιχεία κ.λπ. Αρνούμαι να συνεχίσω...

• [Αρνούμαι να ξαναδιαβάσω κείμενα τα οποία αμφιβάλλω αν έγραψε ο ίδιος ο Καραμανλής. Είμαι πεπεισμένος ότι γράφτηκαν και συμπληρώθηκαν αργότερα. Γιατί εδώ που τα λέμε ένας άνθρωπος όσο κακός και να είναι, όσο γερνάει, τόσο μαλακώνει. Αυτό πιστεύω ότι μπορεί να συνέβη και με τον Καραμανλή. Άλλωστε ξέρουμε πολύ καλά ότι ο Καραμανλής ΔΕΝ ΕΓΡΑΦΕ!]