Ετσι λοιπόν οδηγούμαστε στην μόνη σοβαρή επιλογή που μας απομένει στην χώρα μας. Το i-call της Altec Telecoms. To i-call έχει σίγουρα πιο ακριβά πακέτα συνδρομών σε σχέση με το Skype, και δεν διαθέτει το εξεζητημένο και πολύ βολικό περιβάλλον λειτουργίας του τελευταίου, έχει όμως πολύ ανταγωνιστικές χρεώσεις κλήσεων και πάνω απ' όλα προσφέρει εγχώριους i-callIn αριθμούς στους χρήστες του και μάλιστα με την δυνατότητα επιλογής περιοχής ( οι αριθμοί δηλαδή είναι πανομοιότυποι με τους γνωστούς αριθμούς του OTE).

Πια λύση θα προτιμούσατε λοιπόν όσοι ενδιαφέρεστε να προχωρήσετε στην χρήση VoIP τηλεφωνίας;

Πολύ πιθανόν να μας βρείτε στο κινητό! (jaxtr, όπως λέμε τζγκλανγκ:)

 Πριν δύο χρόνια (Ιούνιος του 2005) κυκλοφόρησε μια συλλογή κειμένων με τίτλο ¨ΜΜΕ: Κοινωνία και Πολιτική¨ και υπότιτλο ¨Ο ρόλος και η λειτουργία των Μέσων στη σύγχρονη Ελλάδα¨ (εκδόσεις Σιδέρη, επιμέλεια του συνάδελφου Χρήστου Φραγκονικολόπουλου).

Εκεί (στις σελίδες 51-85), δημοσιεύεται ένα δικό μου θεωρητικό κείμενο με τίτλο: ¨Επικοινωνιακή και πολιτική εξουσία τον καιρό της επέλασης των ιδιωτών¨.

Ανεβάζω αυτό το κείμενο στο ιστολόγιο προς χρήση των φοιτητών μου (ιδιαίτερα του μαθήματος ¨Κοινωνιολογία των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας¨), αλλά και οποιουδήποτε ενδιαφέρεται για τα θέματα των σχέσεων μεταξύ ¨επικοινωνίας¨ και ¨εξουσίας¨

.Σημείωση: εδώ παρακάτω ανάρτησα το εισαγωγικό μέρος (που είναι διατυπωμένο με μορφή ερωτοαπαντήσεων). Το πλήρες κείμενο μαζί με τις υποσημειώσεις, δίπλα, στις σελίδες ( pages), σε δύο μέρη και  με τίτλο:Η επικοινωνιακή εξουσία και οι Ιδιώτες (1) και (2) .    

Επικοινωνιακή και πολιτική εξουσία τον καιρό της επέλασης των ιδιωτών

  1. Συνοπτική παρουσίαση

Τα βασικά σημεία επί των οποίων αρθρώνεται το παρόν κείμενο (διατυπωμένα υπό μορφή ερωτοαπαντήσεων) είναι τα εξής:

Με ποιο έναυσμα συντάχθηκε το κείμενο;

Την κρίση στις σχέσεις μεταξύ κύκλων της πολιτικής και κύκλων της επικοινωνιακής εξουσίας, που παρατηρείται κατά το τελευταίο χρονικό διάστημα.

Γιατί;

Γιατί, αν και ασαφής ως προς τους όρους που την περιγράφουν,  είναι έντονη και κατά τη γνώμη μας ενδεικτική μιας σειράς σημαντικών μεταβολών ευρύτερης σημασίας.

Υπάρχει γενικότερο ενδιαφέρον για το θέμα;

Ναι, τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές πεδίο, ιδιαίτερα στις χώρες όπου είναι ήδη αισθητές οι συνέπειες και οι παρενέργειες της ισχύουσας παγκοσμιοποιητικής πολιτικής.

Πρόκειται για μια καινοφανή κατάσταση ή για ένα φαινόμενο που έχει επανεμφανιστεί στο παρελθόν, έστω υπό διαφορετικούς όρους;

Θα υποστηρίξουμε ότι, έστω και εάν παρατηρούνται ανέκαθεν τάσεις αυτονόμησης της γενικώς επικοινωνιακής από την καθαυτό πολιτική εξουσία, η σημερινή κατάσταση ρήξης οφείλεται σε έναν νέο συνδυασμό πρωτογενών παραγόντων.

Έχουν εντοπιστεί αυτοί οι παράγοντες;

 Εν πολλοίς, ναι. Εκείνο που διαφέρει είναι η σημασία που τους αποδίδεται από τους διάφορους μελετητές. Επίσης, διαπιστώνεται μια ευρέως διαδεδομένη τάση, ορισμένοι από αυτούς τους παράγοντες να θεωρούνται ως πλέον οριστικά δεδομένοι και άνευ προσεχών εναλλακτικών διαφοροποιήσεων. Πρόκειται για το ρεύμα που καταλήγει στο να διατυπώνει απόψεις περί του τέλους της ιστορίας. [1] 

Ποιοι είναι οι παράγοντες των οποίων οι επιπτώσεις και οι παρενέργειες, σύμφωνα με το παρόν κείμενο, θα πρέπει να εξεταστούν εκτενέστερα;

Οι ισχύουσες διαδικασίες παγκοσμιοποίησης και ο ρόλος των ιδιωτών σε αυτές. Κυρίως οι λόγοι για τους οποίους οι ιδιώτες κατά την τρέχουσα περίοδο επελαύνουν. Επίσης, θα πρέπει να εξεταστεί αναλυτικότερα η πορεία και η σημερινή σύνθεση των ομάδων που ασκούν επικοινωνιακή εξουσία. 

Ποιοι είναι αυτοί οι ιδιώτες; Μια άλλη λέξη για να αποκαλέσει κανείς τους καπιταλιστές;

Όχι ακριβώς. Οι καπιταλιστές δεν στράφηκαν ανέκαθεν κατά του κράτους. Το αντίθετο, υπήρξαν οι συνδημιουργοί (μαζί με ποικίλους κοινοτιστές της νεωτερικής επικοινωνιακής εξουσίας) του νεότερου εθνικού κράτους. Ο εμπορικός και ο βιομηχανικός καπιταλισμός αξιοποίησαν και συχνά καταχράστηκαν τις οργανωτικές ιδιότητες της πολιτείας. Ωστόσο, υπήρξαν πάντοτε κάποιοι ακραίοι αντικοινοτικοί, ατομικιστές ιδιώτες, εχθροί της πολιτείας και της ένταξης της πολιτικής στα πολιτειακά πλαίσια, οι οποίοι όμως, σπάνια έγιναν τόσο ισχυροί ώστε να μπορέσουν να απειλήσουν την οργανωμένη πολιτεία και τις κοινωνικές της λειτουργίες. 

Υπέρ ποιας βασικής ερμηνευτικής υπόθεσης συνηγορεί η παρούσα εργασία;

Ότι η κρίση που βιώνουμε σήμερα μεταξύ πολιτικής και επικοινωνιακής   εξουσίας, η οποία συνηθέστερα γίνεται αντιληπτή ως ένταση και διαμάχη μεταξύ πολιτικών και δημοσιογράφων, εντάσσεται στην ουσία σε μια γενικότερη κοινωνική και πολιτική κρίση, που οφείλεται με τη σειρά της στην δημιουργία μιας νέας αντιπαράθεσης. Από τη μία πλευρά παρατάσσονται οι όλο και ισχυρότερες ιδιωτικές δυνάμεις και από την άλλη ό,τι εξακολουθεί να αντιστέκεται από την οργανωμένη κατά τα νεωτερικά πρότυπα πολιτεία, δηλαδή άνθρωποι και θεσμοί νοούμενοι ως θεματοφύλακες του δημοσίου συμφέροντος. Η αντιπαράθεση έχει επίσης τα κλασικά χαρακτηριστικά μιας ακόμη σύγκρουσης μεταξύ ατομισμού και κοινοτισμού.

Γιατί οι ιδιώτες παρουσιάζονται ξαφνικά τόσο ισχυροί;

Γιατί χάρη σε μια σειρά ιστορικών συγκυριών κατάφεραν να ιδιοποιηθούν δύο βασικά πράγματα:

Πρώτον, τη δυνατότητα χειρισμού μεγάλων ποσοτήτων - πληθυσμών (μέσω της απομνημόνευσης και του χειρισμού όλο και μεγαλύτερου πλήθους πληροφοριών, ευχέρεια που παρέχεται από τους υπολογιστές νέας τεχνολογίας).

Αυτή η ιδιοποίηση τους επιτρέπει να μην έχουν  πλέον ανάγκη τις οργανωτικές διαχειριστικές γραφειοκρατίες, άρα στην ουσία να μη χρειάζονται το ισχυρό οργανώνον κράτος (σήμερα ένας φορητός υπολογιστής μπορεί να κάνει τη δουλειά ολόκληρης της Ναπολεόντειας γραφειοκρατίας σε λιγότερο χρόνο).

Δεύτερον, ένα σημαντικό υποκατάστατο της πάλαι ποτέ επικοινωνιακά πανίσχυρης εκκλησίας: τα ΜΜΕ και ιδίως τα ηλεκτρονικά. Τα νέα μέσα φάνηκαν ικανά να υποκαταστήσουν τις εκκλησίες σε πολλές από τις παλιές συλλογικές κοινωνικοποιητικές, επικοινωνιακές τους λειτουργίες[2].Έτσι οι ιδιώτες αισθάνονται ισχυρότεροι από το παραδοσιακό νεωτερικό κράτος, το οποίο καταλήγει να (τους) είναι ενοχλητικό υπό την φορολογούσα, δασμολογούσα, ελεγκτική, διαιτητική και (με προτεραιότητα)  κοινωνικώς εξισορροπούσα ιδιότητά του.

Επομένως, η κρίση δεν είναι τόσο μεταξύ πολιτικών και δημοσιογράφων, όσο μεταξύ ισχυρών ιδιωτικών συμφερόντων που αμφισβητούν την νεωτερική κρατική οργάνωση  (ιδιωτών) από τη μία πλευρά και των (έστω κατά παράδοση ή έστω κατά ισχύουσα ακόμη σύμβαση) εκφραστών της δημόσιας αντίληψης, από την άλλη.

Η διχοτόμηση αυτή σχετίζεται άμεσα και με τους άλλους προεξάρχοντες δυϊσμούς της τρέχουσας περιόδου: παρεμβατισμός - νεοφιλελευθερισμός, κοινοτισμός - ατομικισμός, μοντερνισμός - μεταμοντερνισμός. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν δημοσιογράφοι που να διεκδικούν την εκφραστική τους αυτονομία ή ότι εξέλειψαν οι επικοινωνητές που να εξακολουθούν να στηρίζουν νεωτερικές ή ακόμη και αρχαϊκές θεωρήσεις, ούτε πως δεν υπάρχουν πολιτικοί, (κάθε άλλο) που να μην έχουν ήδη ενδώσει στις πολιτικές των ιδιωτών.Σε κάθε περίπτωση, γίνεται όλο και πιο ορατή η ανάγκη να διερευνηθούν εκτενέστερα οι μορφές με τις οποίες παρουσιάζεται σήμερα η επικοινωνιακή εξουσία.

Έχει υπάρξει άλλη ιστορική περίοδος κατά την οποία οι ιδιώτες να παρουσιάζονται τόσο ισχυροί; 

Ναι, χαρακτηριστική  όσον αφορά την αυξημένη  δύναμη των ιδιωτών υπήρξε η μεσαιωνική περίοδος στον δυτικό κόσμο. Και τότε είχαν καταφέρει, χάρη σε μια σειρά ιστορικών συγκυριών, να ιδιοποιηθούν τη βασική οικονομική λειτουργία της περιόδου (που δεν ήταν η «νέα οικονομία», αλλά η γεωργική εκμετάλλευση του εδάφους  -οι άλλες οικονομικές λειτουργίες είχαν συγκυριακά υποβαθμιστεί), και τότε είχαν επιτύχει, αν όχι τον έλεγχο, τουλάχιστον έναν αμοιβαία επωφελή συνεταιρισμό με  την κεντρική επικοινωνιακή δύναμη της εποχής, την καθολική εκκλησία. Η σχέση στηρίχτηκε και μακροημέρευσε, μεταξύ άλλων, χάρη σε ένα σύστημα κληρονομικής διανομής των αξιωμάτων (ο πρωτότοκος γιος φεουδάρχης, ο δευτερότοκος καρδινάλιος ή επίσκοπος).

Είναι αυτή η μόνη αξιοπρόσεκτη ομοιότητα ανάμεσα στις σημερινές τάσεις και την μεσαιωνική συγκυρία;

Οχι. Πέρα από τη συμβολική ομοιότητα μεταξύ των θυρεών και των κατατεθέντων εμπορικών σημάτων, τώρα όπως και τότε η εδαφικότητα ως σημείο αναφοράς υποχωρεί: τότε προς όφελος αναθέσεων, συμβάσεων και συμφωνιών που ανεξαρτητοποιούσαν το φεουδάρχη από τη συγκεκριμένη γη που διοικούσε, ενώ σήμερα η επίθεση στην εδαφικότητα εντάσσεται στο πλαίσιο της κατεδάφισης του νεωτερικού εθνικού κράτους.  

Επίσης συνέπεσε και ενδεχομένως ευνόησε τις εξελίξεις, το γεγονός ότι τότε, όπως και τώρα, ο «παγκόσμιος» διαθέσιμος χώρος έμοιαζε περιορισμένος, τότε από απροσπέλαστους ωκεανούς και ερήμους, σήμερα από ένα απροσπέλαστο (επί του παρόντος) αστρικό διάστημα.   Και στις δύο περιπτώσεις η επικοινωνιακή εξουσία μπόρεσε να δημιουργήσει και να χειριστεί ένα φαντασιακό υποκατάστατο του χώρου, τότε το υπερπέραν, τώρα το χώρο της αποκαλούμενης εικονικής πραγματικότητας.

Η διαπίστωση αυτών των ομοιοτήτων έχει κάποια συγκεκριμένη επίπτωση στην κατανόηση της σημερινής κατάστασης;

Θα μπορούσε ίσως να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε ότι, παρά τις συχνές δηλώσεις των μεταμοντέρνων νεοφιλελεύθερων παγκοσμιοποιητών πως ο κύριος στόχος των καταιγιστικών αλλαγών που προτείνουν και που υλοποιούν είναι οι αρχαϊκές επιβιώσεις, αντίθετα, ενδέχεται ο στόχος να μην είναι άλλος από τον (μεταμεσαιωνικό) μοντερνισμό.

Είναι δυνατό και επιτρεπόμενο να μιλάει κανείς, έστω mutatis mutandis,  για ιστορικές αντιστοιχίες και να κάνει συγκρίσεις με φαινόμενα του απώτατου παρελθόντος, όταν ζούμε σε μια εποχή που μοιάζει να φετιχοποιεί την (κάποτε προς αποκλειστική χρήση των ενιστάμενων και των καταπιεσμένων) ιδέα της προόδου και που λατρεύει, με καθεστωτικό πλέον τρόπο, την καινοτομία;

Ναι, αν αποδεχθεί απόψεις όπως αυτές που διατυπώνει ο Regis Debray,  σύμφωνα με τις οποίες η πρόοδος είναι υπαρκτή και ουσιαστικά μη αντιστρέψιμη στις σχέσεις του ανθρώπου με τα πράγματα (διαρκώς αυξανόμενη γνώση του φυσικού κόσμου), όχι όμως και στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, τομέα όπου είναι δυνατές παλινδρομήσεις, εμμονές και επανεμφανίσεις.

Η ελληνική εκδοχή της προκείμενης κρίσης παρουσιάζει αξιοπρόσεκτες ιδιομορφίες;

Αν και οι καθοριστικοί παράγοντες της κρίσης είναι διεθνούς χαρακτήρα, η ελληνική περίπτωση παρουσιάζει όντως αξιοπρόσεκτες ιδιαιτερότητες, χάρη στις ιδιομορφίες του κοινωνικού και του πολιτισμικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο εκδηλώνονται οι αλλαγές.   

Βασίλης Νόττας

(foto by minas of the north)

Βράδι ,ζεστό ,υγρό σε μια πόλη μεγάλη...

στρίβω στην γωνία, το "νέον" του ψιλικατζίδικου φωτίζει την σπασμένη πλάκα του πεζοδρομίου, μυρίζω τα καμένα, σηκώνω ψηλά τα μάτια μου να συναντήσω το φεγγάρι, ο Πακιστανός πέφτει επάνω μου , ένα μπουκάλι coca cola του πέφτει απο τα χέρια .

Άδεια τα χέρια μου...

ένα νεύμα μου αρκεί;

Κόκκινο το φανάρι, πράσινο το ανθρωπάκι, ακίνητος μένω .

Σιωπή ... βουβή η τηλεόραση φωτίζει το μπαλκόνι,

φωτίζει το φεγγάρι την άκρη του δρόμου ,

ο ψιλικατζής δυναμώνει την ένταση στο ραδιοφωνάκι ...

" Θα πάρω σβάρνα μια βραδιά
όλες τις συνοικίες
δε θέλω πολυτέλειες
και πολυκατοικίες

Είχα έναν παλιόφιλο
τα ίχνη του έχω χάσει
σ' ένα στέκι απόμερο
το στέκι του Θανάση

Πού 'σαι Θανάση
Πού 'σαι Θανάση
Ήθελα να σ' αντάμωνα...

Πού 'σαι Θανάση
Πού 'σαι Θανάση
ήθελα να σ' αντάμωνα
Η γρουσουζιά να σπάσει

Εκεί θα βρω της νιότης μου
τα φίνα τα ωραία
Το Μάνθο το Θεμιστοκλή
και την παλιά παρέα

Δίπλα θα καθίσουμε
σαν πρώτα στο τραπέζι
και μαζί θ' ακούσουμε
γλυκιά πενιά να παίζει"

γιώργος ζαμπέτας.

Θα έχετε παρατηρήσει ότι όταν γράφουμε μια σελίδα [Dashboard → Write → Write Page] στα δεξιά εμφανίζεται μια σειρά επιλογών. Μία από αυτές είναι και το Page Template.

Προσοχή: Η επιλογή "Page Template" δεν υπάρχει σε όλα τα θέματα. Αλλά και όταν υπάρχει σε κάποιο θέμα δεν παρέχει πάντα τις ίδιες δυνατότητες.

Στο Misty Look έχουμε τις εξής δυνατότητες:

Το Default Template είναι η προκαθορισμένη επιλογή για κάθε νέα σελίδα.

► Αν επιλέξουμε το Archives τότε το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να δώσουμε έναν τίτλο στη σελίδα μας και να την δημοσιεύσουμε [Publish]. Τότε θα εμφανίζεται στο ιστολόγιό μας μια σελίδα που θα περιέχει:

• Όλες τις κατηγορίες με τον αριθμό των ιστοσημειωμάτων που υπάρχουν σ' αυτές.
• Τα αρχεία ανά μήνα και, τέλος,
• Τα τελευταία 50 ιστοσημειώματα [τίτλος + ημερομηνία δημοσίευσης].

Σχετική εικόνα:

Παράδειγμα μιας τέτοιας σελίδας αρχείου μπορείτε να δείτε στο πειραματικό ιστολόγιό μου.

► Αν επιλέξουμε το Contact, τίτλο για τη σελίδα [π.χ. "Επικοινωνία"], τότε μετά τη δημοσίευση θα έχουμε μια σελίδα Επικοινωνίας στην οποία θα εμφανίζεται μια φόρμα επικοινωνίας [σχετικό ιστοσημείωμα: Φόρμα επικοινωνίας].

Παράδειγμα μιας τέτοιας σελίδας επικοινωνίας στο πειραματικό ιστολόγιό μου.

► Τέλος, αν επιλέξουμε το Links, θα έχουμε μία σελίδα με ολόκληρο το blogroll μας. Αυτό το χαρακτηριστικό υπάρχει και σε άλλα θέματα, μόνον που στην περίπτωση του Misty Look εμφανίζονται και τα εικονίδια που ενδεχομένως έχουμε προσθέσει σε κάθε σύνδεσμο [σχετικό ιστοσημείωμα: Foulianna: Δημιουργήστε ένα όμορφο blogroll].

Σχετική εικόνα:

Παράδειγμα σελίδας Links στο πειραματικό ιστολόγιό μου. [Εκεί δεν εμφανίζονται όλες οι εικόνες των συνδέσμων, επειδή "κλέβοντας" το blogroll από αυτό εδώ το ιστολόγιο, δεν μεταφέρθηκαν και οι φωτογραφίες. Πρόσθεσα μερικές ως παράδειγμα.]

Σημείωση: Στις σελίδες που δημιουργούνται σύμφωνα με τον παραπάνω τρόπο δεν βλέπουμε απολύτως τίποτα μέχρι να τις δημοσιεύσουμε. Ούτε μπορούμε να κάνουμε κάποιες διορθώσεις. Η ενημέρωσή τους είναι αυτόματη όταν προσθέτουμε, για παράδειγμα, ένα link στο blogroll μας ή ένα καινούργιο ιστοσημείωμα. Στην περίπτωση που θέλουμε να προσθέσουμε κείμενο το γράφουμε κανονικά. Θα εμφανιστεί στην κορυφή της σελίδας, και κατόπιν θα εμφανιστεί το αρχείο, η φόρμα επικοινωνίας ή οι σύνδεσμοί μας.

Καλό ιστολόγημα!

ΥΓ. Ευχαριστίες στον Οξύμωρο που έχει δοκιμάσει όλα τα παραπάνω και αποτέλεσε το ερέθισμα γι' αυτό το ιστοσημείωμα.

Πώς όμως θα επικοινωνήσουν οι αναγνώστες σας μαζί σας;
Πολύ απλό. Γράφετε σ' ένα ιστοσημείωμα ή σελίδα τα εξής:

... και τέλος.

Έτσι θα εμφανίζεται μια φόρμα

στην οποία οι αναγνώστες σας θα πρέπει να συμπληρώσουν [υποχρεωτικά] το όνομα και το email τους και [προαιρετικά] τη διεύθυνση του ιστότοπου ή του ιστολογίου τους. Πατώντας στη συνέχεια το "Submit" εσείς θα λάβετε το σχετικό email.

Σε όλη αυτή τη διαδικασία το δικό σας email δεν φαίνεται πουθενά. Θα φανεί, φυσικά, μόνον στην περίπτωση που αποφασίσετε να απαντήσετε σε κάποιο μήνυμα.

Τι γίνεται στην περίπτωση που κάποιος δεν συμπληρώσει όνομα και email; Αυτό:

Φυσικά και δεν είναι υποχρεωτικό να δώσει κανείς ένα ισχύον email [αλλά τότε γιατί να θέλει να επικοινωνήσει μαζί σας;]. Μπορεί να δώσει ψεύτικα στοιχεία. Αλλά εσείς σε κάθε περίπτωση θα λάβετε το μήνυμα.

Αν πρόκειται για κάποιον ιστολόγο στον WordPress, που έχει ήδη κάνει login, τα πράγματα, όπως ήταν αναμενόμενο, εμφανίζονται πολύ πιο απλά:

Κατά τη γνώμη μου ο καλύτερος τρόπος για να εφαρμόσετε αυτή τη μορφή επικοινωνίας είναι να φτιάξετε μια σελίδα [page] με τον τίτλο "Επικοινωνία" και να βάλετε εκεί τη φόρμα. Μην ξεχάσετε σ' αυτή τη σελίδα να πάτε στην πρώτη επιλογή "Discussion" και να ξετσεκάρετε το "Allow Comments" και το "Allow Pings", αν δεν θέλετε να εμφανίζονται σ' αυτή τη σελίδα σχόλια ή pings.

Περισσότερες πληροφορίες.

Είχα χάσει, μπερδέψει ,δεν ξέρω και γω τι είχα κάνει τους κωδικούς εισόδου στο ιστολόγιό μου : toxeri.blogspot.com ,έτσι αφου δεν έβγαζα άκρη και η βοήθεια απο την υπερδύναμη αργούσε πήγα σε άλλη γειτονιά εδώ :xeri.wordpress.com ,
Οι πόρτες είναι ανοιχτές για τις επισκέψεις και τις φιλοξενίες ,η κάβα φορτωμένη με τσίπουρα ,ρακιές,σούμες ,κρασιά ,το ψυγείο γεμάτο και σε λίγο καιρό ελπίζω να έχουμε και μουσική ...ανοίξαμε και σας περιμένουμε!
Σήμερα με καθυστέρηση ήρθε και η....βοήθεια απο την υπερδύναμη αλλά είπαμε Καινούργια Γειτονιά .
Μου δώσανε καινούργια κλειδιά για το παλιό μου σπίτι και με την ευκαιρία ανεβάζω το ποστ αυτό προς ενημέρωση για την μετακόμηση.
Δροσοπλάτανε τι θα έκανα χωρίς εσένα;
ΦΙΛΟΣ ...οτι πολυτιμότερο μπορεί να έχει κανείς στην ζωή!
Χίλια ευχαριστώ ......

BG's photos

Ενα ανυπόγραφο σχόλιο στην εφημερίδα Πρίν στην οποία είναι διευθυντής στάθηκε η αφορμή για την απομάκρυνση του Γιώργου Δελαστίκ απο την εφημερίδα Καθημερινή στην οποία επίσης εργαζόταν .

Ιδού το σχόλιο :
"Αναδιατάσσουν τους πράκτορές τους στα ελληνικά ΜΜΕ οι Αμερικανοί, τοποθετώντας τους σε θέσεις-κλειδιά τηλεοπτικών σταθμών και πρωτίστως εφημερίδων σ' αυτή τη φάση. Τους μετακινούν μεθοδικά από το ένα έντυπο στο άλλο, επιδιώκοντας να μεγιστοποιήσουν τις δυνατότητες προβολής των αμερικανικών θέσεων. Έχοντας πλέον συνειδητοποιήσει ότι οι σχέσεις τους με ορισμένους εκδότες δεν αρκούν για να τους διασφαλίσουν το πέρασμα της αμερικανικής γραμμής και των αρχών που σταδιακά θα διαμορφώσουν μια ελληνική κοινή γνώμη ευνοϊκή προς τις ΗΠΑ, οι Αμερικανοί ασχολούνται μεθοδικά με το να διασπείρουν τους πράκτορές τους στον ευρύτερο δυνατό αριθμό εντύπων, αποφεύγοντας άχρηστες υπερσυγκεντρώσεις ανθρώπων τους σε ορισμένα έντυπα, όσο σημαντικά και αν είναι αυτά.
Το γεγονός ότι το σύνολο σχεδόν των μεγάλων ελληνικών εφημερίδων πολιτικής επιρροής έχει περιέλθει σε φάση "τέλους εποχής" λόγω εξάντλησης των βιολογικών ορίων των περισσότερων παραδοσιακών εκδοτών και λόγω υπέρογκων χρεών, διευκολύνει τα μέγιστα τα σχέδια των Αμερικανών.
Αλλαγές κυοφορούνται και στο ιδιοκτησιακό καθεστώς πολλών ΜΜΕ. Κυκλοφορούν ήδη αρκετές φήμες και πληροφορίες για μυστηριώδεις υπεράκτιες εταιρείες που γίνονται κάτοχοι αξιόλογων ποσοστών του μετοχικού κεφαλαίου εταιρειών που κατέχουν ΜΜΕ.
Η ουσία είναι πως ο αμερικανικός έλεγχος επί ελληνικών μέσων ενημέρωσης ουδέποτε ήταν τόσο ισχυρός όσο σήμερα, αν πιστέψει κανείς τα όσα λέγονται. Πρόκειται για εξέλιξη με μοιραίες πολιτικές επιπτώσεις."

Με αφορμή αυτό το γεγονός θυμήθηκα ένα κείμενο του δημοσιογράφου Γιάννη Διακογιάννη για την εκδήλωση της "Συσπείρωσης Δημοσιογράφων-Δούρειος Τύπος", με θέμα <> που διοργανώθηκε στην ΕΣΗΕΑ την Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2006.

Ο Γιάννης Διακογιάννης είχε καταθέσει:

"Σε σύσκεψη μεγάλου καναλιού ο διευθυντής σύνταξης ζήτησε από τους παριστάμενους να μην θιγεί προσωπικά ο Τζωρτζ Μπους.
Ίσως το περιστατικό να μην είχε την αξία του, εάν δεν συνοδευόταν με την παρότρυνση του ίδιου διευθυντή να αποχωρήσουν οι ανταποκριτές της ελληνικής εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ και των τηλεοπτικών σταθμών από τη Βαγδάτη την άνοιξη του 2003.
Τότε ήταν που αφόρητες πιέσεις εκδηλώθηκαν προς τους Ισπανούς, τους Ιταλούς και τους Έλληνες δημοσιογράφους να αποχωρήσουν από τη φλεγόμενη ιρακινή πρωτεύουσα για λόγους «ασφαλείας» τους.
Αλλά η ιστορία επαναλήφθηκε πολλές φορές. Την άνοιξη του 2001 στο Βελιγράδι έγινε προσπάθεια επηρεασμού των Ελλήνων δημοσιογράφων, ώστε να αποχωρήσουν από τη γιουγκοσλαβική πρωτεύουσα.
Σύμβουλοι τότε της ελληνικής κυβέρνησης, όπως αποκάλυψαν και πρόσφατα η τηλεοπτική εκπομπή «Φάκελοι» του Αλέξη Παπαχελά, ήρθαν σε συνεννόηση με την αμερικανική κυβέρνηση και εξαγόρασαν Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης του Βελιγραδίου και διείσδυσαν σε μη κυβερνητικές οργανώσεις με στόχο-έτσι είπαν- την επαναφορά της δημοκρατίας.
Ο υπουργός εξωτερικών της Γιουγκοσλαβίας Γιοβάνοβιτς στο περιθώριο της συνέντευξης που μου παραχώρησε τον Απρίλη του 1999 μου είπε: «Πρέσβης επί τιμή, απεσταλμένος της Ελληνική κυβέρνησης διείσδυσε σε μη κυβερνητικές οργανώσεις, ανέπτυξε οικονομικές σχέσεις με αυτές και προχώρησε στον επηρεασμό ορισμένων εξ αυτών με στόχο την ανατροπή του Μιλόσεβιτς».
Την εποχή του '99 υπήρξε ένα όργιο διαβουλεύσεων, διεισδύσεων και εξαγορών π.χ. γύρω από τα σοβαρότερα κανάλια της Γιουγκοσλαβίας. Συνοδεύτηκε αυτή η εκστρατεία από το βομβαρδισμό των κεραιών της κρατικής τηλεόρασης της Γιουγκοσλαβίας έως τον τελικό βομβαρδισμό του κρατικού κτιρίου της ραδιοτηλεόρασης του Βελιγραδίου, όπου δολοφονήθηκαν συνάδελφοι μας. Το «αστείο της υπόθεσης» είναι ότι ειδοποιήθηκαν εγκαίρως οι συνεργάτες του CNN και εκκένωσαν εγκαίρως τον όροφο όπου φιλοξενούνταν.
Λίγες μέρες αργότερα ακόμη και η ... ενοχλητική κινεζική πρεσβεία δέχθηκε τα πυρά των νατοϊκών βομβαρδιστικών.
Η ιστορία είναι γνωστή...Μετά την φυλάκιση του Οτσαλάν το 1999 και την ανατροπή ορισμένων συσχετισμών στη Μέση Ανατολή, φυλακίστηκε ο Μιλόσεβιτς, ο οποίος οδηγήθηκε κι αυτός στην «αυτοκτονία».

Λίγο αργότερα το φθινόπωρο του 2001 παίχθηκε το μεγάλο παιχνίδι του Αφγανιστάν. Η αποσιώπηση ή η αντίστοιχα μεγάλη προβολή γεγονότων έδωσε και πήρε. Για παράδειγμα, ο δυτικός τύπος παρουσίασε να φλέγεται η αμερικανική πρεσβεία στην Καμπούλ! Το μόνο που είχε συμβεί ήταν να πάρει φωτιά το γκαράζ.
Όταν βρέθηκα στην Καμπούλ στα τέλη του Δεκεμβρίου του 2001 και ρώτησα τον Υπεύθυνο Τύπου της πρεσβείας για τον εμπρησμό, εκείνος γέλασε και μου είπε ότι επρόκειτο για απλή πυρκαγιά σε τμήμα της πρεσβείας. Κι όμως, το γεγονός εκείνο κάλυψε δισέλιδο των δυτικών εφημερίδων ...
Τα τελευταία χρόνια όπως καταγράφει και ο σύμβουλος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη Νίκος Γρυλλάκης σε βιβλίο των εκδόσεων Λιβάνη, η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο εξελίξεων στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή που την οδήγησαν στην αλλαγή της εξωτερικής της πολιτικής. Δε θα είχε τόση ιστορική αξία η αναφορά του κυρίου Γρυλλάκη, αν δεν ήταν τόσο κοντά στον πρώην πρωθυπουργό. Γιατί χειρίστηκε πολύ λεπτές υποθέσεις και δούλεψε με πολύ σοβαρότητα για την αλλαγή των καθεστώτων στα Βαλκάνια.
Ανάλογες ήταν και οι δραστηριότητες που αναπτύχθηκαν κυρίως στο χώρο των ΜΜΕ παραδείγματος χάριν με το «Ίδρυμα Σόρος», όταν επιχειρήθηκε να δημιουργηθεί ένα κλίμα στα μίντια κατά των λεγόμενων «συντηρητικών» καθεστώτων των Βαλκανίων.
Ουσιαστικά και με τη σύμπραξη της Ελλάδας, επί κυβερνήσεων 1989-2004 επιχειρήθηκε η αλλοίωση των καθεστώτων των Βαλκανίων σε πιο συντηρητική κατεύθυνση.
Την περίοδο 2004-2007 η Ελλάδα πλησίασε περισσότερο την αμερικανική πολιτική, παρά την «αντίσταση Μολυβιάτη». Δηλαδή πλησίασε την αμερικανική εξωτερική πολιτική σε θέματα αγοράς αεροπλάνων και οπλικών συστημάτων-δεν είναι τυχαία η «κόντρα» με τα ρωσικά όπλα-.
Επίσης ενισχύθηκε η περαιτέρω σύνδεση με την οικογένεια Μητσοτάκη η οποία παραδοσιακά διατηρεί σχέσεις με τον αμερικανικό παράγοντα και η σχέση με τμήμα του εκδοτικού κατεστημένου. Αξίζει να σημειωθεί ότι τον τελευταίο καιρό παρά το ότι η οικογένεια Μητσοτάκη διατηρεί παραδοσιακούς δεσμούς με τις ΗΠΑ δέχθηκε και αυτή αφόρητες πιέσεις για να ισορροπήσει πιο πολύ στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις. Για αυτό και έτυχε δημοσιογραφικών επιθέσεων που την στρίμωχναν σε αυτή τη μέγγενη ...
Τελικώς, η εξωτερική πολιτική της χώρας μέσα σε ένα κυκεώνα αλλαγών στα Βαλκάνια, μεγάλων ανακατατάξεων στις χώρες της Μέσης Ανατολής και στις χώρες του Μαγκρέμπ, φέρεται εγκλωβισμένη. Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και η Κύπρος δείχνουν καταδικασμένες σε αυτή την πορεία. Όλο και περισσότερο θα στενεύουν τα περιθώρια για εθνικές λύσεις. Και η Ελλάδα όλο και περισσότερο δεν θα ανήκει στους Έλληνες.
Είναι φανερό ότι η κατάσταση στην περιοχή είναι αποπνιχτική. Και επομένως δεν μπορεί κανείς να ελπίζει παρά στο συντονισμένο αγώνα των λαών για ανεξαρτησία και πρόοδο."

Ο εκδημοκρατισμός του Πλανήτη συνεχίζεται με κάθε τρόπο σε κάθε γωνιά οπου κρίνει η "Υπηρεσία" οτι χρειάζεται.