Ο Ορχομενός γιός του Λυκάονα θεωρείται ο ιδρυτής του Ορχομενού που μαζί με τον αδελφό του Νύκτιμο βασίλεψαν για πολλά χρόνια .Να τι αναφέρει ο Παυσανίας στα Αρκαδικά του <<Ορχομενός δε εγενετο οικιστης Μεθυδριου καλουμενης και Ορχομενιων>>

Ο Ορχομενός θεωρείται η πόλη των βασιλέων που από εδώ ξεκίνησαν να ηγεμονεύσουν σε άλλες περιοχές της Πελλοπονήσου.ΣΥμμετείχαν ενεργά στον Τρωικό πόλεμο στέλνοντας 60 πλοία και πολεμιστές.Η περίοδος της ακμής ήταν ο 5ος αιώνας π.χ.Ο ορχομενός όπως και άλλες ελληνικές πόλεις υπέφερε κατά τη διάρκεια του πελοποννησιακού πολέμου.

Μια ολόκληρη πολιτεία χτισμένη σε καταπληκτική τοποθεσία  ελέγχου του κάμπου της Κανδήλας και Λεβιδίου.ΕΝτυπωσιακή η τοποθεσία δημιουργίας της πόλης αλλά εντυπωσακότερο όλων το αρχαίο θέατρο το οποίο κατασκευάστηκε τον 3ο αιώνα π.χ.Εκτός από το θέτρο σώζωνται η αγορά το βουλευτήριο και ο ναός της Μεσοπολίτιδας Αρτέμιδας.

Τέλος πρέπει να αναφέρω τη φράση που χρησιμοποιεί ο όμηρος για τον Ορχομενό δηλαδή Πολύμηλο που σημαίνει περιοχή με πολλά πρόβατα.

Λοιπόν τώρα για να δούμε πως θα φτάσουμε ως εκεί γιατί στην Ελλάδα πρέπει να είσαι ο Ιντιάνα Τζόουνς για να βρείς απλά ελληνικά πράγματα.Η αρχαιοελληνική ομορφιά είναι κρυμένη είναι θαμένη λες και ντρεπόμαστε για αυτή.Αν πάμε όμως ως τον αρχαίο Ορχομενό και σταθούμε στο όμορφο θέατρο ότι εθνικότητα κι ότι θρησκεία να είμαστε θα μείνουμε έκθαμποι και θα προσκυνήσουμε το μεγαλείο της αχαίοελληνικής δημιουργίας,ευρυματικότητας.

Aπο το Λεβίδι Αρκαδίας στρίβουμε προς Κανδήλα.Μετά από λίγα χλμ στο αριστερά μας θα συναντήσουμε μια ταλαίπωρη  ξεφτισμένη πινακίδα που μας πληροφορεί πως παραπάνω είναι ο Ορχομενός.Ακολουθυούμε το δρόμο και παρκάρουμε στην εκκλησία.ΑΠό εδώ ξεκινάει χωματόδρομος που σε 20 περίπου λεπτά θα μας οδηγήσει στον αρχαιολογικό χώρο.Υπάρχει και μονοπάτι αλλά καλύτερα να ακολουθήσουμε το χωματόδρομο για να μη μπλέξουμε.Θα μας βγάλει μπροστά στο αρχαίο θέατρο.Πίσω από το θέατρο υπάρχει ο αρχαίος Ορχομενός.

Καταπληκτική θέα προς Μαίναλο !

Είναι από τα ομορφότερα δασικά συγκροτήματα που υπάρχουν στην Ελλάδα καθώς υπάρχει μια μοναδική εναλλαγή οροπεδίων κορυφών και χαράδρων.Η ορεινή ζώνη ξεπερνάει τα 700.000 στρέμματα  ενώ από το 2000 είναι ενταγμένο στο ευρωπαικό πρόγραμμα Natura.

Δυστυχώς καθότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει σωστός μηχανισμός διαχείρισης  και προστασίας δασών το Μαίναλο όπως και τόσες άλλες όμορφες ορεινές περιοχές κινδυνεύει.Ενας λογικός άνθρωπος θα φαντάζονταν πως αφού το βουνό με την ομορφιά του φέρνει κάθε μέρα τόσους επισκέπτες από την Αθήνα (αλλά και από άλλες περιοχές) ,θα έκαναν τα πάντα για να το προστατέψουν.

Αυτό σε άλλη κοινωνία σίγουρα θα γίνονταν όχι όμως στην ελληνική.Πως μπορεί κάποιος που δεν έχει μάθει να σέβεται το διπλανό του να σεβαστεί το δάσος.Πως μπορεί κάποιος που έχει μεγαλώσει σε μια καθαρά εγωιστική κοινωνία να δώσει λίγο χώρο για να επιβιώσει και κάτι άλλο εκτός από τον εαυτό του.

Στο οροπέδιο της Οστρακίνας λειτουργεί χιονοδρομικό κέντρο.Εγώ είμαι απ αυτούς που αγαπούν πολύ το σπορ του σκι.Ομως δε νομίζω πως η εγκατάσταση στην περιοχή του Μαινάλου αναδεικνύει την ομοφιά του δάσους αλλά αντίθετα νομίζω πως την υποβαθμίζει.Χιονοδρομικό κέντρο στο Μαίναλο,στη Ζήρεια στο Χελμό σε κάθε όμορφο μέρος έχει γίνει δρόμος και σε πάει ως την κορφή.Σαν παράδειγμα ανέφερα το χιονοδρομικό κέντρο.Να ,άλλο που θυμήθηκα είναι η προσπάθεια για δημιουργία  εργοστασίου παραγωγής τσιμέντου στη Βλαχέρνα.

Θα έλεγε κάποιος πως κάνουμε ότι είναι δυνατό για να βγάλουμε τα μάτια μας.Διάφορα ερωτηματικά έρχονται στο μυαλό μου .Δε θα μπορούσε η πολιτεία να έχει 20 rangers με οχήματα ,ποδήλατα ,ελικόπτερο ,πυροσβεστικά για άμεση επέμβαση;Δε θα μπορούσε να προσλάβει υπαλλήλους που με τα ποδήλατα θα περιπολούν καθημερινά σόλο το βουνό ώστε και ο επισκέπτης να αισθάνεται ασφαλής αλλά και ο πονηρός να ξέρει πως κάποιος επίσημος υπάλληλος θα τον αντιληφθεί άμεσα;Δε θα μπορούσε να έχει φτιάξει σωστούς δρόμους και να υπάρχουν παντού (για το χειμώνα) σταθμοί απχιονισμού;Μα πως επιτρέπει να χτίζει κάποιος μέσα στην καρδιά του δάσους ενώ άλλος φράζει με σύρμα άλλη έκταση δασωμένη;Πως επιτρέπει να βόσκουν όπου ναναι τα πρόβατα προκαλώντας καταστροφές;Που είναι με λίγα λόγια τα έργα ανάδειξης της ομορφιάς του βουνού αλλα και ευαισθητοποίησης του πολίτη;Πόσα σχολεία πήγαν να επισκεπτούν το Μαίναλο να δουν τι υπάρχει εκεί να περπατήσουν στο δάσος και να ξεναγηθούν από τον ειδικό επιστήμονα ή τον φύλακα (που δεν υπάρχει);

Δεν υπάρχουν λόγια να εκφράσουν την αδιαφορία και την κοροιδία που υπάρχει σαυτή την κοινωνία.Είμαι περίεργος να δω τι θα αναπνέουμε σε λίγο αφού δε θα υπάρχει τίποτα να φιλτράρει τον αέρα.Γιατί  στενοχωριόμαστε που πεθαίνουν οι δικοί μας από καρκίνο;Αφού κάψαμε τα δάση  να χτίσουμε εξοχικά.

Καλύτερα να σταματήσω εδώ γιατί δεν υπάρχει τέλος σ αυτά που γράφω.Γνωρίζω όμως τι πρέπει να γίνει και πως το πρόβλημα του δάσους αλλά και άλλα συναφή προβλήματα μπορεί να λυθεί.Με τη σωστή παιδεία.Μόνο αν καταλάβει ο πολίτης πως αυτή η χώρα του ανήκει πως δηλαδή δεν είναι κάποιου άλλου αλλά και δική του και συμπεριφερθεί ανάλογα.Τότε  όλα θα αλλάξουν.Αυτού του είδους ο πολίτης δε θα δεχτεί να κάψουν το δάσος του, δε θα ανεχτεί να χτίσουν στο δάσος του ,δε θα ρίξει σκουπίδια στο δάσος του.Γιατί απλά είναι και δικό του είναι το σπίτι του.Οπως δηλαδή δε ρίχνει σκουπίδια στο σπίτι του γιατί είναι δικό του έτσι θα συμπεριφερθεί και στο δάσος του.

Η συμπεριφορά των Ελλήνων είναι αντίθετη αυτού που λέω.Γιατί απλά έχει περάσει (προφανώς μέσω της παιδείας) ότι η Ελλάδα είναι χώρα κάποιου άλλου όχι δική τους .ότι δηλαδή δεν είναι το σπίτι τους.Κάθε ακτή κάθε πέτρα κάθε βότσαλο κάθε πουρνάρι κάθε ..οτιδήποτε είναι και δικό μου και δικό σου .Μας ανήκει είναι το σπίτι μας και πρέπει να συμπεριφερόμαστε ανάλογα.

Αυτό που λέω ισχύει για όλες τις  άλλες ευρωπαικές χώρες.Γιαυτό και είναι τεράστια η διαφορά μεταξύ αυτών και της Ελλάδας.Θα έλεγα πως  η διαφορά είναι χάσμα αγεφύρωτο.Αλλά κάτι πρέπει να κάνουμε γιατί πραγματικά δίνουμε γροθιές στα μούτρα μας.

Από τον Καρδαρά ξεκινά δρόμος που μας οδηγεί στο οροπέδιο της Οστρακίνας.Εκεί μπορούμε να παρκάρουμε και να ακολουθήσουμε το μονοπάτι-δρόμο ως το καταφύγιο που βρίσκεται σε υψόμετρο 1.600μ. Από εδώ ξεκινά μονοπάτι που θα μας οδηγήσει ως της ψηλότερη κορυφή του Μαινάλου την Οστρακίνα (1980 μ).Η θέα είναι μοναδική.Αν είναι η μέρα καλή τότε μπορούμε να δούμε το Χελμό και τον Ταύγετο.Μπορούμε να επιστρέψουμε από την ίδια διαδρομή ή να κατεβούμε ως τον Καρδαρά δηλαδή να κάνουμε ένα κύκλο και έτσι να απολαύσουμε καλύτερα τη θέα.

Προσοχή χρειάζεται το χειμώνα και ακόμα πιο πολύ όταν πέφτει ομίχλη και δεν υπάρχει οπτική επαφή.Αν δεν είμαστε έμπειροι ορειβάτες δε θα πρέπει να επιχειρήσουμε πουθενά (σε κανένα βουνό) καμία ανάβαση γιατί κινδυνεύει η ζωή μας.Μόνο με ορειβατικό σύλλογο.Γιατί εκεί θα μάθουμε αρκετά πράγματα αλλά και θα έχουμε την προστασία του συνόλου.

Ε !μην κοιτάτε εμένα!Εγώ έφαγα τα βουνά με το κουτάλι!(τι μετριόφρων)

Είναι ο ποταμός που διασχίζει την Αρκαδία και χύνεται ,στο ύψος της Καρύταινας περίπου, στον Αλφειό ποταμό.Εχει μήκος 25 χλμ και είναι δεμένος με την ανάπτυξη όλης της περιοχής που διαρέει.

Οι άνθρωποι από πολύ παλιά κατάλαβαν τη μεγάλη δύναμη που είχε ο ποταμός κι έτσι προσπάθησαν να χτίοσυν τους οικισμούς τους κοντά του.Ας μην ξεχνάμε την αρχαία Γόρτυνα χτισμένη στην κυριολεξία στην όχθη του ποταμού.

Ο ποταμός με την ορμητική δύναμη των νερών του πρόσφερε αρκετά στην ανάπτυξη της περιοχής.Σε δύσκολη εποχή αλλά και σε δύσκολο τόπο οι κάτοικοι προσπάθησαν να βρουν διέξοδο .Τα ορμητικά νερά ήταν κατάλληλα για να κινήσουν τους νερόμυλους.Αποτέλεσμα ήταν να αναπτυχθεί η βυρσοδεψία.Αργότερα κατά τη διάρκεια της επανάστασης επειδή υπήρχε ανάγκη για μεγάλες ποσότητες μπαρουτιού οι νερόμυλοι του Λούσιου πρόσφεραν τα μέγιστα.

Μια πολύ όμορφη πεζοπορική διαδρομή στο Λούσιο ποταμό είναι από Μονή ΦΙλοσόφου ως την αρχαία Γόρτυνα.Υπάρχουν αρκετά σημεία απ όπου μπορούμε να περπατήσουμε αλλά η συγκεκριμένη διαδρομή συνδιάζει την πεζοπορία και την ιστορία αφού θα έχουμε τη δυνατότητα να δούμε μοναστήρια ,ασκηταριά αλλά και τον αρχαιολογικό χώρο της αρχαίας Γόρτυνας.

Γι αυτούς που έχουν αρκετό χρόνο στη διάθεσή τους μπορούν να ξεκινήσουν από το Μουσείο Υδρολογικής κίνησης στη Δημητσάνα.Δεν περιγράφω όμως αυτή τη διαδρομή .

Λοιπόν ,με το αυτοκίνητό μας από Δημητσάνα πηγαίνουμε προς Μονή Φιλοσόφου.Ομως πρέπει να προσέξουμε το δρόμο γιατί είναι ελληνικού τύπου και επικίνδυνα στενός σε μερικά σημεία.Ειδικά το χειμώνα με πάγο ή βροχή καλύτερα να το σκεφτούμε αν θα πάμε ως μονή Φιλοσόφου.Με τα πόδια δε μπορούμε να πάμε από το δρόμο γιατί είναι κάμποσα χλμ (μετά στο ωραίο τμήμα θα είμαστε κουρασμένοι)αλλά ,όπως είπα υπάρχει συνδιασμός μονοπατιού και δρόμου από το Υ.Μ κίνησης Δημητσάνας που μπορεί να μας οδηγήσει ως μονή Φιλοσόφου.

Από εδώ ξεκινάει όμορφο στην αρχή πλακόστρωτο μονοπάτι .Στη συνέχεια γίνεται κανονικό χωμάτινο μονοπάτι .Είναι κατηφορικό αφού κατεβαίνουμε προς τον ποταμό.Θα διασχίσουμε τη γέφυρα και μετά αρχίζει να γίνεται ανηφορικό.Θα μας οδηγήσει στη μονή Προδρόμου.Ολη η διαδρομή ως εδώ είναι περίπου 3 τέταρτα.

Από τη μονή Προδρόμου το μονοπάτι γίνεται πάλι κατηφορικό γιατί πάλι θα κατεβούμε στον ποταμό .Αφού περάσουμε τη γέφυρα δεξιά μας θα δούμε τα ερείπια της νεροτριβής του μοναστηριού Προδρόμου .Από εδώ το μονοπάτι έχει μια μικρή κλίση κι ύστερα αρχίζει να κατηφορίζει προς Αρχαία Γόρτυνα.

Σαυτό το δεύτερο κομμάτι της διαδρομής μας (μονή Προδρόμου-αρχαία Γόρτυνα) θα έχουμε τη δυνατότητα να δούμε μέσα στους βράχους (δεξιά και αριστερά) ασκηταριά.Λόγω του δύσβατου της περιοχής το φαράγγι αποτέλεσε χώρο περισυλλογής .Γιαυτό άλλωστε υπάρχουν τα μοναστήρια αλλά και τα ασκηταριά τα οποία χρονολογούνται από το 14 αιώνα.

Λίγο πριν την αρχαία Γόρτυνα υπάρχει το εκκλησάκι του Αγίου Ανδρέα ,η νεροτριβή και το γεφύρι του Κόκορη.

Αν θέλουμε μπορούμε να γυρίσουμε από την ίδια διαδρομή ή μπορεί να μας περιμένει κάποιο αυτοκίνητο στη γέφυρα του Κόκορη.Αν πάλι θέλουμε μπορούμε να κάνουμε τμηματικά τη διαδρομή.Δηλαδή τη μια φορά από μονή Φιλοσόφου ως μονή Προδρόμου και πίσω και την άλλη από μονή Προδρόμου ως αρχαία Γόρτυνα και πίσω.

Οι εικόνες που θα δούμε αλλά και ο παφλασμός του νερού θα μας μείνουν αξέχαστα.Σίγουρα θα θελήσουμε να ξαναπάμε και πολλές φορές θα αναρωτηθούμε γιατί κι εμείς να μην είχαμε την τύχη να ζούμε σε ένα τόσο πανέμορφο περιβάλλον.

Οταν τελείωνα τη διαδρομή ,λίγο πριν βγω στην αρχαία Γόρτυνα είδα ένα βοσκό ο οποίος είχε ξαπλώσει στο καταπράσινο χαλί.Είχε βάλει τα χέρια του σα μαξιλάρι κάτω από το κεφάλι του και τα μάτια του ήταν κλειστά.Τα πρόβατα βοσκούσαν δίπλα του .Το μόνο που άκουγες ήταν ο παφλασμός του ποταμού και τα κουδούνια των προβάτων.Δίπλα του ένας σκύλος που μόλις με είδε απλά σήκωσε το κεφάλι του .Ούτε γάβγισε ούτε κουνήθηκε από τη θέση του.

Τι εικόνα κιαυτή.Ακόμα την έχω στο μυαλό μου.

Το πότε ακριβώς δημιουργήθηκε η Μονή δεν είναι προσδιορισμένο με ακρίβεια.Ορισμένοι υποστηρίζουν πως πρέπει να έγινε μετά το 1427 κι αυτό γιατί σε ένα ασκηταριό υπάρχει επιγραφή που αναφέρει πως βρίσκεται κοντά στον Ατσίχωλο ενώ δεν αναφέρει το μοναστήρι του οποίου η τοποθεσία είναι πλησιέστερη προς το ασκηταριό.Αλλά πάλι μέσα στο μοναστήρι υπάρχει έγγραφο (Τυπικον) του 1545 που κάνει λόγο για την ύπαρξη της μονής.Αλλο έγγραφο του 1828 τοποθετεί τη δημιουργία του μοναστηριού 700 χρόνια πριν (από το 1828).Ενώ μια μεγάλη μορφή του μοναστηριού , ο ηγούμενος Καλλίστρατος πιστεύει πως χτίστηκε το 1167.

Από τα παραπάνω μπορούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα πως πρόκειται περί παλαιού μοναστηριού το οποίο επηρέασε σημαντικά τη ζωή της ευρύτερης περιοχής .Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας προσπάθησε να σώσει την ελληνική γλώσσα ενώ κατά την εποχή της επανάστασης λειτούργησε ως νοσοκομείο.Είναι γνωστή η πολιορκία που έγινε το 1779 από τουρκαλβανούς και η σωτηρία (σήμερα στην πόρτα του μοναστηριού μπορούμε ακόμα να δούμε τις τρύπες από τα βόλια ).Ο μεγάλος αγωνιστής Κόλλιας Πλαπούτας το 1825 βρήκε καταφύγιο στο μοναστήρι (σήμερα στη μονή υπάρχουν τα οστά του)

Αυτό που μπορεί να μας εντυπωσιάσει ,εκτός την όμορφη θέα , όταν επισκεπτούμε το μοναστήρι είναι και οι εξαιρετικές τοιχογραφίες .Ο Φώτης Κόντογλου λέει πως αν δεν είναι έργο του Θεοφάνους του Κρητός τότε σίγουρα είναι κάποιου μαθητή του.

Για να φτάσουμε στη μονή υπάρχουν δύο δρόμοι.Ο ένας είναι με το αυτοκίνητο .Από Δημητσάνα ακολουθούμε το δρόμο προς Στεμνίτσα και στα μισά της διαδρομής στρίβουμε .Ο δεύτερος τρόπος είναι με τα πόδια.Από Δημητσάνα οδηγούμε προς Μονή Φιλοσόφου και από εδώ ακολουθούμε το μονοπάτι που θα μας οδηγήσει στο μοναστήρι.

Στην κεντρική πλατεία της Βυτίνας βρίσκεται ο Αγιος Τρύφων.Αν σταθούμε στην είσοδο του ναού και κοιτάξουμε ακριβώς απέναντι θα διακρίνουμε ένα δρόμο.Στην αρχή του δρόμου βρίσκεται το δημαρχείο.Αυτό το σημείο αποτελεί την αφετηρία μιας πολύ όμορφης φθινοπωρινής διαδρομής.Αυτό δε σημαίνει πως οποιαδήποτε άλλη εποχή του έτους δε μπορούμε να την πραγματοποιήσουμε.Απλά επειδή η διαδρομή περνά μέσα από ένα πανέμορφο πλατανόδασος ,ειδικά το φθινόπωρο -που τα φύλλα αλλάζουν χρώματα-δημιουργεί μαγευτικές εικόνες .

Επίσης θεωρώ τυχερό όποιον κάνει αυτή τη διαδρομή με βροχή κι αυτό γιατί παρόλη την κούραση και την ταλαιπωρία που έχει μια βροχή αποζημιώνεσαι από το υπέροχο θέαμα που μπορεί να δεις.Οπως για παράδειγμα ουράνιο τόξο ή περίεργες χρωματικές αντάυγειες ή δροσοσταλίδες ή αντάρα τέτοια που νομίζεις πως έπιασε φωτιά κάπου.

Από το δημαρχείο συνεχίζουμε το δρόμο ο οποίος αρχίζει να γίνεται χωματόδρομος (μέχρι τώρα) και κατηφορικός.Στα αριστερά μας συναντάμε χωματόδρομο ο οποίος μας οδηγεί σε ένα κέντρο ιππασίας αλλά εμείς συνεχίζουμε ευθεία.Σε λίγα μέτρα θα συναντήσουμε μπροστά μας ένα κώνο ένα μικρό υψωματάκι που μπορούμε να το ανέβουμε και να δούμε εκπληκτική θέα.Μπροστά μας ακριβώς υπάρχει ένα ερειπωμένο σπίτι.Από το υψωματάκι αυτό ή και από το ερειπωμένο σπίτι κινούμαστε αριστερά σε χώρο ο οποιός θυμίζει ρεματιά.Εκεί θα δούμε και τα ίχνη του μονοπατιού και τα γνωστά κόκκινα σημάδια .Θέλει λίγο προσοχή να μη παρασυρθούμε από τα γιδόστρατα μονοπάτια που οδηγούνα αλλού.

Δε νομίζω πως θα δυσκολευτούμε απλά ακολουθούμε αυτή τη ρεματιά και θα οδηγηθούμε σε εμφανές μονοπάτι το οποίο με τη σειρά του θα μας βγάλει στο όμορφο γεφύρι Ζαρζί και στο Μυλάοντα ποταμό.Οπως κινούμαστε θα έχουμε την ευκαιρία (καθώς είμαστε ψηλά) να θαυμάσουμε το πλατανόδασος που υπάρχει δίπλα στο Μυλάοντα ποταμό.

Οταν με το καλό φτάσουμε στο γεφύρι έχουμε δύο επιλογές:

• Να συνεχίσουμε ευθεία δίπλα στην όχθη του ποταμού που θα μας βγάλει στον ασφαλτόδρομο του εθνικού δικτύου -μακρυά από τη Βυτίνα.Εδώ θέλει λίγο προσοχή όταν βρέχει γιατί τοι ποτάμι φουσκώνει σε μερικά σημεία.Καλή εποχή είναι προς το καλοκαίρι ή αρχές φθινοπώρου.
• Να περάσουμε το γεφύρι και να συνεχίσουμε προς Αγιο Νικόλα ο οποίος μετά από κάποια απόσταση είναι ορατός- στα δεξιά μας- .

Στην προκειμένη περίπτωση αναφερόμαστε στη δεύτερη διαδρομή.Ετσι συνεχίζουμε περνώντας το γεφύρι που στο παρελθόν διαδραμάτησε σημαντικό ρόλο στην επικοινωνία ανθρώπων και αγαθών .Η διαδρομή είναι ανηφορική και σε κάποιο σημείο αρχίζουμε να έχουμε οπτική επαφή με την κορυφή του Αγίου Νικολάου.Οπότε συνεχίζουμε με κατεύθυνση προς δεξιά .

Από το εκκλησάκι έχουμε καταπληκτική θέα αλλά και μια άλλη διαφορετική οπτική της Βυτίνας και του Μαινάλου.

Επιστροφή από την ίδια διαδρομή.

Στην περιοχή Λεβιδίου υπάρχει ένας αξιόλογος Βυζαντινός ναός αφιερωμένος στην κοίμηση της θεοτόκου.Είναι άριστα συντηρημένος και περιποιημένος.Αυτό που δίνει ένα τόνο παραπάνω είναι η εξαιρετική θέα προς το Μαίναλο αλλά και ο πολύ όμορφος χώρος που τον περιβάλλει.Ο ναός βρίσκεται σε ένα καταπράσινο πλάτωμα στο οποίο υπάρχουν φυλλοβόλα δένδρα και καρυδιές που το φθινόπωρο τονίζουν έντονα τη φυσική ομορφιά .

Από το Λεβίδι ακολουθούμε το δρόμο προς Κανδήλα και στα δεξιά μας θα δούμε ένδειξη που θα μας οδηγήσει στο Βυζαντινό ναό.

Με τη δημιουργία της εθνικής (ας πούμε) οδού Αθηνών -Τριπόλης η κατάσταση άλλαξε.Απο εκεί που ήταν δυσπρόσιτη περιοχή έγινε πολύ κοντινή .Ετσι τα χωριά που βρίσκονται περιφεριακά του Μαινάλου άρχισαν να αναπτύσονται με ταχύτητα. Ξενώνες , εστιατόρια ,μαγαζιά με τουριστικά και παραδοσιακά προιόντα και άλλα παρεμφερή έκαναν την εμφάνισή τους φυσικά και με τη γενναία βοήθεια των κοινοτικών πακέτων.Με λίγα λόγια έπεσε χρήμα και ονειρεύτηκαν όλοι αυτοί(ειδικοί και απλοί πολίτες) πως εδω θα γίνουν οι νέες Αλπεις .Ενα νέο Σαμονί ή μια Κορτίνα.

Ομως (παντού και πάντοτε σαυτη τη χώρα υπάρχει ένα όμως ή ένα αλλα) υπήρξε μια μονόπλευρη ανάπτυξη.Στη χώρα που δεν έχει κτηματολόγιο,δασική υπηρεσία,οικολογική συνείδηση στη χώρα που πετάμε τα σκουπίδια στο γείτονα απλά για να μην είναι στο πεζοδρόμιό μας, το κεφάλαιο πάνω στο οποίο έπρεπε να χτιστεί η νέα Κορτίνα του Μαινάλου -δηλαδή το φυσικό περιβάλλον- δεν προσέχτηκε όσο θα έπρεπε και σιγά σιγά εμφανίστηκαν στην περιοχή του Μαινάλου τα γνωστά ελληνικά συμπτώματα.

Για Μαίναλο ξεκινήσαμε κι εμείς κυριακή πρωί μαζί με το υπόλοιπο εκστρατευτικό σώμα των Αθηναίων.Μόνο που εμείς ξεκινήσαμε λιγο πρωί έχοντας στο νου μας πως εκεί που θα πάμε το μόνο που θα τονίσει την παρουσία μας θα είναι οι πατημασιές μας και τίποτάλλο.

Ακολουθήσαμε τον εθνικό δρόμο προς Τρίπολη και στα διόδια (τελευταία) κάναμε δεξιά προς χιονοδρομικό κέντρο.6 με 7 περίπου χιλιόμετρα μετά απο τα διόδια ο δρόμος στρίβει προς Μαντίνεια και καλό θα είναι αν βρεθεί κάποιος στην περιοχή να πάει απο εκεί.Θα δει τα ερείπια της θρυλικής αρχαίας Μανίνειας καθώς επίσης και το ωραίο αρχαίο μικρό θεατράκι το οποιο έχει σαν φόντο το καταπράσινο Μαίναλο.Ακριβώς δίπλα απο τον αρχαιολογικό χώρο βρίσκεται μια πρωτότυπη εκκλησία που όμοιά της δεν έχω ξαναδεί.Συνδιάζει τον αρχαίοελληνικό κόσμο και τη χριστιανική θρησκεία.Πρέπει να δεις εσωτερικά αλλά και εξωτερικά αυτη την πρωτότυπη εκκλησία.

Ο δρόμος μας συνεχίστηκε προς Κάψια και μετά προς Καρδαρά αριστερά στρίψαμε προς χιονοδρομικό κέντρο Μαινάλου.Ο δρόμος δεν είχε χιόνια λόγω του ξερού φετινού χειμώνα.Δίπλα στα βουνά μόνο κάτι πασπαλίσματα υπήρχαν.Φτάσαμε στο χιονοδρομικό κέντρο(1600μ).Παρκάραμε.

Απέναντι φαινόταν η υψηλότερη κορυφή του Μαινάλου που είναι 1980 μ .Πήραμε τα πράγματά μας και βιαστικά αρχίσαμε να ανεβαίνουμε.Το Μαίναλο πήρε την ονομασία ενός απο τα 50 παιδιά του Λυκάοντα.Ηταν γνωστό στην αρχαιότητα σα βουνό που κατοικούσε ο Πάνας αλλά και ως βουνό της Αρτεμης .Είναι ένα σχετικά εύκολο ορειβατικό βουνό και λέω εύκολο γιατί όταν πηγαίνεις ορειβασία τίποτα δεν πρεπει να υποτιμάς και τίποτα δεν είναι εύκολο.Θα πρέπει να πηγαίνουμε με έμπειρους ανθρώπους που ξέρουμε ποιοι είναι και τι έχουν κάνει.Μην ξεχνάμε ότι πριν δυο χρόνια είχαν σκοτωθεί ορειβάτες απο χιονοστιβάδα στο Μαίναλο, έτσι τίποτα δεν είναι εύκολο.

Απολαύσαμε την καταπληκτική θέα.Τι όμορφα που είναι απο εκεί ο κόσμος!Θυμήθηκα τα λόγια του τραγουδιστή-όταν κοιτάς απο ψηλά μοιάζει ο κόσμος ζωγραφιά.Αλήθεια ζωγραφιά πραγματική.

Κατεβήκαμε και ανεβήκαμε στα ποδήλατα.Ενας φίλος έριξε την ιδέα να πάμε απο την ίδια διαδρομή που ήρθαμε ως τη Βυτίνα για να κάνουμε περισσότερα χιλιόμετρα.Ετσι κι έγινε.Τελικά αυτή ήταν η καλύτερη ιδέα γιατί μετά όταν φτάσασμε στη Βυτίνα μάθαμε ότι ο δρόμος(Βυτίνα -χιονοδρομικό) που είχαμε αρχικά επιλέξει ήταν προβληματικός.Γιατί σε ορισμένα σημεία υπήρχε πάγος και γλυστραγε ,άρα θα ήταν και λιγάκι επικίνδυνο για πτώση.

Περάσαμε απο Λεβίδι (όχι δε σταματήσαμε για σουβλάκι) .Tο Λεβίδι είναι ένα ωραίο πέρασμα.Αν θέλει κάποιος μπορεί να κοιμηθεί εκεί.Υπάρχει ξενοδοχείο και ξεκινάει δασικός δρόμος όπου καταλίγει στο οροπέδιο του Μαινάλου στην Οστρακίνα.Αρα αν θέλει καποιος μπορεί να ξεκινήσει με ποδήλατο(μάουτεν) και να πάει οστρακίνα και απο εκεί να επιστρέψει Λεβίδι.Με λίγα λόγια να κάνει ένα κύκλο.Αλλά και να περπατήσει ως το καταφύγιο ,αν μπορεί.Στην κεντρική πλατεία του χωριού υπάρχει ο αδριάντας του ήρωα Αναγνώστη Στριφτόμπολα.Ο ήρωας αυτός αντιμετώπισε 3000 τούρκους και κατόρθωσε να τους απωθήσει.Αλλά σκοτώθηκε.Για φαντάσου 3000 τούρκους ,άλλος Λεωνίδας κιαυτός.Εμένα μου αρέσει να κοιτάζω απο το Λεβίδι τον κάμπο κάτω.Κιαν έχει ς χρόνο καλό είναι να πας μέχρι την Καντίλα ,αφού περάσεις δεξιά απο το εκκλησάκι της κοίμησης Θεοτόκου(φοβερό)είναι ωραία διαδρομή και θα δεις και το μοναστήρι που υπάρχει πάνω στο βράχο στην Καντίλα.Πριν την Καντίλα είναι και ο αρχαίος Ορχομενός.(θα τα πούμε άλλη φορά)

Φτάσαμε στη Βυτίνα.Εκεί ξεκουραστήκαμε λιγάκι ,φορέσαμε τα μποτάκια μας και κατεβήκαμε κάτω στο ποτάμι μέχρι την παλαιά τοξοτή γέφυρα.Εκεί χαλαρώσαμε και ακούγαμε για αρκετή ώρα το πάφλασμα του νερού.Ομως ο ήλιος εξαφανίστηκε και το κρύο έκνε την εφάνισή του.Ανεβήκαμε σιγά σιγά προς το χωριό με σκοπό επιτέλους κάτι να φάμε.

Σχετικά με το φαγητόήθελα να τονίσω πως τα τελευταία χρόνια δε βρίσκω καμία διαφορά στην περιφέρεια απ ότι στην Αθήνα.Δηλαδή δεν υπάρχει εκείνο το αγνό ,παραδοσιακό που υπήρχε μια φορά και ένα καιρό.Ολα στο βωμό του χρήματος.Είναι αυτα που έλεγα παραπάνω.Οι άνθρωποι απλά δεν έχουν καταλάβει ότι κάποιος πηγαίνει εκεί για να βρεί αυτο το αγνό που υποτίθεται πως δεν υπάρχει εκείπου ζει.Και αυτο δεν είναι μόνο στο φαγητό.Είναι παντού.Οπου και να κοιτάξεις θα δεις καφετέριες εστιατόρια ή οτιδήποτε άλλο που δε διαφέρουν απο τακλάμπ του Μπουρναζίου.Μια φορά ρώτησα κάποιον ταβερνιάρη για τα αυγά του αν είναι απο την περιοχή.Ποιά περιοχή μου λέει ποιός θα κάτσει να έχει κότες και να μαζεύει αυγά τι θα κερδίσει;Απ την πόλη είναι μας τα φέρνει ο έμπορος.

Μετά το φαγητό κάναμε μια βόλτα ως το μονοπάτι των ερωτευμένων (κλασική εικόνα της Βυτίνας) ,τακτοποιήσαμε τα πράγματά μας ,τα δέσαμε και αφού πια είχε βραδιάσει για καλά αποφασίσαμε να φύγουμε.Στο δρόμο ανταμωθήκαμε με την υπόλοιπη στρατιά των Αθηναίων εκδρομέων .Στο δρόμο σκεπτόμασταν τι μας είχε ξεφύγει, που δεν πήγαμε , ότι δεν πάθαμε κανένα ατύχημα και λέγαμε διάφορες παλιές ιστορίες απο τα κατορθώματά μας(πως πέσαμε κάποτε...,πως μας έπιασε βροχή κάποτε, πως χαθήκαμεκαι μας έσωσε ένας βοσκός κάποτε...ώσπου αρχίσαμε να γλαρώνουμε.

Τα μάτια μου άρχισαν να κλείνουν και στα αυτιά μου άκουγα τη μουσική που έβαλε ο τζίμης....να δεις πως το λέγανε το τραγούδι.....

αν δε χωράς μέσα σε μια άθλια πατρίδα, αν δε χωράς .......(τρύπες)

Κουράγιο ..κάτι σχεδιάζω!!!