Με την πρόταση αυτή ανοίγει ο John Cusack το υπέροχο High Fidelity του Stephen Frears, και συνεχίζει:

People worry about kids playing with guns, or watching violent videos, that some sort of culture of violence will take them over. Nobody worries about kids listening to thousands, literally thousands of songs about heartbreak, rejection, pain, misery and loss. Did I listen to pop music because I was miserable? Or was I miserable because I listened to pop music?

Το θεμελιώδες ερώτημα, ωστόσο, μένει τελικά αναπάντητο, ενώ η ταινία απλώνεται στα σοκάκια άλλων pop aspects της ζωής μας - του έρωτα, της ρουτίνας ή της χυλόπιτας - και έτσι, μια γλυκόπικρη γεύση συνοδεύει τη θύμηση των opening lines..

"Logic implies misery came first, but it feels kinda unfair to music to be just certain about that", θα ήθελα να απαντήσω, ως άλλος Rob Gordon, μα ο σεναριογράφος δε με συμβουλεύτηκε - η ιστορία του κινηματογράφου βρίθει ανάλογων ατυχών παραλείψεων. Κι αυτό γιατί το ερώτημα δεν είναι φιλοσοφικό, δεν είναι καν ποιητικό(*), είναι συναισθηματικό. Κι έτσι, η απάντηση που ζητά καμιά δουλειά με τη λογική δεν έχει, μα με τη βαθιά αλήθεια της καρδιάς μας - αυτή που καλά γνωρίζει πόσο δεμένα γέμισαν τα δυο τους την εφηβεία μας, πόσο συνόδεψαν κάθε μας έρωτα και περιπλέχτηκαν σε κάθε μας γλυκιά ή πικρή ανάμνηση.

Δεν ξέρω λοιπόν αν οι πρωτόπλαστοι πρόλαβαν να μελαγχολήσουν πριν αρχίσουν να σιγοσφυρίζουν στον κήπο της Εδέμ, μα εγώ τα γνώρισα μαζί και κανένα δε συνάντησα ποτέ μονάχο. Με ανακάλυψαν και με αιχμαλώτισαν μικρό - κι από καιρό έχω πάψει να προσπαθώ να τους ξεφύγω. Όχι πως δεν προσπάθησα, ούτε πως δεν θα μπορούσα να τα έχω καταφέρει - μα ήταν μετά το δικό τους ερχομό που καλωσόρισα τη ζωή.

Μπα, εδώ είμαστε. Εντός των αθηναϊκών, εξεταστικών τειχών. Πόσο εύκολα εγκλωβιζόμαστε συναισθηματικά.. Κάποτε αρκούσε ένα γεμάτο ντεπόζιτο και μια καλή παρέα για να μην ξέρεις που θα κοιμηθείς το βράδυ. Λίγο κέφι was all that was needed για να βρεθούμε από την Αττική στην Εθνική, κι από κει στο Μαραθώνα ή τις Λιβανάτες. Τα εισιτήρια για το δελφίνι αρκούσαν για να μετατραπεί μια πρωινή βόλτα στον Πειραιά σε μεσημεριανό ψαράκι στην Αίγινα ή την Ύδρα. Τώρα αρκεί η σκέψη μιας "τελευταίας" εξεταστικής για να σε κρατήσει έγκλειστο, διαβάζεις δε διαβάζεις..

(είναι η τελευταία ρε βλάκα, δε χαίρεσαι? μωρέ χαίρομαι, αλλά τη δαμόκλειο σπάθη μιας ενδεχόμενος ατυχίας πάνω απ' το κεφάλι μου, μόνο εγώ τη βλέπω?)

"It's a dangerous business, Frodo, going out your door. You step onto the road, and if you don't keep your feet, there's no knowing where you might be swept off to." Lord of the Rings, J.R.R. Tolkien

Πάντα λάτρευα αυτό το απόσπασμα - είναι η επιτομή μιας διαφορετικής ζωής, εντελώς χαμένης πια στις μέρες μας. Διέσχισα την εφηβεία μου μαθαίνοντας για τον κόσμο, ελπίζοντας κρυφά να ανακαλύψω έναν νέο, ανεξερεύνητο, πέρα από αυτόν. Αποστήθιζα την γεωγραφία της υφηλίου ονειρευόμενος, σα νέος Ιντιάνα Τζόουνς, να ανακαλύψω μια νέα. Μα μεγάλωσα, και τα όνειρά μου μίκρυναν. Και τώρα η μεγαλύτερη απόδραση που ονειρεύομαι οδηγεί σε μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, και όχι σε αχαρτογράφητα νησάκια του νοτίου Ινδικού.

Κι όσο ονειρεύομαι πίσω από τα κάγκελα της εξεταστικής μου, όσο περιμένω τη θέλησή μου να σπάσει τα δεσμά της αδράνειας,  το επόμενο ταξίδι μου να γεμίσει τ' αμπάρια των εμπειριών μου, τι κάνω? Αρμενίζω την Αθήνα μέσα στο μεγάλο μου αυτοκίνητο, τη νύχτα που δεν έχει κίνηση, γυρίζοντας με το πρώτο φως της μέρας στο κρεβάτι μου, για να ξυπνήσω το απόγευμα και να κάνω πως διαβάζω. Μέχρι να πέσει και πάλι η νύχτα.

Κι αρμενίζω την Αθήνα..

Οι προπτυχιακές σπουδές τελειώνουν, το πτυχίο πλησιάζει απειλητικά, και η ανάγκη να συλλάβω τι ακριβώς είναι αυτό που με φρικάρει αναζητά διεξόδους. Είναι η επιλογή του σωστού μεταπτυχιακού? Ελλάδας ή εξωτερικού? Ή μήπως, η επιλογή ανάμεσα σε δουλειά, μεταπτυχιακό, στρατό - φυγή? Ή μήπως, είναι απλά η ..επιλογή, αυτή καθ'εαυτή?

Καλώ σε ανταπόκριση για τις παρακάτω αγωνίες, και η ελπίδα μου θα πεθάνει τελευταία - μετά από όλες τις άλλες.

Κάποιος, είπε κάποτε:

At every crossroads on the path that leads to the future, tradition has placed 10,000 men to guard the past.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, αναβάλλω τη λήψη αποφάσεων που με αφορούν. Αποφασίζω γρήγορα και αποτελεσματικά για οτιδήποτε δεν επηρεάζει τη ζωή μου και, προπάντων, την εξωτερική της, αξιολογήσιμη όψη, μα όταν έρθει η ώρα για αποφάσεις που απαιτούν αντίστοιχη ανάληψη προσωπικών ευθυνών, λουφάζω..

Πόσο μπορείς να αναβάλεις τη ζωή σου?

Μοναχογιός 24 ετών, ποτέ μου δε στερήθηκα τη δυνατότητα να απαλλαγώ ευθυνών. Μεγάλωσα ακολουθώντας προαποφασισμένες οδούς στρωμένες ροδοπέταλα, τρέφοντας την ενηλικίωση μου με ψευδαισθήσεις επιλογών που, υποσυνείδητα μονάχα, γνώριζα πως άλλοι είχαν τοποθετήσει και ευλογήσει για μένα. Ήμουν ήσυχος - δεν επέλεγα, δεν κρινόμουν..

Έτσι βρέθηκα στη ΓΣΑ. Υποτίθεται πως το διάλεξα εγώ - αλήθεια, ήμουν 11 χρονών και η μητέρα μου με ρώτησε: "Λεωνίδα, θέλεις να πας στη Γερμανική?". Μα για μένα το δίλημμα ήταν τελείως διαφορετικό: Θα επιλέξω εγώ για το μέλλον ή κάποιος άλλος? Δεν ήταν ότι δεν ήθελα να πάω στη Γερμανική - 11 χρονών ήμουν, ιδέα δεν είχα. Μα δεν την επέλεξα, απλά δεν την απέρριψα.

Έτσι έμαθα πιάνο, αγγλικά και γερμανικά, έτσι αγκάλιασα τις θετικές επιστήμες, προτίμησα την Πληροφορική από το Μαθηματικό, έμεινα φοιτητής στην Αθήνα, έχασα κάθε κοπέλα που δοκίμασε να φύγει. Go with the flow [*], σκεφτόμουν όταν η εφηβεία μου άρχισε να δίνει τη θέση της στην ενήλικη ωριμότητα. Ήξερα πια πολύ καλά τι έκανα, μα η ψευδαίσθηση της επιλογής δεν έπαψε ποτέ να τρέφει τις αυταπάτες μου. Έκανα πως αποφάσιζα.

Ώσπου ξαφνικά, βρέθηκα χωρίς προεπιλογή..

Πολιτισμικό σοκ - να η διαφορά! Σταυροδρόμια στη ζωή μου συνάντησα πολλά, μα πάντα ξέφευγα επιλέγοντας την προεπιλεμένη διαδρομή, πασάροντας εύκολα τις ευθύνες στον πλοηγό που τη σημείωσε. Μα τι κάνεις όταν το σταυροδρόμι σου δεν έχει σεταριστεί? Όταν οι πλοηγοί της ζωής σου δεν θέσουν default πορεία, εσύ τι κάνεις?

Εγώ κλονίστηκα. Όχι από το πρωτόγνωρο βάρος της ευθύνης της επιλογής - όχι στην αρχή. Η κεραμίδα ήρθε συνειδητοποιώντας ότι βρισκόμουν σε πρωτόγνωρα εδάφη. Δεν ήταν το πρώτο σταυροδρόμι που συναντούσα, ήταν όμως το πρώτο χωρίς ταμπέλες. Το πρώτο χωρίς χάρτη, χωρίς πλοηγό. Δηλαδή, ήταν το πρώτο.

Μα καλά, πότε σκόπευα να ξυπνήσω από το λήθαργο? Πότε σκόπευα να κόψω τον λώρο των προεπιλεγμένων αποφάσεων? Ανάθεμα με - ιδέα δεν έχω. Να όμως που τα ψωμιά των ψευδεπιλογών μου τελειώσανε - και μπορεί αυτή τη φορά οι ευθύνες να είναι βαρύτερες από όλα τα παρελθόντα σταυροδρόμια που στρατηγικά παρέκαμψα, μα όλα τα "ωραία" κάποτε τελειώνουν. Και ευθαρσώς αναφέρω ότι έχω χεστεί απάνω μου.

Αλλά, για πρώτη φορά, θα κοιμηθώ, όπως θα στρώσω εγώ. Όταν, βέβαια, ξαναβρώ με το καλό τον ύπνο μου.

]]> http://timetoleave.wordpress.com/?p=71 Sun, 27 Apr 2008 00:55:39 +0000 weallfall http://timetoleave.wordpress.com/?p=71 Καλημέρα παντού.. Είναι 3:36, νύχτα Μ.Σαββάτου προς Κυριακή του Πάσχα. Οι δύο φίλοι μου είναι μαζί, στο σπίτι ενός τρίτου φίλου, η κοπέλα μου είναι στο χωριό της, οι δύο άλλοι φίλοι μου με τις οικογένειές τους, και οι υπόλοιποι γνωστοί μου δεν έχω ιδέα.. Εγώ είμαι στο χωριό, χαζεύω τηλεόραση, και ακούω μουσική. Ωραία τραγούδια, "Αν υπάρχει λόγος", "Νύχτωσε νύχτα", κτλ..

Απόψε χαραμίσαμε λίγη ζωή ακόμη...

Ο railduck λέει ότι δεν ποστάρω συχνά, και ότι τα τελευταία μου ποστ ήταν άψυχα και καθόλου "εγώ". Αλλά δεν το λέει με παράπονο. Απλώς το σχολιάζει. Όντως, δεν ποστάρω συχνά. Δεν ξέρω γιατί δεν ποστάρω συχνά. Πάντως δεν είναι επειδή βαριέμαι, ούτε επειδή δεν έχω χρόνο. Και δε ζητάω συγγνώμη. Αυτό μου αρέσει στην παρέα αυτή. Βρήκαμε ένα χώρο να γράφουμε, όποτε θέλουμε, ό,τι θέλουμε, όπως θέλουμε. Κανείς δε μας διαβάζει. Και κανείς από τους τρεις δεν ξέρει ακριβώς γιατί γράφουμε. Τον έχουμε σαν καταφύγιο μάλλον αυτό το χώρο. Timetoleave λέει. Μπα.. Δεν είναι και τόσο time to leave μάλλον. Φοβάμαι να φύγω. Όποιος φεύγει όταν το θέλει είναι μάγκας. Το πρόβλημα στην παρέα είναι το εξής: Έχουμε έναν αισιόδοξο, έναν απαισιόδοξο, και ένα ματαιόδοξο. Οι δύο τελευταίοι δε θα κουνηθούν μόνοι τους. Ο αισιόδοξος πρέπει να πιάσει δουλειά εδώ γύρω, πρέπει να τους κουνήσει. Κάλεσμα είναι αυτό. Πρέπει να φεύγεις όταν το θέλεις. Κι ας φοβάσαι τι θα βρεις εκεί που θα πας. Όποιος φεύγει όταν το θέλει είναι μάγκας.

Μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις...

Έχουν πλάκα τα σαφάρια. Δεν έχουν καθόλου πλάκα τα σαφάρια. Να πάμε πάλι σαφάρι. Όχι, να μην πάμε πάλι. Πήγαμε σαφάρι στην Αθήνα και σκεφτήκαμε. Είχαμε και μουσική. Πολύ ωραία μουσική. Πάρα πολλά τραγούδια δεμένα με πάρα πολλές σκέψεις. Τη μουσική την ετοιμάζαμε ένα μήνα. Ψέμματα. Μία μέρα την ετοιμάζαμε. Τη μουσική τελικά δεν την ακούσαμε καθόλου. Μιλούσαμε, και δεν προλαβαίναμε να πούμε τα πάντα. Είχαν νόημα αυτά που λέγαμε. Μουσική ακούσαμε μόνο όταν ο ένας ήταν απασχολημένος και ο άλλος άλλαζε τραγούδια. Πολύς πάγος και πάντα σπάει λίγο πριν το τέλος. Δεν προλάβαμε να πούμε τα πάντα. Θα τα πούμε μια άλλη φορά. Ίσως στο επόμενο σαφάρι. Να μην πάμε πάλι σαφάρι...

Μα απ' όλα περισσότερο αυτό που με πειράζει, είναι την απουσία σου πως πάω να συνηθίσω...

Πριν μια βδομάδα πάτησα τα 24. Ελάχιστα με απασχόλησε η αύξηση του counter - ανέκαθεν ήμουν ο τρελός της παρέας που δεν τον ένοιαζε που μεγαλώνει. Τα υπαρξιακά μου τα περνούσα πάντα σε ανύποπτες φάσεις, και ανεξάρτητα από ηλικιακές μεταβολές. Μα αυτή τη φορά συνέπεσαν χρονικά, και έτσι αυτή η καταχώρηση έχει μεταξύ άλλων στόχο να διαλύσει τις όποιες ανυπόστατες υποψίες, ξεκαθαρίζοντας πως συσχετίσεις ανάμεσα στην κακή μου διάθεση και την αύξηση του δηλωτικού της ηλικίας μου δεν είναι παρά εντελώς και ολοκληρωτικά συμπτωματικές.

Την Ελένη τη γνώρισα 3 μέρες πριν τα γενέθλιά μου. Ήταν Τετάρτη, τελευταία Τετάρτη πριν ξεκινήσουν οι διακοπές του πάσχα. Ήρθαμε σε επαφή εντελώς τυχαία για μια έρευνα που κάνει στα πλαίσια του μεταπτυχιακού της. Εθελοντές έψαχναν, και η έμφυτη τάση μου να χώνομαι όταν ψιλοβαριέμαι, με οδήγησε πιστά. Αν ήξερα..

Αν ήξερα θα πήγαινα δυο φορές, εδώ που τα λέμε. Γλυκιά, έξυπνη, κεφάτη - κάτι μάτια που να μην μπορείς να κοιτάξεις αλλού. Anyway, τι να λέμε τώρα, όλα αυτά είναι λεπτομέρειες, η κοπελιά μου έκανε κλικ. Δεν προλάβαμε να πάμε από τη σχολή σε μια καφετέρια να τα πούμε, και το μόνο που είχα στο μυαλό μου είναι πότε θα την ξανάβλεπα. Κι ας σπούδαζε αυτή Λονδίνο κι εγώ εδώ, κι ας ήξερα ότι θα έφευγε μετά τις διακοπές. Κι ας θα'πρεπε μετά ...ξέρω κι εγώ τι. Λεπτομέρειες.

Γελούσε. "Όταν μια γυναίκα γελάει μαζί σου, της αρέσεις", μου έλεγε ο πατέρας μου. Και ήμασταν οι δυο μας, κι ας μην ήταν ραντεβού, και φαινόταν πραγματικά να το διασκεδάζει - όλα ήταν τέλεια. Και το πιο περίεργο απ'όλα, δεν είχα άγχος, ήμουν χαλαρός. Για πρώτη φορά ένιωθα πως ήμουν σε γνώριμα μέρη, πως δεν πρέπει να το παίξω κάτι, να είμαι κάπως "πιο" απ'ότι είμαι πραγματικά.

Και της είπα για τα γενέθλιά μου, ότι είναι σε τρεις μέρες, και πως σκοπεύω να τα γιορτάσω με φίλους, σε κάποιο μπαράκι από αυτά που είχαμε ήδη εντοπίσει ότι άρεσαν και στους δυο μας. Κι όταν η ώρα πέρασε και έπρεπε να φύγουμε, μου είπε "στείλε μου", και έφυγε χαμογελώντας, όχι μόνο με τα χείλη, μα με τα μάτια. Μα ίσως ιδέα μου αυτό..

Της έστειλα, μα δεν ήρθε - ούτε έστειλε χρόνια πολλά. Πικράθηκα. Ήταν πηγμένη, το είχε πει, αυτό το καταραμένο πάσχα μας στριμώχνει όλους, μα ούτε ένα μήνυμα? Ένα από αυτά τα τυπικά, τα "χρόνια πολλά και ότι επιθυμείς, λυπάμαι που δεν μπόρεσαν να έρθω κλπκλπ". Έστω. Της ξανάστειλα την Τρίτη. Ήθελα μια ευκαιρία να την ξαναδώ - δεν ήθελα να το χωνέψω. Πώς κάνεις έτσι, ρε φίλε, θα μου πεις. Μια κοπέλα γνώρισες, μια φορά την είδες, θες να σου πάνε όλα καλά και με τα ζόρι? Δε γουστάρει, τι να κάνουμε δηλαδή? Πρώτη φορά θα'ναι?

Έλα ντε. Κι όμως με χάλαγε.. Ήταν ο συνδυασμός των ημερών? Τα γενέθλια, οι ευχές, οι χαρές και η ελπίδα? Ή μήπως ήταν η Ελένη που είχε αυτό το κάτι διαφορετικό, που έκανε το, ενδεχομένως λογικό, αποτέλεσμα της γνωριμίας μας να μοιάζει εντελώς παράλογο?

Κάτι απάντησε, κάτι απάντησα, είπε θα το προσπαθήσει. Δεν ξανάστειλε. Πακέτο.

Μέτριος ορισμός. Άμα πεις και για μεταφράσεις, ακόμα χειρότερα. Στα αγγλικά: appetite, craving, desire, hunger, lust, yearning - not even close, imho. Την έννοια όμως την ξέρεις, τη νιώθεις. Κι ας μην μπορείς να την περιγράψεις. Γιατί πλάι στην αγάπη και την ευτυχία, πλάι στο "σωστό" και το "λάθος", το μεράκι ανήκει κι αυτό στη σκοτεινή αγέλη που καθημερινά σκοτίζει τη σκέψη μας, κλονίζοντας κάθε φορά το υπαρξιακό οικοδόμημα που με κόπο έχουμε στήσει να μας στεγάζει.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες κάτι με μεράκι?

Σήμερα το πρωί στη δουλειά? Την περασμένη βδομάδα που βρήκες λίγο ελεύθερο χρόνο να θυμηθείς κάποιο χόμπυ? Ή μήπως από τότε που έπαιζες με τα lego σου τα απογεύματα της Δ' Δημοτικού?

Αναζητώντας στη μνήμη μου τον εαυτό μου να καταπιάνεται με κάτι με μεράκι, βρίσκω πιο πρόσφατη εικόνα την πρώτη μου χρονιά στα ηνία του φοιτητικού συλλόγου, τότε που, ανεξάρτητοι κι ανένταχτοι, μια παρέα φοιτητές, σπάσαμε ένα κατεστημένο και κληθήκαμε να δείξουμε αν το αξίζαμε. Στην αρχή ήταν ενθουσιασμός και έξαψη, μετά θυμός και αντίδραση, μα σύντομα αυτό που έμεινε, ήταν το μεράκι. Μεράκι για να μείνει κάτι ωραίο στις ψυχές όλων. Για να φτάσουμε κάπου που δεν έφτασε ποτέ κανείς πριν. Για να έχουμε κάποτε κι εμείς ένα "Those were the days" να θυμόμαστε. Και έχουμε.

Μα η αμέσως επόμενη εικόνα που συναντώ, καμία σχέση δόξας δε διαθέτει με την προηγούμενη. Ήταν η πρώτη φορά που έπιασα μολύβι και χαρτί να γράψω σκέψεις. Ήταν στα πρώτα εφηβικά ταξίδια, στα 15 μου, στη Μικρασία, με την ομάδα του Μπίρταχα. Και δεν ήταν μολύβι, ήταν, θυμάμαι, ένας pilot λεπτός, ειδικά αγορασμένος. Και δεν ήταν χαρτί, ήταν ένα ημερολόγιο λευκό, με μαύρο δέσιμο, δώρο αγάπης. Είν' από τότε που όταν κάτι με πλακώνει, γράφω - και σα να φεύγει το βάρος.

Μοιάζει να είναι το μεράκι ένας δρόμος προς την ευτυχία. Μα τι μ'αυτό - όσο μπορείς να αποφασίσεις να είσαι ευτυχής, άλλο τόσο μπορείς να αποφασίσεις να κάνεις κάτι με μεράκι. Και αν δεν μπορείς, η ουτοπία εξακολουθεί να είναι πέρα απ'τον έλεγχό σου και η αναζήτηση απλώς μετέθεσε το στόχο της..

Μα είναι μια φωνούλα που συνέχεια μου θυμίζει, πως πιότερο αναγκαία, παρά ικανή συνθήκη μοιάζει να'ναι για την ευτυχία το μεράκι. Πως αν δε ζεις την κάθε σου μέρα με αγάπη και πάθος, αν δεν πιάσεις τη ζωή σου απ'τα μαλλιά, το ταξίδι προς την ευτυχία θα παραμένει άπιαστο όνειρο. Κι εγώ αρνούμαι να δεχτώ πως δεν περνάει απ'το χέρι μας η ευτυχία, όποιες οι συνθήκες!

Γιατί όπως έλεγε κι ο Andy στο Shawshank: Get busy living, or get busy dying

8.5.05

Αποφάσισα. Αποφάσισα σήμερα πως θα ζήσω ήρεμα. Αυτός θα είναι ο χαρακτηρισμός για τη ζωή μου.

Αποφάσισα, πως θα δέχομαι όλα τα ερεθίσματα με νηφαλιότητα. Με ψυχραιμία. Με κατανόηση. Αποφάσισα να χαρακτηριστώ ως πράος.

Η ζωή μου θα κυλήσει ήσυχα. Δεν θέλω συγκινήσεις. Δεν θέλω εκνευρισμούς. Δεν δέχομαι το άγχος. Από δω και μπρος, το πρόσωπό μου θα φέρει το χαμόγελο της ηρεμίας και της αυτοεκτίμησης. Θέλω να μείνω ως έχω.

Αποφάσισα ότι θα αγαπώ ό,τι κάνω. Όχι με το ζόρι - με μεράκι. Θα δέχομαι τον κόσμο όπως είναι, και δεν θα προσπαθώ να τον αλλάξω. Θα προσπαθήσω να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ με τον κόσμο που έχω.

Αποφάσισα να μην ξανατσακωθώ ποτέ. Να μην ξαναφωνάξω. Να σκέφτομαι περισσότερο. Να μιλάω λιγότερο.

Αποφάσισα να πάψω να εκνευρίζομαι με τους ανθρώπους. Να τους αφήσω να εκνευρίζονται με εμένα. Αποφάσισα να αφιερώσω περισσότερο χρόνο στην ησυχία..

16.1.05

I am a simple guy. Yes, I am.

Είμαι αυτό που βαριούνται τα κορίτσια της ηλικίας μου. Είμαι ένας απλός τύπος, θρυλικά προβλέψιμος, ίσως βαρετός. Είμαι χαρούμενος. Μου αρέσω.
Ξέρω ότι δεν θα είμαι ποτέ υπερ-ευτυχισμένος στη ζωή μου. Ξέρω ότι δεν θα είμαι ποτέ υπέρ το δέον δυστυχισμένος. Το ξέρω. Είναι λογικό επόμενο.
Μου αρέσουν τα πουκάμισα. Μισώ τις μπλούζες. Μισώ τα μποξεράκια. Μου αρέσει ό,τι είναι αυθεντικό. Ό,τι είναι όπως είναι, γιατί έτσι θέλει. Κι ας μη θέλω εγώ.
Μισώ τα ημερολόγια. Λένε ψέματα - δεν είναι αυθεντικά. Ποτέ δεν κατάφερα να γράψω την καθαρή αλήθεια σε ένα ημερολόγιο.

Μου αρέσουν οι συζητήσεις. Λατρεύω να συζητώ, επί παντός επιστητού, με λογικά σκεπτόμενους που διαφωνούν με μένα. Μ'αρέσει να ακούω και να προσπαθώ να καταλάβω τρόπους σκέψης. Προτιμώ τις συζητήσεις που δεν έχουν πρακτικό νόημα - που γίνονται πάνω σε υποθετικές βάσεις. Που σπουδάζουν μια θέση και ένα σκεπτικό.
Φοβάμαι πως δεν θα ευτυχήσω ποτέ στις ερωτικές μου σχέσεις. Αντίθετα, πιστεύω ακράδαντα πως οι φίλοι μου θα είναι παντοτινοί. Κάθε φορά.

Πιστεύω στην αλήθεια. Πιστεύω πως υπάρχει πάντα. Τις φορές που δεν μπορείς να την πεις, μπορείς να τη νιώσεις. Τις φορές που τη λες, μάλλον δεν μπορείς. Ξεμένεις με την αντίληψη.
Η αντίληψη είναι το ελάχιστο επίπεδο κατανόησης της αλήθειας.

Παίρνω τα πράγματα σοβαρά. Πάντα. Γι' αυτό, τα αντιμετωπίζω με χιούμορ. Δεν πανικοβάλλομαι εύκολα. Το χιούμορ βοηθάει σε αυτό. Και η πίστη βοηθάει.

Πιστεύω στον άνθρωπο. Πιστεύω ότι είναι παντοδύναμος. Είναι ικανός να εξωτερικεύσει τόση ενέργεια που ο κόσμος δεν θα τον ξεχάσει ποτέ.
Δεν πιστεύω στο Θεό. Η αλήθεια μας σέβεται αρκετά, για να μας αφήσει να ζήσουμε μόνοι.

Τίποτα δεν αξίζει περισσότερο από έναν άνθρωπο.

Δεν υπάρχει μοίρα. Υπάρχει αίτιο, και αποτέλεσμα. Υπάρχει ελλιπής γνώση της αλήθειας - πάντα.

Αγαπώ δυνατά. Ερωτεύομαι νωθρά.

Ο έρωτας ποτέ δε με ενθουσίασε. Ο παραλογισμός του με κούραζε πάντα. Ο έρωτας μου παρουσιάστηκε πάντα εξοντωτικός.
Νομίζω πως δεν είμαι φτιαγμένος για έρωτα.

Η αγάπη μου φαινόταν πάντα πιο απλή. Πιο ειλικρινής. Σαν τα πουκάμισα.
Μ'αρέσει να αγαπώ. Με ξεκουράζει. Μ'αρέσει να μ'αγαπούν. Με δυναμώνει.

Ο έρωτας είναι σα τα στενά ζιβάγκο. Σε ζεσταίνει μα σε εγκλωβίζει ταυτόχρονα. Αν και, φορώντας τον, σου πάει!

Ακούω rock. Και άλλα, μα βασικά, ακούω rock. Καμιά φορά, και hard rock. Καμιά φορά και μπαλάντες. Αλλά, κυρίως, ακούω rock.
Είναι κι αυτή, σαν τα πουκάμισα.

]]> http://timetoleave.wordpress.com/?p=25 Tue, 04 Mar 2008 10:59:49 +0000 railduck http://timetoleave.wordpress.com/?p=25 Νέος ταξιδιώτης στο blog? Καλώς σας βρήκα!

"Θέλω κι εγώ!!", όπως λέγαμε παιδάκια, συνοδεύοντας το συνεχές χοροπηδητό μας. Θέλω κι εγώ - να φύγω..
Το νιώθεις σαν ανάγκη στην αρχή, χωρίς να μπορείς να εξηγήσεις από που ακριβώς προέρχεται, χωρίς να σε ενδιαφέρει να το εξηγήσεις. Τη δίψα σου την εξηγείς? Όχι, την ακούς και πίνεις μία sprite. Έτσι λοιπόν κι εγώ, την ανάγκη μου να φύγω την άκουγα πάντα χωρίς απορίες. Δεν έλεγα "θέλω να πάω κάπου", έλεγα "θέλω να φύγω". Και το πίστευα.

Έπρεπε λοιπόν, να μου τύχει να θελήσω πραγματικά να ΦΥΓΩ, για να καταλάβω τη διαφορά. Γιατί άλλο να θες να πας κάπου, και άλλο να θες να φύγεις. Το πρώτο μπορεί να είναι ανάγκη, επιθυμία, απωθημένο, στόχος, χίλια δυο. Το δεύτερο έχει πόνο ψυχής - και από αυτό το διακρίνεις. Είναι όταν λες, δε με νοιάζει που θα πάω, θέλω να σηκωθώ να φύγω από τη ζωή μου, τώρα. Είναι οι στιγμές που ακόμα και ένα χαρτί που σε στέλνει στρατό, μοιάζει με διέξοδο.

Και έρχομαι, ο προφήτης(sic) να πω: Όταν σε νοιάζει πού θα πας, δε θες να φύγεις. Θέλεις να πας. Και έχει διαφορά!
Πιστεύω πως το ταξίδι είναι από μόνο του ανθρώπινη ανάγκη. Όχι βασική, όπως τις μαθαίναμε στη μελέτη του περιβάλλοντος. Επιβιώνεις και στάσιμος. Αλλά δε ζεις, αν δεν ταξιδεύεις. Ίσως πάλι να υπερβάλλω (όπως συχνά μου προσάπτουν), οπότε είναι δική μου ανάγκη και όχι πανανθρώπινη. Αλλά αν δεν ταξιδέψεις, πόσο πλήρης είναι η ύπαρξή σου? Γιατί μπορεί να μην αρκεί να γυρίσεις τον κόσμο για να βρεις το νόημα τη ζωής, αλλά αν δεν τον δεις, τι ελπίδες έχεις?

Η ανάγκη λοιπόν, για μένα, δεν είναι η φυγή αλλά το ταξίδι. Δεν θέλεις να "φύγεις", αλλά να "πας". Να πας, να δεις, να μάθεις, και να γυρίσεις - για να πας κάποτε, κάπου αλλού. Στην τελική, όταν θέλεις να φύγεις δε θέλεις να γυρίσεις. Ενώ όταν θέλεις να ταξιδέψεις, δεν είναι για να φύγεις από "εδώ" και να είσαι "κάπου αλλού". Είναι για να είσαι on the road. Με το τρένο, με το πλοίο, με τα πόδια. Να ζήσεις, έστω για λίγο, ως οδοιπόρος - να πάψεις να βλέπεις τον ίδιο ορίζοντα κάθε μέρα. Γιατί όταν ο άνθρωπος το έκανε αυτό για τη μισή ιστορία του, πώς μπορεί εσένα να μη σου λείπει?

• Μεταπτυχιακές σπουδές στην Ελλάδα
• Μεταπτυχιακές σπουδές στην Ευρώπη
• Μεταπτυχιακές σπουδές στην Ιαπωνία
• Μεταπτυχιακές σπουδές στις Η.Π.Α.
• Καθηγητής σε σχολείο
• Επιχειρηματίας (επιδοτήσεις της Ε.Ε., νεανική επιχειρηματικότητα)
• Ηθοποιός/σκηνοθέτης (μετά από νέες σπουδές)
• Κατακτήριες για πολιτικές επιστήμες ή μήπως...
• ...απευθείας πολιτικός;

Επιλέγοντας μεταξύ των παραπάνω:

Κυνηγάμε τα ονειρά μας και αν ναι πώς ξέρουμε ποια είναι τα ονειρά μας; Κυνηγάμε τα χρήματα; Για να τα κάνουμε τι; Μήπως προτιμούμε τα ταξίδια; Κι αν ήρθε η ώρα να σταματήσουμε τις ανελέητες σπουδές για να ηρεμήσουμε λίγο ψυχικά και σωματικά. Η ματαιοδοξία μού λέει ότι πρέπει να γίνω κάτι στη ζωή μου, να προσφέρω, να είμαι γνωστός. Θέλω και να περνώ καλά με αυτό που κάνω.

Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε παραστάσεις; Is it our time to leave?