Και, ω! τι έκπληξη, δεν εννοώ τους συνδικαλιστές. Εννοώ τις τράπεζες.

Η λεγόμενη κρίση των subprimes, έχει δώσει το έναυσμα για ένα μπαράζ παρεμβατικών δράσεων από διάφορες κυβερνήσεις της Δύσης.

Διαβάζω ότι στην Βρετανία κρατικοποιείται η Northern Rock, στην Γερμανία η κυβέρνηση "τσοντάρει" δις ευρώ στην "ατυχήσασα" IKB, ενώ στις ΗΠΑ η FED παρεμβαίνει για να μειώσει τις ζημιές των μετόχων της Bear Stearns(update 21/9/2008: και μακάρι να 'ταν μόνο αυτό).

Πρόκειται για προσοδοθηρία στην χείριστη μορφή της. Ομάδες συμφέροντος - εδώ οι τραπεζίτες - χρησιμοποιούν την ΤΕΡΑΣΤΙΑ μόχλευση που διαθέτουν στο πολιτικό σύστημα για να αποκομίσουν ίδιον όφελος.

Το βασικό πρόβλημα για μένα, πέραν του ηθικού ζητήματος και την σπατάλη πόρων, είναι αυτό που στα οικονομικά ονομάζεται "ηθικός κίνδυνος". Είναι εύκολα αντιληπτό ότι αν κάποιος ξέρει ότι ακόμα και αν τα θαλασσώσει πλήρως υπάρχει κάποιος που στο τέλος θα τον σώσει, γίνεται όλο και λιγότερο προσεκτικός και η πιθανότητα τελικά να χρειαστεί να διασωθεί αυξάνεται.

Τέτοιου τύπου παρεμβάσεις, μπορεί να δίνουν μια προσωρινή λύση, αλλά ουσιαστικά μολύνουν στο διηνεκές το σύστημα με τον ιό της ανευθυνότητας. Κακομαθαίνουν τις τράπεζες, οι οποίες αναλαμβάνουν δυσανάλογα ρίσκα εφόσον γνωρίζουν ότι υπάρχει ειδικό για αυτές δίχτυ ασφαλείας.

Λένε:

- Μα, θα έχει αλυσιδωτές επιπτώσεις: Ας έχει

- Μα, θα χάσουν τα λεφτά τους οι μικροεπενδυτές: Ας τα χάσουν. Μικροί και μεγάλοι επενδυτές are into it για το κέρδος. Δεν κάνουν δα και καμμιά φιλανθρωπία. Όπου υπάρχει η πιθανότητα και η προσδοκία κέρδους, υπάρχει και η πιθανότητα ζημιας.Ας πρόσεχαν.

- Μα, θα χάσουν τα λεφτά τους ασφαλιστικά ταμεία: Ας τα χάσουν. Ειδικά για τα ιδιωτικά, ας πρόσεχαν. Για τα κρατικά, καλά να πάθουμε που τους εμπιστευόμαστε τυφλά. Στο κάτω κάτω, αν μας ενδιαφέρει το κράτος να εγγυηθεί την βιωσιμότητα των ταμείων και την καταβολή των συντάξεων, ας ενισχύσει τα πληγέντα ταμεία (πρακτική βέβαια που δημιουργεί τα ίδια ακριβώς προβλήματα ηθικού κινδύνου), όχι να σώσει τις γαμωτράπεζες.

Στο κάτω-κάτω όσοι πιστεύουν ότι η διάσωση των τραπεζών αποτελεί έναν ανώτερο πολιτικό ή ηθικό σκοπό για οποιοδήποτε λόγο, μπορούν να συστήσουν ένα ιδιωτικό Save-The-Banks charity fund, και να βάλουν από το υστέρημά τους. Οι φόροι μου δεν είναι για hedging των ατάλαντων κερδοσκόπων.

Είναι καιρός να καταργηθεί και η άτυπη "μονιμότητα" των Τραπεζών. Δεν γίνεται να είμαστε στις ζημιές αντάμα και στα κέρδη χώρια.

Έτσι και με την κυβέρνηση.

Διάβασα σήμερα στην Ναυτεμπορική, και ανέβασα σφυγμούς:

"Επικοινωνιακή εκστρατεία για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής

Ανοικτό διαγωνισμό για την επιλογή της εταιρίας που θα αναλάβει την επικοινωνιακή εκστρατεία για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, προκήρυξε το υπουργείο Οικονομικών."

Είναι εύκολα αντιληπτό ότι η φοροδιαφυγή δεν αντιμετωπίζεται με επικοινωνιακές εκστρατείες. Αντιμετωπίζεται με δικαιότερο φορολογικό σύστημα, αντικειμενικοποίηση των ελέγχων, μείωση της πολυπλοκότητας του φορολογικου συστήματος, και, το κυριότερο, με διαφάνεια στην διάθεση των χρημάτων, λογοδοσία, αποτελεσματικότητα στις κοινωνικές δαπάνες και παροχή υψηλών υπηρεσιών στον πολίτη ως αντάλλαγμα για τους καταβληθέντες φόρους του.

Αντ' αυτού, η κυβέρνηση επιλέγει να σπαταλήσει χρήματα για κούφιες επικοινωνιακές εκστρατείες, αποθαρρύνοντας ακόμα περισσότερο αυτούς που επιμένουν να είναι συνεπείς στις φορολογικές τους υποχρεώσεις.

ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ να σκέφτομαι ότι ένα μέρος από τον κόπο που κατέβαλα την προηγούμενη χρονιά θα διατεθεί για να κάνει ο κ. Αλογοσκούφης και η Νέα Δημοκρατία δημόσιες σχέσεις με τους εκδότες και τους λοιπούς ΜΜΕ-άρχες.

Δεν προβλέπω να παραμένω μισθωτός (δηλαδή φορολογικό θύμα) για πολύ ακόμα. Κανένας άλλος για το Λίχτενστάιν?