Μετά από λίγα λεπτά, επιστρέφω στο δωμάτιο... Το μωρό μου παραμένει ξαπλωμένο... Προφανώς σκέφτεται έχοντας τα μάτια του κλειστά... Αρχίζω να μουρμουρίζω...
- Μόλις διαπίστωσα πως ο Λουκάς φιλάει όπως κι εσύ... με λίγο περισσότερο σάλιο...
- Ε... τι;
- Βρήκα τι πήρε ο Λουκάς από εσένα...
- Ο Λουκάς; Σωστά... Φυσικά...
- Ακόμα και το ύφος που έχεις όταν φιλάς... μιμείται...
- Εντάξει...
- Με ακούς;
- Ναι...
- Μου φαίνεται ότι βρίσκεσαι κάπου άλλου...
- Εγώ; Όχι... Για δες...
- Τι είναι αυτό;
- Το δώρο που σου πήρα...
- Μου πήρες δώρο μωρό;
- Φυσικά...
- Σ' αγαπώ...
- Κι εγώ... Χρόνια Πολλά!

Κούρνιασα στην αγκαλιά του, πίεσα το κεφάλι μου στο μπράτσο του, πήρα μια βαθιά αναπνοή κα έβγαλα έναν ήχο από το στόμα μου... έναν ήχο που μόνο από τα καλοταϊσμένα και ευχαριστημένα ζώα μπορείς ν' ακούσεις...

«Μου θυμίζεις την Νεφέλη... τι να κάνει αυτό το ζωντανό, άραγε;», μου είπε...

«Μμμμ...», αποκρίθηκα...

Έσφιξα το κορμί του και με τα δυο μου χέρια... Μια αγκαλιά μόνο δεν μου έλεγε τίποτα...

«Ξέρεις...», μου είπε...

«Μμμμ... χμμμ...», απάντησα μ' έναν εγκέφαλο καθόλου πρόθυμο να επεξεργαστεί ερωτήσεις και να τις απαντήσει... Μετά από κάθε γαμήσι είμαι κάτι σαν πόρτα ξεκλείδωτη με το κλειδί αφημένο στην κλειδαριά...

«... όταν είμαι μαζί σου, αισθάνομαι πάντα αγάπη...», μου είπε δίνοντας έμφαση στη λέξη «αισθάνομαι».

«Ναι;», τον ρώτησα...

«Ναι... Ξέρεις υπάρχει μια μεγάλη διαφορά στο να ξέρεις ότι κάποιος σ' αγαπά και να αισθάνεσαι αυτή την αγάπη...», μου είπε...

Χαμογέλασα... Μου αρέσει να μου μιλάει για την αγάπη...

«Συνέχισε...», του ζητώ...

«Ξέρω ότι οι γονείς μου μ' αγαπούν... ξέρω ότι οι φίλοι μου μ' αγαπούν... ξέρω ότι το παιδί μας όταν αρχίσει να καταλαβαίνει θα μ' αγαπάει... μα, η δική σου αγάπη είναι διαφορετική... αυτό πιστεύω... Πρώτη φορά δέχομαι αγάπη και αποδοχή μαζί... ποτέ πριν...», μου λέει και σταματάει...

«Και πως είναι αυτή η αίσθηση;», τον ρωτώ...

«Χμ, δεν ξέρω... Μοναδική, αληθινή... σαν να έχεις φτερά και πετάς παρέα με τα πουλιά...», μου απαντά...

Τον αγκάλιασα πάλι, πιο σφικτά... άφησα τα δάχτυλά μου να κάνουν τσουλήθρα πάνω στις πυκνές μπούκλες του...

«Τι κάνεις;», με ρωτάει...

«Τι κάνω; Τίποτα...», του απαντώ...

«Κάτι κάνεις... αφού το αισθάνομαι...», μου λέει και δίνει ξανά έμφαση στη λέξη «αισθάνομαι»...

«Τίποτα δεν κάνω, αλήθεια...», του απαντώ... Τον κοιτάζω κατ' ευθείαν στα μάτια... έχει τα ομορφότερα και εκφραστικότερα μάτια που έχω δει ποτέ... Είναι όμορφος, όλα πάνω του είναι όμορφα. Η ομορφιά του πηγάζει, σίγουρα, μέσα από την καρδιά του...

«Σ' αγαπώ...», του λέω...

«Κι εγώ...», μου λέει...

Κρατήσαμε εναλλάξ ο ένας στην αγκαλιά τον άλλο...

«Το πιστεύεις αυτό;», τον ρωτώ...

«Μερικές φορές...», μου απαντά...

«Μερικές φορές;», τον ρωτώ...

Χαμογελάει...

«Αφού ξέρεις ότι σ' αγαπώ... απλά κάποιες φορές αισθάνομαι ότι σ' αγαπώ περισσότερο από κάποιες άλλες...», μου απαντά...

Εκεί που είχα αρχίσει να ανησυχώ για τα αισθήματά του για μένα και η καρδιά μου άρχισε να χτυπά σφικτά, το χαμόγελο επανήλθε στο πρόσωπό μου...

«... δεν είμαι σαν εσένα που έχεις συσσωρευμένη τόση αγάπη και την σπαταλάς απλόχερα και δεν φοβάσαι μήπως σου τελειώσει...», μου λέει...

«Ναι;», του λέω...

«Ναι... δεν είσαι καθόλου προσεκτικός... δεν έχεις έναν ξεκάθαρο στόχο... ξέρεις, καμιά φορά οι άνθρωποι φοβούνται όταν δέχονται μεγάλες ποσότητες ανεξέλεγκτης αγάπης...», μου λέει...

«Εσύ φοβάσαι;», τον ρωτώ...

Δεν μου απαντάει... Χαμογελάει... Από μέσα μου ξέρω ότι δεν φοβάται...

«Ξέρεις... πριν από εσένα τα είχα μ' ένα κορίτσι...», μου λέει...

«Ξέρω...», του λέω...

«Σου το είχα πει;», με ρωτάει...

«Όχι ξεκάθαρα, αλλά το κατάλαβα...», του λέω...

«Πως;», με ρωτάει...

«Κάθε άντρας που δείχνει τόσο πρωτάρης στον έρωτα, κρύβει στο παρελθόν του μια γυναίκα που ποτέ δεν τον ικανοποίησε...», του απαντώ...

«Δεν σε πειράζει;», με ρωτάει...

«Όχι...», του απαντώ απλά...

«Όχι;», με ρωτάει...

«Αυτό που με ενδιαφέρει είναι που βρίσκεσαι μαζί μου τώρα... δεν κοιτάζω προς τα πίσω...», του λέω...

Με δαγκώνει ελαφρά στον λαιμό...

«Μια φορά και ένα καιρό υπήρξε ένα κορίτσι που, ίσως, σ' αγάπησε πολύ... Αλλά κάτι συνέβη, γιατί είσαι πολύ μαλάκας, και σ' έκανε πέρα... Αυτό το κορίτσι ήταν η πρώτη σου αγάπη και σε πλήγωσε τόσο πολύ που είπες ότι ποτέ δεν θα βρεις έναν άνθρωπο να σ' αγαπά τόσο όσο θέλεις... τόσο όσο χρειάζεται...», του λέω χαϊδεύοντας τις μπούκλες του...

«Δεν ξέρεις...», μου λέει...

«Ξέρω, μωρό μου, ξέρω...», του λέω...

«Το διηγείσαι σαν να ήσουν μπροστά...», μου λέει...

«Ναι... καλά... Η αγάπη πάει και έρχεται... τελειώνει και αρχίζει...», του λέω...

«... η αγάπη πολλαπλασιάζεται... Όση περισσότερη αγάπη δέχεσαι, άλλη τόση προσφέρεις... Όση περισσότερη αγάπη αισθάνεσαι, άλλη τόση είσαι υποχρεωμένος να δώσεις πίσω...», μου λέει...

«Μου φαίνεται πως μόνο αυτό το πράγμα θέλεις από εμένα...», του λέω...

«Ποιο;», με ρωτάει...

«Με θέλεις για να αισθάνεσαι αγάπη...», του απαντώ...

Τύλιξε τα χέρια και τα πόδια του γύρω από το κορμί μου παίρνοντας μια καλύτερη θέση για να μπορέσει να με φιλήσει...

«Όχι...», μου λέει...

«Είναι ευχαρίστησή μου να σου προσφέρω αγάπη...», του λέω...

«Αφού σου είπα... όχι...», μου λέει...

«Καλά... Να ξέρεις όμως ότι είναι ευχαρίστησή μου...», του λέω...

«Μιλώντας για ευχαρίστηση...», μου λέει... σταματάει... με φιλάει στο στόμα και γραπώνει τον πούτσο μου...

Χαμογέλασα...

«Ε, ... ευχαρίστηση δεν είναι μόνο το γαμήσι...», του λέω...

Μου έδωσε ένα παθιασμένο φιλί...

«Είσαι σίγουρος;», με ρωτάει χαμογελώντας πονηρά...

Χάιδεψα το χέρι του που έτρεμε ενώ άγγιζε τον πούτσο μου...

«Φυσικά...», του απάντησα...

«Καλά... θα προσπαθήσω να σου αλλάξω γνώμη...», μου είπε και μου χαμογέλασε ξανά...

«Το ξέρω...», του είπα και τον αγκάλιασα στοργικά, πιέζοντας το πρόσωπό μου στον ώμο του...

Το ξέρω...

«Έλα, αγαπημένε... γιατί έχεις απόκρυψη;»

Αναστέναξα από ανακούφιση. Ήταν το μωρό μου.

«Έφαγες το πρωινό που σου είχα ετοιμάσει;»

«Τώρα τρώω... Γι' αυτό σου τηλεφώνησα, για να σ' ευχαριστήσω... Πως τα πας;»
«Ε, εντάξει... ήταν λιγάκι δύσκολη η αρχή...»
«Είχες ξεσυνηθίσει να πηγαίνεις στο γραφείο... Μπορώ να κάνω τίποτα για να σε βοηθήσω;»
Ένα χαμόγελο στολίζει το πρόσωπό μου και ένα συγκρατημένο γέλιο δραπετεύει από το λαιμό μου... Γαμώτο... Είναι πέρα για πέρα τρελός... Το ξέρει ότι προσπαθώ να έχω ένα σοβαρό προφίλ στη δουλειά...
«Είσαι καυλωμένος;»
Πως καταφέρνει να με καυλώνει αμέσως; Μόνο με τη φωνή του; Η φωνή του έτσι κι αλλιώς είναι προκλητική σαν βλασφημία... Προφέρει τις λέξεις μ' ένα μοναδικό τρόπο... αργά, ήρεμα... βραχνά...
«Μμμμ, δεν ξέρω... Δουλεύω...»
«Καλά... Ξέρω πως δουλεύεις... Αν είσαι καυλωμένος θέλω να μάθω...»
«Μωρό μου, μάλλον δεν με κατάλαβες καλά... Δουλεύω... ξέρεις... γραφείο, καρέκλα, υπολογιστής... Δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο εδώ, όσο κι αν το θέλεις...»
Γελάει...
«Μπορείς... ίσως να μη θέλεις, αλλά μπορείς... πραγματικά...»
Σιωπή...
«Μπορείς να το κάνεις...»
Ξανά σιωπή...
«Θέλω. Να σ' ακούσω... Να χύνεις»
Αυτό είναι όλο; Θέλει να μ' ακούσει;
Σηκώνομαι, βαδίζω στο διάδρομο... Βρίσκω καταφύγιο στη τουαλέτα... Γλιστρώ το χέρι μου αμέσως στον πούτσο μου... Ένας αναστεναγμός δραπετεύει καθώς τον τρίβω πάνω από το ύφασμα του τζιν παντελονιού μου... Μια σταγόνα ιδρώτα πυροβολεί το ένα από τα δυο μου μάτια... Ο φακός επαφής μου κινδυνεύει... Πρέπει να είμαι προσεκτικότερος...
Με το ένα χέρι ξεκουμπώνω τα δυο πρώτα κουμπιά του παντελονιού μου και με το άλλο χέρι κρατώ το τηλέφωνο... Τον αφήνω ν' ακούσει το λαχάνιασμα μου καθώς γλιστρώ το χέρι μέσα στο σλιπ μου...
«Ναι, λοιπόν... Είμαι καυλωμένος...»
«Μπράβο καλό αγόρι... Το ήξερα...»
Η αναπνοή του ακούγονταν βαριά μέσω του ακουστικού... Τα βογγητά του είναι πάντα τόσο καυτά...
Δεν με παίρνει πολύ να αισθανθώ τον πούτσο μου να πάλλεται, στην αρχή, και να παίρνει ύψος... Κάνω με ακρίβεια ό, τι μου λέει... Γίνομαι ο σκλάβος του που αποκρίνεται μόνο στις λέξεις του, οι οποίες στάζουν πάθος... και μακρινή επιθυμία...
Βογκάει ξανά και τον ακούω... Επιβραδύνω τη κίνηση των δάχτυλών μου που μέχρι εκείνη τη στιγμή λειτουργούσαν μ' έναν παροξυσμό... Ήμουν έτοιμος να χύσω... να χύσω γι' αυτόν... Έλα όμως που δεν με άφηνε...
«Σε παρακαλώ, μωρό μου... μπορώ να χύσω;»
«Μπορείς...»
Αφήνω τη πρώτη ποσότητα να πεταχτεί με ορμή... κραυγάζοντας πυροβολώ τα πλακάκια του τοίχου ακριβώς μπροστά μου... Συγχρόνως χύνω παντού... στο πάτωμα... μπροστά... δίπλα, αριστερά-δεξιά... Μια λίμνη, μια μικρή λίμνη σπέρματος σχηματίζεται κοντά στα πόδια μου... Σφίγγοντας τον πούτσο μου με τα δάχτυλα, προσπαθώ να βάλω ένα φρένο στη ταχύτητα εκτόξευσης του σπέρματος...
Τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά περνούν... οι αναστεναγμοί γίνονται συγκρατημένα γελάκια...
«Συγχαρητήρια, βρε... Πάλι λέρωσες τη τουαλέτα...»

Γελώ και επιστρέφω στην εργασία μου... Βυθίζομαι στην καρέκλα και μετρώ αντίστροφα το χρόνο μέχρι να επιστρέψω στο σπίτι... Το αποψινό γαμήσι μας πρόκειται να είναι για μια φορά ακόμα φανταστικό...

«Το γαμήσι;», με ρώτησε...

Ζαλίστηκα... Έθαψα το πρόσωπό μου στον ώμο του...

«Ήσουν καλός, πολύ καλός...», του είπα...

Κούνησε τον ώμο του κάνοντάς με να μετακινήσω το κεφάλι μου...

«Πρέπει να με δεις και σε άλλο ρόλο για να βγάλεις συμπεράσματα...», μουρμούρισε και αισθάνθηκα τον πούτσο του να κάνει ένα έξυπνο άλμα στοχεύοντάς με... Χαμογέλασα...

«Θα ήθελα, αλλά δεν ξέρω τις δικές σου διαθέσεις...», του απάντησα... Απαξίωσε την απάντησή μου τεντώνοντας τα χέρια του προς το μέρος μου αγκαλιάζοντάς με...

«Λέω ν' αλλάξω κατηγορία... Κοίτα! Έχω και προφυλακτικά με τη γεύση που σου αρέσει...», μου είπε...

Έγλειψα τα χείλια μου...

«Σε προφυλακτικά σπαταλάς τα χρήματα που σου δίνω; Αυτά κάνουν τα αγόρια της ηλικίας σου;», τον ρώτησα κουνώντας το κεφάλι μου σαν ηθικολόγος κριτής...

Τίναξε τις μπούκλες του...

«Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στο σεξ... δεν σου το έχει πει κανείς... Στα σχολεία, μάλιστα, διδάσκουν πώς να το φοράς...», μου απάντησε...

«Υπάρχουν μαθήματα και για το πώς να το φοράς στον δικό σου τεράστιο πούτσο;», τον ρώτησα... έτρεξα τα δάχτυλά μου κατά μήκος του πούτσου του...

«Το ήξερες πως το προφυλακτικό μπορεί να τονίσει το μέγεθος ενός πούτσου;», με ρώτησε...

«Προφανώς...», του απάντησα... Τα μάτια μου σύρθηκαν στο πλήρες μέγεθος του πούτσου του... Πέρασα τα δάχτυλά μου ανάμεσα στις μπούκλες του... «Μπορώ να βρω στο εμπόριο προφυλακτικά για το δικό σου μέγεθος;», τον ρώτησα κοιτάζοντας τον πούτσο του και στη συνέχεια τα μάτια του... Συνάντησα στο βλέμμα του την έκπληξη...

«Για τον πούτσο μου;», με ρώτησε...

«Ναι, γι' αυτόν εδώ...», του απάντησα...

«Φυσικά... Για οποιοδήποτε μέγεθος θέλεις...», μου απάντησε...

«Μέχρι ποιο μέγεθος μπορώ να βρω;», τον ρώτησα...

Σκέφτηκε για μια στιγμή...

«Για όποιο μέγεθος θέλεις... δεν ξέρω...», μου απάντησε...

«Θέλω να το δοκιμάσω πάνω σου... έτσι... μπορεί να συγκρατήσει και τα χύσια σου;», τον ρώτησα... Χαμογέλασα...

«Όποτε θέλεις...», με βεβαίωσε... Μου χαμογέλασε και με φίλησε...

«Με χαλάει η επιμονή σου για το προφυλακτικό...», μουρμούρισα και έτριψα το χέρι μου πάνω στη πλάτη του...

«Γιατί; Είναι κακό;», με ρώτησε... Χαμογέλασε... «... άλλα αγόρια στην ηλικία μου δεν κάνουν τίποτα χωρίς προφυλακτικό... ούτε πίπα...», μου είπε...

«Δεν θέλω να συγκρίνεις τον εαυτό σου με τα άλλα αγόρια...», του είπα... αποφάσισα... Σώριασα ένα βλέφαρό του με το ακροδάχτυλό μου...

«Εσύ με σύγκρινες προηγουμένως με τα άλλα αγόρια...», μου είπε...

«Εγώ είμαι μεγαλύτερος και μπορώ να λέω ό, τι θέλω...», του είπα... Τον τράβηξα από τους ώμους και τον κοίταξα επίμονα στα μάτια... Ξαφνικά, του έπιασα τον πούτσο...

«Είσαι ζαβολιάρης... Ο πούτσος είναι δικός μου...», δήλωσε και μετατόπισε το κορμί του προς τα πίσω... Λαχάνιασε και τη ανάσα του μου ξέπλυνε το πρόσωπο...

«Το ξέρω, αλλά κανένας άλλος εκτός από μένα δεν έχει δικαίωμα να σου τον πιάνει...», πρόσθεσα δαγκώνοντας τα χείλια του...

Φώναξε και έσπρωξε τους ώμους του προς τα εμπρός, πιέζοντας το στήθος μου πάνω στο στήθος του... Κατέβασα το στόμα μου, δάγκωσα την αριστερή του ρόγα... Κράτησε το πηγούνι του στον ώμο μου... το ισορρόπησε για λίγο με αρκετή δυσκολία καθώς αναπήδησε στα γόνατά μου... Με το ένα μου χέρι έπιανα τον πούτσο του και το άλλο το είχα σε ετοιμότητα μήπως χρειαστεί για τη συνέχεια... Αναστέναξα και ρούφηξα την ρόγα του... Έτρεμε... Τράβηξα την ρόγα του και την άφησα να κυλήσει από τα δόντια και τα χείλια μου... Του χαμογέλασα...

«Ανέφερες κάτι για αλλαγή ρόλων...», του είπα τρυφερά... Χαμογέλασα...

«Αν είναι αυτό που θέλεις...», μου είπε...

«Φόρεσε το προφυλακτικό...», τον προέτρεψα...

Πήρε το προφυλακτικό, αλλά τη στιγμή που το φορούσε στον πούτσο του, έπιασα το χέρι του και τον βοήθησα...

«Μπορούσα και μόνος μου...», μου είπε... γκρίνιαξε...

«Το ξέρω...», του είπα...

«Σου αρέσει όμως, σωστά;», με ρώτησε...

«Ναι...», τον βεβαίωσα... Χαμογέλασα...

«Τουλάχιστον είναι ασφαλές...», μουρμούρισε...

«Αφού το πιστεύεις...», του απάντησα εύκολα...

Με κοίταξε... Τα μάτια του έλαμπαν... Τον φίλησα με κλειστά μάτια... κατά προσέγγιση... Μου χαμογέλασε ντροπαλά...

Αφού μ' αρέσει να τραβάω μαλακία μονάχος... όπως τώρα... πρέπει...

Χωρίς να βγάζεις το σλιπ σου;

Ναι. Είναι ήδη βρεγμένο.

Πόσο εύκολα μπορείς να γλιστρήσεις το χέρι σου μέσα; Ο πούτσος σου μόλις που χωράει...

Πολύ εύκολα! Το λες γιατί θέλεις να μου βάλεις χέρι, σωστά;

Ναι...

Θέλεις να αισθανθείς τον τόσο υγρό, καυτό, σκληρό πούτσο μου, ε; Είναι τεράστιος, πρησμένος και λερωμένος...

... από τα χύσια σου;

Ω, γαμώτο! Αισθάνομαι τόσο όμορφα... Θα μπορούσα να σε γαμήσω, να σου κάνω έρωτα... να χύσω όλο το σπέρμα μου πάνω σου...

Ναι, ναι... Να με σημαδέψεις με τον πούτσο σου και να με πυροβολήσεις με το πηχτό σπέρμα σου...

Θα σε σκότωνα...

Κράτησε τον πούτσο σου με το ένα χέρι και με το άλλο... αργά... παίξε τον... χωρίς ν' αγγίζεις το κεφάλι του πούτσου σου... Πως αισθάνεσαι;

Θαυμάσια... Θα μου τον γλείψεις;

Σωστά κατάλαβες... Τρέμει η γλώσσα μου πάνω στη κορυφή του πούτσου σου καθώς τον τρίβεις μέσα στη χούφτα σου... Σ' ευχαριστώ που μου χαρίζεις αυτή την απόλαυση... την απόλαυση να χαϊδεύω με τα χείλια μου τη βάλανό σου... Μπορώ να σου κατεβάσω το σλιπ;

... έτσι ώστε να μπορέσεις να φιλήσεις και τα αρχίδια μου βάζοντάς τα ένα-ένα στο στόμα σου;

Ναι...

Κατά τη γνώμη μου ο εκφασισμός των Μέσων είναι μια απ’ τις κυρίαρχες τάσεις στα Παραδοσιακά Μέσα σήμερα. Τόσο στον τρόπο λειτουργίας τους όσο και στο περιεχόμενό τους, τα Παραδοσιακά Μέσα εμφανίζουν σημάδια αλλεργίας στη Δημοκρατία. Εφόσον είναι βέβαιο ότι κάποια στιγμή αυτά τα ίδια Μέσα, και πιο συγκεκριμένα οι ιδιοκτησίες τους, θα μπουν πιο δυναμικά στη διαδικτυακή αγορά, συμπεραίνουμε εύκολα, ότι τις ιδιαίτερες τάσεις τους θα κοιτάξουν να τις μεταφέρουν εντός του Διαδικτύου. Πρόσφατα διάβαζα ένα άρθρο στο The New Scientist που ανέφερε ότι πρόκειται «να μπει λουκέτο στην παιδική χαρά». Η περίοδος της ανέμελης κι ελεύθερης έκφρασης στα ιστολόγια τελειώνει, λέει η αρθρογράφος του περιοδικού, και μια νέα εποχή, ρυθμίσεων, ελέγχου και φιλτραρίσματος της πληροφορίας ξεκινά. Είναι άραγε τυχαίο που αυτό συμβαίνει τη στιγμή της τεράστιας διόγκωσης της μπλογκόσφαιρας; Θυμηθείτε απλά το ραδιόφωνο.

Αυτό που ισχυρίζομαι είναι ότι τώρα είναι μια απ’ τις λίγες, τις σπάνιες ευκαιρίες στην ιστορία των Μέσων, όπου το πεδίο είναι ακόμα ανοιχτό κι εν πολλοίς αδιαμόρφωτο. Τα επιχειρηματικά μοντέλα που θα στηρίξουν τους μπλόγκερ δεν είναι ακόμα παγιωμένα –τώρα ανιχνεύονται. Αν αυτά τα μοντέλα υποστηρίξουν πιο δημοκρατικές δομές, δεν είναι γιατί θα τους το επιβάλλει η ίδια η τεχνολογία, αλλά γιατί θα το επιλέξουν οι ίδιοι οι μπλόγκερ κι εκείνοι που πιθανά θα τους χρηματοδοτούν. Αν οι μπλόγκερ, ή έστω κάποιοι μπλόγκερ, επιλέξουν να υπηρετήσουν το παλιό, το κλασικό μοντέλο των παραδοσιακών Μέσων, ζώντας απ’ τη διαφήμιση, θα έχουν τους περιορισμούς, αλλά και τις ευκαιρίες, την ευελιξία ίσως, που απορρέει απ’ την εισροή διαφημιστικών εσόδων. Ωστόσο, ακόμα τα πράγματα είναι ρευστά. Όπως όλα δείχνουν τα παραδοσιακά Μέσα και οι μεγαλοϊδιοκτησίες τους θα επιχειρήσουν να επιβάλουν τα μοντέλα που εκείνα επιθυμούν στο Διαδίκτυο. Το τί θα κάνουν οι πολίτες και οι μπλόγκερ δεν είναι απόλυτα προβλέψιμο, αλλά νομίζω ότι μπορεί κάποιος να το υποψιαστεί. Όταν μια πολυθενική επιχείρηση αρχίζει να μοιράζει προϊόντα και χρήματα σε πολίτες για να γράψουν στα ιστολόγιά τους, καταλαβαίνουμε ότι οι αντιστάσεις πέφτουν και η αξία της ανεξαρτησίας πάει περίπατο.

Γι’ αυτό επιμένω στην παιδεία, στην ενημέρωση, στη δημιουργία Νέων Παραδειγμάτων, στον ανοιχτό διάλογο.

"Μα καλά, εσύ δεν νηστεύεις;" μου είπε μια φίλη της μάνας μου θεωρώντας δεδομένο ότι εγώ πιστεύω και για τον λόγο αυτό θα έπρεπε και να νηστεύω.

"Όχι" απάντησα κι εγώ πολύ φυσικά και συνέχισα να μασουλάω το σουβλάκι μου χωρίς ίχνος ενοχής!

"Γιατί καλέ;" είπε σχεδόν σοκαρισμένη χωρίς να περάσει στιγμή από το μυαλό της ότι κι εγώ θα μπορούσα να την ρωτήσω ακριβώς το ίδιο, γιατί να νηστεύω;

"Γιατί δεν θεωρώ ότι αρκεί μια νηστεία για να μου συγχωρεθούν οι αμαρτίες μου" απάντησα και αμέσως συνειδητοποίησα ότι αυτό που είπα είχε διπλό νόημα.

Τα λόγια μου της άφηναν περιθώριο για να εννοήσει άλλο από αυτό που ήθελα να πω και να νομίσει ότι εννοώ πως έχω τόσες πολλές αμαρτίες που δεν με ξεπλένει τίποτα. Πιθανότατα αυτό κατάλαβε τελικά, ίσως επειδή είναι καλύτερο για εκείνη να θεωρεί ότι είμαι ένας κακός Χριστιανός βουτηγμένος στον βούρκο της ακολασίας από ότι ένας κοινός, άκακος άθεος. Έτσι, περίπου αυτόματα επέλεξε να με θεωρήσει το πρώτο χωρίς να σκεφτεί ούτε στιγμή ότι υπάρχει περίπτωση να μην πιστεύω σε αυτό που εκείνη θεωρεί αυτονόητο. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα, όχι η θρησκεία καθαυτή, αλλά όσα προκατασκευασμένα "αυτονόητα" αυτή κουβαλάει και εγκαθιστά στην συνείδηση των ανθρώπων και των κοινωνιών.

Χρόνια Πολλά σε όλους!

«Εντάξει λοιπόν... ποιες επιλογές έχω;», με ρωτάει...

Χαμογελώ...

«Μπορείς να κάνεις ό, τι θέλεις εσύ... δεν υπάρχουν κανόνες... όλα είναι χύμα...», του λέω...

Χαμογελάει...

«Μπορώ να γίνω κακός... για μια φορά μόνο;», με ρωτάει...

«Μπορείς;», τον ρωτάω...

«Αν μου δώσεις μια ευκαιρία...», μου λέει

Χαμογελώ...

«Πως θα αρχίσεις;», τον ρωτάω

«Θα προσποιηθώ πως κοιμάμαι...»... μου λέει και συνεχίζει να χαμογελάει... «... κοιμάμαι κι εσύ με ξυπνάς... δεν μ' αφήνεις ήσυχο ούτε λεπτό...», μου λέει...

«Όταν κοιμάσαι συνήθως δεν ακούς τίποτα...», του λέω...

«Αυτή τη φορά θα σε ακούσω... Θα σε ακούσω και θα ξυπνήσω με τόσα νεύρα... έτοιμος να σε τιμωρήσω... να σε επιτεθώ...», μου λέει...

Μου σφίγγει τα χέρια και με κοιτάζει στα μάτια...

Αναστενάζω...

Κλείνει τα μάτια και κάνει πως κοιμάται...

Είμαι έτοιμος να τον πειράξω, να τον ξυπνήσω... αλλά το τηλέφωνο του χτυπάει ξαφνικά και σηκώνεται για να απαντήσει...

Μιλάει και με κοιτάζει στα μάτια... «Ναι;», «Ποιος είσαι;», «Πως πήρες αυτόν τον αριθμό;», «Άντε και γαμήσου», «Φυσικά και δεν σε ξέρω...», «Ποιος είσαι;», «Ανώνυμος; Τι θα πει ανώνυμος;», «Πες μου ποιος είσαι... Πες μου είπα», «Δεν θα μου πεις;», «Καλά...», «Αν καλέσεις ξανά αυτό τον αριθμό θα σε γαμήσω, μαλάκα»

Κλείνει με νεύρα το τηλέφωνο... Το χτυπάει πάνω στο κρεβάτι...

Τον κοιτώ και τον θαυμάζω... Μου αρέσει όταν συμπεριφέρεται, όταν μιλάει μ' αυτό τον τρόπο... Δείχνει τόσο άντρας...

«Ποιος ήταν στο τηλέφωνο;», τον ρωτάω...

«Κάποιος μαλάκας που δεν έλεγε το όνομά του...», μου απαντάει...

«Α...», του λέω...

«Δεν πιστεύω να ήταν κανένας φίλος σου;», με ρωτάει...

«Φυσικά όχι... Πως σου πέρασε από το μυαλό;», τον ρωτάω...

«Σου το λέω σαν πιθανότητα...», μου απαντά...

Δεν θυμάμαι να έχω δώσει σε κανέναν τον αριθμό του τηλεφώνου... ούτε να το έχω γράψει πουθενά...

«Μιχάλη...», του λέω με φωνή όλο ανησυχία... «... πρέπει να το ελέγξουμε αυτό για να μην επαναληφθεί...»

«Ναι...», μου λέει... Παίρνει τη συσκευή του τηλεφώνου και την οδηγεί πίσω στη θέση της... πάνω στο κομοδίνο...

Αφήνω έναν αναστεναγμό ανακούφισης και αναρριχώμαι πάνω του... βρίσκομαι μέσα στην αγκαλιά του... Είναι μια στιγμή τόσο γλυκιά, άλλα μέσα στο μυαλό μου αισθάνομαι ένα μικρό πόνο που τον προκαλεί η ζήλεια μου...

Αφήνουμε την πραγματοποίηση της φαντασίωσης για μια άλλη μέρα... Δεν έχω όρεξη μετά το τηλεφώνημα... Σκεπαζόμαστε, μετατοπίζουμε τα κορμιά μας έτσι ώστε να είμαστε αγκαλιασμένοι... κλείνουμε τα μάτια μας...

Μετά από λίγα λεπτά, μη μπορώντας να κοιμηθώ, ανοίγω τα μάτια μου και τον κοιτώ... Ανοίγει επίσης τα μάτια του... αργά...

«Τι;», με ρωτάει...

Κοιτάζουμε ο ένας τον άλλο...

«Σκεπτόμουν το τηλεφώνημα...», του λέω...

«Λάθος έκαναν...», μου λέει...

«Πως είσαι σίγουρος; Παίρνεις μια κλήση από άγνωστο και δεν ανησυχείς;»

Μου χαμογελάει και με κοιτάζει...

«Ανησύχησες;», με ρωτάει...

«Ποιος ήταν Μιχάλη; Ποιος σε κάλεσε;», τον ρωτάω...

Ακουμπάει το δάχτυλό του στο μυαλό μου...

«Σκέφτεσαι πολλά σενάρια φαντασίας...», μου λέει...

Ακουμπώ το κεφάλι μου στο στήθος του...

«Φαντασία, ε;», τον ρωτάω...

Κλείνει τα μάτια του... Χαμογελάει ξανά, ακουμπάει το χέρι του στο κεφάλι μου κι έπειτα στο πηγούνι μου... γέρνει το κεφάλι του και με κοιτάζει στα μάτια...

«Ναι... φαντασία... έχεις μεγάλη φαντασία και ταλαιπωρείς το κεφαλάκι σου...», μου λέει και γελάει... Γελάει μ' ένα τρελό γέλιο και έπειτα τα χείλια του συναντούν τα δικά μου...

Δεν φταίει η φαντασία μου, αλλά η ζήλεια μου... Τον ζηλεύω, το παραδέχομαι... Τον ζηλεύω απελπισμένα... και έχω δίκιο... Αυτό είναι το σφάλμα μου... Τον ζηλεύω...

Ζηλεύω κάθε άγγιγμά του...

... κάθε φιλί...

... κάθε λέξη του...

... κάθε ανάσα...

...οτιδήποτε είναι δικό του...

Περιμένω να κοιμηθεί για να κοιτάξω στο τηλέφωνο ποιος είναι ο αριθμός που έκανε την κλήση... Το φως είναι αμυδρό, αλλά θα τα καταφέρω... η ανάγκη μου να μάθω ποιος του τηλεφώνησε θα κάνει το αμυδρό φως, φωτεινότερο... Έχω μια ελπίδα...

Μερικά λεπτά αργότερα... προσεκτικά σηκώνομαι... περπατώ τα δάχτυλά μου πάνω στο κομοδίνο και πιάνω τη συσκευή του τηλεφώνου...

Ακούω τη φωνή του πίσω από τον ώμο μου...

«Τι είναι αυτό που σου προκαλεί τόσο ενδιαφέρον;», με ρωτάει...

«Τίποτα... Ήθελα να πάρω τηλέφωνο στη μητέρα μου...», του λέω...

«Τέτοια ώρα;», με ρωτάει...

«Είναι νωρίς στην Ιταλία... ξεχνάς την διαφορά ώρας που έχουμε;», του λέω...

«Καλή δικαιολογία...», μου λέει... κουνάει το κεφάλι του και σηκώνεται... σχεδόν πηδάει από το κρεβάτι και προσγειώνεται δίπλα μου... Τυλίγει το χέρι του γύρω από τον λαιμό μου...

«Επιθύμησες την μητέρα σου, ε;», με ρωτάει...

Τον κοιτώ στα μάτια... κατευθείαν στα μάτια... έτοιμος να τον αντιμετωπίσω...

«Ναι, γιατί; Εσένα τι σε πειράζει;», τον ρωτάω...

Αναστενάζει...

«Καλά... Τίποτα...», μου λέει και φεύγει μη μπορώντας να κρύψει την ταραχή του. Ξαπλώνει στο κρεβάτι και μου στέλνει ένα πονηρό χαμόγελο...

«Ζήλεψες;», με ρωτάει...

«Τι να ζηλέψω; Μην είσαι ανόητος...», του λέω...

«Εσύ είσαι ανόητος... Κάνεις σαν χαζοκόριτσο... Ποιον περισσότερο να θέλω από εσένα; Κανέναν...», μου λέει...

Αναστενάζω και τον κοιτώ...

«Σε διαβάζω σαν ανοιχτό βιβλίο, Μιχάλη...», του λέω...

«Να φοράς τα γυαλιά σου πιο τακτικά...», μου λέει...

Κούνησε το κορμί του, τύλιξε τα χέρια του γύρω από τη μέση μου και έσπρωξε τη μουσούδα του στο στήθος μου...

«Διατηρείς ακόμα τις αμφιβολίες σου;», με ρωτάει...

Του κάνω μούτρα...

Μου χαμογελάει...

«Σ' αγαπώ τόσο πολύ για να σε πληγώσω...», μου λέει...

«Αλήθεια λες;», τον ρωτάω...

Τον κοιτώ στα μάτια...

«Είμαι δικός σου...», μου λέει... «... απορώ, τι είναι αυτό που σε κάνει να φοβάσαι... Είσαι έτοιμος να χτίσεις μια φυλακή και να με κλείσεις μέσα...»

«Φυλακή; Εγώ; Εγώ δεν μπορώ να φτιάξω τίποτα... Αν μπορούσα όμως θα την έφτιαχνα!», του λέω...

«Το ξέρω...», μου λέει...

-          Χμ! Καλό μου ακούγεται... Προσφέρομαι να σε υπακούσω... Για ξεκίνα... Πες μου...

-          Θέλω να κάνω τον πούτσο σου σκληρό... Αμέσως... Γρήγορα...

-          Εσύ είσαι καυλωμένος;

-          Πάντα! Δεν το ξέρεις αυτό;

-          Φυσικά και το ξέρω... Έχω καιρό να δω δίχως στύση τον πούτσο σου... Μπορώ να τον δω από κοντά;

-          Εννοείται...

-          Μμμ... Το κεφάλι του πούτσου σου έχει ένα βαθύ, κόκκινο χρώμα...

-          Πριν λίγο τον τράβηξα μαλακία... γι' αυτό... Είναι αποτέλεσμα της τριβής...

-          Χα!

-          Πρέπει να τον χαϊδέψω κι εγώ απαλά...  Μμμ... Ναι... έχεις δίκιο... Βλέπω τους χυμούς σου να ρέουν, ντύνοντας τα δάχτυλά μου...

-          Θεέ μου... είσαι πολύ καλός... Ξέρεις πόση ώρα προσπαθούσα να χύσω; Κι εσύ... μ' ένα άγγιγμα μόνο...

-          Ψεύτη... ήσουν έτοιμος να χύσεις και κρατήθηκες...

-          Όχι... Τα δάχτυλά σου φταίνε...

-          Σου προσφέρω τόση ευχαρίστηση και δεν το ήξερα;

-          Αμέ! Με κάνεις να λαχανιάσω με το πρώτο-πρώτο άγγιγμα...

-          Θέλεις να καθίσεις πάνω μου... πάνω στον πούτσο μου κι εγώ με τη σειρά μου να εξερευνήσω την κωλοτρυπίδα σου, να ξοδέψω τα υπόλοιπα λεπτά της ώρας τρίβοντάς τον μέσα σου;

-          Ναι... Θέλω να χρησιμοποιήσεις τα μάτια σου, τα δάχτυλά σου, τα χέρια σου, τα χείλια σου, την γλώσσα σου... ό, τι θέλεις εσύ... με ό, τι μπορείς εσύ... για να ερεθίσεις την κωλοτρυπίδα μου... Τι λες;

-          Θα μπορούσα να γλιστρήσω δυο δάχτυλα μέσα στην κωλοτρυπίδα σου και να την ρουφήξω με το στόμα μου... να την λεηλατήσω...

-          Πολιορκητή μου εσύ!

-          Είμαι ελεύθερος να το κάνω;

-          Το ρωτάς; Φυσικά... Σε καυλώνει αυτή η σκέψη;

-          Ναι...

-          Πως μπορείς να μου το αποδείξεις;

-          Δεν πρόσεξες πως έχει σηκωθεί ο πούτσος μου;

-          Χάιδεψε τον...

-          Ναι... τον χαϊδεύω... τώρα... Είναι πολύ σκληρός...

-          Όσο και ο δικός μου;

-          Απ' ότι μπορώ να δω... ναι...

-          Για πιάσε και τον δικό μου... Είναι τόσο σκληρός;

-          Ναι... πολύ...

-          Θέλεις να τον φιλήσεις; Να τον γλείψεις; Να τον θηλάσεις;

-          Θέλω... Θέλω να σου τον γλείψω και να με κοιτάς πως τον θηλάζω...

-          Θέλεις να σου τον κρατώ; Μόνο και μόνο για να σε διευκολύνω...

-          Μπορώ και μόνος μου... Μπορώ να φιλήσω... να γλείψω κάθε χιλιοστόμετρο του πούτσου σου... να παίξω τύμπανο με την άκρη της γλώσσας μου πάνω του... κατά μήκος του... για ώρες, συνέχεια...

-          Μμμμ... Και η αναπνοή σου να μυρίζει μέντα... τόσο έντονα που να κάνεις το κεφάλι του πούτσου μου να τσούζει... Αυτό θα μου άρεσε... πραγματικά...

-          Σκέφτηκα κι άλλο έναν τρόπο που σίγουρα θα σου αρέσει...

-          Μόνος σου το σκέφτηκες;

-          Ναι...

-          Αρχίζω να ανησυχώ για τις σκέψεις που κάνεις...

-          Ναι;

-          Ναι...

-          Ο πούτσος μου είναι τόσο υγρός... έτοιμος να πυροβολήσει με σπέρμα...

-          Τον βλέπω που γυαλίζει...

-          Θέλεις να σου γεμίσω την κωλοτρυπίδα;

-          Ω! Ναι...

1. Αναφέρομαι στα δημοσιογραφικά, πολιτικά και κοινωνικά ιστολόγια και σε καμία περίπτωση στα καλλιτεχνικά, ημερολογιακά, και λογοτεχνικά.

2. Μιλώ για τη γενίκευση ενός φαινομένου, κι όχι για τις ειδικές περιπτώσεις.

3. Μιλώ δεοντολογικά, δεν υποστηρίζω απαγόρευση της ανωνυμίας ή της ψευδωνυμίας. Υποστηρίζω την αποθάρρυνση και περιφρόνηση της ανωνυμίας και της ψευδωνυμίας στα ιστολόγια των οποίων το περιεχόμενο αφορά στην ενημέρωση, την πληροφορία, τη μετάδοση ειδήσεων και απόψεων περί πολιτικής, κοινωνίας, θεσμών, προσώπων κ.λπ.

4. Ταυτίζω την επωνυμία με την ανάληψη ευθύνης των λόγων. Λόγων με τους οποίους είτε συμφωνούμε, είτε διαφωνούμε.

5. Για την αναλογία αρχιτεκτονικής και ιστολογείν στο κείμενο μιλώ περί «ανησυχητικών ομοιοτήτων». Φυσικά υπάρχουν και πλείστες διαφορές. Ας κοιτάξουμε όμως συνολικά την ελληνική μπλογκόσφαιρα...

Και τώρα για πρώτη και τελευταία φορά επί προσωπικού: Επειδή δέχομαι ανοίκειες προσωπικές επιθέσεις, ύβρεις και συνεχείς προσβολές από πολλούς blogger, σε διάφορα blog, τείνω να πιστέψω ότι στο ελληνικό Διαδίκτυο και ειδικότερα στην Ελλάδα το ιστολογείν δε βοηθά καθόλου στη βελτίωση του δημόσιου διαλόγου. Οι κουκούλες μας έχουν αφηνιάσει. Κάποια blogger έφτασε στο σημείο να μoυ ζητήσει να εγκαταλείψω μια πρωτοβουλία «για την υπεράσπιση των ατομικών ελευθεριών και της ελευθερίας του λόγου στο Διαδίκτυο»! Πράγμα που έκανα... Όσο για ‘μένα έχω πολύ πιο δημιουργικά πράγματα να κάνω απ’ το να παρακολουθώ μνησίκακες επιθέσεις και υπονοούμενα. Θεωρώ ότι αρκετά συζήτησα το θέμα της ψευδωνυμίας και της ανωνυμίας στα ιστολόγια. Πάω για άλλα.

Έχει αλλάξει το κλίμα μέσα μας κύριοι, και δε θέλετε να το συνειδητοποιήσετε. Βλέπετε παντού δείκτες ευημερίας, ισοζύγια και στατιστικές, δε βλέπετε την φτώχεια της καθημερινής ζωής, ούτε τη θλίψη των προσώπων στους δρόμους, ούτε τα βουβά κλάμματα των αδικημένων και των θυμάτων του ανταγωνισμού, γιατί το μυαλό σας είναι μόνιμα στραμμένο στις επενδυτικές ευκαιρίες, στα αποστεωμένα σώματα των μοντέλων και των διαφημίσεων, και στις σοβαρές ενδείξεις ότι «ζούμε καλύτερα».

Το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι μέσα μας. Μέσα μας άλλαξε το κλίμα και δεν ξέρουμε από που να πιαστούμε. Είμαστε μόνιμα ανικανοποίητοι, και ταυτόχρονα ανασφαλείς. Πιστεύουμε σε κάτι, που ξέρουμε ότι δε θα μας σώσει, αλλά προτιμάμε την ψευδαίσθηση απ’ τη δραστική αλλαγή. Είμαστε αφόρητα μόνοι, αλλά όποτε θέλουμε, μαζί. Μέσα μας καίμε, σε λίγο θα ανάψει πυρκαγιά. Και τελικά ναι, είναι ΜΥΘΟΣ η κλιματική αλλαγή, είναι ψέμα. Έξω ο κόσμος ψύχεται, έχουν δίκιο οι όσοι μας φωτίζουν με τις επιστημονικές τους ανακαλύψεις και τις εταιρικές τους απολογίες. Έχει δίκιο η EXXON-MOBIL που έδωσε τόσα λεφτά προκειμένου να αμφισβητήσει το θερμοκήπιο. Έχουν δίκιο οι ρώσοι που λένε τα ίδια. Το θέμα είναι να συνεχίσουμε έτσι, κι όλα θα πάνε καλά. Να βγαίνει ζεστό το μεροκάματο, τα κέρδη των μετόχων και η ανάπτυξη. Κι ας παίρνουμε μέσα μας φωτιά. Το βλέπει κανένας; Αν δεν αποτυπώνεται σε μετρήσεις, δεν υπάρχει. Μύθος και η εσώτερη αλλαγή. Τίποτα δεν αλλάζει, όλα πηγαίνουν καλά. Καπιταλιστικά. Ανταγωνιστικά. Επιστημονικά. Όλα κρύα. Όλα καλά.