Εβραίοι-και-Έλληνες « WordPress.com Tag Feed

Υπάρχει σιωνιστική συνωμοσία;

ΕΡΙΧΘΟΝΙΟΣ — Mon, 30 Jul 2007 23:31:32 +0000

Προς απάντησιν του σχολίου του «Αντιόχου Επιφανούς», δημοσιεύω τα ακόλουθα από το σοβαρό και υπεράνω κάθε υποψίας περί... νεοναζισμού, περιοδικό «Άρδην» - περιοδικό του αριστερού χώρου, δηλαδή. Διότι, εδώ θα βγω σε λίγο και εβραιόφιλος! (Αλλά, αν το συμφέρον της πατρίδος μου απαιτούσε να συμμαχήσω με τους εβραίους, φυσικά και θα το έκανα χωρίς κανέναν ενδοιασμό - όπως και με οποιονδήποτε άλλον. Έτσι γίνεται η εξωτερική πολιτική από τους σοβαρούς λαούς - βάσει των εθνικών συμφερόντων, όχι βάσει προκαταλήψεων και συνωμοσιολογιών, από την μία, ούτε βάσει μπουρδολογικών ιδεολογημάτων τύπου «αντιρατσισμού», «φιλειρηνισμού» κ.λπ. «προοδευτικές» σαπουνόφουσκες, από την άλλη.)

Δες λοιπόν, φίλε μου, έτσι για εξισορρόπηση, και την ανάλυση του Γ. Καραμπελιά, για το αν υπάρχει πράγματι «σιωνιστική συνωμοσία». Διότι, όπως σωστά γράφει, οι συνωμοσιολογίες, τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, οι... ενδογήινοι και οι λοιπές αηδίες (θα έμπαινα στον πειρασμό να υποθέσω ότι τα κατασκευάζει η... Μοσάντ, για να δίνει λαβή στο Κέντρο Βίζενταλ να μας ελέγχει ως παρανοϊκούς αντισημίτες! - αλλά η βλακεία των ουφολόγων είναι αρκετή εξήγηση), μάς εμποδίζουν να δούμε την φανερή και υπαρκτή εμπλοκή του διεθνούς εβραϊσμού στην παγκόσμιο πολιτική! Τί χρειάζεται να ασχολούμεθα με «κρυφές συνωμοσίες», όταν τα πάντα γίνονται φανερά;

Το υπόλοιπο κείμενο δεν θα το σχολιάσω, θα αρκεστώ όμως στα χωρία που επικαλείσαι από τον Μπερνάρ Λαζάρ. Λέει περίπου ότι οι Εβραίοι της διασποράς, ήθελαν πάντοτε να παραμείνουν Εβραίοι και διατηρούσαν με ζήλο την πίστη τους, τις παραδόσεις τους, τον πολιτισμό τους, την εθνική τους συνείδηση! (Γι' αυτό και προκαλούσαν αντιπάθειες!) Ε λοιπόν, εύγε τους! Εγώ δεν τους αντιπαθώ γι' αυτό· τους βγάζω το καπέλο! Αυτό θα έπρεπε να κάνει κάθε λαός, προπάντων ο Ελληνικός, με τέτοια Ιστορία! Ας τα βλέπουν οι «προοδευτικοί» τσιφτετέλληνες που εγκαταλείπουν τις δικές τους παραδόσεις! Εάν οι τσιφτετέλληνες είναι αρνησιπάτριδες και προσκυνημένοι γραικύλοι, ας μην τους φταίνε οι Εβραίοι που είναι πατριώτες! Και ένας λαός, όπως οι Εβραίοι, ο οποίος διετήρησε την εθνική του συνείδηση και την πίστη του δύο χιλιάδες χρόνια, στην εξορία, χωρίς δικό του κράτος, όχι, κάθε άλλο παρά δέχομαι ότι δεν έχει αξιόλογο πολιτισμό! Όχι φίλε μου! Έχουν πολιτισμό αξιολογότατο και τον σέβονται και τον τιμούν. Τα περί... καμηλών και προβάτων, επίτρεψέ μου, είναι για γέλια! Ας σέβονται και οι Έλληνες λίγο παραπάνω τον δικό τους μεγαλειώδη πολιτισμό, αν είναι άξιοι να λέγονται Έλληνες.

Να σου πω και κάτι για το οποίο διαφωνώ με το «'Αρδην» (το οποίο παρασύρεται από τον παραδοσιακό φιλοαραβισμό της Αριστεράς) και θα κάνει πολλούς να φρίξουν; Ακόμα και στο κράτος του Ισραήλ, βγάζω το καπέλο. Τους παραδέχομαι αυτούς τους ανθρώπους, με τον αγώνα και το αίμα τους κρατούν μια γωνιά προαιώνιας πατρογονικής γης, μέσα σε μια εχθρική, φανατισμένη, ισλαμική λαοθάλασσα! Τι θα έπρεπε να δηλαδή να κάνουν; Να γίνουν φυγόστρατοι, αρνησιπάτριδες διεθνιστές σαν τους νεοέλληνες και να αφήσουν τους Άραβες να τους πνίξουν και να τους αφανίσουν πληθυσμιακώς; Ερωτώ. Πείτε με και οπαδό του Σαρόν αν θέλετε, αλλά απαντήστε στο ερώτημα. Δύο χιλιάδες χρόνια, «και του χρόνου στην Ιερουσαλήμ» εύχονταν. Εσύ να τα βλέπεις -σ' εσένα που διαβάζεις μιλώ φιλαράκο- που μιλάς για «χαμένες πατρίδες» και τώρα αναρωτιέσαι αν είναι και η... Μακεδονία Ελληνική!

Αλλού έχω εγώ πρόβλημα με τους Εβραίους. Όταν εμπλέκονται στις εθνικές μου υποθέσεις με τρόπο απαράδεκτο και επιζήμιο για τα εθνικά μου συμφέροντα. (Και έγραψα αρκετά γι' αυτό, και υπάρχουν πολλά ακόμη, χειρότερα. Βλέπε επί τη ευκαιρία και σχετική δημοσίευση, «Ποιός αντισημιτισμός στην Ελλάδα;», στο νέο ιστολόγιο Φιλοπατρία.) Εκεί (και για όποιον άλλον εμπλέκεται στις εθνικές μου υποθέσεις) ζώνομαι τα άρματα! Με τον πολιτισμό τους και την θρησκεία τους δεν έχω κανένα πρόβλημα, είναι από τους αρχαιότερους και εν τοις πράγμασι αξιολογότερους της ανθρώπινης Ιστορίας! (Είναι ανασφάλεια και όχι συνειδητός εθνικισμός να νιώθεις την ανάγκη να πειστείς ότι ο άλλος δεν έχει πολιτισμό, προκειμένου να υπερασπιστείς τον δικό σου! Τον πολιτισμό μου, την φυλή μου και την πατρίδα μου δεν την υπερασπίζομαι επειδή είναι ανώτερη ή κατώτερη, αλλά επειδή είναι δική μου. Αυτό κάνει ο πραγματικός εθνικιστής.) Εκεί, με τον πολιτισμό τους και την θρησκεία τους, δεν έχω πρόβλημα με τους Εβραίους. Αλλά όταν παρεμβαίνουν στα εθνικά μου ζητήματα, ΑΛΤ! ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ!

Όμως, και για το τελευταίο ακόμα, οι αρνησιπάτριδες γραικύλοι μειονεκτικοί ψευτοπροοδευτικοί τσιφτετέλληνες ευθύνονται, όχι οι Εβραίοι! Εάν εσύ είσαι καρπαζοεισπράκτορας και όποιος περνά (ακόμη και ο ξυπόλητος σκοπιανός) βαράει, ας μην σου φταίει ο Εβραίος που κάνει το αυτονόητο για κάθε άνθρωπο, να αγαπά την πατρίδα του, την φυλή του, την θρησκεία του και την παράδοσή του, και να προωθεί τα εθνικά του συμφέροντα! Τι το παράξενο βλέπεις σε αυτό; Δεν υπάρχει «προαιώνια συνωμοσία» που σε κάνει να τρως σφαλιάρες· το ότι σκύβεις τον αυχένα φταίει, ραγιά!

Ακολουθούν τα άρθρα του «'Αρδην», για μία άλλη οπτική επί του ζητήματος.

------------------------------------------------------------------------
Υπάρχει σιωνιστική συνωμοσία;

Ένας από τους λόγους που μας ώθησαν στην έκδοση αυτού του αφιερώματος ήταν η
ανάγκη να απαντήσουμε σε ένα ερώτημα που τίθεται όλο και πιο επιτακτικά τον
τελευταίο καιρό και στη χώρα μας: στην ενισχυόμενη πεποίθηση πως βρίσκεται
σε εξέλιξη μια παγκόσμια σιωνιστική συνωμοσία, η οποία καθοδηγεί υποχθόνια
τη "νέα τάξη", οικονομική και πολιτική, που κυβερνάει τον πλανήτη μας.
Βιβλία όπως τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, (που κατασκευάστηκαν μάλλον
από την τσαρική μυστική αστυνομία) θεωρούνται αυθεντικές εκφράσεις αυτής της
συνωμοσίας και κυκλοφορούν σε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα. Και όσο η
κατεστημένη σκέψη θα αρνείται να υποβάλει σε οποιαδήποτε σοβαρή κριτική το
κράτος του Ισραήλ και το σιωνιστικό λόμπι, τόσο περισσότερο θα ενισχύεται,
ιδιαίτερα στα λαϊκά στρώματα, η πεποίθηση για την αυθεντικότητα μιας τέτοιας
συνωμοσίας, όπως ήδη συμβαίνει στις ΗΠΑ, όπου μεγάλο μέρος των
Αφροαμερικανών και ιδιαίτερα οι Black Muslims και ο Λούϊς Φάραχαν είναι
ένθερμοι οπαδοί της θεωρίας της συνωμοσίας, για να μην αναφερθούμε στις
μουσουλμανικές χώρες.

Ωστόσο το σιωνιστικό φαινόμενο και ο ρόλος του εβραϊκού λόμπι στις ΗΠΑ
μπορεί να εξηγηθεί χωρίς να χρειαστεί να προσφύγουμε στη "θεωρία της
συνωμοσίας". Οι Εβραίοι δείχνουν πράγματι μια μεγάλη αλληλεγγύη μεταξύ τους,
έχουν ιδιαίτερη και αυξημένη συμμετοχή στις τραπεζιτικές και χρηματιστικές
δραστηριότητες, όπως επίσης και στη διανόηση και τα ΜΜΕ.

Σε ό,τι αφορά την υπεραντιπροσώπευσή τους στον τραπεζιτικό και χρηματιστικό
τομέα, είναι απολύτως λογική, διότι οι Εβραίοι καθώς αποκλείονταν για
εκατοντάδες χρόνια από παραγωγικές δραστηριότητες στράφηκαν ήδη από την
ύστερη αρχαιότητα στο επάγγελμα του σαράφη, του τραπεζίτη, του αργυραμοιβού,
του εμπόρου πολυτίμων λίθων.

Ως προς την ενισχυμένη αίσθηση της κοινότητας τα πράγματα είναι εξ' ίσου
απλά. Το εβραϊκό έθνος, μετά τη "βαβυλώνια αιχμαλωσία" και την καταστροφή
της Ιερουσαλήμ από τον Τίτο, μεταβλήθηκε σε ένα "έθνος χωρίς πατρίδα", οπότε
το βασικό στοιχείο της συνοχής του γίνεται η θρησκεία. Ο εβραϊκός λαός είναι
ο μοναδικός λαός του οποίου η ιστορία είναι ταυτισμένη με την θρησκεία του.
Ζώντας ανάμεσα σε ξένους λαούς, διατήρησε την ταυτότητά του μέσα από την
ισχυρή κοινοτική του αίσθηση. Οι Εβραίοι άντεξαν διώξεις και "εξόδους", μόνο
και μόνο γιατί διέπονταν από αυτή τη φοβερή συνοχή. Κατά συνέπεια όχι μόνο
συνέχισαν να δείχνουν αλληλεγγύη μεταξύ τους αλλά καλλιέργησαν στον ύψιστο
βαθμό την τεχνική της "απόκρυψης" και της συνωμοτικής τακτικής. Οι ντονμέδες
στην Τουρκία (Εβραίοι που έγιναν τυπικά μουσουλμάνοι, διατηρώντας την
εβραϊκή τους ταυτότητα) και οι μαράνοι στην Ιβηρική χερσόνησο είναι μόνο
μερικά από τα παραδείγματα αυτής της αντοχής μέσα από την απόκρυψη (οι
κρυπτοχριστιανοί της σημερινής Τουρκίας είναι ένα άλλο παράδειγμα σε
χριστιανικούς πληθυσμούς). Γι' αυτό και θα συμμετέχουν σε υψηλά ποσοστά σε
όλων των ειδών τις συνωμοτικές και επαναστατικές εταιρείες, είτε του
φιλελευθερισμού (μασωνισμός), είτε του σοσιαλισμού (επαναστατικά κόμματα και
οργανώσεις). Αυτή η ενισχυμένη συμμετοχή επέτρεψε στους αντισημίτες,
ιδιαίτερα τους Γερμανούς ακροδεξιούς, να παρουσιάζουν τον φιλελευθερισμό και
τον μπολσεβικισμό ως τις δύο όψεις της "παγκόσμιας εβραϊκής συνωμοσίας". Το
γεγονός δε ότι, μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σχεδόν 2 εκατομμύρια Εβραίοι
ζούσαν στη Σοβιετική Ένωση και 4,5 στην Αμερική, δηλαδή στο σοσιαλιστικό και
το φιλελεύθερο κέντρο αντίστοιχα, αποτελούσε για τους Ναζί και την απόδειξη
της συνωμοτικής τους θεωρίας.

Όσο για το μεγάλο ειδικό βάρος τους μεταξύ των διανοουμένων, των
ακαδημαϊκών, των δημοσιογράφων και των καλλιτεχνών, τις ρίζες του φαινομένου
θα πρέπει να τις αναζητήσουμε στη σχέση των Εβραίων με τη γνώση. Κατ' αρχάς,
η διατήρηση της εθνικής-θρησκευτικής ταυτότητας προϋπέθετε τη γνώση των
κειμένων της Τορά και του Ταλμούδ. Κατά συνέπεια ο αναλφαβητισμός ήταν πολύ
μικρότερος στους Εβραίους απ'ό,τι σε όλους τους άλλους λαούς, τουλάχιστον
από τον Μεσαίωνα και μετά. (Θα είναι οι πρώτοι που θα φτιάξουν τυπογραφείο
στην Οθωμανική Αυτοκρατορία). Αν σε αυτό προσθέσουμε και την ανάγκη
τουλάχιστον στοιχειωδών γνώσεων για ένα λαό εμπόρων, καθώς και τον
αποκλεισμό τους από πολλές παραγωγικές απασχολήσεις, που τους έστρεφε προς
τα ελεύθερα επαγγέλματα, θα κατανοήσουμε το βάρος και τη σημασία της
εκπαίδευσης γι' αυτούς. [Τα ίδια φαινόμενα σε μικρότερη έκταση θα
παρατηρηθούν και στους Έλληνες. Αρχικά η εκκλησία και αργότερα οι έμποροι θα
τροφοδοτήσουν το φαινόμενο του νεοελληνικού "διαφωτισμού".] Η κοινωνική
άνοδος μέσω της γνώσης ήταν η δεύτερη μεγάλη λεωφόρος –παράλληλα με το
χρήμα– για τους Εβραίους.

Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο αντισημιτισμός θα υποχωρήσει σε εκτεταμένη
κλίμακα σε όλες τις δυτικές κοινωνίες, σαν συνέπεια του Ολοκαυτώματος και
της ήττας των Ναζί. Το κράτος του Ισραήλ θα ιδρυθεί, "εξαγοράζοντας" σε
μεγάλο βαθμό τις τύψεις των δυτικών, ενώ στην Αμερική θα συγκεντρωθεί το
μεγαλύτερο μέρος των Εβραίων δεδομένου ότι στην Ευρώπη εξοντώθηκαν. Η
κοινωνική άνοδος των Εβραίων θα είναι ταχύτατη. Μέχρι εκείνη τη στιγμή
υπήρχαν, σχεδόν σε όλες τις χώρες, δύο μεγάλες κοινωνικές κατηγορίες της
εβραϊκής κοινότητας: Μία που ανήκε στα μεσαία και ανώτερα αστικά στρώματα,
λίγο-πολύ ενσωματωμένη στο κυρίαρχο σύστημα και μια άλλη, μικροαστική και
προλεταριακή, που υφίστατο τη μεγαλύτερη πίεση του αντισημιτισμού. Η πρώτη
ομάδα συγκροτούσε φιλελεύθερες εταιρείες και οργανώσεις, η δεύτερη
συμμετείχε στα σοσιαλιστικά κόμματα, εξέδιδε έντυπα και προμήθευε τους
περισσότερους μετανάστες για τη Σιών.

Μετά τον πόλεμο, ιδιαίτερα μετά το 1960 και την άρση κάθε διάκρισης και
προκατάληψης σε βάρος τους, οι Εβραίοι θα ανέβουν ταχύτατα την κοινωνική
κλίμακα (μια αντίστοιχη άνοδο αλλά πολύ πιο περιορισμένη θα πραγματοποιήσουν
και οι Ελληνοαμερικανοί) και θα τείνουν να συγκροτήσουν μια ενιαία κοινωνική
ομάδα μεσαίων και ανώτερων στρωμάτων. Παράλληλα, η εθνική τους εστία, το
Ισραήλ, θα γίνει ο σημαντικότερος σύμμαχος των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Η
πατροπαράδοτη αλληλεγγύη θα μεταβληθεί σε ένα πανίσχυρο λόμπι! Ένα λόμπι το
οποίο θα ενισχύει την άνοδο των Εβραίων στις ΗΠΑ (και δευτερευόντως στη
Γαλλία και την Αγγλία) και τον έλεγχο στρατηγικών θέσεων σε όλους τους
τομείς των επιχειρήσεων και ιδιαιτέρως της πολιτικής και πνευματικής ζωής.
Και αυτός ο έλεγχος θα θεωρείται αναγκαίος για δύο λόγους: Α. Για να μη
ξαναβρεθούν ποτέ οι Εβραίοι σε μια θέση παρόμοια με εκείνη που οδήγησε στο
Ολοκαύτωμα και Β. Για να μπορούν κινητοποιηθούν αποτελεσματικά στην
υπεράσπιση του κράτους του Ισραήλ.

Η υποτιθέμενη "σιωνιστική συνωμοσία" δεν είναι συνωμοσία γιατί οι ηγετικές
ομάδες του σιωνισμού, που κυριάρχησε μεταξύ των εβραϊκών κοινοτήτων, δεν
κρύβουν τους στόχους τους, ούτε δρουν με καλυμμένο πρόσωπο. Διαθέτουν
ισχυρότατες οργανώσεις, κινητοποιούνται ανοιχτά για την υπεράσπιση του
Ισραήλ και της "νέας τάξης πραγμάτων" την οποία θεωρούν προϋπόθεση για την
επιβίωση του Ισραήλ, και διεκδικούν αλαζονικά την κυριαρχία τους.
Ωστόσο αυτή η μεταβολή τους σε μια οιονεί άρχουσα τάξη-έθνος, στα πλαίσια
της νέας τάξης, αναγεννά τα παλαιά σύνδρομα σ' έναν αυξανόμενο αριθμό χωρών
και ομάδων. Ο Τρίτος Κόσμος, σχεδόν στο σύνολό του, στρέφεται εναντίον του
Ισραήλ και των σιωνιστών υποστηρικτών του. Χαρακτηριστική υπήρξε η καταδίκη
του Ισραήλ και του σιωνισμού ως ρατσιστικών το Καλοκαίρι του 2001 από τη
διάσκεψη της Unesco. Στις ίδιες τις δυτικές χώρες, η μεταβολή της εβραϊκής
κοινότητας σε τμήμα της άρχουσας τάξης και των ελίτ, και η αλαζονική
διεκδίκηση αυτού του ρόλου, στρέφει εναντίον της ένα αυξανόμενο κομμάτι των
φτωχών στρωμάτων και των διανοούμενων από άλλες κοινότητες και ομάδες που
βρίσκουν "κλειστή την πόρτα" της ανόδου γι' αυτούς. Αφροαμερικάνοι, λατίνος,
μουσουλμάνοι, κλπ., ομάδες που πριν 30 ή 40 χρόνια βρισκόταν στο ίδιο
στρατόπεδο με τους Εβραίους στην διεκδίκηση των κοινών δικαιωμάτων, τώρα
περνούν σταδιακά σε μια συνολική απόρριψη του σιωνισμού, που συχνά
μεταφράζεται και στην υιοθέτηση της άποψης της "σιωνιστικής συνωμοσίας". Και
δεδομένου ότι το εβραϊκό προοδευτικό στρατόπεδο, που απορρίπτει τον
σιωνισμό, αποτελώντας ένα φράγμα σε κάθε πρωτόγονο αντισημιτισμό, έχει
αποδυναμωθεί τα τελευταία χρόνια, ο σιωνισμός με τη λογική του, της με κάθε
τρόπο ανόδου και ενίσχυσης του Ισραήλ, κινδυνεύει να τροφοδοτήσει και πάλι
τον λαϊκό αντισημιτισμό του παρελθόντος.

Πράγματι, όπως τόσο εύστοχα επισημαίνει ο Ισραήλ Σαχάκ, οι διώξεις κατά των
Εβραίων, μέχρι τους ναζί, συχνά μπορούσαν να χρησιμοποιούν τον "λαϊκό
αντισημιτισμό", που τροφοδοτούνταν από το γεγονός ότι οι Εβραίοι ήταν
προσκολλημένοι στις εκάστοτε άρχουσες τάξεις για την επιβίωσή τους, στην
Ισπανία και την Πολωνία με τους ευγενείς, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία με
τους Τούρκους, κλπ. και χρησιμοποιούνταν από αυτούς για την εκμετάλλευση των
αγροτικών πληθυσμών, για την είσπραξη των φόρων, κ.λπ. Έτσι το μίσος των
εγχώριων πληθυσμών στρεφόταν κατά των Εβραίων, τους οποίους περιοδικά οι
άρχουσες τάξεις παρέδιδαν ως εξιλαστήρια θύματα για την εκτόνωση των λαϊκών
εξεγέρσεων. Σήμερα, η προσκόλληση του σιωνισμού στη νέα τάξη των ΗΠΑ δεν
κινδυνεύει να τους μετατρέψει πάλι σε εξιλαστήριο θύμα μιας παγκόσμιας
λαϊκής αγανάκτησης ; Οι σιωνιστές κάνουν ό,τι μπορούν για να επιβεβαιώσουν
την αντίληψη της σιωνιστικής συνωμοσίας. Αυτό υποστηρίζουν οι Εβραίοι
αντισιωνιστές που προσπαθούν, μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες, να διατηρήσουν
την προοδευτική εβραϊκή παράδοση, αποτρέποντάς μας ταυτόχρονα από την
υιοθέτηση μιας αστυνομικής αντίληψης της ιστορίας.

Γιώργος Καραμπελιάς

.......................................

Από τον σιωνισμό στον εβραϊκό φονταμενταλισμό

Έχουμε επανειλημμένα τονίσει πως η νεώτερη δυτική σκέψη, τις τελευταίες
δεκαετίες του 20ού αιώνα, εισήλθε σε μια παρατεταμένη κρίση. Ένα μέρος της
Αριστεράς και ίσως η πλειοψηφία των αριστερών και φιλελεύθερων διανοουμένων
θα μεταβληθούν σε κατ' εξοχήν ιδεολογικούς εκπροσώπους και φορείς της νέας
παγκοσμιοποιητικής και ισοπεδωτικής ιδεολογίας του Αμερικάνικου
ιμπεριαλισμού. Στην ίδια κατεύθυνση –και εξίσου σημαντική και βαρύνουσα για
το μέλλον της Δύσεως– είναι η εξάντληση του ιουδαϊκού επαναστατικού
μεσσιανισμού και η εκτεταμένη ταύτισή του με τον σιωνισμό, που, μόλις πριν
μερικές δεκαετίες, αποτελούσε ένα ρεύμα και μόνο της εβραϊκής σκέψης.
Ο εβραϊκός λαός, μέσα από την εξορία του, μεταβλήθηκε σε ένα ιδιότυπο
"έθνος", που διατηρούσε την ενότητά του μέσα από την πίστη σε μια θρησκεία
και μία παράδοση, έστω και αν τα μέλη του ήταν διασκορπισμένα στα τέσσερα
σημεία του ορίζοντα. Είναι γνωστές οι διώξεις που έχουν υποστεί οι Εβραίοι
στη μακραίωνη ιστορική τους διαδρομή με αποκορύφωμα το ναζιστικό Ολοκαύτωμα.
Κατά συνέπεια, η προσδοκία ενός Μεσσία, που ακόμα δεν έχει έλθει –μια και ο
Εβραίος, από την άποψη της καταγωγής, Χριστός συνδέθηκε με την ελληνορωμαϊκή
οικουμενικότητα και απορρίφθηκε από το εβραϊκό έθνος– καθώς και οι διώξεις
εναντίον των Εβραίων, τους μετέβαλαν σε ένα λαό που αναζητούσε αενάως τη
λύτρωση στη σφαίρα του μέλλοντος. Αυτή η λύτρωση, μέχρι τον 18ο αιώνα, θα
παραμένει αποκλειστικά εβραϊκή, μέσα από κοινότητες που διατηρούσαν, με μια
φοβερή εσωτερική ιεραρχία και πειθαρχία, τη συνοχή τους, γεγονός που τους
επέτρεπε να επιβιώνουν παρά τις διώξεις, τις μετακινήσεις, τα πογκρόμ. Οι
εβραϊκές κοινότητες ήταν αυτοδιοικούμενες και συχνά διέθεταν δικαιώματα ζωής
ή θανάτου έναντι των μελών τους.1

Ωστόσο, μετά τον 18ο αιώνα, με τη συγκρότηση των εθνικών κρατών και την
επέκταση των ατομικών δικαιωμάτων, οι αποκλειστικά εβραϊκές κοινότητες θα
αποσυντεθούν μέσα στα νέα κράτη. Και θα εγκαινιαστεί η καταπληκτική εβραϊκή
εποποιία του 19ου και του 20ού αιώνα. Οι Εβραίοι, απελευθερωμένοι από το
βάρος της κλειστής κοινότητας, θα "εξαγάγουν" την ουτοπία τους από τα στενά
εβραϊκά πλαίσια της Τορά και του Ταλμούδ σε ένα καθολικό ή τουλάχιστον
πανευρωπαϊκό πεδίο. Η εβραϊκή "ουτοπία" δεν μπορούσε πλέον να είναι στενά
εβραϊκή ούτε "εθνική" –στα καθ' έκαστα έθνη όπου ζούσαν οι Εβραίοι αυτής της
γενικευμένης διασποράς– αλλά μάλλον οικουμενική, κοινωνική και πνευματική2.
Έτσι θα αποτελέσουν έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες διαμόρφωσης της
ευρωπαϊκής υπερεθνικής ταυτότητας, των πνευματικών αναζητήσεων, της
καθολικότητας. Ο ρόλος τους στην ανάπτυξη του εμπορίου, της επιστήμης, των
πνευματικών ανταλλαγών, της φιλοσοφίας, θα είναι χωρίς προηγούμενο. Αρκεί να
αναφερθούμε σε ελάχιστα ονόματα, Σπινόζα, Χάινε, Μαρξ, Φρόυντ, Αϊνστάιν,
Σαγκάλ.

Μεσσιανισμός και σιωνισμός

Όσοι όμως, σαν συνέπεια και του πάντα παρόντος αντισημιτισμού, νοσταλγούσαν
την εβραϊκή κοινότητα, δεδομένου ότι δεν ήταν πλέον εφικτή η επιστροφή σ'
αυτή, θ' αρχίσουν να προσανατολίζονται προς τον σιωνισμό, με την επιστροφή
στα "πατρογονικά εδάφη" και τη μεταβολή του οιονεί εβραϊκού έθνους σε ένα
"κανονικό" έθνος-κράτος –έστω και αν θα έπρεπε να εκδιώξουν τους Άραβες που
κατοικούσαν εκεί για χιλιάδες χρόνια.

Ο εβραϊκός κοσμικός μεσσιανισμός αντιπαρέθετε στο σιωνιστικό όνειρο μια
πανανθρώπινη απελευθέρωση, και μέσω αυτής την απελευθέρωση των Εβραίων3. Η
"αριστερή πτέρυγα" του σιωνισμού, που θα εγκαινιάσει και το κίνημα των
κιμπούτζ (των αγροτικών κοινοτήτων-κοινοβίων), ήδη από τις αρχές του αιώνα,
θα συγκροτηθεί κατά μεγάλο ποσοστό από αριστερούς επαναστάτες που
εγκατέλειψαν την οπτική της παγκόσμιας απελευθέρωσης και στρατεύτηκαν σε μια
πιο συγκεκριμένη εθνική και κοινωνική αποκατάσταση, σε συμβίωση –σύμφωνα με
την αρχική τους άποψη– με τον γηγενή αραβικό πληθυσμό.

Μέχρι τη δεκαετία του 1930, ο σιωνισμός παρέμενε ένα κίνημα σχετικά
περιθωριακό και μειοψηφικό, στα πλαίσια του διεθνούς ιουδαϊσμού. Παρά το ότι
οι πρώτες κοινότητες στην Παλαιστίνη είχαν χρηματοδοτηθεί από τον βαρόνο
Εδμόνδο Ρότσιλντ4, ενώ στη συνέχεια, ως αντίδραση στα μεγάλα πογκρόμ του
1903-1905 στη Ρωσία, τον ενστερνίστηκε και ένα μέρος των σοσιαλιστών
Εβραίων, στα 1930 δεν υπήρχαν περισσότεροι από 100.000 Εβραίοι στην
Παλαιστίνη. Όμως η άνοδος του αντισημιτικού ναζισμού στη Γερμανία και ο Β΄
Παγκόσμιος Πόλεμος θα έχουν καταλυτικές επιπτώσεις. Το Ολοκαύτωμα, που
ξερίζωσε τους Εβραίους από την περιβόητη Γίντισλαντ, τον εβραϊκό "χώρο" που
άρχιζε από την Εσθονία και τη Μόσχα και έφθανε έως τη Θεσσαλονίκη, νότια,
και έως το Βερολίνο και τη Βιέννη, δυτικά, μετέβαλε τα πληθυσμιακά και
ιδεολογικά δεδομένα: Ο σιωνισμός και η δημιουργία μιας κρατικής εθνικής
εστίας –έστω και εάν η Παλαιστίνη κατοικούνταν ήδη από έναν άλλο λαό–
παράλληλα με τη μετανάστευση στην Αμερική, θα εμφανιστεί ως η μόνη
διέξοδος5. Δύο θα γίνουν πλέον τα επίκεντρα του εβραϊκού κόσμου, οι ΗΠΑ και
το Ισραήλ: Οι μεν ΗΠΑ ήταν μια χώρα πρώην μεταναστών που περνούσε στην
πλανητική ηγεμονία, με διακηρυγμένο όραμα την υποταγή, ει δυνατόν, όλου του
κόσμου σε ένα νέο imperium, αντίστοιχο με εκείνο της Ρώμης. Το δε Ισραήλ
είναι, ίσως, η πιο αποκλειστική χώρα του κόσμου, όπου αρκεί η θρησκεία για
την απόκτηση της υπηκοότητας και το έθνος-κράτος συγκροτείται μέσω της
σταδιακής εκδίωξης και παραγκωνισμού των αυτοχθόνων –θα έλεγε κανείς ο
αντίποδας των ΗΠΑ.

Πώς λοιπόν ο εβραϊκός –και αμερικανικός– οικουμενισμός θα συμβίωνε με την
ισραηλινή αποκλειστικότητα; Για αρκετά χρόνια, η αντίφαση θα είναι
πραγματική. Ιδιαίτερα στη Γαλλία, αλλά και στις ΗΠΑ, αρκετοί φιλελεύθεροι
και οι αριστεροί Εβραίοι διανοούμενοι, πιστοί στην παράδοση του
οικουμενισμού, θα υποστηρίζουν τους Παλαιστινίους και τους Άραβες απέναντι
στον Νταγιάν και την Γκόλντα Μέιρ. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της
γαλλικής εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, στην οποία οι Εβραίοι διανοούμενοι
θα παίξουν καθοριστικό ρόλο.

Ωστόσο η εβραϊκή οικουμενικότητα ήταν πάντα –και ίσως εξ ανάγκης μια και οι
Εβραίοι απορρίπτονταν από τις πλειοψηφικές θρησκείες– μια "αποκλειστική
οικουμενικότητα" διότι αναφερόταν πάντα σε έναν "περιούσιο λαό". Ο Μεσσίας
θα έλθει γι' αυτόν (απ' αυτόν) τον λαό. Μπορεί στην επαναστατική εκδοχή να
επρόκειτο για το προλεταριάτο ή, έστω για τους διανοουμένους, όμως το
στοιχείο της αποκλειστικότητας παραμένει. Ως προς την ιδιαιτερότητα του
εβραϊκού μεσσιανισμού, είναι απολύτως χαρακτηριστική και συμβολική η
περίπτωση του Μόζες Χές (Moses Hess -1812-1875). Ο Χες, που για ένα διάστημα
υπήρξε ο μέντορας του νεαρού Μαρξ στην πορεία του από τον αριστερό
εγελιανισμό στον κομμουνισμό, στη δεκαετία του 1850, με μια "στροφή",
εγκαινίασε πρώιμα τον σύγχρονο σιωνισμό στη διαπλοκή του με το σοσιαλισμό
και εξέδωσε το 1862 το πρώτο σύγχρονο σιωνιστικό βιβλίο, Ρώμη και
Ιερουσαλήμ, Το τελευταίο εθνικό ζήτημα6.

Αν λοιπόν ο μεσσιανισμός, από επαναστατικός και αντικαθεστωτικός, περάσει
στην "υπεράσπιση της Δύσης", μπορεί ευκολότατα να μεταβληθεί σε ένα ακόμα
όχημα του νέου περιούσιου λαού, των Αμερικανών7. Γι αυτό και θα είναι οι
Εβραίοι της Αμερικής που θα πραγματοποιήσουν με μεγαλύτερη ευκολία τη
σύνδεση ανάμεσα στην πλανητική ηγεμονία και τον παγκοσμιοποιητικό
οικουμενισμό, από τη μια, και το κράτος του Ισραήλ, από την άλλη, τον
μεσανατολικό χωροφύλακα των συνολικών συμφερόντων του "πολιτισμένου κόσμου"
–εν μέσω των "βαρβάρων"–, συμφερόντων που αποπνέουν την οσμή του πετρελαίου.
Από τη δεκαετία του '80 και στο εξής, κάτι ανάλογο θα συμβεί και στην
Ευρώπη. Η κοινωνική άνοδος των Εβραίων, η κρίση των σοσιαλιστικών ιδεολογιών
και η εξάντληση κάθε οραματικού στοιχείου του δυτικού πολιτισμού θα
επιταχύνουν τη διαδικασία. Ο εβραϊκός επαναστατικός μεσσιανισμός θα
υποκατασταθεί από τον σιωνισμό, ή μάλλον ακόμα χειρότερα το Ισραήλ, και ο
μεγάλος του προστάτης, οι ΗΠΑ, θα υποκαταστήσει την προσμονή της έλευσης του
Μεσσία. Το Ισραήλ θα είναι ο επί τέλους επελθών Μεσσίας και η ρομφαία των
πυρηνικών του όπλων –μαζί με την αμερικανική ομπρέλα παρεμπιπτόντως– θα
παίρνει εκδίκηση για χιλιετίες διώξεων, από τους Αιγυπτίους και τους
Ασσυρίους έως τον Χίτλερ. Μόνο που θα παίρνει αυτή την εκδίκηση στρεφόμενο
κατά των θυμάτων της νέας τάξης, στο πλευρό των θυτών τους.
Τα δεδομένα θα αντιστραφούν. Κατά τον ίδιο τρόπο που ο μαρξιστικός
διεθνισμός θα χρησιμοποιηθεί από την ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης έτσι και
ο εβραϊκός οικουμενισμός θα γίνει ένα ιδεολογικό όπλο στα χέρια της
πλανητικής υπερδύναμης. Το εβραϊκό έθνος έπαψε να είναι ο παρίας αυτού του
κόσμου, έπαψε να είναι ο "περιπλανώμενος Ιουδαίος" και οι Εβραίοι
αντικαταστάθηκαν από... τους Παλαιστίνιους, τα θύματά τους. Η τετριμμένη
αλλά πραγματική "αποκατάσταση" του εβραϊκού έθνους σκότωσε τον επαναστατικό
μεσσιανισμό του. Και το γεγονός ότι Εβραίοι διανοούμενοι, όπως ο Τσόμσκι και
πολλοί άλλοι ακόμα, που επιχειρούμε να παρουσιάσουμε σε αυτό το τεύχος,
συνεχίζουν στον επαναστατικό δρόμο της παλιάς εβραϊκής παράδοσης, δεν
αποτελεί πλέον κάποια ιδιαιτερότητα, ωστόσο μας προφυλάσσει από οποιονδήποτε
πρωτόγονο αντιεβραϊσμό και από οποιαδήποτε μετατροπή του αντισιωνισμού σε
αντισημιτισμό. Απλούστατα, οι Εβραίοι έγιναν δυτικοί όπως οι άλλοι και, σε
μια αρνητική συγκυρία για οποιοδήποτε απελευθερωτικό πρόταγμα, παύουν να
βρίσκονται στην πρωτοπορία της παγκόσμιας απελευθερωτικής σκέψης, όπως
συνέβαινε από τα μέσα του 19ου μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα.

Η άνοδος του φονταμενταλιστικού σιωνισμού

Αυτή η μεταστροφή της εβραϊκής διανόησης από την Αριστερά στον σιωνισμό, και
κατά συνέπεια στην υποστήριξη της πολιτικής του κράτους του Ισραήλ και των
ΗΠΑ, κατέστρεψε την παραδοσιακή φιλελεύθερη και προοδευτική παράδοση των
Αμερικανών και Γάλλων Εβραίων8. Η μετατροπή του Ισραήλ από εθνική εστία των
καταδιωκόμενων Εβραίων (έστω και παραβιάζοντας τα δικαιώματα των
Παλαιστινίων) σε μια αλαζονική πυρηνική ακροδεξιά υπερδύναμη, παράλληλα με
τη συνολική ενσωμάτωση της παραδοσιακής Αριστεράς σε όλες τις δυτικές
κοινωνίες, συμπαρέσυρε και την εβραϊκή φιλελεύθερη παράδοση. Το τίμημα της
επιτυχίας για τους Εβραίους και το Ισραήλ υπήρξε πολύ ακριβό, τους μετέβαλε
από θύματα σε θύτες, από διωκόμενους σε διώκτες, και τροφοδοτεί υποδόρια τον
κίνδυνο εμφάνισης ενός νέου κύματος γενικευμένου αντι-σημιτισμού. Κάτι
τέτοιο έχει ήδη γίνει στις μουσουλμανικές χώρες, όπου δύσκολα μπορεί να
υπάρξει πλέον διάκριση ανάμεσα στους Εβραίους και τους σιωνιστές.
Χαρακτηριστική είναι και η εξέλιξη του σιωνιστικού κινήματος τα τελευταία
είκοσι χρόνια: Η καρδιά του σιωνισμού δεν είναι πια τα αριστερά (το Εργατικό
Κόμμα θα χάσει για πρώτη φορά τις εκλογές το 1977), αλλά τα θρησκευτικά
κόμματα. Οι έποικοι στα κατεχόμενα δεν θα είναι μέλη των αριστερών
οργανώσεων που δημιούργησαν τα κοινόβια των Κιμπούτζ, αλλά, στη συντριπτική
τους πλειοψηφία, οι θρησκευτικοί φονταμενταλιστές, του Γκους Εμουνίμ. Όπως
τονίζουν οι αντισιωνιστές Εβραίοι διανοούμενοι και αγωνιστές, αν δεν
εμφανιστεί ένα ισχυρό αντισιωνιστικό ρεύμα στο εσωτερικό του εβραϊκού λαού,
ο κίνδυνος μιας ευρύτερης ανάφλεξης θα έρχεται όλο και πιο κοντά.

Γιώργος Καραμπελιάς

Σημειώσεις
1. Βλέπε Professor Israel Sahak, Jewish History, Jewish Religion, The Weight
of Three Thousand Years, Pluto Press, Λονδίνο

2. Η τελευταία μεγάλη απόπειρα για μια εγκόσμια, οιονεί "εθνική" και
μεταφυσική απελευθέρωση των Εβραίων, το κίνημα του "Μεσσία" Σαμπατάι Τσέβι
στον 17ο αιώνα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο "σαμπαταϊσμός" αφού ξεσήκωσε
όλες τις Εβραϊκές κοινότητες της Ευρώπης, θα καταλήξει σε παταγώδη αποτυχία,
μετά την φυλάκισή του "Μεσσία" από τους Τούρκους και κυρίως μετά την
αποστασία του καθώς και αρκετών οπαδών του στον μουσουλμανισμό (ντονμέδες).
[Βλέπε Σάββα Μιχαήλ (Σαμπετάϊ Μάτσα) Μορφές του Μεσσιανικού, Άγρα, 1999 και
Gershom Scholem, Sabbatai Sevi, Prin-ceton Univ Pr; 1976.]

3. Χαρακτηριστική υπήρξε η αντίθεση του Λένιν –αλλά και των Εβραίων
αντισιωνιστών, όπως ο Τρότσκυ και η Λούξεμπουργκ– με την αντίληψη μιας
χωριστικής και χωριστής οργάνωσης των Εβραίων εργατών στα πλαίσια του
ρωσικού εργατικού κινήματος. Η "Μπουντ", η πανίσχυρη για τα μέτρα της εποχής
εβραϊκή εργατική οργάνωση, διεκδικούσε τη διατήρηση χωριστών οργανώσεων για
τους Εβραίους εργάτες μέσα στο υπό συγκρότηση Ρωσικό Σοσιαλδημοκρατικό
Κόμμα. Στη συνέχεια, μεγάλο μέρος των στελεχών της πέρασε στο αριστερό
σιωνιστικό κίνημα και μετανάστευσαν στην Παλαιστίνη Dictionnaire
encyclopιdique du Judaοsme, Bouqins, Cerf/Robert Laffont, σσ.1195-98.

4. Amos Elon, The Israelis, Founders and Sons, ό.π. σ. 59.

5. Μέχρι το 1989, ένα σημαντικό μέρος τους θα παραμείνει στη Σοβιετική
Ένωση, ενώ στη Δυτική Ευρώπη η μόνη σημαντική κοινότητα, περίπου 1% του
συνολικού πληθυσμού της χώρας, θα συνεχίσει να ζει στη Γαλλία.

6. Βλέπε Isaiah Berlin, "Τhe life and opinions of Moses Hess", στο Against
the Current, Essays in the History of Ideas , Oxford University Press,
Λονδίνο 1981, σσ. 213-251.

7. Δεν είναι τυχαίο πως τα δύο κυρίαρχα λόμπι των ΗΠΑ, το προτεσταντικό
(βλέπε Χάντιγκτον) και το εβραϊκό (βλέπε Κίσινγκερ) αναφέρονται εξίσου στην
Παλαιά Διαθήκη και την εξολόθρευση των αλλοφύλων και διαπνέονται από ένα
παρόμοιο αυτοκρατορικό-θρησκευτικό παραλήρημα

8. Χαρακτηριστική είναι η εκλογική συμπεριφορά των Αμερικανοεβραίων που
σχεδόν πάντα στήριζαν το Δημοκρατικό Κόμμα και τις πιο προοδευτικές του
μερίδες. Έτσι, από το 1932 έως το 1944, υπερψήφισαν για 4 συνεχόμενες
εκλογές τον Ρούζβελτ με ποσοστά από 82%-90% , όταν στο συνολικό εκλογικό
σώμα έπαιρνε από 53%-62%. Το 1962 έκριναν την εκλογή του Κένεντυ με 82% των
ψήφων ενώ στο συνολικό εκλογικό σώμα είχε λάβει μόλις 51%. Ακόμα και το 1988
υποστήριξαν κατά 64% τον Δουκάκη που έχασε με 45% στο σύνολο. Ωστόσο τα
λόμπι των Εβραίων στο Κογκρέσο και τη Γερουσία στήριζαν στην πλειοψηφία των
περιπτώσεων όλες τις επιλογές αντιδραστικής κατεύθυνσης στην εξωτερική
πολιτική.[Βλέπε J.J. Goldberg, Jewish Power, Inside the American Jewish
Establishment, Perseus Books, Ρήντινγκ Μασαχουσέτη, 1966. σ. 34.]
..........................................

Και κάτι που αποδεικνύει οτι τους Σιωνιστές δεν τους αντέχουν ούτε οι ίδιοι
οι Εβραίοι.Ιδού πως τους ξεμπροστιάζουν.Το θλιβερό της υπόθεσης είναι οτι οι
σιωνιστικές σέκτες των ΗΠΑ πιστεύουν ακράδαντα οτι οι Εβραίοι είναι κάτι το
διαφορετικό ακόμα και στο DNA. Παράνοια ή βαθύτατη θρησκοληψία ;
..........................................

"Το DNA των Εβραίων είναι διαφορετικό"

Τεράστια επιρροή άσκησαν σε πολλούς θρησκευόμενους Εβραίους, στο Ισραήλ και
στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι διδασκαλίες και τα γραπτά του ηγέτη των
"Λούμπαβιτς", του επιλεγόμενου "Λουμπαβίτσερ Ρέμπε", του ραβίνου Μεναχέμ
Μέντελ Σνίρσον (Menachem Mendel Schneerson), ηγέτη της οργάνωσης Χαμπάντ. Αν
και ο Σνίρσον και οι "Λούμπαβιτς" οπαδοί του είναι Χαρεντίμ, εντούτοις
αναμίχθηκαν στην πολιτική ζωή του Ισραήλ και συμμερίζονται πολλές από τις
απόψεις του Γκους Εμουνίμ και του Εθνικού Εβραϊκού Κόμματος. Οι ιδέες του
ραβίνου Σνίρσον, που παρουσιάζονται στη συνέχεια, πάρθηκαν από ένα βιβλίο
που έχει τίτλο Συλλογή συζητήσεων και δημοσιεύθηκαν στους Αγίους Τόπους το
1965. Ό,τι δίδασκε ο ραβίνος Σνίρσον ήταν, ή άμεσα έγινε, επίσημη πίστη των
Χασιδιτών του Λούμπαβιτς.
O Λουμπαβίτσερ Ρέμπε αναφέρει:
"Η διαφορά μεταξύ ενός Εβραίου και ενός μη Εβραίου πηγάζει από την κοινή
έκφραση: 'Αφήστε μας να διαφοροποιηθούμε.' (...) Όπως έχει εξηγηθεί, ένα
έμβρυο αποκλήθηκε ανθρώπινη ύπαρξη διότι έχει και σώμα και ψυχή. Επομένως, η
διαφορά μεταξύ ενός εμβρύου Εβραίου και ενός μη Εβραίου μπορεί να γίνει
κατανοητή. Υπάρχει επίσης και μια διαφορά στα σώματα. Το σώμα ενός εμβρύου
Εβραίου ανήκει σε ανώτερο επίπεδο από εκείνο ενός εμβρύου μη Εβραίου. Η ίδια
διαφορά υφίσταται και ως προς την ψυχή: η ψυχή του εμβρύου ενός Εβραίου
είναι διαφορετική από την ψυχή ενός μη Εβραίου. (...) Ένας Εβραίος δεν
δημιουργήθηκε ως μέσο για την επίτευξη κάποιου [άλλου] σκοπού, ο ίδιος είναι
ο σκοπός, καθώς η ουσία όλων των πραγμάτων [θείας] προέλευσης δημιουργήθηκε
μόνο για να υπηρετεί τους Εβραίους. Όταν λεει ότι "Στην αρχή ο Θεός
δημιούργησε τον Ουρανό και την γη" (Γένεσις [1:1]) εννοεί ότι [ο ουρανός και
η γη] δημιουργήθηκαν για χάρη των Εβραίων, που αποκλήθηκαν η "αρχή". Αυτό
σημαίνει ότι τα πάντα, όλες οι εξελίξεις, όλες οι ανακαλύψεις, η δημιουργία,
περιλαμβανομένων του ουρανού και της γης, είναι μια ματαιότητα συγκρινόμενα
με τους Εβραίους. Τα σημαντικά πράγματα είναι οι Εβραίοι, διότι δεν
υφίστανται για κάποιον άλλο σκοπό, οι ίδιοι είναι ο [θείος] σκοπός."
Έπειτα από κάποιες επιπρόσθετες εξηγήσεις με βάση την Καμπάλα, o Ρέμπε των
Λούμποβιτς συμπεραίνει: "Από αυτά που ειπώθηκαν, μπορεί να γίνει κατανοητό
γιατί ένας μη Εβραίος θα έπρεπε να τιμωρείται με θάνατο εάν σκοτώνει ένα
έμβρυο και γιατί ένας Εβραίος δεν θα έπρεπε να καταδικάζεται με θάνατο. Η
διαφορά μεταξύ ενός εμβρύου και ενός γεννημένου μωρού είναι ότι το έμβρυο
δεν αποτελεί μια αυθυπόστατη πραγματικότητα αλλά μάλλον είναι εξαρτημένο
τμήμα• είτε είναι παράρτημα της μητέρας του είτε αποτελεί μια πραγματική
δημιουργία μετά τη γέννησή του, όταν ο [θείος] σκοπός της ύπαρξής του έχει
πια εκπληρωθεί... Είναι γραμμένο: "Ξένοι θα 'ρθουνε να δουλεύουνε για χάρη
σας• θα βόσκουν τα κοπάδια σας, θα είναι γεωργοί και αμπελουργοί σας"
[Ησαΐας 61:5]. Όλη η ύπαρξη [ενός μη Εβραίου] υπάρχει μόνο για χάρη των
Εβραίων. Εξαιτίας αυτού ένας μη Εβραίος θα έπρεπε να τιμωρείται με θάνατο
εάν σκοτώσει ένα έμβρυο, ενώ ένας Εβραίος, του οποίου η ύπαρξη είναι η πιο
σημαντική, δεν θα έπρεπε να τιμωρείται με θάνατο εξαιτίας της εξόντωσης
κάποιου εξαρτήματος. Δεν θα έπρεπε να καταστρέψουμε ένα σημαντικό πράγμα για
χάρη κάποιου πράγματος που είναι ατελές. (...)"
Το 1965, όταν δημοσιεύθηκαν τα παραπάνω, ο Ρέμπε των "Λούμποβιτς" είχε
συμμαχήσει στο Ισραήλ με το Εργατικό Κόμμα και το κίνημά του είχε ήδη
αποκομίσει πολλαπλά πλεονεκτήματα από την κυβέρνηση, όπως είχε συμβεί και με
τις προηγούμενες ισραηλινές κυβερνήσεις. Οι "Λούμποβιτς', επί παραδείγματι,
απέκτησαν αυτονομία για το δικό τους εκπαιδευτικό δίκτυο μέσα στο σύστημα
της κρατικής θρησκευτικής εκπαίδευσης. Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ο
Ρέμπε αποφάσισε ότι το Εργατικό Κόμμα ήταν πολύ μετριοπαθές και επομένως
μετέθεσε την πολιτική του υποστήριξη άλλοτε προς το Λικούντ και άλλοτε προς
την θρησκευτική συμμαχία. Ο Αριέλ Σαρόν ήταν ο αγαπημένος πολιτικός του. Ο
Σαρόν με την σειρά του επαίνεσε τον Ρέμπε δημοσίως και εκφώνησε ένα λόγο γι'
αυτόν στην Κνεσσέτ μετά τον θάνατό του. Από τον πόλεμο του Ιουνίου του 1967
και μέχρι τον θάνατό του, ο Ρέμπε υποστήριζε πάντα τους πολέμους του Ισραήλ
και αντιτιθόταν σε οποιαδήποτε υποχώρηση. Το 1974, εναντιώθηκε σθεναρά στην
αποχώρηση του Ισραήλ από την περιοχή του Σουέζ, την οποία είχε κατακτήσει
στον πόλεμο του 1973, υποσχόμενος τη θεία εύνοια εάν το Ισραήλ επέμενε στην
κατοχή αυτής της γης. Μετά τον θάνατό του, χιλιάδες οπαδοί του στο Ισραήλ,
που εξακολουθούσαν να διατηρούν τις απόψεις που εκθέσαμε πιο πάνω, έπαιξαν
σημαντικό ρόλο στην εκλογική νίκη του Νετανιάχου, διαδηλώνοντας στα
σταυροδρόμια πριν από την ημέρα των εκλογών, και τραγουδούσαν το σύνθημα: "Ο
Νετανιάχου είναι καλός για το Ισραήλ". Αν και άσκησαν έντονη κριτική για τη
συνάντηση του Νετανιάχου με τον Αραφάτ, τη συμφωνία της Χεβρώνας και τη
συμφωνία για μια δεύτερη υποχώρηση, οι οπαδοί του Ρέμπε συνέχιζαν να
δείχνουν την προτίμησή τους στην κυβέρνηση Νετανιάχου.
(...)Ανάμεσα στους θρησκευόμενους έποικους στα κατεχόμενα, οι "Χαμπάντ
Χασσίντς" εκπροσωπούν μια από τις πιο εξτρεμιστικές αντιλήψεις. Ο Μπαρούχ
Γκολντστάιν, ο σφαγέας των Παλαιστινίων, ήταν ένας από αυτούς. Ο ραβίνος
Γιτζάκ Γκίνσμπουργκ, ο οποίος έγραψε ένα κεφάλαιο σε ένα βιβλίο που επαινεί
τον Γκολντσάιν και όσα έκανε, είναι ένα άλλο μέλος της ομάδας. Ο
Γκίνσμπουργκ είναι ο πρώην επικεφαλής της Γιόσεφ Τομπ Γεσίβα, που βρίσκεται
στα περίχωρα της Ναμπλούς. Ο ραβίνος Γκίνσμπουργκ, ο οποίος ήρθε στο Ισραήλ
από τις ΗΠΑ και έχει ισχυρούς δεσμούς με την κοινότητα των "Λούμποβιτς" στις
ΗΠΑ, έχει συχνά εκφράσει τις απόψεις του στα αγγλικά σε αμερικανοεβραϊκά
έντυπα. Το απόσπασμα που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στις 26 Απριλίου του 1996
στο Jewish Week (της Νέας Υόρκης) που περιέχει μια συνέντευξη με τον ραβίνο
Γκίνσμπουργκ:
"Θεωρούμενος ως μία από τις αυθεντίες της σέκτας των "Λούμποβιτς" στον
ιουδαϊκό μυστικισμό, ο γεννημένος στο Σαιντ Λούις ραβίνος, ο οποίος έχει
επίσης πτυχίο στα μαθηματικά, μιλά ελεύθερα για τη γενετικά θεμελιωμένη
πνευματική ανωτερότητα των Εβραίων, σε σχέση με τους μη Εβραίους. Είναι μια
ανωτερότητα η οποία ισχυρίζεται ότι έχει προσδώσει στη ζωή του Εβραίου
μεγαλύτερη αξία σύμφωνα με την Τορά: 'Αν έβλεπες δυο ανθρώπους να πνίγονται,
έναν Εβραίο και ένα μη Εβραίο, η Τορά λεει ότι σώζεις πρώτα την ζωή του
Εβραίου'". Ο ραβίνος Γκίνσμπουργκ δήλωσε στο Jewish Week ότι: "Αν κάθε απλό
κύτταρο στο σώμα του Εβραίου εμπεριέχει το θεϊκό στοιχείο, είναι μέρος του
Θεού, τότε κάθε ίνα του DNA είναι μέρος του Θεού. Επομένως, το εβραϊκό DNA
είναι κάτι το ιδιαίτερο". Στη συνέχεια, ο ραβίνος Γκίνσμπουργκ έκανε μια
ρητορική ερώτηση: "Αν ένας Εβραίος χρειαστεί ένα συκώτι, μπορεί να πάρει ένα
από έναν αθώο μη Εβραίο περαστικό για να σωθεί ; Η Τορά πιθανώς να το
επέτρεπε. Η ζωή του Εβραίου έχει απεριόριστη αξία", εξηγεί. "Υπάρχει κάτι το
απεριόριστα πιο άγιο και μοναδικό στη ζωή του Εβραίου από ό,τι στη ζωή του
μη Εβραίου".

Ισραήλ Σάχακ

Αντισημιτισμός στην Ελλάδα: Ο ύποπτος ρόλος του Παναγιώτη Δημητρά και του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι

ΕΡΙΧΘΟΝΙΟΣ — Mon, 30 Jul 2007 22:11:54 +0000

Όσοι αγανάκτησαν -δηλαδή κάθε Έλληνας- με το ανθελληνικό παραλήρημα των ανακοινώσεων του τρομοΚέντρου Βίζενταλ και της ADL, και τις ωμές και προσβλητικές παρεμβάσεις τους στα εσωτερικά της Ελλάδος, ερωτούνται. Καλά, οι οργανώσεις της διεθνούς εξουσίας προωθούν τα συμφέροντά τους (καπηλευόμενες και το εβραϊκό ολοκαύτωμα, όπως καταγγέλουν γενναίοι Εβραίοι σαν τον Νόρμαν Φιλκενστάιν, τον Νόαμ Τσόμσκυ κ.ά.). Αλλά, για τον ανθελληνισμό των Εβραίων, στο εξωτερικό ιδίως -διότι, προς τιμήν τους, οι Εβραίοι της Ελλάδος πολλάκις έχουν αποκηρύξει δημοσίως αυτές τις καταγγελίες των ομοθρήσκων τους-, τί φταίει; Καμμιά... προαιώνια συνωμοσία;! Όχι βεβαίως! Πολύ πιο πεζή είναι η εξήγηση! Παραθέτω παλαιότερο εξαιρετικό άρθρο του κ. Γιάννη Κουριαννίδη, άκρως αποκαλυπτικό για το ποιοι είναι αυτοί -όχι εβραίοι πάντως!- που δυσφημούν εκ συστήματος την Ελλάδα στο εξωτερικό και προσπαθούν σώνει και καλά να πείσουν τους Εβραίους ανά τον κόσμο ότι είμαστε... αντισημίτες, ρατσιστές και νεοναζί!

Διαβάστε το, και απαντήστε: Οι Εβραίοι φταίνε;

Αντισημιτισμός στην Ελλάδα: η έκθεση του State Department και ο ρόλος του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι

του Γιάννη Κουριαννίδη

(«Ελληνικές Γραμμές», 19 Ιαν. 2005)

Η έκθεση του State Department για τον αντισημιτισμό στην Ελλάδα δικαιολογημένα προκάλεσε αγανάκτηση και λύπη στον ελληνικό λαό. Αγανάκτηση, διότι δεν είναι η πρώτη φορά που οι «σύμμαχοί» μας Αμερικανοί επιδίδονται στην τακτική σπιλώσεως της πατρίδας μας· τό έχουν κάνει επανειλημμένως, με διάφορες αφορμές, στο παρελθόν (τα όσα προηγήθηκαν των Ολυμπιακών Αγώνων είναι χαρακτηριστικά!). Λύπη, διότι γνωρίζουμε πολύ καλά ότι πίσω από την κατάπτυστη αυτή έκθεση κρύβονται οι εκπρόσωποι του εβραϊκού λόμπι των ΗΠΑ και τον τελευταίο λαό στον κόσμο που θα έπρεπε οι Εβραίοι να κατηγορήσουν για ... αντισημιτισμό είναι σίγουρα ο ελληνικός.

Είναι πάντως χαρακτηριστικό ότι, αν ρίξει κάποιος μιά ματιά στο κείμενο του State Department και στην ανακοίνωση του Κέντρου Σιμόν Βίζενταλ (της γνωστής διεθνούς εβραϊκής οργανώσεως, που εδρεύει στο Λος Άντζελες και υποτίθεται ότι προασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα), εύκολα διαπιστώνει ότι τα δύο κείμενα ταυτίζονται.
Διαβάζουμε χαρακτηριστικά στην ιστοσελίδα του Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων (Σάββατο, 8/1/2005), που αναδημοσιεύει επιστολή του διευθυντή του Κέντρου Σιμόν Βίζενταλ, ραβίνου Αβραάμ Κούπερ, προς τον πρόεδρο της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, κ. Ζακ Ρογκ, με ημερομηνία 5/6/2004:

«Ο μέσος Έλληνας έχει αντισημιτικά αισθήματα, που κυμαίνονται από την εκδήλωση θετικών απόψεων για τις φοβερές ψευδολογίες των πρωτοκόλλων της Σιών, την προώθηση Ανατολίτικων εθίμων, όπως το Κάψιμο του Εβραίου, και τους στίχους ενός δημοφιλούς μιούζικαλ (sic) πού φέρνει τη σφραγίδα του μεγάλου συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη, ότι "οι Εβραίοι είναι η ρίζα του κακού", μέχρι την προβολή του Ισραήλ ως Ναζιστικής χώρας με παράλληλη ηρωποίηση των Παλαιστινίων βομβιστών αυτοκτονίας, και πράξεις μίσους εναντίον μνημείων για τα θύματα του Ολοκαυτώματος και εβραϊκών νεκροταφείων. Βέβαια τέτοια πράγματα συμβαίνουν και σε άλλα μέρη του κόσμου, αλλά ατυχώς στην περίπτωση της Ελλάδας εκείνο που διαφέρει είναι ότι η αντισημιτική δραστηριότητα μένει αναπάντητη από τους κυβερνώντες και από την ελίτ της χώρας».

Ζητά μάλιστα ο κ. Κούπερ από τον κ. Ρογκ «να ασκήσει την επιρροή του στις αρμόδιες Ελληνικές αρχές για την λήψη μέτρων με στόχο την εξάλειψη του αντισημιτισμού που», όπως καταγγέλλει, «έχει πάρει επιδημικές διαστάσεις στην Ελλάδα» (!!!).

Πώς όμως το Κέντρο Σιμόν Βίζενταλ σχημάτισε τέτοια εικόνα για την πατρίδα μας και την αναπαρήγαγε σε βαθμό τέτοιο, ώστε να υιοθετηθεί αυτούσιο σχεδόν το κείμενό του στην έκθεση του State Department; Πρόκειται για φαντασιώσεις ή ψευδολογίες των ανθρώπων του ή για αποτέλεσμα παραπληροφορήσεως; Και αν ισχύει το δεύτερο, ποια η πηγή της;

Οι απορίες μας λύθηκαν σύντομα με μία απλή περιήγησή μας στην ιστοσελίδα της οργανώσεως «Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι», στην σειρά δημοσιεύσεων που περιλαμβάνει σχετικά με τον αντισημιτισμό στην Ελλάδα.

Η περιήγησή μας είχε απίστευτα αποτελέσματα, που καταδεικνύουν ακριβώς τό ποιοί πραγματικά κρύβονται πίσω από την προσπάθεια αυτή δυσφημήσεως της χώρας μας.

1. Σε ανακοίνωση του «Παρατηρητηρίου» της 9/10/2000, με αφορμή την ημέρα μνήμης της «Νύχτας των Κρυστάλλων», μεταξύ άλλων αναφέρονται τα εξής: «Δηλώνουμε σήμερα Εβραίοι και αλληλέγγυοι στους Εβραίους της Ελλάδας που θίγονται και προσβάλλονται από αυτή την έξαρση αντισημιτισμού.

Το πιο πρόσφατο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κοινοβουλευτική ερώτηση του γνωστού ρατσιστή βουλευτή Γιώργου Καρατζαφέρη προς τον πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη, που κατατέθηκε στα τέλη Οκτωβρίου. Με αυτή ζητούσε από τον Πρωθυπουργό να τον πληροφορήσει αν η κόρη του "παντρεύτηκε κατά το τελετουργικό των εβραίων σε Συναγωγή" και, αν ναι, "γιατί αυτό έγινε εν κρυπτώ". Επεσήμανε δε, για να μην υπάρχει αμφιβολία για τον αντισημιτικό χαρακτήρα της ερώτησης, ότι {όταν συμβαίνει ο πατέρας της οικογένειας να είναι πρωθυπουργός και μάλιστα συμπίπτει το μυστήριο του γάμου με μια περίοδο που ουσιαστικά ο ορθόδοξος Ελληνας αισθάνεται ότι διώκεται η πίστη του από τις κυβερνητικές ενέργειες, δημιουργείται ένας προβληματισμός που πρέπει να ξεδιπλωθεί" ("Αλφα Ένα" 4-5/11/2000).

Είναι θλιβερό ότι δεν υπήρξε καμιά καταδίκη της ενέργειας αυτής από καμιά πλευρά (πολιτικών, εφημερίδων, ακόμα και του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου), ούτε καν από τους ελάχιστους που αντέδρασαν όταν πριν τέσσερα χρόνια ο ίδιος βουλευτής κατέθετε άλλη αντισημιτική ερώτηση με στόχο τον τότε Υφυπουργό Εξωτερικών Χρήστο Ροζάκη. Ενισχύεται έτσι η εντύπωση πως στην Ελλάδα υπάρχει ανοχή στον αντισημιτισμό, όπως φάνηκε και από την απουσία αντίδρασης (με ελάχιστες εξαιρέσεις) στη σωρεία αντισημιτικών δηλώσεων εκπροσώπων της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δημοσιογράφων αλλά και (Ευρω)βουλευτών όπως και στις βεβηλώσεις εβραϊκών μνημείων κατά τη διάρκεια του 2000.»

Το εν λόγω δημοσίευμα «δικαιολογεί» την αναφορά του Κέντρου Σιμόν Βίζενταλ ότι «η αντισημιτική δραστηριότητα μένει αναπάντητη από τους κυβερνώντες και από την ελίτ της χώρας», αλλά καί για «πράξεις μίσους εναντίον μνημείων για τα θύματα του Ολοκαυτώματος».

2. Σε Δελτίο Τύπου του «Παρατηρητηρίου», της 25/6/2004 (προ-ολυμπιακή περίοδος) αναφέρονται τα εξής:

«Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) έστειλε σήμερα επιστολή στον Πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, επισημαίνοντας την επί δίμηνο παρουσία νεοναζιστικών ξενοφοβικών και αντισημιτικών συνθημάτων στην εθνική οδό Αθήνας-Κορίνθου, και κάνοντας έκκληση να φροντίσει να σβηστούν και να διωχθούν οι υπεύθυνοι για παραβίαση του αντιρατσιστικού Ν. 927/79. Το πιο πολυσύχναστο τμήμα του εθνικού οδικού δικτύου, μεταξύ διοδίων Λουτρακίου και εισόδου στην Κόρινθο, "κοσμούν" απείραχτα τα συνθήματα "Έξω οι ξένοι!", "Έξω οι Εβραίοι"! με υπογραφή "Χρυσή Αυγή" ή "Πατριωτική Συμμαχία" (...) Από το σημείο αυτό το ΕΠΣΕ εκτιμά πως, κατά το τελευταίο δίμηνο, έχουν περάσει, περισσότερο από μια φορά, πρωθυπουργός και οι περισσότεροι υπουργοί, πάμπολλοι βουλευτές, αλλά και εντεταλμένοι για το σβήσιμο των ρατσιστικών συνθημάτων και τη δίωξη των υπευθύνων αστυνομικοί και δικαστικοί λειτουργοί. Κανένας δεν φαίνεται να ευαισθητοποιήθηκε αρκετά ώστε να απαιτήσει από τις αρμόδιες αρχές να
σβηστούν, συμβάλλοντας στην εικόνα της Ελλάδας ως μιας χώρας που δείχνει "ανοχή στη δυσανεξία" (tolerance of intolerance)».

Το παραπάνω δημοσίευμα «δικαιολογεί» την αναφορά του Κέντρου Σιμόν Βίζενταλ ότι «ο μέσος Έλληνας έχει αντισημιτικά αισθήματα», αλλά και ότι «η αντισημιτική δραστηριότητα μένει αναπάντητη από τους κυβερνώντες και από την ελίτ της χώρας».

3. Σε Δελτίο Τύπου του «Παρατηρητηρίου», της 29/8/2004, αναφέρονται τα εξής:

«Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) καταδικάζει τη σημερινή βράβευση του Έλληνα συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή σε "ένδειξη αναγνώρισης της συνεισφοράς του μέσω του έργου του στην προαγωγή του αθλητισμού, των νέων ανθρώπων και της ειρήνης".

Το ΕΠΣΕ υπενθυμίζει πως, μόλις πριν από δύο μέρες, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Haaretz, ο Μίκης Θεοδωράκης επανέλαβε την άποψη του ότι "οι Εβραίοι είναι στη ρίζα του κακού" και έκανε και πολλά άλλα αντισημιτικά σχόλια».

Το παραπάνω δημοσίευμα «δικαιολογεί» την αναφορά του Κέντρου Σιμόν Βίζενταλ στον Έλληνα μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη.

4. Σε Δελτίο Τύπου του «Παρατηρητηρίου», της 14/6/2004, σχετικά με δηλώσεις της Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων, κας Μαριέττας Γιαννάκου, ότι «ο ΛΑΟΣ δεν είναι κόμμα της ακροδεξιάς αλλά της λαϊκής δεξιάς καί ότι ο λαός είναι σοφός ψηφίζοντας και τα μικρά κόμματα ώστε να εκπροσωπείται η Ελλάδα σε κάθε ευρω-ομάδα», αναφέρονται τα εξής:

«Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) έστειλε σήμερα την ακόλουθη επιστολή στην Υπουργό Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου, με κοινοποίηση στους Πρεσβευτές Ιρλανδίας, Ιταλίας, Πορτογαλίας για τις απαράδεκτες δηλώσεις της πρώτης που νομιμοποιούν το ΛΑΟΣ, πιθανότατα το πιο ακροδεξιό, υπερεθνικιστικό, ξενοφοβικό και αντισημιτικό κόμμα στο νέο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (...) Κυρία Υπουργέ, Αποτέλεσαν δυσάρεστη έκπληξη οι δηλώσεις σας, χθες (...) Παρόμοια νομιμοποίηση από σας του πιθανότατα πιο ακροδεξιού, υπερεθνικιστικού, ξενοφοβικού και αντισημιτικού κόμματος στο νέο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συμβάλει στην εκκόλαψη του "αυγού του φιδιού".

Με την κοινοποίηση της επιστολής στους πρεσβευτές των ευρωπαϊκών χωρών, ο εκπρόσωπος του «Παρατηρητηρίου» Παναγιώτης Δημητράς αποσκοπεί στο να εξαγάγει την εικόνα μιας «αντισημιτικής» Ελλάδας ακόμη και σε επίπεδο κυβερνητικό και να «δικαιολογήσει» έτσι την αναφορά του Κέντρου Σιμόν Βίζενταλ στο «ότι η αντισημιτική δραστηριότητα μένει αναπάντητη από τους κυβερνώντες και από την ελίτ της χώρας».

5. Στην ιστοσελίδα του «Παρατηρητηρίου» φιλοξενείται επίσης Δελτίο Τύπου της ΑΕΚΑ (Ανανεωτική Εκσυγχρονιστική Κίνηση της Αριστεράς), η οποία «εκφράζει τη λύπη και την ανησυχία της για την αμέριστη προβολή του αντισημιτικού βιβλίου του δημοσιογράφου και γνωστού στελέχους της ακροδεξιάς (ΛΑΟΣ) κου Δ. Λιακόπουλου με τίτλο "Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών" στη βιτρίνα του βιβλιοπωλείου "Το Κατώι του Βιβλίου" στη Θεσσαλονίκη». [σ.σ. ο Λιακόπουλος δεν έχει σχέση βεβαίως με τον ΛΑΟΣ.]

Το παραπάνω δημοσίευμα «δικαιολογεί» την αναφορά του Κέντρου Σιμόν Βίζενταλ στην «εκδήλωση θετικών απόψεων (σ.σ.: στον μέσο Έλληνα) για τις φοβερές ψευδολογίες των πρωτοκόλλων της Σιών».

6. Είδαμε ακόμη καταγγελίες για την παρουσία του Αρχιεπισκόπου σε αναστάσιμα έθιμα που περιλαμβάνουν και το συμβολικό «κάψιμο του Ιούδα» (να και η «δικαιολόγηση» της αναφοράς του Κέντρου Σιμόν Βίζενταλ για «προώθηση Ανατολίτικων εθίμων, όπως το Κάψιμο του Εβραίου»), ενώ καταγγέλλεται επίσης το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ) (27-01-2004), διότι «δεν θεωρεί αξιομνημόνευτη την πρώτη εκδήλωση για την Ημέρα Μνήμης Ολοκαυτώματος»(!!!).

7. Η κορύφωση, όμως, της αθλιότητας πραγματοποιείται όταν διαβάζει κανείς την αναδημοσίευση του άρθρου με τίτλο «Ελλάδα: "Ανεπιθύμητοι οι Εβραίοι"», που δημοσιεύθηκε στην αμερικανική εφημερίδα Wall Street Journal, ενώ στην Ελλάδα το δημοσίευσε και η Ναυτεμπορική (8/11/2003). Την ίδια ημερομηνία το πέρασε στην ιστοσελίδα του και το «Παρατηρητήριο». Το κείμενο γράφτηκε με αφορμή και πάλι την ημέρα μνήμης της Νύχτας Κρυστάλλων και συνυπογράφεται από τους Σάιμον Σάμιουελς και Παναγιώτη Δημητρά:

«ΑΥΡΙΟ είναι η 65η επέτειος της ναζιστικής 'Νύχτας των κρυστάλλων', που αποτέλεσε το προοίμιο του Ολοκαυτώματος. Το σλόγκαν που κυριάρχησε μετά το μακελειό εκείνο ήταν 'ποτέ ξανά', αλλά στην Ελλάδα ο αντισημιτισμός σήκωσε κεφάλι 'ξανά'. Ετσι, εμείς στο Κέντρο Βίζενταλ θεωρούμε καθήκον να εκδώσουμε ταξιδιωτική οδηγία για την Ελλάδα, επισημαίνοντας ότι όσοι επισκέπτονται τη χώρα θα πρέπει να είναι άκρως προσεκτικοί μέχρις ότου οι αρμόδιες αρχές λάβουν τα ενδεικνυόμενα μέτρα για την περιστολή του αντισημιτισμού και άλλων εκδηλώσεων μίσους.

Παράλληλα, το Ελληνικό Παρατηρητήριο Ελσίνκι προσφεύγει σε δικαστικό αγώνα, ελπίζοντας πως τα ελληνικά δικαστήρια και το ελληνικό κράτος θα διώξουν όλους εκείνους που παραβιάζουν τους νόμους που κάνουν λόγο για υποκίνηση μίσους.

Γιατί γίνονται τέτοιες συλλογικές ενέργειες; Ο αντισημιτισμός είναι παράδειγμα όλων των μορφών ξενοφοβίας και βαρόμετρο ατμόσφαιρας που μπορεί να φοβίσει τον ίδιο τον κοινωνικό ιστό. Η εξώθηση σε τέτοιες μορφές παραβιάζει τις κοινοτικές διατάξεις και απειλεί να εξαλείψει τα ιδεώδη της Ολυμπιακής φλόγας που, τον ερχόμενο Αύγουστο, θα επιστρέψει στον τόπο όπου γεννήθηκαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες.

Η εβραϊκή κοινότητα είναι παρούσα στην Ελλάδα από τους Βιβλικούς χρόνους και πριν από τον πόλεμο έφθασε τις 80.000, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς εκτελέστηκαν στο Αουσβιτς. Σήμερα μένουν μόλις 5.000. Τους τελευταίους 20 μήνες, γίναμε μάρτυρες σχεδίου επιθέσεων εναντίον αυτής της αρχαίας κοινότητας. Από τις τελευταίες επιθέσεις ήταν η βεβήλωση του μνημείου Ολοκαυτώματος στο εβραϊκό κοιμητήριο των Ιωαννίνων. Ηταν το έκτο περιστατικό που εκδηλώθηκε εις βάρος της εβραϊκής κοινότητας στα Ιωάννινα, τη Θεσσαλονίκη και τη Ρόδο.

Στις 14 Οκτωβρίου, το Κέντρο Σίμον Βίζενταλ και το Ελληνικό Παρατηρητήριο Ελσίνκι αντέδρασαν με επιστολή που έφερε τον τίτλο «Είκοσι μήνες αντισημιτικών προπηλακισμών στην Ελλάδα (Μάρτιος 2002-Οκτώβριος 2003) επιστολή που τέθηκε υπόψη της διάσκεψης του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ).

Παράλληλα, στην Ελλάδα το Κεντρικό Συμβούλιο Εβραϊκών Κοινοτήτων κατήγγειλε «αυτό το κλίμα υστερίας και αντισημιτισμού που γίνεται με το πρόσχημα της καταδίκης των αμυντικών στρατιωτικών ενεργειών του κράτους του Ισραήλ, με αντισημιτικές εκφράσεις και με απαράδεκτη δυσφήμηση του Ολοκαυτώματος των 6 εκ. Εβραίων». Αυτή την επιστολή ουδεμία εφημερίδα την ανέφερε. Αντιθέτως, μερίδα του Τύπου παρουσίασε εκθειαστικά τις παλαιστινιακές επιθέσεις αυτοκτονίας εναντίον Ισραηλινών. Η ελληνική νομοθεσία (Ν. 927/79) επιβάλλει κυρώσεις στην υποκίνηση μίσους ή βίας. Ωστόσο, αυτός ο νόμος παραμένει ανενεργός, λόγω έλλειψης βούλησης από τις εισαγγελικές και δικαστικές αρχές για την καταδίκη τέτοιων φαινομένων.
Το Κέντρο Σίμον Βίζενταλ έχει επίσης ζητήσει από τον πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη να καταδικάσει την ανοχή του αντισημιτισμού. Στις 27 Μαΐου, ένας από εμάς, ο κ. Σάμιουελς, συναντήθηκε στην Αθήνα με τον σύμβουλο του πρωθυπουργού, διπλωμάτη Θεόδωρο Σωτηρόπουλο, που υποσχέθηκε να υπάρξουν ανακοινώσεις, σε ανώτατο επίπεδο, εναντίον όλων των μορφών υποκίνησης μίσους και βίας. Ανάλογη υπόσχεση δόθηκε και από διπλωματικούς συνεργάτες του στην Unesco και ΟΑΣΕ. Η έκτοτε σιωπή τους είναι εκκωφαντική».

Το άθλιο και εμετικό αυτό κείμενο, το οποίο δυσκολευόμαστε πραγματικά να πιστέψουμε ότι βρέθηκε Έλληνας για να το υπογράψει, αιτιολογεί σαφέστατα όλες τις αθλιότητες της ανακοινώσεως του Κέντρου Σιμόν Βίζενταλ και κατ' επέκτασιν της εκθέσεως του State Department.

Μετά από όλα τα παραπάνω, αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς, ότι η πηγή του κακού, αυτή τη φορά τουλάχιστον βρίσκεται εντός των τειχών. Όταν οι ελλαδίτες Εβραίοι έφτασαν στο σημείο να εκδώσουν ανακοίνωση (Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο, 5/6/2004, με τίτλο «Άδικες οι κατηγορίες κατά της Ελλάδος για αντισημιτισμό»), στην οποία ο πρόεδρος του ΚΙΣ τονίζει ότι «ποτέ στην Ελλάδα δεν υπήρξαν εχθρικές ενέργειες απέναντι σε Εβραίους» (βεβαίως, στην συνέχεια, όταν κάποιοι του «τράβηξαν το αυτί», ψέλλισε κι αυτός κάτι περί «λανθάνοντος αντισημιτισμού στην Ελλάδα»!), τότε τί να πεί κανείς για κάποιους «Έλληνες», που ανέλαβαν να παίξουν διαχρονικά τον ρόλο του Εφιάλτη και του Πήλιου Γούση; Ίσως θα έπρεπε να επιληφθεί του θέματος κάποιος εισαγγελέας, εξετάζοντας το κατά πόσον η δυσφήμηση αυτή της χώρας μας επισύρει ποινικές κυρώσεις...