Όμως δεν μπορώ να ανασάνω , δεν υπάρχει οξυγόνο στον αέρα πια, παρά μόνο άζωτο ...

Δεν πρόλαβα να δω όσα ήθελα, θα πάω ενάντια στο ρεύμα και θα προσπαθήσω ξανά και ξανά μέχρι να τα καταφέρω ...

Περίεργη που ' ναι τούτη η ζωή!   Ώρες ώρες είναι άχρωμη και άγευστη, σου παίρνει τη φωτιά που κρύβεις μέσα σου ... σαν το άζωτο!

Περίεργοι που 'ναι και οι άνθρωποι! ...  κάποιες στιγμές  είναι  και αυτοί ...  σαν το άζωτο!

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ' υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τωρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νου μου τρώγει αυτή η τύχη

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
Α όταν έκτιζαν τα τείχη πως να μην προσέξω.

Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

Τείχη - 1897 - Κ. Π. Καβάφης

Στα τείχη που όλοι χτίζουμε ολόγυρά μας, στα τείχη που άλλοι έχτισαν για μας ...

Η ζωή είναι εκεί έξω...

Η πορεία μας όμως, στο διάστημα αυτό, που όλοι καλούμαστε να το διανύσουμε, δεν είναι πάντα εύκολη. Οι δοκιμασίες πολλές, άλλες τόσες οι λύπες και οι χαρές. Τίποτα δεν είναι κεκτημένο, τίποτα δεν είναι δεδομένο! Κάποιοι παρομοιάζουν τη ζωή με ένα ταξίδι στη θάλασσα.

Ανήσυχα πνεύματα ... Πολεμάμε με θεούς και δαίμονές, με το μυαλό και τη ψυχή μας, διαπιστώνοντας ότι Θεός και Δαίμονας είναι πολλές φορές ... ο ίδιος ο εαυτός μας!

Εκεί που λες ότι δεν υπάρχει μια λογική εξήγηση σε ότι συμβαίνει, ότι όλα γίνονται τυχαία, την άλλη στιγμή κάτι γίνεται που σε κάνει να αλλάζεις γνώμη και να πιστεύεις πως ότι γίνεται είναι αποτέλεσμα κάποιας κοσμικής συνάρτησης, όλα γίνονται για κάποιο λόγο σ' αυτή τη ζωή.

Τη στιγμή που γράφω αυτές τις λέξεις, το ρολόι δείχνει 3,14 , σύμπτωση? ...

"Αεί ο Θεός ο Μέγας γεωμετρεί, το κύκλου μήκος ίνα ορίση διαμέτρω, παρήγαγεν αριθμόν απέραντον, καί όν, φεύ, ουδέποτε όλον θνητοί θα εύρωσι"

[odeo=http://odeo.com/audio/17098743/play]

(Μην ψάχνετε να βρείτε καμιά λογική σύνδεση μεταξύ των παραπάνω ...- Παρεμπιπτόντως! αν δεν έχετε δει την ομώνυμη ταινία (π), σας τη συστήνω ανεπιφύλακτα, εμένα μου άρεσε πολύ, δεν ξέρω βέβαια αν θα αρέσει και σε εσάς! )

"Δυο κορμοί που επιπλέουν στο νερό, συναντιούνται στον 
ωκεανό κι ύστερα αμέσως χωρίζουν.
Το ίδιο εσύ κι η μητέρα σου, ο αδερφός σου κι εσύ,
η γυναίκα σου κι εσύ.
Τους ονομάζεις γυναίκα, πατέρα, φίλο σου,
μα δεν είναι παρά μια τυχαία συνάντηση καθ' οδόν.
Τούτος ο κόσμος είναι μια ρόδα που γυρίζει,
ένα πέρασμα στο μεγάλο ωκεανό του χρόνου
όπου κολυμπούν δυο καρχαρίες,
τα γηρατειά κι ο θάνατος.
Τίποτα δεν διαρκεί, ούτε καν το κορμί σου.
Κανένας δεσμός δεν αντιστέκεται στο χρόνο.
Αυτή τη στιγμή δεν βλέπεις τους προγόνους σου
κι ούτε οι πρόγονοί σου σε βλέπουν.
Δεν βλέπεις ούτε τον ουρανό, μήτε τον κάτω κόσμο.
Ποιος φτιάχνει τον άνεμο, τη φωτιά, το φεγγάρι,
τον ήλιο, την ημέρα, τη νύχτα, τα ποτάμια, τ' αστέρια;
Όλα είναι βαλμένα πάνω σ΄αυτή την πολυποίκιλη δημιουργία,
που η αιτία της είναι ακατανόητη.
Τίποτα δεν μένει, τίποτα δεν ξαναγυρνά.
Χαρά, λύπη, όλα είναι κανονισμένα από το πεπρωμένο.
Αυτό που ποθείς, το έχεις.
Αυτό που δεν ποθείς, το έχεις.
Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει γιατί.
Τίποτα δεν εγγυάται την ευτυχία του ανθρώπου.
Που είμαι; Που πηγαίνω; Ποιος είμαι; Γιατί;
Και για ποιο πράγμα θα έπρεπε να κλαίω;"

                                                                                          (Απόσπασμα από τη Μαχαμπαράτα)

Βλέποντας το φοβερό βίντεο του κομματιού των Linkin Park που έχει ανεβάσει στο blog του, ο akis-aigio ανατρίχιασα, μέσα σε λίγα μόνο λεπτά, εμφανίζονται όλων των ειδών οι καταστροφές, που έχει προκαλέσει το ον που ονομάζεται άνθρωπος κατά τη διάρκεια της σύγχρονης ιστορίας της ανθρωπότητας.

Πήγα στη βιβλιοθήκη και άνοιξα το λεξικό, στη λέξη άνθρωπος, διάβασα τα παρακάτω :

άνθρωπος (ουσ) το τελειότερο από τα όντα, το προικισμένο με νόηση και έναρθρο λόγο / στον πληθ. οι άνθρωποι, το ανθρώπινο γένος , η ανθρωπότητα / ο προικισμένος με ψυχικά χαρίσματα.

... δεν μπορεί! Πως είναι δυνατόν, το τελειότερο ον, να έχει προκαλέσει τόσο πόνο γύρω του, να έχει κάνει τόσες φρικιαστικές πράξεις στα ζώα, στα φυτά, στους ομοειδείς του και το πιο σημαντικό να συνεχίζει να κάνει τα ίδια λάθη, γιατί δεν μπορεί να μάθει από αυτά. Κάποιος ήταν ή πολύ αφελής όταν έγραφε αυτή την ερμηνεία ή πολύ υποψιασμένος και έβγαλε όλη την ειρωνεία και την κυνικότητά του σ' αυτή την παράγραφο.

Αισθάνθηκα ντροπή και λύπη, για την τελειότητα που με χαρακτηρίζει σαν είδος και που ξαφνικά την ένιωσα σαν μια μεγάλη κατάρα που πρέπει να την κουβαλάω για μια ζωή.

Image: Freeimage.co.uk

Μια χαρά τη βρήκα τη γιαγιά, χάρηκε που με είδε, καθόταν αναπαυτικά στην πολυθρόνα της με τη μαγκούρα αγκαλιά και την τηλεόραση απέναντί της, που την είχε μονίμως ανοικτή. "Τι κάνεις γιαγιά; καλά είσαι;", "Να εδώ, τι να κάνουμε, τα ίδια και τα όμοια παιδί μου" μου απάντησε χαμογελαστά άλλα τα μάτια της δεν ξεκολλούσαν από την τηλεόραση.

Γύρισα και εγώ προς την τηλεόραση, εκείνη την ώρα έδειχνε ένα ντοκιμαντέρ, με θέμα τα χωριά της ορεινή Αρκαδίας. Η γιαγιά μου είχε γεννηθεί και μεγαλώσει σ' αυτά τα μέρη και φυσικό ήταν το θέμα αυτό, να είχε μονοπωλήσει το ενδιαφέρον της, γιατί της θύμιζε τα νιάτα της. Κάθισα δίπλα της. Πολλές φορές μας μάζευε - τα εγγόνια της -και μας μιλούσε για τη ζωή επάνω στα βουνά - σκληρή ζωή, δύσκολη - δεν είχε περάσει και λίγα - είχε μείνει χήρα νέα και είχε μεγαλώσει μόνη της, τις τρεις κόρες της, φέτος είχε κλείσει τα 92.

"Να! να! το Λιμποβίσι και το σπίτι του Κολοκοτρώνη" είπε με ενθουσιασμό, βγάζοντάς με απότομα από τις σκέψεις μου, έχοντας μια έκφραση στο πρόσωπό της που θύμιζε περισσότερο μικρό παιδί, παρά άνθρωπο της ηλικίας της. Όντως, εκείνη την ώρα έδειχνε το σπίτι του Κολοκοτρώνη, "Μπράβο! μνημονικό η γιαγιά!" σκέφτηκα, "Γιαγιά, έχεις πάει στο σπίτι του Κολοκοτρώνη;", "Αν έχω πάει λέει ... και βέβαια έχω πάει, δεν ήταν εκεί ο ίδιος, ήταν η γραμματέας του και ήπιαμε καφέ μαζί", "Βρε γιαγιά! τι λες; είχε γραμματέα ο Κολοκοτρώνης;", "Και βέβαια είχε, ήταν όμορφη, ξανθιά και ψηλή" , "Οκ - πάει, το χάσαμε - αλλά τουλάχιστον είχε γούστο ο Κολοκοτρώνης" - σκέφτηκα γελώντας. Η γιαγιά ήταν κολλημένη ακόμα στην τηλεόραση, όμως συνέχιζε την αφήγηση, "Τον Κολοκοτρώνη τον είχα δει μικρό κορίτσι, περνούσε από την πλατεία του χωριού, σοβαρός, καβάλα σε ένα ψηλό άλογο - φορώντας κοστούμι και γραβάτα. - Παναγία μου ένα ψηλό άλογο! - Ακόμα το θυμάμαι!".

Είχα την εντύπωση ότι αν έμενα λίγο παραπάνω, θα άρχιζα και εγώ να χάνω την αίσθηση του χρόνου και θα μπέρδευα τις χρονολογίες μεταξύ τους, θα έκανα ένα το παρελθόν με το παρόν, τόσο φυσικά τα έλεγε. Τη φίλησα και την αποχαιρέτησα. Κοίταξα πίσω μου φεύγοντας, ήταν ακόμα κολλημένη στην τηλεόραση.
Την επόμενη μέρα σκεφτόμουν, άραγε εμείς τι θα λέμε στους νεότερους όταν και αν φτάσουμε σε τέτοιες ηλικίες; Θα λέμε για το τι κάναμε στα νιάτα μας, μπερδεύοντάς τα, με γεγονότα του μέλλοντος; Θα γελάνε και αυτά, όπως γελάμε και εμείς με τη γιαγιά που και αυτή με τη σειρά της γελάει μαζί με μας, γιατί καταλαβαίνει ότι κάτι δεν ταιριάζει σ' όλα αυτά που μας λέει. Τι είναι καλύτερο, να θυμάσαι τα πάντα; ή να έχεις επιλεκτικές αναμνήσεις μπερδεύοντας την πραγματικότητα μαζί με τη φαντασία; Έτσι τουλάχιστον κάνεις και τους δικούς σου ανθρώπους να γελούν, δεν μου φαίνεται πια, και τόσο κακό.

Νιώθω ... θυμό, οργή, λύπη και αγάπη μαζί ...

Θέλω ... να γελάσω μ' όλη μου την καρδιά, να φωνάξω μ' όλη μου τη δύναμη  και μετά να κουρνιάσω σε μια γωνιά και να κλάψω με την ησυχία μου ...

Και αφού βγουν όλα αυτά από μέσα μου, θέλω ... να μην αισθάνομαι τίποτα...

Δακρυσμένα μάτια νυσταγμένοι κήποι
όνειρα κομμάτια ας ήτανε να ζω
στους μεγάλους δρόμους κάτω απ' τις αφίσες
στα χιλιάδες χρώματα ας ήταν να βρεθώ

Να 'ταν η καρδιά μου λαμπερό αστέρι
να 'ταν η ματιά μου δίκοπο μαχαίρι
αστραφτερό σπαθί μες το μεσημέρι
αστραφτερό σπαθί μες το μεσημέρι

(Δακρυσμένα Μάτια,  Στίχοι: Γιάννης Θεοδωράκης,  Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης )

Image: www.freeimages.co.uk

Άδειασα το μυαλό μου από τις σκέψεις, άδειασα την καρδιά μου από τα συναισθήματα.

Σταμάτησα το χρόνο και ήρθα να σε βρω...

Και κάθε σταγόνα του είναι πολύτιμη και μοναδική!

Στην ταινία του Almodovar - All about my mother (Όλα για τη μητέρα μου)  η Agrado εξηγεί στο κοινό το τι σημαίνει να είσαι αυθεντικός. 

Το να είσαι αυθεντικός έχει μεγάλη και διαφορετική αξία για τον καθένα μας!   Για να είσαι όμως αυθεντικός πρέπει να μην σκεφτείς το κόστος, έστω και αν αυτό είναι μεγάλο.

Και έτσι είναι αν θέλουμε να είμαστε αυθεντικοί,  θα  χρειαστεί να τσαλακώσουμε πολλές φορές την άθικτη εικόνα του εαυτού μας.

Πολλές φορές θα χρειαστεί να κλάψουμε, να φωνάξουμε, να γελάσουμε και να οργιστούμε για κάτι.  Μπορεί να πληρώσουμε γι' αυτό γιατί δεν θα αρέσει πάντα  η εικόνα μας στους άλλους, αλλά αυτοί είμαστε!

Μέσα σε μια κοινωνία που κρύβεται πίσω από ψεύτικα χαμόγελα, έρωτες και φιλίες, εγώ επιλέγω να είμαι αυθεντική.

Γιατί δεν θα φοβηθώ να γελάσω για κάτι που μου αρέσει ή να κλάψω για κάτι που με πλήγωσε.  Μπορεί να φωνάξω και να οργιστώ αν νιώθω αδικημένη και να ρωτήσω το γιατί.  Αλλά τα αισθήματά μου θα είναι πάντα αυθεντικά!

Μες το λευκό δεν υπάρχουν αποχρώσεις, δεν υπάρχει τίποτα.  

 Είναι το χρώμα που σκεπάζει όλα τα υπόλοιπα χρώματα!  Τα καλυπτει όλα με την απλότητα και την υπεροχή του.

Όπως το χιόνι που πέφτει και σκεπάζει τα πάντα με την απέριττη ομορφιά του.

Αν όμως της δινόταν μια ευκαιρία, να αλλάξει μόνο ένα πράγμα;  Ποιο θα ήταν αυτό;

Το μυαλό της μπερδευόταν, δεν ήξερε τι να διαλέξει, όχι γιατί ήθελε να αλλάξει πολλά πράγματα, αλλά γιατί τελικά δεν έβρισκε κάτι που να ήθελε να αλλάξει!.  Όλα ήταν δικά της και οι επιτυχίες και οι αποτυχίες και τα λάθη, ειδικά αυτά δεν μπορούσε να τα αλλάξει με τίποτα, γιατί αυτά της υπενθύμιζαν τι δεν έπρεπε να ξανακάνει.  Και ήταν πολλά.

"Αν γυρνούσα το χρόνο πίσω δεν θα άλλαζα τίποτα" είπε αποφασιστικά κοιτώντας από το παράθυρο τα βαριά μολυβί σύννεφα που πύκνωναν όλο και πιο πολύ.  "Μάλλον θα βρέξει" -  σκέφτηκε με ευχαρίστηση.  Της άρεσε τόσο πολύ όταν έβρεχε, που καθόταν  και κοιτούσε με τις ώρες τη βροχή να πέφτει και να καθαρίζει τα πάντα με το πέρασμά της.

Παίζει μια μελωδία, εκεί που δεν ακούγεται τίποτα...

Εμφανίζει μια ηλιαχτίδα, εκεί που υπάρχει μόνο το σκοτάδι...

Χάνεται, έτσι όπως ήρθε... ξαφνικά!

Να το πάλι!  Είναι εκεί!  Πάντα είναι εκεί, κρύβεται μες στις σκιές, παραφυλάει πίσω από τις γωνίες και περιμένει να περάσω...

Το βάζω στα πόδια!  Δεν  μπορώ να φωνάξω, κάτι με εμποδίζει να φωνάξω, η φωνή δεν βγαίνει από το στόμα μου.  Δεν μπορώ να το δω, ποτέ μου δεν το έχω δει, το νιώθω όμως να με κυνηγά!  Το νιώθω που σχεδόν καταφέρνει να με ακουμπήσει!

Τρέχω με όση δύναμη μου έχει απομείνει... ακούω την ανάσα μου και δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο από το να ξεφύγω!

Σκοντάφτω και πέφτω κάτω.  Μια φωνή μέσα στο μυαλό μου φωνάζει!  "Μη γυρίσεις πίσω, μη κοιτάξεις"!!!

Σηκώνομαι και αρχίζω να τρέχω ξανά, δεν ξέρω αν έχω χτυπήσει, δεν με νοιάζει, το μόνο που θέλω είναι να ξεφύγω από αυτό!

Νοιώθω τις δυνάμεις μου να αρχίζουν να με εγκαταλείπουν "όχι, όχι τώρα!"  κάτι υπάρχει εκεί μπροστά που θέλω να το φτάσω!  Εκεί μπροστά δεν υπάρχει σκοτάδι, δεν υπάρχουν σκιές ... παρά μόνο φως!

 <<Home

Δεν είναι χειμώνας αυτός φέτος... είναι κάτι άλλο, θα το έλεγα κάτι ανάμεσα σε άνοιξη και φθινόπωρο, πάντως σίγουρα όχι χειμώνα.

Τα νεύρα έχουν γίνει σμπαράλια, περιμένοντας μπας κ ρίξει καμιά νιφαδούλα να τσουλήσουμε λίγο (εντάξει .....έχω κάποιες αδυναμίες, το παραδέχομαι!) με όση υπομονή έχει απομείνει!

Γενικά διαθέτω μεγάλη υπομονή, αλλά σήμερα ένιωσα ότι εξαντλήθηκε όλη. Μετά τις αμυγδαλιές που είδα ανθισμένες και τα κουνούπια που δεν έχουν εξαφανιστεί από το καλοκαίρι (και είμαι ο μόνιμός τους στόχος), σήμερα είδα ανθισμένα χαμομήλια και παπαρούνες!!!! Ήμαρτον! Η φύση έχει τρελλαθεί, δεν ξέρει τι να κάνει...

Ας ξεχάσουμε τους χιονοδρόμους, τι να πουν και οι άνθρωποι που βασίζονται στις καιρικές συνθήκες για να δουλέψουν! Δύσκολα τα πράγματα για φέτος...

Δεν μπορεί να ταβήξει για πολύ αυτή η κατάσταση, δεν είναι δυνατόν.... απελπίστηκα και ανέβασα τα πέδιλα (του σκι όχι τα καλοκαιρινά!!!) στο πατάρι ξανά, δεν άντεχα να τα βλέπω να περιμένουν.

Μια λύση μόνο υπάρχει... να πάω το αυτοκίνητο για πλύσιμο !!! Εναποθέτοντας όλες μου τις ελπίδες στο νόμο του Murphy.

<<Home

Σήμερα το βράδυ μην ανοίξεις την τηλεόραση.... άνοιξε τα μάτια σου, ταξίδεψε με το μυαλό σου. Άστο ελεύθερο, απάλλαξέ το από τη φασαρία της καθημερινότητας.
Σήκω από τον καναπέ σου, βγες από το σπίτι σου και σήκωσε τα μάτια προς τον ουρανό. Πάρε μια βαθειά ανάσα και άσε τον καθαρό αέρα να σε ταξιδέψει μακριά......
Κοίτα ψηλά, πάνω από τα σύννεφα, άσε πίσω ότι σε χαλάει, ότι σε κάνει να νιώθεις άσχημα.
Τι είναι αυτό που αναζητούμε τελικά? Κανείς δεν ξέρει τι είναι αυτό που ψάχνει, αλλά και κανείς δεν ξέρει αν το έχει βρει, εδώ είναι το παράδοξο. Μήπως αναζητούμε όλοι την ευτυχία? Ο καθένας μας με τον δικό του, ξεχωριστό τρόπο? Μήπως αυτή η συνεχής αναζήτηση μας κάνει ακόμα πιο δυστυχισμένους?

2006 Από τον λόφο Προφ. Ηλία - Αργολίδα φωτ. azoto

Γι' αυτό μη σκέφτεσαι τίποτα .... κλείσε τα μάτια σου, άδειασε το μυαλό σου και φύγε μακριά!
Ένα αυτοκίνητο τρέχει σ' ένα δρόμο στην εξοχή. Όλα πλημμυρίζουν με φως! Μυρωδιές, εικόνες και χρώματα, όλα μπερδεύονται γλυκά και γίνονται ένα!
Από το αυτοκίνητο ακούγεται ένα τραγούδι:

"Ό,τι ζήσαμε πια είναι σχήμα κλειστό

ό,τι χτίζουμε σκορπάει στον άνεμο

έτσι είναι γραφτό, η ευτυχία είναι αυτό

που περιμένουμε να 'ρθει".....

Είναι ένα όνειρο ? Μπορεί και να είναι η πραγματικότητα!

2006 -"Χιόνι" - Βασιλίτσα φωτ. azoto

<<Home