Οι υπογράφοντες εκπαιδευτικοί ΠΕ04 συμμετέχουμε στο σεμινάριο β‑επιπέδου κατάρτισης στις ΤΠΕ που οργανώθηκε από το ΥΠΕΠΘ για το δίμηνο Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 2008. Η ποιότητα του σεμιναρίου είναι εξαιρετική, ως προς το διδακτικό της μέρος, χάρη στην άψογη συνεργασία των επιμορφωτών και των επιμορφούμενων. Ωστόσο, η διοργάνωση του σεμιναρίου είναι εντελώς απαράδεκτη, σε βαθμό που προσβάλλει τη νοημοσύνη και την αξιοπρέπειά μας. Με το παρόν ψήφισμα καταγγέλλουμε την απαράδεκτη διοργάνωση και απαιτούμε την άμεση ικανοποίηση των εύλογων αιτημάτων μας.

Συγκεκριμένα, το σεμινάριο διεξάγεται επί τρεις ώρες τη φορά, τέσσερις φορές την εβδομάδα, για δύο συνεχείς μήνες. Δεν προβλέπεται καμία ελάφρυνση του διδακτικού μας ωραρίου, την ώρα που τα σχολεία μας βρίσκονται σε πλήρη λειτουργία, και μάλιστα στην αρχή της χρονιάς, όπου επικρατούν, όπως πάντα, συνεχείς μεταβολές στο πρόγραμμα και στις αναθέσεις, καθώς και αυξημένες διοικητικές και διδακτικές απαιτήσεις. Δεν προβλέπεται κανενός είδους αμοιβή υπερωριακής απασχόλησης, ούτε κανενός είδους οικονομικό κίνητρο για την υπερεργασία μας. Μη θέλοντας να πιστέψουμε ότι οι διοργανωτές δε γνωρίζουν τη δουλειά τους, αναγκαζόμαστε να υποθέσουμε ότι, ενώ εμείς φιλότιμα πασχίζουμε να ανταπεξέλθουμε στις απαιτήσεις της επιμόρφωσης, εκείνοι είτε μας θεωρούν ρομπότ, είτε απλώς μας περιφρονούν.

Κάθε λογικός άνθρωπος θα σχεδίαζε ένα επιμορφωτικό σεμινάριο λαμβάνοντας υπόψη τις αυτονόητες ανθρώπινες ανάγκες των επιμορφούμενων και των επιμορφωτών. Θα έπρεπε να μοιραστούν οι 96 ώρες του σεμιναρίου στη διάρκεια του σχολικού έτους, και όχι να συμπιεστούν απάνθρωπα μέσα σε ένα μόλις δίμηνο, μαζί με την προσωπική μας ζωή και τις αντοχές μας. Θα έπρεπε να προβλέπεται υπερωριακή αμοιβή ή άλλο οικονομικό κίνητρο, καθώς η επιμόρφωση δεν είναι χάρη που μας κάνει το ΥΠΕΠΘ, αλλά υποχρέωση του, και υποχρέωση-δικαίωμα των εκπαιδευτικών, σύμφωνα με τη συνείδησή μας, αλλά και το επίσημο καθηκοντολόγιο.

Εμείς οι εκπαιδευτικοί και τα αντιπροσωπευτικά μας όργανα έχουμε κατʼ επανάληψη υποβάλει στο ΥΠΕΠΘ υπεύθυνες προτάσεις για την επιμόρφωσή μας. Όμως, οι αρμόδιοι του ΥΠΕΠΘ αποφάσισαν και πάλι να αγνοήσουν τις προτάσεις αυτές, και μαζί τους την κοινή λογική. Δημιούργησαν ένα σεμινάριο για λίγους, δηλαδή όσους ελάχιστους αντέξουν στην απίστευτη, άμισθη δίμηνη ταλαιπωρία και συμπίεση του προσωπικού και οικογενειακού χρόνου μας. Με το δέλεαρ της απόκτησης μορίων αξιολόγησης, προσφέρουν επαγγελματική επιμόρφωση υπό μορφή χάρης, προνομίου, δωρεάν εμπορεύματος, για να πιστέψουμε ότι κερδίζουμε κιόλας. Όμως, όλοι οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουμε καλά τι σημαίνει η αξιολόγηση-χειραγώγηση: μια διάτρητη διαδικασία, από την οποία δεν ξεχωρίζουν οι αξιότεροι. Χαρίζουμε, λοιπόν, τα μόρια-«κίνητρο» στους διοργανωτές.

Απαιτούμε:

1. Αναδιοργάνωση του υπόλοιπου σεμιναρίου ώστε να γίνεται μία η δύο φορές την εβδομάδα, με αντίστοιχη απαλλαγή από διδακτικά καθήκοντα.

2. Οικονομική αποζημίωση για τις ώρες υπερωριακής απασχόλησης. Η επιμόρφωση είναι εργασία, και όχι χόμπι, ούτε προνόμιο, ούτε εμπόρευμα.

Οι μετέχοντες εκπαιδευτικοί
[ακολουθούν υπογραφές]

(1)Θα σας προειδοποιήσω όμως ότι η διάρκεια της ομιλίας ξεπερνά κατά 6 λεπτά την 1 ώρα.

-Προφανώς θα έχουν κάποιο οικονομικό κίνητρο. Όπως στο Π1.

-Πλάκα με κάνεις; Κανένα... (Μου αρέσει το Σαλονικιώτικο!!!)

- Θα πάρουν μόρια!!!

- Κανένα μόριο δεν προβλέπεται να πάρουν. Και όχι μόνο αυτό αλλά θα περάσουν και από τη διαδικασία της πιστοποίησης.

-Γιατί κάποιος να περάσει την διαδικασία της πιστοποίησης  όταν δεν πρόκειται να έχει όφελος;

-Προφανώς κάποιοι, υψηλά ιστάμενοι, θα ξέρουν κάτι παραπάνω από μένα. (Για την ανθρώπινη ματαιοδοξία).

Κάποιοι εκπαιδευόμενοι ζητούν να ενταχθούν στη δράση "δες τη ψηφιακά", ώστε να επιδοτηθούν στην αγορά ενός laptop και μιας αξιοπρεπούς σύνδεσης στο διαδίκτυο. Απλά και απαραίτητα πράγματα για να φέρουμε σε πέρας,τι; τη δουλειά μας. Ισχυρίζομαι ότι τέτοιες προσπάθειες πρέπει να τύχουν της αμέριστης συμπαράστασης μας. Η βελτίωση των συνθηκών εργασίας μας δεν είναι αίτημα, είναι απαίτηση.

Θα παρακαλέσω όλους τους συναδέλφους bloggers να προβάλλουν το συγκεκριμένο αίτημα, και τους εκπαιδευόμενους να το υπογράψουν και να το προωθήσουν.

Το Υπόμνημα.

-

Διάβασα ένα πολύ ωραίο ανέκδοτο στην Terra computerata. Πολύ γνωστό αλλά πόσο όμορφα "κουμπώνει" στη σημερινή πραγματικότητα... Καλό θα ήταν οι εμπλεκόμενοι στη επιμόρφωση Β΄Επιπέδου να συμμετάσχουν στη συζήτηση που μπορέι να δημιουργηθεί...

Παράλληλα πριν 1 εβδομάδα μου ήρθε με τη μορφή κατεπέιγοντως να αξιολογήσω την επιμόρφωση που έλαβα επί 350+ ώρες.

Ο σεβασμός μου, η εν δυνάμει θέση μου στην εκπαιδευτική κοινότητα αλλά και το ήθος που επιδεικνύω επί 25 χρόνια στην εκπαίδευση δεν μου επιτρέπουν να εκφραστώ όπως αισθάνθηκα. (αστειάκι μεταξύ των συνοδοιπόρων μου)...

Θα επανέλθω σύντομα στο θέμα, αλλά επειδή πολλά ακούγονται διαβάστε το παρακάτω, αναφέρεται στο ειδικό μέρος των ΠΕ70:

Πρόκειται για τη δεύτερη έκδοση του υλικού (26.05.2008) η οποία ως προς τα περιεχόμενα είναι πλήρης.  Σύντομα, με την ολοκλήρωση της επιμέλειας των κειμένων που υλοποιείται στην παρούσα φάση, θα αναρτηθεί η τελική έκδοση

Σήμερα έχουμε... 27/06/2008 και το κατέβασα τώρα. Αλλά οι ασυνέπειες του ΕΑΙΤΥ και του ΠΙ ... είναι εκτός κριτικής. Και οι επιμορφωτές αντάμα με τους εκπαιδευόμενους καλούνται να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά.

Φυσικά δεν προβλέπεται οι εκπαιδευόμενοι να το πάρουν στα χέρια τους σε έντυπη μορφή, αλλά μάλλον ούτε και σε τελική.

Καλή δύναμη!!!

Στην Αθήνα υπάρχουν 3 τμήματα με ΠΕ60/70. ΠΤΔΕ με τον κ. Καλκάνη, ΦΠΨ με τον κ. Κυνηγό και ΑΣΠΑΙΤΕ με τον κ. Ψυχάρη.

Ξεκίνησαν τα Ιστολόγια και το πρώτο που έπεσε στην αντίληψη μου, Χάρης γαρ, ήταν του ΠΤΔΕ.

Αντίθετα θα ΄λεγε κανείς ότι με τούτη την υλοποίηση της «επιμόρφωσης» Β΄Επιπέδου, βρίσκεται στο χειρότερο σημείο της. Στους Λαιστρυγόνες και στους Κύκλωπες ας πούμε.

Τι να πεις; Για το σχεδιασμό, για την  υλοποίηση, για το όραμα που δεν ανιχνεύεται πουθενά;

Απελπισία.

Από τη μία θυμάμαι το φίλο – και  δάσκαλο-, Θ. Χ.: «οι αλλαγές στην εκπαίδευση δεν γίνονται με τα εξάμηνα και τα χρόνια, αλλά μετριούνται με δεκαετίες ή γενιές.»

Από την άλλη του στίχους του Σεφέρη:

«Μούντζωσ’τα Τάκη Παπατζώνη μούντζωσ’τα!

αλλιώτικο ήταν τ’άλογο: λυγρό,

λυγρό θα το ‘λεγε  ο τυφλός

που γνώριζε τα ζα και τους ανθρώπους…»

Το παραπάνω κείμενο το έλαβα από ένα φίλο επιμορφωτή Ε 42 αλλά και Β' Επιπέδου που περιγράφει πολύ ποιητικά αυτά που συμβαίνουν στη διαβόητη επιμόρφωση Β΄Επιπέδου.

Τώρα τι να προσθέσω εγώ, ο ανάξιος, ανωφελής, απλός δάσκαλος; Την εξάμηνη επιμόρφωση που έγινε τρίμηνη; Τα 5ωρα που έγιναν 6ωρα και κατέληξαν σε 9ωρα για να "ολοκληρώσουμε"; Για τη Β ' φάση επιμόρφωσης υποψηφίων επιμορφωτών που μάλλον δε θα προλάβει τις ημερομηνίες και δε θα γίνει; (έπρεπε να αρχίσει στις 12/5/08 για να ολοκληρώσει στις 2/10/08 + 2 βδομάδες για την εξέταση και τα προγράμματα επιμόρφωσης εκπαιδευτικών θα ολοκληρωθούν στις 31/10/08. )

Να πω για τα σχολικά εργαστήρια; Άδικος κόπος... Άλλωστε στο συνέδριο της Νάουσας ο Β. Μ. τα είπε πολύ ωραία αλλά και ο Ν. Δ. ακόμα καλύτερα...

Το προσωπικό μου πρόβλημα θα μπορούσε να περιγραφεί απλά

• ασχολούμαι μερικά χρόνια με την ένταξη των Νέων Τεχνολογιών, ΤΠΕ σήμερα, στην εκπαίδευση
• πιστεύω ότι έχουν τη δυναμική να αλλάξουν το σημερινό σχολείο
• είναι απαραίτητο να εφοδιάσουμε με νέες δεξιότητες και στάσεις τους σημερινούς μαθητές

Πιθανά με τεχνητή γονιμοποίηση να πιάσουμε το στόχο της απορρόφησης κονδυλίων αλλά ένα θα είναι σίγουρο...

Μπορείτε να απαντήσετε...

 Πηγή

Υ.Γ. Ο τίτλος φυσικά αφιερώνεται στους πολιτικά, επιστημονικά και διοικητικά υπεύθυνους. Φυσικά θα σας θυμίσω ότι ολοκληρώθηκε η Α' 'φαση επιμόρφωσης εκπαιδευτών για την αξιοποίηση των ΤΠΕ στην εκπαιδευτική διαδικασία και ΔΕΝ παρουσιάστηκε σε κανένα Πανεπιστημιακό Κέντρο το OLPC ή το Classmate κλπ

Τα γράφω γιατί διάβασα ένα πολύ καλό σχόλιο στο netschoolbook για τα αποτελέσματα της PISA, που το υιοθετώ πλήρως.

Ερχόμαστε σε αυτό που έμαθα, αυτές τις 2 βδομάδες. Αν δεν αλλάξουμε δεν πρόκειται να προκόψουμε. Αυτό όμως που παρατήρησα ήταν ότι όλοι προτρέπουν τους υπόλοιπους να αλλάξουν. Κανένα δεν είναι έτοιμος να αλλάξει ο ίδιος. Υποθέτω ότι το 2010 τα αποτελέσματα της Pisa θα είναι αναλογικά τα ίδια. Στις 40 χώρες ήμασταν στην 30η θέση. Στις 60 είμαστε στην 38η. Άρα μπορεί κάποιοι να παινευτούν ότι αναλογικά κερδίσαμε και 2 θέσεις!!! Κι όμως οι δημοσιογράφοι, και οι υπόλοιποι, θα απορούν γιατί τα παιδιά μας πατώνουν στην κατανόηση κειμένου. Ε ας θυμηθούμε τον Ζαχαρία Παπαντωνίου

Ο ΠΑΠΑΓΑΛΟΣ

Σαν έμαθε τη λέξη Καλησπέρα

ο παπαγάλος,είπε ξαφνικά:

"Είμαι σοφός,γνωρίζω Ελληνικά.

Τι κάθομαι δωπέρα:"

Τη πράσινη ζακέτα του φορεί

και στο συνέδριο των πουλιών πηγαίνει,

για να τους πει μια γνώμη φωτισμένη.

Παίρνει μια στάση λίγο σοβαρή

ξεροβήχει,κοιτάζει λίγο πέρα,

και τους λέει:

Καλησπέρα!

Ο λόγος του θαυμάστηκε πολύ.

Τι διαβασμένος,λένε,ο παπαγάλος!

Θα 'ναι σοφός αυτός πολύ μεγάλος,

αφού μπορεί και ανθρώπινα μιλεί.

Απ' τις Ινδίες φερμένος,ποιος το ξέρει

πόσα βιβλία μαζί του να 'χει φέρει,

με τι σοφούς εμίλησε,και πόσα

να ξέρει στων γραμματικών τη γλώσσα!

"Κυρ-παπαγάλε, θα 'χομε την τύχη

ν' ακούσουμε τι λες και παραπέρα;"

Ο παπαγάλος βήχει,ξεροβήχει...

-μα τι να πει; Ξανάπε:

Καλησπέρα!

(Αν βρείτε τα "Παραμυθοτράγουδα" του Ζουγανέλη, θα βρείτε μια μελοποιημένη έκδοση...)

Υ.Γ Το παραπάνω κείμενο άρχισα να το επεξεργάζομαι πριν πολύ καιρό. Από τότε τι έχει γίνει; Οι 15400 έχουν γίνει 8000 και κάτι. Στα πλαίσια της επιμόρφωσης μας παρουσίασαν πολλά λογισμικά που αποκλείεται να χρησιμοποιήσω. Όμως διαμόρφωσα την άποψη ότι οι ΤΠΕ, όταν ενσωματωθούν στη διδασκαλία, θα την εμπλουτίσουν με στοιχεία και χαρακτηριστικά που είναι από πολύ δύσκολο έως αδύνατον να αναδειχτούν σε μία διδασκαλία με παραδοσιακή προσέγγιση.

Το σημαντικό είναι το συνοδευτικό κείμενο. (Και το ωραιότερο)

"Οι δάσκαλοι θα πρέπει να δικτυωθούν μεταξύ τους. (να δικτυωθούμε μεταξύ μας). Το δυσκολότερο πράγμα για τους περισσότερους από εμάς είναι να ζητήσουμε βοήθεια. Ζητήστε (ζητάμε) βοήθεια, όχι επειδή είστε (είμαστε) αδύναμοι, αλλά διότι θέλετε να παραμείνετε (θέλουμε να παραμείνουμε) δυνατοί. Η δουλειά που καλείστε να διεκπεραιώσετε είναι δύσκολη, αλλά όχι αδύνατη."

Richard de Graff, PhD, Διεθνές σχολείο Κίεβου, Ουκρανία, Quality schools international quintile, Φεβρουάριος 2000

Ευχαριστώ Έλενα. Και Χρήστο και Γιάννη και Γιάννη και Γιάννη και Κατερίνα και Γιώργο και Γρηγόρη και όσους στέκονται δυνατοί. Αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η

Η Νομαρχία Πειραιά – Ν.Ε.Λ.Ε. Ξεκινάει στην Αίγινα δύο δωρεάν προγράμματα επιμόρφωσης τα οποία απευθύνονται σε κάθε πολίτη ενήλικα της Αίγινας, σε συνεργασία με την Γενική Γραμματεία Εκπαίδευσης Ενηλίκων ( Γ.Γ.Ε.Ε.), τον Δήμο Αίγινας και τον Μορφωτικό Σύλλογο Αίγινας, με στόχο την δημιουργική αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου των πολιτών της Τα τμήματα που προβλέπεται να ξεκινήσουν άμεσα είναι το:

πυ θα γίνονται στο εντευκτήριο του Μορφωτικού Συλλόγου Αίγινας ( οδός Νοσοκομείου & Αγ. Νεκταρίου )
Πληροφορίες - Εγγραφές Τηλ. : 22973 20034 κ. Δήμητρα Στάθη - κ. Γεώργιος Καλοκέντης - Δημαρχείο Αίγινας

«Προειδοποίηση: Γκρινιάρης Μπλόγκερ. Μη συνεχίσετε την ανάγνωση του παρόντος εκτός εάν είστε έτοιμοι να σας προβοκάρουν.

Ένα από τα πράγματα που αγαπώ στην εκπαιδευτική μπλογκόσφαιρα είναι ότι πάντοτε υπάρχει μια ανάρτηση που θα ενοχλήσει τους υφισταμένους μου πολύ περισσότερο από την ενόχληση που τους προκαλούν οι απόψεις μου. Διάβασα σήμερα την ανάρτηση του Terry Freedman όπου αναφέρεται στο κατά πόσο είναι αποδεκτό να υπάρχουν ψηφιακά αναλφάβητοι δάσκαλοι και προτείνει μερικά κριτήρια.

Πριν δώσω το δικό μου κατάλογο θα πρέπει να σας αναφέρω. Το πρώτο βήμα για τη δημιουργία ενός κριτηρίου είναι να δηλώσεις τι είναι και τι δεν είναι. Μόνο και μόνο επειδή μπορεί να μη γνωρίζεις πώς θα το ικανοποιήσεις δεν είναι λόγος να μη το δηλώσεις. Για παράδειγμα, στις τάξεις μου έχω συγκεκριμένες προσδοκίες για την αποδεκτή συμπεριφορά. Μερικές φορές μπορεί να χρειαστεί να περάσουν και τρεις μήνες μέχρι να ικανοποιηθεί το συγκεκριμένο κριτήριο, αν και διδάσκω καθημερινά, αλλά αυτό είναι διάφορο από το κριτήριο.

Ο κατάλογος των κριτηρίων:

1. Όλοι οι εκπαιδευτικοί πρέπει να κατακτήσουν ένα βασικό επίπεδο ψηφιακού εγγραμματισμού.

2. Όσοι δεν ικανοποιούν το 1^ο κριτήριο θα πρέπει να ντρέπονται και όχι να καμαρώνουν γι’ αυτό.

3. Θα πρέπει να καταρρίφθεί ο μύθος με τους ψηφιακούς ιθαγενείς και ψηφιακούς μετανάστες.

Τον Ιούλιο του 2006 είχα γράψει στο ιστολόγιο μου συμβουλεύοντας τους γονείς σχετικά με τη e-ασφάλεια: Λυπάμαι αλλά διαφωνώ με το διαχωρισμό των ψηφιακών ιθαγενών και των ψηφιακών μεταναστών όταν σκεφτούμε το παρακάτω. Μπορεί να μη γνωρίζω τίποτα για τους κινητήρες εσωτερικής καύσης αλλά έμαθα να είμαι ασφαλής όταν μετακινούμαι από τα σημείο Α στο σημείο Β. Η φράση αυτή μπορεί να έχει χρησιμοποιηθεί υπερβολικά τα τελευταία χρόνια. Σε κάθε περίπτωση όταν οι μετανάστες είναι σε μια χώρα για μερικά χρόνια θεωρούνται γηγενείς. Έχουμε Η/Υ τα τελευταία 30 χρόνια και τους χρησιμοποιώ στη διδασκαλία από το 1975. Πόσο χρόνος χρειάζεται για να κατανοήσει κάποιος το γεγονός ότι η τεχνολογία είναι μέρος της ζωής μας και όχι add on;

4. Θα πρέπει να αναζητηθούν ευθύνες από τα στελέχη ενός σχολείου που έχουν ψηφιακά αναλφάβητο προσωπικό.

5. Οι σχολικοί επιθεωρητές που είναι ψηφιακά αναλφάβητοι θα πρέπει να παρακινηθούν να βρουν εναλλακτική εργασία.

6. Σχολεία, Πανεπιστήμια και Παιδαγωγικά Τμήματα από όπου παράγονται ψηφιακά αναλφάβητοι σπουδαστές θα πρέπει να επανεξεταστεί η άδεια λειτουργίας τους και η χρηματοδότησή τους.

7. Πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε τόσο ευγενικοί. Στο κάτω κάτω της γραφής και τις σπουδές μας έχουμε και τη δουλειά μας. Και δεν έχουμε το ηθικό δικαίωμα να παρακολουθούμε με ατάραχο χαμόγελο ενώ ορισμένοι εκπαιδευτικοί θέτουν σε κίνδυνο το μέλλον των παιδιών.

Χαμογέλασα γιατί μου θύμισε κάτι που έγραψα το Φεβρουάριο του 2007- το έγραψα αλλά αποφάσισα να μη το δημοσιεύσω. Αισθάνθηκα ότι δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή. Αλλά μετά το ποστ του Terry αποφάσισα ότι η ήρθε η στιγμή να δει το φως της ημέρας. Να τι έγραψα στις 10 Φεβρουαρίου 2006 (Ήταν μεγαλύτερο αλλά αυτό είναι το μέρος που το επεξεργάστηκα)

Μου προκαλούν απογοήτευση οι απαντήσεις που αναγκάζομαι και δίνω σε μερικές ερωτήσεις του προσωπικού. Αλλά αυτό που με προβληματίζει είναι η ευρύτερη εικόνα. Νομίζω ότι υπάρχει μια γενική αίσθηση στους εκπαιδευτικούς (όχι σε όλους αλλά σε πολλούς) ότι δεν πειράζει να είναι τεχνολογικά αναλφάβητοι. Θυμάμαι τα χρόνια που ήμουν καθηγητής μαθηματικών. Στο 80% των περιπτώσεων που οι μαθητές δυσκολεύονταν στα μαθηματικά, ένας από τους γονείς θα δήλωνε «ούτε εγώ τα κατάφερνα» . Αν και δεν αμφισβητώ τη δήλωση, με ενοχλούσε η δήλωση κι ακόμα περισσότερο ότι σχεδόν καμάρωναν για αυτό (και το μήνυμα που πέρναγε στους μαθητές). Δεν μπορώ να φανταστώ έναν γονιό να δηλώνει « Ε ναι! Ποτέ δεν έμαθα να διαβάζω» και να καμαρώνει. Φαινόταν ότι υπήρχαν διαφορετικά κριτήρια στο να μην ξέρεις μαθηματικά ήταν κοινά αποδεκτό ενώ να μην μπορείς να διαβάσεις κοινωνικά απαράδεκτο.

Έχω ένα παρόμοιο συναίσθημα σήμερα με την τεχνολογία. Είναι αποδεκτό να δηλώνεις ότι «δεν τα πάω καλά με τους υπολογιστές» και πολλοί άνθρωποι φαίνεται να υπερηφανεύονται για την ψηφιακή τους άγνοια. Κι ας ξεκαθαρίσουμε κάτι, δεν υποστηρίζω ότι η τεχνολογία είναι η πανάκεια της εκπαίδευσης. Νομίζω ότι πάντοτε ισχυριζόμουν ότι είναι ένα εργαλείο που μας βοηθά να διδάσκουμε, να μαθαίνουμε και να μεγαλώνουμε αλλά κι ένα απαραίτητο εργαλείο.

Η τεχνολογία είναι το θεμέλιο σε όλες μας τις δραστηριότητες και ιδιαίτερα στον τρόπο που επικοινωνούμε μεταξύ μας. Η επικοινωνία δεν είναι ο συνεκτικός ιστός ανάμεσα σε όλα τα γνωστικά αντικείμενα που διδάσκουμε; Το γεγονός ότι ένα μεγάλο ποσοστό του προσωπικού εφησυχάζει μέσα στην άγνοια του αλλά και είναι απρόθυμο να προσπαθήσει να μάθει νέα πράγματα ( δεν εννοώ να γίνουν παντογνώστες αλλά να μάθουν σε εκπαιδευτικό επίπεδο ή έστω σε προσωπικό) με ανησυχεί . Γι’ αυτό ας κάνω μια ακραία δήλωση για να τη σχολιάσετε.

Αν ένας δάσκαλος δεν είναι τεχνολογικά εγγραμματισμένος και απρόθυμος να επιμορφωθεί είναι ισοδύναμος με ένα δάσκαλο πριν 30 χρόνια που δεν ήξερε να διαβάζει και να γράφει.

Ακραίο; Μπορεί. Τι λέτε;

Να θυμάστε ότι γράφτηκε μετά από μια πολύ απογοητευτική μέρα. Έχω υιοθετήσει και απορρίψει πολλές φορές αυτό το θέμα. Υπήρξαν φορές που συμφώνησα σε όλα με τον Terry και άλλες τόσες το απέρριψα λέγοντας ότι οι δάσκαλοι έχουν πολλά τρεχάματα και είναι ουτοπικό να έχεις την προσδοκία να ανταποκριθούν όσο σύντομα θα ήθελα να ανταποκριθούν. Μετά όμως σκέφτομαι και τους σπουδαστές μας που δεν τους ενδιαφέρουν τα τρεχάματά μας Όπως έχω ξαναπεί αυτά είναι τα μόνα τέσσερα χρόνια που θα είναι στο λύκειο, δεν μπορούν να περιμένουν, να το καταλάβουμε.

Όσο περισσότερο το σκέφτομαι τόσο ανακαλύπτω αναλογίες με τον 20^ο αιώνα. Στις αρχές του 20^ου αιώνα αν κάποιος δεν ήξερε να γράφει και να διαβάζει μπορούσε να είναι αρκετά επιτυχημένος. Στα μέσα του 20^ου αιώνα συνέβαινε αλλά ήταν πολύ πιο δύσκολο κάποιος να είναι επιτυχημένος ( και σίγουρα αυτοί που μπορούσαν να διαβάζουν είχαν πολύ περισσότερες πιθανότητες να επιτύχουν). Στο τέλος του 20^ου αιώνα είχες ελάχιστες πιθανότητες να επιτύχεις αν δεν ήξερες να γράφεις και να διαβάζεις (Σημείωση ορίζω την επιτυχία με όρους οικονομικής/εργασιακής επιτυχίας και προσωπικής/οικογενειακής καταξίωσης)

Σήμερα στην αυγή του 21^ου αιώνα υπάρχει η ίδια αντιστοιχία με τον τεχνολογικό εγγραμματισμό Και από τη στιγμή που ζούμε σε χρόνια με σε ραγδαίες εξελίξεις, νομίζω ότι γραμμή του χρόνου θα είναι πολύ πιο συμπυκνωμένη. Στα τέλη του 1990 (20^ος αιώνας) είχες την ευκαιρία να είσαι επιτυχημένος κι ας ήσουν τεχνολογικά αναλφάβητος. Στα πρώτα χρόνια του 21^ου αιώνα μπορεί να επιτύχεις αν είσαι τεχνολογικά αναλφάβητος αλλά γίνεται δυσκολότερο (και οι εγγραμματισμένοι έχουν πολλές περισσότερες διαθέσιμες ευκαιρίες) . Στα τέλη της επόμενης δεκαετίας θα υπάρχουν ελάχιστες ευκαιρίες για τους τεχνολογικά αναλφάβητους. (Θυμηθείτε ότι τα φετινά πρωτάκια είναι η τάξη που θα ολοκληρώσει τις σπουδές της το 2020, πρέπει να οραματιστούμε το 2020).

Θυμάμαι την γκρίνια μου στην πρώτη συνάντηση για ενδοϋπηρεσική επιμόρφωση (Σ. Μ. Καλά είναι κορόιδα οι Αμερικάνοι) όπου μίλησα για την ανάπτυξη προσωπικών μαθησιακών δικτύων (και για εμάς αλλά και για τους μαθητές μας) Ένα από τα θέματα που έθιξα ήταν το εξής:

Για να το διδάξουμε θα πρέπει να είμαστε σε θέση να το εφαρμόσουμε και εμείς. Πώς θα δείξουμε κάτι στα παιδιά, πώς θα το μοντελοποιήσουμε, αν είμαστε αναλφάβητοι; Πρέπει να το γευθείς, να το εξερευνήσεις μαζί τους. Πρέπει να εξερευνήσεις τα εργαλεία του 21^ου αιώνα, να αναπτύξεις τα δικά σου δίκτυα παράλληλα με των μαθητών σου. Πρέπει να επιδείξεις δια βίου μάθηση στους μαθητές σου διαφορετικά θα τους διδάξεις πώς να είναι επιτυχημένοι σε μια εποχή που δεν υπάρχει πια.

Ή κάτι τέτοιο.

Ας κλείσω όπως έκλεινα το Φεβρουάριο του 2006

Αν ένας δάσκαλος δεν είναι τεχνολογικά εγγραμματισμένος και απρόθυμος να επιμορφωθεί είναι ισοδύναμος με ένα δάσκαλο πριν 30 χρόνια που δεν ήξερε να διαβάζει και να γράφει.

Ακραίο; Μπορεί. Τι λέτε;"

Αυτά έγραψε ο κ. Fisher και κέρδισε το βραβείο της ανάρτησης που άσκησε τη μεγαλύτερη επιρροή στα βραβεία edublogs 2007.

Ξαναγυρνάμε στην ελληνική περίπτωση της δασκάλας Χ.

Και γύρω και πάνω στα παιχνίδια πλήθος παιδιών, αγόρια και κορίτσια, μελαχρινά και ξανθομάλλικα, παχουλά κι αδυνατούτσικα, όχι και τόσο φρόνιμα και γνωστικά, άλλο καβαλάρης, άλλο μηχανοδηγός, άλλο καραβοκύρης. Φανταστικοί ταξιδευτές στη μαγική χώρα όπου το αληθινό και τα ψεύτικα δεν ξεχωρίζουν.

Αυτή δεν είναι Η ορθογραφία. Είναι ΜΙΑ ορθογραφία. Αισθάνομαι ότι σας έχω κουράσει, αλλά δεν μπορώ να βρω καμία Προστιθέμενη Αξία στην εκμάθηση της παραπάνω ορθογραφίας στο ηλικιακό πλαίσιο του μικρού εφτάχρονου. Αν, δε, συζητήσουμε στο πλαίσιο ανάπτυξης σύγχρονων δεξιοτήτων και στάσεων, μάλλον χάσαμε τη μπάλα.

Σίγουρα φταίει η εξετασιοκεντρική μας κοινωνία, σίγουρα φταίει το Υπουργείο, αλλά υπάρχουν και προσωπικές ευθύνες.

Θα πρέπει σιγά σιγά να απαιτούμε εγγραματισμό, κάθε μορφής.

Αν ένας δάσκαλος δεν είναι τεχνολογικά εγγραμματισμένος και απρόθυμος να επιμορφωθεί είναι ισοδύναμος με ένα δάσκαλο πριν 30 χρόνια που δεν ήξερε να διαβάζει και να γράφει.

Ακραίο; Μπορεί. Τι λέτε;