Πέρα από τις περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει κανενός είδους καθοδήγηση ή σύσταση για κάποιον συγκεκριμένο γιατρό, νοσοκομείο ή άλλο φορέα, η διαδρομή είναι λίγο πολύ γνωστή. Έχω πρόβλημα, ρωτάω όποιον μπορεί να ξέρει κάποιον γιατρό που ασχολείται με τον τομέα (άρα εμμέσως παίρνω την πρώτη θετική σύσταση) και πάω σε αυτόν που μου κάνει την καλύτερη εντύπωση (έχει την πιο θετική σύσταση), εάν υπάρχουν πάνω από μία προτάσεις.

Ο γιατρός αντιμετωπίζει το πρόβλημα σύμφωνα με τις γνώσεις, τις συνήθειες ή τις επιλογές του και εγώ θεραπευθείς πλήρως, εν μέρει ή και καθόλου, αρχίζω να αξιολογώ το τι συνέβη μόνο όταν πλέον ολοκληρωθεί ο πρώτος κύκλος της θεραπείας, δηλαδή όταν έχει δαπανηθεί, σωστά ή λάθος, ο σημαντικότερος χρόνος για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Πίστευε και μη ερεύνα
Όσο λάθος είναι στη θεολογία ή την επιστήμη, τόσο λάθος είναι και στην αναζήτηση γιατρού ή μεθόδου θεραπείας/αντιμετώπισης ενός προβλήματος υγείας. Με αρκετά στοιχεία πλέον για να μην λέω αερολογίες, μπορώ πλέον να διηγηθώ μία γρήγορη ιστορία. Το καλοκαίρι του 2004, ξεκίνησε η εγκυμοσύνη από την οποία σήμερα χαίρομαι την κόρη μου. Νωρίς - νωρίς, στα μέσα του δεύτερου μήνα, υπήρξε σημαντική αποκόλληση. Η επιλογή του γιατρού (επελέγη από επιτυχείς τοκετούς συγγενικού προσώπου), πέρα από τα τυπικά περί ηρεμίας κτλ, ήταν τα εμβόλια αντιπατρικών. Δεν τα ξέραμε κι από χτες, η βελτίωση το επόμενο διάστημα ήταν ραγδαία, άρα όλα ΟΚ, σωστά;

Η υπόλοιπη περίοδος ως την Άνοιξη κύλησε χωρίς κάποιο σημαντικό πρόβλημα, φτάνοντας ωστόσο στην 38η εβδομάδα ο γιατρός εκτίμησε ότι αφενός η παρουσία λίγου αίματος στην δακτυλική εξέταση και αφετέρου η διαστολή δικαιολογούσαν την εισαγωγή τρεις ημέρες μετά για τοκετό με τεχνητές οδύνες. Έναν τοκετό φυσιολογικό μεν, πολύ δύσκολο δε καθότι το μωρό δεν είχε εμπεδωθεί σωστά (σφηνώσει δηλαδή στη λεκάνη ώστε να είναι έτοιμο), οπότε οι ωθήσεις δεν έφερναν το αποτέλεσμα που έπρεπε (με το τέλος κάθε προσπάθειας το κερδισμένο έδαφος χανόταν). Τελικά, χρησιμοποιήθηκε εμβρυουλκός. Το παιδί είναι μία χαρά, η μάνα λίγο κουρασμένη αλλά υγιής, άρα όλα ΟΚ, σωστά;

Ερεύνησε πρώτα
Η τυχαία συζήτηση με νέες μητέρες ή οικείους τους, άρχισε να αποκαλύπτει την αλήθεια, η αναζήτηση φιλικών προς τη φυσιολογική διαδικασία του τοκετού επιστημόνων την ολοκλήρωσε. Τα αντιπατρικά δεν είναι απαραίτητα, ή αποδεδειγμένο ότι βοηθούν καν σε περιπτώσεις αποκόλλησης, αλλά πολλοί πλέον συζητούν ότι ίσως είναι και επικίνδυνα! Η χρήση ωκυτοκίνης για την πρόκληση τεχνητών οδυνών πολύ συχνά προκαλεί δύσκολους τοκετούς ακριβώς επειδή δεν υπάρχει σωστή εμπέδωση του εμβρύου!

Παράλληλα, το λίγο αίμα στην εξέταση είναι πολύ πιθανό να προέρχεται ακριβώς από την εξέταση. Οι ενδείξεις συντείνουν στο ότι τελικά «προγραμματίστηκε» ο τοκετός, προκειμένου να χωρούν περισσότεροι στην ίδια ατζέντα. Όποιος ελέγξει τα στοιχεία για τις καισαρικές στην Ελλάδα, θα δει π.χ. ότι τις καθημερινές φτάνουν το 40% (στον υπόλοιπο κόσμο είναι σε μονοψήφιο νούμερο), ενώ το Σαββατοκύριακο ακολουθούν τη διεθνή πεπατημένη. Μην τρέχουμε και σαββατιάτικα, προγραμματίζουμε για τις καθημερινές, λέμε μία δικαιολογία που ο ασθενής/ενδιαφερόμενος δεν μπορεί να εκτιμήσει και τέλος. Δεν χάθηκε και τίποτε...

Πού πήγε ο γιατρός - θεός της πρώτης εγκυμοσύνης; Καταβαραθρώθηκε μέσα στο κενό της ίδιας της δικής μου άγνοιας. Εύκολα μπορεί κανείς να φανταστεί το κατά πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα σε θέματα όπου η αντιμετώπιση/επιλογή μεθόδου πρέπει να γίνει ταχύτατα. Αν δεν ξέρεις, κάνεις βουτιά στο κενό και ελπίζεις κάποιος να σε πιάσει...

Διαφορές μεταξύ γιατρών, διαφορές μεταξύ σχολών
Άλλο καραμπινάτο παράδειγμα, αυτή τη φορά με τον καρπό αυτής της εγκυμοσύνης, που σε ηλικία περίπου 9-10 μηνών παρουσίασε τοπική περιστοματική δερματίτιδα. Απευθυνθήκαμε στην τοπ των τοπ, θεωρητικά, αφού διδάσκει το συγκεκριμένο θέμα στο πανεπιστήμιο, έτσι; Η απάντηση ήταν απλή και ξερή: θα το έχει σε όλη τη ζωή της, θα το συνηθίσει όπως όλοι όσοι το έχουν, κτλ. Κοινώς, η επίσημη ιατρική δεν έχει ιδέα και αφού δεν γιατρεύει προτείνει να σκεπάζεις το πρόβλημα με ένα σωρό κορτιζονούχες αλοιφές.

Λίγο ψάξιμο αποκάλυψε ότι εκεί που η καθεστηκυία τάξις των γιατρών ντρέπεται να παραδεχθεί την άγνοιά της, άλλοι ίσως ξέρουν κάτι παραπάνω. Μέσω γνωστών και πάλι (ο ίδιος μηχανισμός που περιγράφω παραπάνω) φτάνουμε σε ομοιοπαθητικό. Θεραπεία 20 ημερών και ώ! του θαύματος! το πρόβλημα εξαλείφεται. Τώρα, το πολύ πολύ με τα βαριά κρύα, να βγουν μια δυο κοκκινίλες που εξαφανίζονται την επομένη. Σε ένα παιδί που κάλλιστα μπορούσε να παστώνεται με κορτιζόνη 4-5 μήνες το χρόνο.

Μία ρουλέτα ρώσικη χωρίς λόγο
Και πώς λύνεται το πρόβλημα; θα μου πεις. Μήπως μπορείς από πριν να ξέρεις ποιος γιατρός είναι καλός και ποιος όχι; Φυσικά όχι, όπως με τον υδραυλικό, τον εραστή ή το ξενοδοχείο στο εξωτερικό μέσω διαδικτύου. Μπορείς ωστόσο, όπως στο τελευταίο, να ενημερωθείς σχετικά γρήγορα για τα βασικά χαρακτηριστικά της κατάστασης ή του προβλήματός σου, από τις ΕΓΚΥΡΕΣ πηγές, να κάνεις μία βόλτα στις εναλλακτικές απόψεις και με αυτά τα βασικά εφόδια να εκτιμήσεις τον γιατρό σου.

Δεν θυμάμαι αξιόλογο (εκ του αποτελέσματος) γιατρό να μην εκπλήσσεται ευχάριστα και να μην συνεισφέρει περαιτέρω, όταν είδε ότι ξέρουμε πέντε πράγματα για το θέμα. Δεν μπορώ να φανταστώ επιστήμονα που να ενοχλείται όταν συζητάς μαζί του τους τομείς όπου κάποιοι ίσως αμφισβητούν την πεπατημένη που ακολουθεί.

Με μάτια ανοιχτά και διάθεση για ψάξιμο, τουλάχιστον μπορούμε να βγάζουμε μερικές επιπλέον σφαίρες από το μύλο του περιστρόφου. Γιατί περνάει ο καιρός και κάποτε θα αντιμετωπίσουμε και θέματα που δεν επιδέχονται λάθους ή αλλαγής τακτικής στην πορεία...

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας…»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”).
ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ