Τα δε αισθήματα και φρονήματά του δια τον όχλον είναι, Την υπόληψή σου να 'χω κι ας σε πάρει ο διάολος!

Ο παππούλης στο δρόμο απέναντι στηρίζεται σκυφτός στη μαγκούρα του και τρέμει με κάθε φύσιμα του αέρα. Βήμα βήμα φτάνει στην άκρη του πεζοδρομείου δίπλα στους περαστικούς που περιμένουν να ανάψει το πράσινο να περάσουν απέναντι. Κι εκεί που αρχίζεις να λυπάσαι το παππουδάκι και να σκέφτεσαι πως θα χρειαστεί δύο πράσινα φανάρια χρόνο για να κάνει αυτή τη διαδρομή, βλέπεις τη μαγκούρα να σηκώνεται στον αέρα και τον παππού να γίνεται Λούης. Μέχρι να καταλάβεις εσύ τί έγινε ο παππούς από τη φόρα που πήρε έχει φτάσει στο άλλο φανάρι, οπότε επιταχύνει ακόμα πιο πολύ και μέχρι να εστιάσεις έχει χαθεί στον ορίζοντα ή πίσω από κανένα λεωφορείο.

Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για κάτι που αντιμετωπίζουμε κάθε μέρα. Παππούδες και γιαγιάδες περνάνε το δρόμο με το φανάρι κόκκινο και γίνονται δημόσιος κίνδυνος. Νομίζω πως πολλοί οδηγοί το έχουνε ζήσει αυτό. Εκεί που είσαι αμέριμνος με το χέρι έξω από το παράθυρο και δροσίζεται η μασχάλη, εμφανίζεται από το πουθενά μια γιαγιά να κάνει πιρουέτα μπροστά σου με χαρακτηριστική άνεση πρίμας μπαλαρίνας ενώ το φανάρι είναι κόκκινο για τους πεζούς. Πατάς τα φρένα, βέβαια, για να μην την πατήσεις, γιατί είσαι καλός άνθρωπος, αν και της αξίζει και μετά σε βρίζει και από πάνω.

"Δε ντρέπεσαι! Πήγες να με πατήσεις, γριά γυναίκα. Δεν υπάρχει πια σεβασμός. Τη μάνα σου, ρε, τη μάνα σου?"

Δηλαδή δεν φτάνει που πήγε να σε σκοτώσει και να σκοτωθεί, αλλά ζητάει και τα ρέστα. Και όχι τίποτε άλλο, αλλά επειδή είναι μεγάλη γυναίκα πρέπει να σταματήσει η κυκλοφορία για να περάσει. Είναι κατά την άποψή της δείγμα σεβασμού για όλ' αυτά που έκανε για την κοινωνία. Αλλά είπαμε. Είσαι καλός άνθρωπος και δίνεις τόπο στην οργή σου. "Που θα πάει? Δε θα δεις τον Άγιο Πέτρο?" Σ' αυτό υπολογίζεις.

Υπάρχει δε και το θέμα με τις συγκοινωνίες. Όταν δεις γέρο άνθρωπο πρέπει να σηκώνεσαι και να παραχωρείς τη θέση σου. Ναι, δε λέω. Το κάνω και γώ καμιά φορά. Αλλά το κάνεις δεν το κάνεις το ένα και το αυτό. Ακούς τον ίδιο διάλογο πάντα μετά την κατάρα ή το "Ευχαριστώ!".

"Αχ, οι νέοι. Έχουν χαλάσει. Δεν σηκώνονται πια όταν βλέπουν μεγάλο άνθρωπο. Δε σέβονται τίποτα. "

"Ναι, έχετε δίκιο έτσι είναι."

"Ναι, αλλά και οι νέοι σήμερα είναι κουρασμένοι."

Δε λέω. Οι μεγάλοι άνθρωποι έχουν διαφορετικές ανάγκες από μας και μερικοί είναι αδύναμοι, αλλά αυτοί που κάνουν όλη αυτή τη φασαρία είναι αυτοί που έχουν τα μεγαλύτερα αποθέματα ενέργειας. Δε φτάνει που μας τρώνε τα λεφτά από το ΙΚΑ και είναι πιο πολλοί από μας, αλλά έχουν και τρελές απαιτήσεις.

Ένα πρωινό πριν πάω στη δουλειά, άνοιξα την τηλεόραση και πέτυχα τον Αυτιά να ξεσηκώνει τη γερουσία που τους κάνανε αύξηση στις συντάξεις με αποτέλεσμα να παίρνουνε λιγότερα λεφτά. Κι έπαιρναν τηλέφωνο να πουν τον πόνο τους και εξιστορούσαν ο καθένας πως πριν έπαιρνε σύνταξη 800€ ενώ με την αύξηση τους μειώθηκε στις 780€. Και όσοι έπαιρναν τηλέφωνο και λέγανε πόσο σύνταξη παίρνανε πριν και πόση τώρα ήταν ποσά μεγαλύτερα από το μισθό μου. Μέχρι και 1100€ σύνταξη άκουσα!

Έλεος! Εγώ δηλαδή αν ποτέ καταφέρω να πάρω σύνταξη, γιατί υπάρχει και η περίπτωση να μην πάρει κανένας στην ηλικία μου, πόση σύνταξη θα παίρνω, 300€? Γιατί δεν παίρνανε τηλέφωνο αυτοί που παίρνουνε 400€? Γιατί είναι τόσο εξουθενωμένοι για να μιλήσουνε. Οπότε γκρινιάζουν αυτοί που μπορούν, αλλά δεν χρειάζεται.

Μη με βλέπετε εμένα που γκρινιάζω. Εγώ είμαι νέα και προσπαθώ να επιβιώσω στην κοινωνία που έχουν δημιουργήσει αυτοί που απαιτούνε σεβασμό. Ευτυχώς μπορώ!