Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, μετά από προσφυγή της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, απέστειλε χθές επιστολή στην Ελλάδα με την οποία αμφισβητεί την νομιμότητα του νόμου 3631/2008 που απαγορεύει σε ιδιώτες να αποκτούν, χωρίς κυβερνητική έγκριση, πάνω από το 20% των μετοχών των ΔΕΚΟ.

Στην επιστολή της αυτή η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επισημαίνει ότι ο νόμος 3631/2008 συνιστά εκτός από παραβίαση του άρθρου 56 της Συνθήκης περί ελεύθερης κυκλοφορίας κεφαλαίων και παραβίαση του άρθρου 43 περί ελευθερίας εγκατάστασης αποδεχόμενη την επιχειρηματολογία του σχετικού συμπληρωματικού υπομνήματος που έστειλε η Φιλελεύθερη Συμμαχία στην Επιτροπή στις 20 Φεβρουαρίου 2008. Η Φιλελεύθερη Συμμαχία χαιρετίζει την γνωμάτευση αυτή που αμφισβητεί τα νομικά εμπόδια που έχουν τεθεί στις ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ και το άνοιγμα των αγορών.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία, θα συνεχίσει με πολιτικές πρωτοβουλίες και νομικές ενέργειες τον αγώνα για την κατάργηση του κρατικοδίαιτου οικονομικού και πολιτικού συστήματος που δημιουργεί ανεργία και διαφθορά, που εμποδίζει τις επενδύσεις και οδηγεί σε αδιέξοδο τη νέα γενιά.

Ο Επίτροπος κ. ΜακΚρίβι στην απάντηση του σχετικά με τα μέτρα προστασίας των κρατικών μονοπωλίων τονίζει στον κύριο Παπαδημούλη ότι "η Επιτροπή δεν μπορεί να συναινέσει στη θέσπιση και την εφαρμογή τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η Επιτροπή έχει καθήκον να λάβει μέτρα προκειμένου τα κράτη μέλη να προσαρμόσουν τους κανόνες τους ώστε να συμμορφώνονται με τις απαιτήσεις της ευρωπαϊκής νομοθεσίας."

Είναι ελάχιστα γνωστό ότι ίδιες απαντήσεις, για το ίδιο ζήτημα, έλαβe ο κ. Αλογοσκούφης από τον Επίτροπο κ. ΜακΚρίβι και ο πρωθυπουργός της Ελλάδας κ. Καραμανλής από τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Μπαρόζο πρόσφατα. Αυτό συνέβη όταν η ελληνική κυβέρνηση προσπάθησε στη διάρκεια της πρόσφατης συνόδου κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ευθυγραμμίσει με το κοινοτικό δίκαιο τον ελληνικό νόμο που απαγορεύει σε ιδιώτες να αποκτούν πάνω από το 20% των ελληνικών ΔΕΚΟ. Αντί όμως να αλλάξουν τον ελληνικό νόμο που παραβιάζει το κοινοτικό δίκαιο επιχείρησαν να αλλάξουν... το κοινοτικό δίκαιο με πονηρή τροπολογία που προσπάθησαν να εισάγουν στις αποφάσεις της συνόδου χωρίς, φυσικά, επιτυχία.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με τη στήριξη του Συνασπισμού και των υπόλοιπων κομμάτων της Βουλής δίνουν, μαζί, μάχη στις Βρυξέλλες για να περισώσουν τον κρατικό έλεγχο των ΔΕΚΟ, επιβεβαιώνοντας ότι τα πέντε κόμματα της ελληνικής Βουλής δεν προωθούν παρά παραλλαγές μιας και μοναδικής πολιτικής, αυτής της αύξησης του κρατικού ελέγχου στην οικονομία και τη κοινωνία.

Στον αντίποδα όλων αυτών, η Φιλελεύθερη Συμμαχία αναδεικνύει το αυτονόητο, δηλαδή ότι ο κρατική προστασία των μονοπωλίων και η έλλειψη ανταγωνισμού στην οικονομία θα υποβαθμίζει περαιτέρω την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών και θα αυξάνει το κόστος τους. Η διατήρηση του κρατικού ελέγχου των ΔΕΚΟ θα έχει αρνητικές συνέπειες για την τσέπη του καταναλωτή και τον κρατικό προϋπολογισμό, θα αναστέλλει τις επενδύσεις στην Ελλάδα και θα μεταθέτει για το μέλλον τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας για τους νέους που πλήττονται από την ανεργία.

Στη προσφυγή της αυτή η Φιλελεύθερη Συμμαχία υποστήριζε ότι η συγκεκριμένη απαγόρευση είναι νομικά διάτρητη καθώς παραβιάζει ευθέως την θεμελιώδη αρχή της Συνθήκης των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων περί ελεύθερης κυκλοφορίας κεφαλαίων.

Ο Επίτροπος κ. ΜακΚρίβι στην επιστολή του προς τον κ. Περλικό προβαίνει στη  βαρυσήμαντη δήλωση λέγοντας ότι:  “κατανοώ πλήρως και συμμερίζομαι τις ανησυχίες σας για τις πιθανές επιπτώσεις του νόμου στον περιορισμό της ελεύθερης κίνησης κεφαλαίων στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.” για να καταλήξει υπογραμμίζοντας ότι: “σας διαβεβαιώνω ότι εάν επιβεβαιωθεί ότι τα μέτρα που έλαβαν οι Ελληνικές αρχές δεν είναι συμβατά με το κοινοτικό δίκαιο θα προτείνω στην Επιτροπή να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να ακυρώσει οποιαδήποτε παραβίαση αυτής της ελευθερίας που είναι θεμελιώδης για τις Συνθήκες της Ε.Ε.”  

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία, μετά την απάντηση αυτή του Επιτρόπου, απέστειλε στην Επιτροπή και νέα νομικά επιχειρήματα κατά της κυβερνητικής απαγόρευσης. Ποιο συγκεκριμένα, η Φιλελεύθερη Συμμαχία, εκτός από νέα αναλυτική έκθεση που υπέβαλε στη Γενική Διεύθυνση Εσωτερικής Αγοράς κατέθεσε υπόμνημα και στη Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού.

Στην αναλυτική έκθεση που υπέβαλλε στη Γενική Διεύθυνση Εσωτερικής Αγοράς η Φιλελεύθερη Συμμαχία υποστηρίζει ότι τα κυβερνητικά μέτρα παραβιάζουν όχι μόνο την θεμελιώδη αρχή περί ελεύθερης κυκλοφορίας κεφαλαίων (άρθρο 56 παρ. 1 της Συνθήκης ΕΚ) αλλά και την ελευθερία εγκατάστασης (άρθρο 43 της Συνθήκης ΕΚ) καθώς αποθαρρύνουν εταιρείες που εδρεύουν σε άλλα κράτη μέλη, και οι οποίες θα επιθυμούσαν, ενδεχομένως, να εγκατασταθούν στην ελληνική επικράτεια για να επενδύσουν σε ΔΕΚΟ.

Στο υπόμνημα που υπέβαλλε στη Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού η Φιλελεύθερη Συμμαχία υποστηρίζει ότι τα κυβερνητικά μέτρα παραβιάζουν όχι μόνο τους κανόνες της εσωτερικής αγοράς αλλά και τους κανόνες περί ελεύθερου ανταγωνισμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ιδίως το άρθρο 86 παρ. 1 της Συνθήκης  ζητώντας, και από την Επίτροπο κ. Κρόες, την ενεργοποίηση της διαδικασίας επί παραβάσει δυνάμει του άρθρου 226 της Συνθήκης.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θα συνεχίσει, με νομικά και πολιτικά μέσα, να προωθεί την άμεση ιδιωτικοποίηση όλων των ΔΕΚΟ, το άνοιγμα των αγορών -τις οποίες μονοπωλούν- στους Έλληνες και ξένους επενδυτές και την εξασφάλιση υγιούς ανταγωνισμού στα πλαίσια μιας ελεύθερης οικονομίας.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία, θα συνεχίσει τον αγώνα για την κατάργηση του κρατικοδίαιτου οικονομικού και πολιτικού συστήματος που δημιουργεί ανεργία και διαφθορά, που εμποδίζει τις επενδύσεις και οδηγεί σε αδιέξοδο τη νέα γενιά.

Μόνο η ελεύθερη οικονομία σε μια ανοικτή κοινωνία, μπορεί να φέρει ανάπτυξη και ευημερία.     

Update: Δείτε εδώ και σχετικό δημοσίευμα των Νέων

Δεν γράφω το post αυτό μόνον γιατί πιστεύω ότι το άρθρο δεν έλαβε όλη την προσοχή που του άξιζε. Ούτε επειδή, προφανώς, αποτελεί τεράστια πρόκληση σε κάτι τύπους σαν και μένα έναν άρθρο με τέτοιο τίτλο. Κυρίως γράφω γιατί η εντύπωση που μου έμεινε είναι ότι το ίδιο αυτό άρθρο, με ελάχιστες ελάσσονες διαφοροποιήσεις, θα μπορούσε να έχει τίτλο "Ιδιωτικό, φυσικά!".

Σας προτείνω να διαβάσετε το post του Παναγιώτη ολόκληρο στο REC (on) πριν προχωρήσετε, μιας και εγώ θα το κόψω φέτες με τα επιμέρους σχόλιά μου, και αυτό ίσως το αδικήσει.

Με πράσινο το κείμενο του Παναγιώτη, με μωβ τα δικά μου σχόλια :-) :

Βρισκόμαστε συνεχώς μπροστά στο δίλημμα των ιδιωτικοποιήσεων. Πρέπει η Ολυμπιακή, ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, η ΕΡΤ, η ασφάλισή μας, η παιδεία μας κ.λ. να είναι κρατικά ή ιδιωτικά;

Δεν είμαι από αυτούς που θεωρούν δογματικά ότι υπάρχει σωστή ή λάθος απάντηση. Αλλά συχνά αισθάνομαι ότι το ερώτημα τίθεται λίγο "στημένα", υπονοώντας: "Με κριτήριο την οικονομική ευρωστία ενός οργανισμού, προτιμάτε να είναι κάτω από τον έλεγχο της αναποτελεσματικής κρατικής μηχανής ή ενός της αποτελεσματικής και αποδοτικής αγοράς;"

Σε αυτή την διατύπωση, έχω αρκετές ενστάσεις. Παραθέτω εδώ μερικές σκέψεις μου.

- "Δημόσιο" δεν είναι μόνο το "κρατικό" (σε πολλές χώρες για παράδειγμα, τα δημόσια σχολεία είναι στον έλεγχο της τοπικής αυτοδιοίκησης)

Οι παθογένειες που μας απασχολούν είναι εγγενείς του "Δημοσίου" χαρακτήρα και όχι του "Κρατικού". Οι ΟΤΑ μας, στον σύντομο χρονικό διάστημα που έχουν αναλάβει αυξημένες αρμοδιότητες, έχουν φροντίσει να το αποδείξουν αυτό. Μάλιστα, κατ' αναλογίαν με την "κρατική" κλίμακα, τα φαινόμενα δεν έχουν κομματικό χρώμα. Όπως έλεγε και η παλιά διαφήμιση, "Φταίει το σύστημα..."

- Η ελεύθερη αγορά είναι αποδοτική μόνο υπό προϋποθέσεις.

Σωστό αυτό, το ζήτημα είναι αν οι προϋποθέσεις που τίθενται είναι ρεαλιστικές και επιτεύξιμες, συγκρινόμενες μάλιστα με τις προϋποθέσεις για την κρατική αποδοτικότητα, που αναφέρονται παρακάτω.

- Η απόδοση με κριτήρια αγοράς δεν είναι το μόνο μέτρο.

Και όμως, για υπηρεσίες που μπορεί να προσφέρει και ο ιδιωτικός τομέας, τα κριτήρια της αγοράς (τιμή και ποιότητα) είναι το μόνο μέτρο. π.χ: Θέλει η κυβέρνηση να στρώσει με οπτική ίνα την Ελλάδα. Πρέπει να το αναθέσει στον ΟΤΕ? Με ποια λογική? Είναι η μόνη εταιρεία στην Ελλάδα (ή καλύτερα, στον κόσμο) που μπορεί να απλώσει οπτική ίνα? Όχι βέβαια. Το λογικό είναι να κάνει μειοδοτικό διαγωνισμό και να προσκαλέσει ιδιωτικές εταιρείες να υποβάλουν προσφορές. Με τον τρόπο αυτό θα έχει πετύχει το ζητούμενο με τους συμφερότερους για το Δημόσιο όρους. Δεν χρειάζεται να συντηρεί μια ολόκληρη ΔΕΚΟ για αυτό!

- Η δημόσια διαχείριση ενός οργανισμού συχνά μοιάζει λιγότερο αποδοτική γιατί ενσωματώνει τα "externalities" (τις επιπτώσεις της δραστηριότητάς του στο περιβάλλον του), όπως π.χ. το κοινωνικό κόστος που έχουν οι απολύσεις στις οικογένειες των απολυμένων, κάτι που μία ιδιωτική εταιρεία δεν κάνει.

Προφανώς η συντήρηση υπεράριθμων υπαλλήλων είναι ένας από τους λόγους της χαμηλής αποδοτικότητας, αλλά αυτό γίνεται καθαρά επί τη βάση υπολογισμών του πολιτικού κόστους (και κέρδους) και όχι του "κοινωνικού κόστους", το οποίο, εν τέλει είναι συνολικά μεγαλύτερο για την κοινωνία λόγω της συντήρησης μη παραγωγικών δραστηριοτήτων που στρεβλώνουν την αγορά και σπαταλούν παραγωγικό δυναμικό.

Άλλωστε, αυτή η προσέγγιση (της παρουσιαζόμενης εδώ ως θεμιτής) ενσωμάτωσης "κοινωνικού κόστους" στις δημόσιες υπηρεσίες, μπορεί (προεκτεινόμενη και χωρίς λογική υπέρβαση) να χρησιμοποιηθεί υπέρ της άμεσης πρόσληψης όλων των ανέργων στις δημόσιες υπηρεσίες, ή τουλάχιστον, στο rotation μεταξύ υπαρχόντων Δ.Υ. και ανέργων στις υπάρχουσες θέσεις.

- Το πρόβλημα δεν είναι πόσο αποδοτικά διαχειρίζεται το δημόσιο ένα οργανισμό αλλά πόσο υπεύθυνα. Χρειάζεται διαφάνεια στις επιλογές και ξεκάθαρη διατύπωση στόχων που θα έχουν την αποδοχή των πολιτών. Χρειάζεται κοινωνική λογοδοσία.

Και ερχόμαστε στο ίσως πιο ενδιαφέρον σημείο. Την αποδοχή των πολιτών. Πως εξασφαλίζεται αυτή? Πως μετριέται? Θα πηγαίνω ας πούμε στην γενική συνέλευση των μετόχων της ΕΡΤ και θα λέω την άποψή μου για το πρόγραμμα? Θα έχουμε όλοι μια ψήφο επ' αυτού? Ή μήπως ανάλογα με τους φόρους που πληρώνουμε? Ή μήπως ανάλογα με τον βαθμό στον οποίο η λειτουργία του οργανισμού επηρεάζει την ζωή μας? Οι διαφωνούντες θα μπορούν να κάνουν opt out, ή θα είναι αναγκασμένοι με τους πόρους τους να χρηματοδοτούν τους στόχους των άλλων?

Ωραίο κλισέ η "συμμετοχικότητα", αλλά μέχρι να συγκεκριμενοποιηθεί σε ότι αφορά τα πρακτικά θέματα, δεν διαφέρει από την "λαϊκή κυριαρχία" του αείμνηστου.

- Το δημόσιο, αν θέλει να νομιμοποιείται (με την πολιτική έννοια) στον ρόλο του διαχειριστή κάποιων οργανισμών δεν μπορεί να θέτει οικονομικούς στόχους. Η σωστή οικονομική διαχείριση (όπου σωστή = διαφανής) πρέπει να είναι απλά το μέσο για να πετύχει άλλους στόχους (αναπτυξιακούς, κοινωνικούς, στρατηγικούς). Οι στόχοι αυτοί μπορεί να είναι με στενά οικονομικά κριτήρια ακόμη και ασύμφοροι, αλλά το κόστος τους θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο και προκαθορισμένο.

Άσχετα με το αν οι στόχοι του δημοσίου μπορεί να είναι ασύμφοροι με οικονομικά κριτήρια (αντικείμενο άλλης κουβέντας αυτό), δεν έχει κανένα λόγο να τους κάνει ακόμα περισσότερο ασύμφορους συντηρώντας εκ φύσεως αναποτελεσματικούς οργανισμούς για να τους διεκπεραιώνει. Ας κάνει η κυβέρνηση τον μάκρο-σχεδιασμό της (και ας κριθεί πολιτικά για αυτό στις εκλογές) και ας αγοράσει σε καλή τιμή την εκτέλεσή του.

- Οι πολίτες, αν θέλουν πραγματικά το δημόσιο να διευθύνει κάποιους οργανισμούς, πρέπει να συμμετέχουν. Να απαιτούν διαφάνεια στην διαχείριση των οικονομικών, στην επιλογή των στελεχών, να ελέγχουν, να ενημερώνονται, να έχουν άποψη για την πορεία και τους στόχους -αυτό που συχνά αποκαλούμε συμμετοχικότητα.

Αχ, αυτή η συμμετοχικότητα... Πρόχειρα, βλέπω στην παραπάνω πρόταση τα εξής ζητήματα:

1) Δεν προφταίνω! Από τους φόρους μου χρηματοδοτούνται εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες οργανισμοί, ΝΠΔΔ κλπ. Με ποιον να πρωτοασχοληθώ? Δεν θα πρέπει να υπάρξει μια συνεννόηση με τους υπόλοιπους συμπολίτες μου? Πόσοι χρειαζόμαστε για τον αποτελεσματικό έλεγχο π.χ. του ΟΣΕ? Θα χρειαστούμε ειδικά skills? Θα έχουμε πρόσβαση στα αρχεία τους? Πόσο συχνά? Θα πρέπει να φτιάξουμε ΜΚΟ ή θα μπορεί ο καθένας κατά μόνας να ασκεί έλεγχο?

2) Έστω ότι σχημάτισα άποψη για την πορεία και τους στόχους του ΟΣΕ. Σε ποιον θα την πω? Τι βαρύτητα θα έχει? κλπ (τα' παμε και παραπάνω)

3) Εν τέλει, έχω και καλύτερα πράγματα να κάνω. Το γεγονός ότι φορολογούμαι υποχρεωτικά και υπέρ των ΔΕΚΟ με "αναγκάζει" σήμερα να γράφω αυτό το post και να μην βλέπω π.χ. μια ταινία. Στην ουσία, το να συζητώ περί ή ακόμα περισσότερο το να ελέγχω δημόσιους οργανισμούς είναι κάτι που δεν με ενδιαφέρει. Έχουν την ηθική νομιμοποίηση οι συμπολίτες μου που -έστω- κατά πλειοψηφία επιθυμούν να υπάρχουν ΔΕΚΟ, να αποσπούν και τους δικούς μου φόρους, και έτσι να με αναγκάζουν να εμπλακώ σε αυτό το απολύτως αδιάφορο θέμα που είναι η διαχείριση των ΔΕΚΟ? Σας παρακαλώ, μπορώ να μην έχω καμμία σχέση με τις ΔΕΚΟ? (αυτό περιλαμβάνει και τους φόρους μου). Γιατί δεν δοκιμάζουν οι οπαδοί της συμμετοχικότητας την δημιουργία "εθελοντικών" ΔΕΚΟ?

Τα παραπάνω δεν είναι επιχειρήματα υπέρ του κρατικού ελέγχου διαφόρων οργανισμών και τομέων της οικονομίας.

Το σημερινό κράτος, σύμφωνα με τα παραπάνω, σε μεγάλο βαθμό, δεν δικαιούται να διαχειρίζεται μεγάλους οργανισμούς -είναι αναξιόπιστο, αδιαφανές, δεν έχει πολιτικούς στόχους και προσπαθεί να κάνει μόνο οικονομική διαχείριση, λεηλατεί τους πόρους των οργανισμών αυτών και τους χρησιμοποιεί για να εξυπηρετεί κομματικά συμφέροντα, αδυνατεί να συζητήσει με όλους όσους θα ήθελαν να συνδιαμορφώσουν τις στρατηγικές των οργανισμών αυτών.

Σε μεγάλο βαθμό και οι πολίτες δείχνουν ανέτοιμοι για την ευθύνη που συνεπάγεται ο κρατικός ή δημόσιος χαρακτήρας ενός οργανισμού -πολλά συνδικάτα εργαζομένων συμπεριφέρονται αποκλειστικά ως εκφραστές συντεχνιακών συμφερόντων, οι πολίτες δεν απαιτούν έλεγχο και διαφάνεια, η συμμετοχή τους στα κοινά, ακόμη και σε τοπικό επίπεδο είναι περιορισμένη και συχνά έχει ως κύριο γνώμονα το στενό προσωπικό συμφέρον.

Αυτά μέσες-άκρες λέμε και εμείς στην ιδρυτική μας διακήρυξη :-)

Για εμένα, όταν εξετάζουμε αν ένας οργανισμός θα αφεθεί στον έλεγχο της αγοράς, το πρώτο ερώτημα δεν είναι "να είναι κρατικό ή ιδιωτικό". Το πρώτο ερώτημα είναι αν είμαστε διατεθειμένοι ως κράτος, ως πολίτες και ως κοινωνία να αναλάβουμε τις ευθύνες μας -να εκλέξουμε πολιτικούς που να ασπάζονται τα παραπάνω και να έχουν όραμα, να συμμετέχουμε πιεστικά, να απαιτούμε να συνδιαμορφώνουμε την στρατηγική, να τους κρίνουμε σε κάθε βήμα τους, να έχουμε την όρεξη και την διάθεση να ενημερωθούμε, να απαιτήσουμε διαφάνεια και αντικειμενική ενημέρωση, να μάθουμε να πληρώνουμε το κόστος των επιλογών μας και να μην το φορτώνουμε σε άλλους.

Νομίζω ότι αν αυτά τίθενται ως προαπαιτούμενα, ή μάλλον, ακριβώς επειδή αυτά όντως είναι τα προαπαιτούμενα για την καλή λειτουργία των Δημοσίων οργανισμών, η απάντηση νομίζω προκύπτει αβίαστα: Ιδιωτικό, φυσικά!

Το πολιτικό προσωπικό είναι αυτό που είναι και δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστεύουμε ότι το πολιτικό σύστημα θα επιλέξει (ή επιτρέψει) αυτοβούλως να το αλλάξει.

Οι συμπολίτες μας και εμείς οι ίδιοι είμαστε αυτοί που είμαστε και δεν έχουμε κανένα λόγο να πιστεύουμε ότι αυτό μπορεί να αλλάξει σε λιγότερο από μια γενιά (ειδικά όταν άλλοι προσπάθησαν μάταια να το αλλάξουν επί 3 γενεές).

Έχοντας συμφωνήσει στην αποτύπωση της σημερινής πραγματικότητας, και μην έχοντας επαρκή δείγματα για θεαματική αλλαγή των κοινωνικών συντελεστών (πολιτών και πολιτικού προσωπικού), είναι σκόπιμο να συνεχίσουμε να συντηρούμε και να διευρύνουμε τον ήδη αχανή Δημόσιο τομέα? Σε τι ακριβώς ελπίζουμε?

Ακόμα όμως και αν η σημερινή κατασταση -ανέλπιστα- αλλάξει άρδην, και σε σύντομο χρόνο ένα σημαντικό ποσοστό πολιτών αποφασίσει να εμπλακεί "αλτρουϊστικά" με τα κοινά, είναι και πάλι τακτικώς σκοπιμότερο να περιορίσουμε τη δημόσια σφαίρα σε εκείνους τους τομείς που δεν μπορούν να εκχωρηθούν στον ιδιωτικό τομέα για την διεκπεραίωσή τους (δηλαδή Δικαιοσύνη, Εθνική Άμυνα, Δημόσια Τάξη), έτσι ώστε να είμαστε σίγουροι ότι υπάρχει επαρκής εστίαση του κοινωνικού ελέγχου στις πραγματικά ζωτικές κρατικές λειτουργίες.

Επειδή έχω ζήσει τις υπηρεσίες του ΟΣΕ από κοντά έχω μια βασική απορία. Η γραμμή του Intercity Αθήνας-Θεσσαλονίκης είναι κερδοφόρα. Μάλιστα υπάρχει παραπάνω ζήτηση απ'ότι μπορούνε να εξυπηρετήσουν. Για να ταξιδέψει κανείς για Θεσσαλονίκη πρέπει να κλείσει μέρες πριν. Αφού υπάρχει κερδοφορία και ζήτηση, γιατί δεν έγινε τόσα χρόνια προσπάθεια να αυξηθούν τα δρομολόγια στη συγκεκριμένη γραμμή ώστε να βελτιωθούν τα οικονομικά αποτελέσματα; Όχι μόνο δεν αύξησαν τα δρομολόγια άλλα είχαν το θράσος, τις ημέρες των εορτών να πληρώνουνε πανάκριβες διαφημιστικές εκστρατείες με σύνθημα «αφήστε το αυτοκίνητο - προτιμήστε το τραίνο» ενώ εκείνες τις ημερές εισητήριο του ΟΣΕ δεν υπήρχε ούτε για δείγμα!

Η θητεία του Λιάπη στο υπουργείο Μεταφορών επιβεβαιώνεται ως τη πιο αποτυχημένη όλων των εποχών. Μια φορά την εβδομάδα μάζευε του δημοσιογράφους και επέλεγε κάποιο νέο έργο να εγκαινιάσει (έργα τα οποία είχαν προγραμματιστεί από τους προκατόχους του), και τους πήγαινε βόλτα μέχρι το Κιάτο για να δουν τον προαστιακό.
Απέφυγε να ασχοληθεί με τις καυτές πατάτες της Ολυμπιακής και του ΟΣΕ, ξέροντας ότι κάποια στιγμή ο ξάδερφος θα τον βάλει σε άλλο υπουργείο. Τελικά του έκατσε κουτάκι το Πολιτισμού, εν όψει εγκαινίων του Μουσείου της Ακρόπολης....

Ακολουθεί όλη ανακοίνωση της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

Προσφυγή στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά της -σοβιετικού τύπου- παρέμβασης της κυβέρνησης για τον έλεγχο των ΔΕΚΟ

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία, σε ανακοίνωση της σχετική με την απαγόρευση ιδιωτών επενδυτών να αποκτήσουν, χωρίς κυβερνητική έγκριση, ποσοστό άνω του 20% εταιρειών "εθνικής στρατηγικής σημασίας", γνωστοποίησε την προσφυγή της στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά του απαράδεκτου αυτού μέτρου.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία στην επιστολή της προς τον αρμόδιο για θέματα ανταγωνισμού Επίτροπο κ. McCreevy υποστηρίζει ότι η συγκεκριμένη απαγόρευση είναι νομικά διάτρητη καθώς παραβιάζει ευθέως την θεμελιώδη αρχή της Συνθήκης των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων περί ελεύθερης κυκλοφορίας κεφαλαίων. Για τον λόγο αυτό η Φιλελεύθερη Συμμαχία ζητά από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να χρησιμοποιήσει όλα τα νόμιμα μέσα που διαθέτει για να μην τεθεί σε εφαρμογή αυτή η απαγόρευση.
Η Φιλελεύθερη Συμμαχία, θεωρεί την πρωτοβουλία αυτή της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας ως σοβιετικού τύπου παρέμβαση στην οικονομία για την διατήρηση του κρατικού ελέγχου των ΔΕΚΟ. Η εξασφάλιση του κρατικού ελέγχου στις εταιρείες αυτές εξασφαλίζει την συνέχιση της διακομματικής ασυδοσίας στο εσωτερικό τους και την ατιμώρητη λεηλασία των περιουσιακών τους στοιχείων από τις γνωστές παρασιτικές ομάδες. Εξασφαλίζει την ακύρωση κάθε εκσυγχρονισμού τους και προδιαγράφει τη χρεωκοπία τους όπως συνέβη και με την Ολυμπιακή.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία υποστηρίζει την άμεση ιδιωτικοποίηση όλων των ΔΕΚΟ, το άνοιγμα των αγορών τις οποίες μονοπωλούν στους Έλληνες και ξένους επενδυτές και την εξασφάλιση υγιούς ανταγωνισμού στα πλαίσια μιας ελεύθερης οικονομίας.

MIG: "who's 'WE'?"

Γ. Αλογοσκούφης: "Smith, and Wesson, and me".

Θα έχετε διαβάσει σχετικά. Με έκτακτη τροπολογία του ο κ. Αλογοσκούφης απαγόρευσε την απόκτηση από ιδιώτες ποσοστού άνω του 20% σε εταιρείες "εθνικής στρατηγικής σημασίας". Δεν κατονομάζει ποιες είναι αυτές οι εταιρείες, αλλά πανθομολογουμένως πρόκειται για φωτογραφική διάταξη προκειμένου να εμποδιστεί η MIG να αποκτήσει τον έλεγχο του ΟΤΕ.

Αυτό που πιθανότατα δεν έχετε διαβάσει είναι ότι η Φιλελεύθερη Συμμαχία ήδη προσέφυγε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή καταγγέλλοντας την συγκεκριμένη διάταξη ως μια κατάφωρη παραβίαση της θεμελιώδους αρχής της Συνθήκης των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων περί ελεύθερης κυκλοφορίας κεφαλαίων. Η επιστολή η οποία απεστάλη στον αρμόδιο επίτροπο, υπεύθυνο για θέματα ανταγωνισμού μπορεί να βρεθεί εδώ.

Στο παρόν post δεν επιθυμώ να συζητήσω κατά πόσον πράγματι παραβιάζεται η εν λόγω Συνθήκη. Ούτε την ορθότητα του πολιτικού μας αιτήματος για την άμεση ιδιωτικοποίηση όλων των ΔΕΚΟ, το άνοιγμα των αγορών τις οποίες μονοπωλούν στους Έλληνες και ξένους επενδυτές και την εξασφάλιση υγιούς ανταγωνισμού στα πλαίσια μιας ελεύθερης οικονομίας. Ούτε, τέλος, την τουλάχιστον παράδοξη (για μένα που δεν είμαι νομικός) πρόβλεψη εντός της τροπολογίας ότι αυτή ισχύει από την στιγμή της κατάθεσής της και όχι -έστω- από την στιγμή της ψήφισής της (για να μην μιλήσω για την έκδοση του ΦΕΚ).

Θα ήθελα να δούμε το θέμα από μια διαφορετική σκοπιά, αυτή των (μικρο-) μετόχων του ΟΤΕ. Τι έχουμε λοιπόν? Έχουμε έναν μεγαλομέτοχο -το Ελληνικό Δημόσιο- που ΑΥΘΟΡΜΗΤΩΣ πουλά πακέτα μετοχών του σε αλλεπάλληλες μετοχοποιήσεις και αποκομίζει τεράστια κεφάλαια από την αγορά, σε ένα πλαίσιο όπου ο μόνος περιορισμός που υπάρχει αφορά μόνον τον ίδιον (δια νόμου απαγορεύει στον εαυτό του να μειώσει το ποσοστό του κάτω από το 33% - κανένα πρόβλημα με αυτό).

Μετά, το 2006, ο ίδιος μέτοχος - προφανώς ευρισκόμενος σε χρεία χρημάτων - αίρει τον περιορισμό αυτό και πουλάει και άλλο. Κανένα πρόβλημα και εδώ. Έρχεται όμως σήμερα, έχοντας ήδη πουλήσει τις μετοχές και έχοντας ήδη πάρει τα χρήματα, να επιβάλει έναν νέο κανόνα που πια δεν αφορά τον ίδιο αλλά όλους τους άλλους. Λέει λοιπόν σε μένα τον μικρομέτοχο (αλλά και σε κάθε άλλον μέτοχο) ότι παρότι υπάρχει κάποιος άλλος που επιθυμεί να αγοράσει από μένα σε τιμή που θεωρώ δίκαιη -αν όχι συμφέρουσα- ότι δεν μπορούμε να προβούμε σε αυτή την εκούσια μεταξύ μας συναλλαγή -ουσιαστικά μου απαγορεύει να του πουλήσω- γιατί αυτό θα έθιγε τα συμφέροντά του όπως ο ίδιος τα αντιλαμβάνεται.

Με τον τρόπο αυτό, μπαίνει ουσιαστικά με την βία συνιδιοκτήτης εκ νέου σε κάτι που μου έχει ήδη πουλήσει, βάζει εντελώς άμεσα χέρι στις αποταμιεύσεις μου και μειώνει τα ιδιοκτησιακά μου δικαιώματα μιας και δεν έχω πια πλήρη κυριαρχία σε κάτι που πριν όριζα πλήρως.

Είναι λογικό που την ημέρα της εξαγγελίας η μετοχή του ΟΤΕ έκανε σχεδόν -5%, και πιστεύω έπεται συνέχεια μιας και η απαξίωση που προκαλεί η συγκεκριμένη τροπολογία στις μετοχές των ΔΕΚΟ είναι πολύ μεγαλύτερη.

Ακόμη μεγαλύτερη όμως είναι η απαξίωση συνολικά της εικόνας της χώρας ως ενός τόπου όπου μπορεί κάποιος να φέρει τα χρήματά του και να κάνει μπίζνες σε ένα δίκαιο (fair) επιχειρηματικό περιβάλλον.

Θα πρέπει να είσαι κορόιδο για να κάτσεις να παίξεις χαρτιά με κάποιον που ξέρεις ότι έχει σημαδέψει την τράπουλα, είναι ο μόνος στο τραπέζι που οπλοφορεί και μάλιστα -ξεδιάντροπα- έχει ακουμπισμένο το γεμισμένο ρεβόλβερ του πάνω στο τραπέζι - για να μην ξεχνιώμαστε οι υπόλοιποι...

*Το γράφημα το βρήκα στην Ναυτεμπορική

** Ναι, ξέρω, το πιστολάκι στην φώτο δεν είναι S&W. Όποιος έχει ανάλογη φώτο με S&W ας μου την στείλει