Κούρνιασα στην αγκαλιά του, πίεσα το κεφάλι μου στο μπράτσο του, πήρα μια βαθιά αναπνοή κα έβγαλα έναν ήχο από το στόμα μου... έναν ήχο που μόνο από τα καλοταϊσμένα και ευχαριστημένα ζώα μπορείς ν' ακούσεις...

«Μου θυμίζεις την Νεφέλη... τι να κάνει αυτό το ζωντανό, άραγε;», μου είπε...

«Μμμμ...», αποκρίθηκα...

Έσφιξα το κορμί του και με τα δυο μου χέρια... Μια αγκαλιά μόνο δεν μου έλεγε τίποτα...

«Ξέρεις...», μου είπε...

«Μμμμ... χμμμ...», απάντησα μ' έναν εγκέφαλο καθόλου πρόθυμο να επεξεργαστεί ερωτήσεις και να τις απαντήσει... Μετά από κάθε γαμήσι είμαι κάτι σαν πόρτα ξεκλείδωτη με το κλειδί αφημένο στην κλειδαριά...

«... όταν είμαι μαζί σου, αισθάνομαι πάντα αγάπη...», μου είπε δίνοντας έμφαση στη λέξη «αισθάνομαι».

«Ναι;», τον ρώτησα...

«Ναι... Ξέρεις υπάρχει μια μεγάλη διαφορά στο να ξέρεις ότι κάποιος σ' αγαπά και να αισθάνεσαι αυτή την αγάπη...», μου είπε...

Χαμογέλασα... Μου αρέσει να μου μιλάει για την αγάπη...

«Συνέχισε...», του ζητώ...

«Ξέρω ότι οι γονείς μου μ' αγαπούν... ξέρω ότι οι φίλοι μου μ' αγαπούν... ξέρω ότι το παιδί μας όταν αρχίσει να καταλαβαίνει θα μ' αγαπάει... μα, η δική σου αγάπη είναι διαφορετική... αυτό πιστεύω... Πρώτη φορά δέχομαι αγάπη και αποδοχή μαζί... ποτέ πριν...», μου λέει και σταματάει...

«Και πως είναι αυτή η αίσθηση;», τον ρωτώ...

«Χμ, δεν ξέρω... Μοναδική, αληθινή... σαν να έχεις φτερά και πετάς παρέα με τα πουλιά...», μου απαντά...

Τον αγκάλιασα πάλι, πιο σφικτά... άφησα τα δάχτυλά μου να κάνουν τσουλήθρα πάνω στις πυκνές μπούκλες του...

«Τι κάνεις;», με ρωτάει...

«Τι κάνω; Τίποτα...», του απαντώ...

«Κάτι κάνεις... αφού το αισθάνομαι...», μου λέει και δίνει ξανά έμφαση στη λέξη «αισθάνομαι»...

«Τίποτα δεν κάνω, αλήθεια...», του απαντώ... Τον κοιτάζω κατ' ευθείαν στα μάτια... έχει τα ομορφότερα και εκφραστικότερα μάτια που έχω δει ποτέ... Είναι όμορφος, όλα πάνω του είναι όμορφα. Η ομορφιά του πηγάζει, σίγουρα, μέσα από την καρδιά του...

«Σ' αγαπώ...», του λέω...

«Κι εγώ...», μου λέει...

Κρατήσαμε εναλλάξ ο ένας στην αγκαλιά τον άλλο...

«Το πιστεύεις αυτό;», τον ρωτώ...

«Μερικές φορές...», μου απαντά...

«Μερικές φορές;», τον ρωτώ...

Χαμογελάει...

«Αφού ξέρεις ότι σ' αγαπώ... απλά κάποιες φορές αισθάνομαι ότι σ' αγαπώ περισσότερο από κάποιες άλλες...», μου απαντά...

Εκεί που είχα αρχίσει να ανησυχώ για τα αισθήματά του για μένα και η καρδιά μου άρχισε να χτυπά σφικτά, το χαμόγελο επανήλθε στο πρόσωπό μου...

«... δεν είμαι σαν εσένα που έχεις συσσωρευμένη τόση αγάπη και την σπαταλάς απλόχερα και δεν φοβάσαι μήπως σου τελειώσει...», μου λέει...

«Ναι;», του λέω...

«Ναι... δεν είσαι καθόλου προσεκτικός... δεν έχεις έναν ξεκάθαρο στόχο... ξέρεις, καμιά φορά οι άνθρωποι φοβούνται όταν δέχονται μεγάλες ποσότητες ανεξέλεγκτης αγάπης...», μου λέει...

«Εσύ φοβάσαι;», τον ρωτώ...

Δεν μου απαντάει... Χαμογελάει... Από μέσα μου ξέρω ότι δεν φοβάται...

«Ξέρεις... πριν από εσένα τα είχα μ' ένα κορίτσι...», μου λέει...

«Ξέρω...», του λέω...

«Σου το είχα πει;», με ρωτάει...

«Όχι ξεκάθαρα, αλλά το κατάλαβα...», του λέω...

«Πως;», με ρωτάει...

«Κάθε άντρας που δείχνει τόσο πρωτάρης στον έρωτα, κρύβει στο παρελθόν του μια γυναίκα που ποτέ δεν τον ικανοποίησε...», του απαντώ...

«Δεν σε πειράζει;», με ρωτάει...

«Όχι...», του απαντώ απλά...

«Όχι;», με ρωτάει...

«Αυτό που με ενδιαφέρει είναι που βρίσκεσαι μαζί μου τώρα... δεν κοιτάζω προς τα πίσω...», του λέω...

Με δαγκώνει ελαφρά στον λαιμό...

«Μια φορά και ένα καιρό υπήρξε ένα κορίτσι που, ίσως, σ' αγάπησε πολύ... Αλλά κάτι συνέβη, γιατί είσαι πολύ μαλάκας, και σ' έκανε πέρα... Αυτό το κορίτσι ήταν η πρώτη σου αγάπη και σε πλήγωσε τόσο πολύ που είπες ότι ποτέ δεν θα βρεις έναν άνθρωπο να σ' αγαπά τόσο όσο θέλεις... τόσο όσο χρειάζεται...», του λέω χαϊδεύοντας τις μπούκλες του...

«Δεν ξέρεις...», μου λέει...

«Ξέρω, μωρό μου, ξέρω...», του λέω...

«Το διηγείσαι σαν να ήσουν μπροστά...», μου λέει...

«Ναι... καλά... Η αγάπη πάει και έρχεται... τελειώνει και αρχίζει...», του λέω...

«... η αγάπη πολλαπλασιάζεται... Όση περισσότερη αγάπη δέχεσαι, άλλη τόση προσφέρεις... Όση περισσότερη αγάπη αισθάνεσαι, άλλη τόση είσαι υποχρεωμένος να δώσεις πίσω...», μου λέει...

«Μου φαίνεται πως μόνο αυτό το πράγμα θέλεις από εμένα...», του λέω...

«Ποιο;», με ρωτάει...

«Με θέλεις για να αισθάνεσαι αγάπη...», του απαντώ...

Τύλιξε τα χέρια και τα πόδια του γύρω από το κορμί μου παίρνοντας μια καλύτερη θέση για να μπορέσει να με φιλήσει...

«Όχι...», μου λέει...

«Είναι ευχαρίστησή μου να σου προσφέρω αγάπη...», του λέω...

«Αφού σου είπα... όχι...», μου λέει...

«Καλά... Να ξέρεις όμως ότι είναι ευχαρίστησή μου...», του λέω...

«Μιλώντας για ευχαρίστηση...», μου λέει... σταματάει... με φιλάει στο στόμα και γραπώνει τον πούτσο μου...

Χαμογέλασα...

«Ε, ... ευχαρίστηση δεν είναι μόνο το γαμήσι...», του λέω...

Μου έδωσε ένα παθιασμένο φιλί...

«Είσαι σίγουρος;», με ρωτάει χαμογελώντας πονηρά...

Χάιδεψα το χέρι του που έτρεμε ενώ άγγιζε τον πούτσο μου...

«Φυσικά...», του απάντησα...

«Καλά... θα προσπαθήσω να σου αλλάξω γνώμη...», μου είπε και μου χαμογέλασε ξανά...

«Το ξέρω...», του είπα και τον αγκάλιασα στοργικά, πιέζοντας το πρόσωπό μου στον ώμο του...

Το ξέρω...

Είναι αλμυρό...

Κρατώ το βάρος του κορμιού μου στηριζόμενος στις παλάμες μου και γέρνω προς το μέρος του θέλοντας να του δείξω πόσο ποθώ (ακόμα) την επαφή με το κορμί του... Προσέχω να μην τον πιέσω, αλλά με έκπληξη διαπιστώνω ότι μοιραζόμαστε ακριβώς τις ίδιες σκέψεις... Αισθάνομαι τα χέρια του χαμηλά στη πλάτη μου... Έρχομαι πιο κοντά του, σχεδόν πάνω στο κορμί του... Στηρίζομαι πλέον πάνω του και είμαι έτοιμος να βυθιστώ ολοκληρωτικά μέσα του... Βάζοντας το κορμί μου πάνω στο δικό του, παρατηρώ μια αναπνοή να δραπετεύει από το στόμα του... Γλείφω το πρόσωπό του... γυρίζει το κεφάλι του και σκουπίζει τα σάλια μου στο μαξιλάρι... Ανοίγοντας το στόμα του για να μου μιλήσει, βρίσκω ευκαιρία και τοποθετώ την γλώσσα μου μέσα... αργά έως ότου κλείσει τα μάτια του... Έχοντας την γλώσσα μου μέσα του, μου είναι δύσκολο να του χαμογελάσω... Επιστρατεύω το βλέμμα μου να χαμογελάσει για λογαριασμό των χειλιών μου...

Δεν μπορώ με σιγουριά να πω πόσα λεπτά μείναμε έτσι... ο ένας πάνω στον άλλο, συνδυάζοντας το βάρος των κορμιών μας... Γλιστρούσα από τον ιδρώτα του ... Γλιστρούσε από τον ιδρώτα μου ... και φυσικά ανταλλάξαμε πολλά-πολλά φιλιά και  βλέμματα... βλέμματα αγάπης και αφοσίωσης...

Κοιτάζοντάς τον στα μάτια αισθάνομαι σαν να κοιτώ έναν μαγικό καθρέπτη... μέσα σ' αυτόν τον καθρέπτη βλέπω την εγκυμοσύνη της Χλόης, τις φρικτές ημέρες μετά τον θάνατο του Γιάννη και ταυτόχρονα την ομορφιά, την έμφυτη ομορφιά που ποτέ δεν θα μπορούσα να εκτιμήσω αν δεν τον γνώριζα... εάν δεν την έβλεπα μέσα στα μάτια του...

Το ημίφως κυριαρχεί στο δωμάτιο... Το φως από το πορτατίφ κολακεύει και τονίζει το περίγραμμα του κορμιού του καθώς τον κοιτάζω...  Το χέρι του κρατάει το κεφάλι μου και ένα από τα δάχτυλά του πειράζει τα χείλια μου λίγο προτού τον φιλήσω... Τα χείλια μου ψιθυρίζουν οδηγίες που τον κάνουν να χαμογελά... Κατεβάζω το σεντόνι και τον αφήνω να δει τη στύση του πούτσου μου... Ναι, τον έχει δει πολλές φορές... συχνά, όπως είναι φυσιολογικό, αλλά δεν μπορώ να τον στερώ την εικόνα αυτή... δεν θέλω να τον κρατώ κρυμμένο... Εκτός των άλλων θέλω να μου πάρει μια πίπα στο σκοτάδι κι εγώ να τον βοηθήσω με όλες τις δυνάμεις μου...

Απλώνει το δάχτυλό του σαν τον Ε.Τ. και αφήνει τα ίχνη του στη σκληρή επιφάνεια του πούτσου μου... Χαϊδεύει και εξετάζει... Μπορώ να αισθανθώ τις γνωστές , γεμάτες πανικό, ωθήσεις του πούτσου μου προς τα πάνω... Πιέζει τον πούτσο μου προς τα κάτω με το χέρι του και στη συνέχεια τον παρατά... Του στερώ την απαλή αίσθηση της γλώσσας μου βγάζοντάς την από το στόμα του και την αντικαθιστώ μ' ένα δάχτυλό μου... Με ευγένεια χαιρετώ την γλώσσα του βγάζοντας χαμηλόφωνους αναστεναγμούς, ίδιους μ' αυτούς που βγάζω όταν του δίνομαι... όταν του ανοίγομαι... όταν αποδέχομαι τον πούτσο του μέσα μου...

Τα βλέμματά μας συναντιούνται... το βλέμμα του εξασφαλίζει την έγκρισή μου... το πόσο απολαμβάνω τα πειράγματά του καθώς προσπαθεί να ξεκουκουλώσει το κεφάλι του πούτσου μου από το δέρμα που συνήθως το καλύπτει...  Ο πούτσος μου τρέμει και γίνεται υγρός καθώς τον στερεώνω στο στόμα του... καθώς τον καρφώνω στον λαιμό του... βαθιά... ασφαλίζοντάς τον μέσα στον αγαπημένο μου...

Και, αργότερα... με τα φώτα ανοικτά... γυμνοί ακόμα... ακουμπώ τα πόδια μου στους ώμους του... σε μια θέση που ποτέ στη ζωή μου δεν θα μισήσω... Γαργαλώ με τα δάχτυλά μου το δέρμα του... το χνούδι στον αυχένα του... και καυλώνω όχι εξαιτίας ενός οποιοδήποτε σεξουαλικού κινήτρου, αλλά λόγω της αγνής ευχαρίστησης του να είμαστε μαζί...

Πόσο, αλήθεια, αξίζει ένα τέτοιο συναίσθημα;

«Θα μ' αφήσεις να δω τον αγώνα;»

Δεν θέλω να του καταστρέψω τη βραδιά που έτσι κι αλλιώς δεν προμηνύεται καλή... Τον αφήνω και παραμένω σιωπηλός... κρατώντας το βλέμμα μου πάνω του... Κοιτάζω τα μάτια του και βλέπω το αφύσικο διάστημα μεταξύ τους... Τα βλέφαρά του τα σκεπάζουν σαν να είναι κουρτίνες... τα κρύβουν... Τα μάτια του αναβοσβήνουν δυο φορές... Συνεχίζω να τον κοιτάζω και του ψιθυρίζω:

«Πόσο μ' αγαπάς;»

Παραμένει επικεντρωμένος στο παιχνίδι...

«Ο αγώνας διαρκεί ενενήντα λεπτά και είναι μόνο για μια μέρα...», μου απαντά...

Εισπνέω τη μυρωδιά του διαποτισμένη από τη μυρωδιά της νύχτας... Είμαι αρκετά υπομονετικός... Χαμογελώ... Σέρνω τα δάχτυλά μου στα μπούτια του κοιτάζοντάς τον ταυτόχρονα στα μάτια... Τα μάτια του είναι κλειστά... Σιωπή... Ενενήντα λεπτά είναι αυτά, θα περάσουν... δεν θα περάσουν;

Κρατώ την αναπνοή μου μερικές φορές όταν γλιστρούν τα δάχτυλά σου στη πλάτη μου

Μένω έκπληκτος απ' όσα αισθάνομαι...

Η αναπνοή σου με κρατά ήρεμο όταν η καρδιά θέλει ν' αφήσει το στήθος μου εκτοξεύοντας αίμα στη γυμνή σάρκα...

... όταν το κορμί σου συγχωνεύεται με το δικό σου...

... όταν με αγγίζεις... όταν με αγγίζεις αργά... ολοκληρωτικά... παντού...

Περιμένω στα μάτια σου να συναντήσω το βλέμμα εκείνο... το βλέμμα που συνοδεύεται από ένα χαμόγελο διαβεβαιώνοντάς με ότι όλα πάνε καλά...

Σε λατρεύω όταν με αγκαλιάζεις και μου λες ιστορίες που ακούγονται αληθινές... ιστορίες που δεν είναι γνωστές σε κανέναν μιας και τις βγάζεις από το μυαλό σου ώστε ν' ανήκουν μόνο σ' εμένα... ιστορίες που πειράζουν... που πειράζουν πραγματικά τον κόσμο... ιστορίες για το ποιοι είμαστε πραγματικά... ιστορίες για τη δύναμη που έχουμε να καταφέρνουμε πράγματα στα όνειρά μας ή στην πραγματικότητα... ιστορίες που μας κρατούν κοντά καθώς ξεκουράζω την καρδιά μου στο πάντα άτριχο στήθος σου...

«Θέλεις να με βοηθήσεις να καυλώσω κι εγώ;», με ρώτησε προσέχοντας τα δάχτυλά μου να κάνουν μικρούς κύκλους έξω από το σορτς του...

«Δεν ξέρω... αν θέλεις...», του απάντησα...

«Θέλω...», μου είπα...

Άνοιξα το φερμουάρ του σορτς του και αμέσως το χέρι μου απορροφήθηκε μέσα  από μια μαγική δύναμη με κατεύθυνση προς τον πούτσο του... Μερικές φορές προκύπτουν πολλά οφέλη από την εξαφάνιση ενός χεριού... όπως τώρα για παράδειγμα... Δεν είχα προγραμματίσει τη πορεία του χεριού μου κι όμως ήμουν έτοιμος εδώ και ώρα να αρπάξω τον πούτσο του... Με το πρώτο άγγιγμα το σπέρμα άρχισε να κυλάει γρήγορα κάνοντας υγρό τον πούτσο του... Εντός ολίγων λεπτών το χέρι μου είχε καλυφθεί από λευκό, πηχτό σπέρμα και το μωρό μου άσθμαινε τραβώντας με στην αγκαλιά του...

«Δεν μπορώ να σου αντισταθώ...», αναστέναξε και σύροντας τα χείλια του πάνω στα δικά μου ξεκίνησε να με φιλάει σκληρά... Φιληθήκαμε με μανία βγάζοντας στη φόρα όλα τα ζωώδη ένστικτα... Ακόμα και όταν με τράβηξε πιο κοντά του για να στηρίξω το κεφάλι μου στο στήθος του, το χέρι μου παρέμεινε μέσα στο σορτς του... Καθάρισα το χέρι μου βγάζοντάς το και συνεχίσαμε να διαβάζουμε εγκαθιστώντας τα βλέμματά μας στην οθόνη του υπολογιστή...

Κουρνιάζω πάνω του... Με κοιτάζει μ' έναν, ειλικρινά, αστείο τρόπο... αλληθωρίζοντας τα μάτια του... Χτενίζω τις μπούκλες του με τα δάχτυλά μου... Σηκώνει το φρύδι του... το κάνει ένα ερωτηματικό και μου λέει:

«Σ' αγαπώ, Άλεξ...»

Ένα ρίγος διαπέρασε το κορμί μου... Σκέφτηκα:

«Πες το ξανά...»... «Κι εγώ σ' αγαπώ...», του είπα...

Αισθάνθηκα να με πλημμυρίζει μια ευχαρίστηση... πλούσια συναισθήματα... μια λυπημένη τρυφερότητα... Σκέφτηκα:

«Μπορείς να το πεις ξανά;»

Κι έτσι μου είπε, πάλι... «Σ' αγαπώ...»

Έτριψα το μάγουλό μου στον ώμο του και τύλιξα τις μπούκλες του στα δάχτυλά μου... τύλιξα όσες περισσότερες μπούκλες μπορούσα...

«Κι εγώ σ' αγαπώ... Αλλά το ξέρεις, σωστά;», τον ρώτησα...

Είναι προφανές πόσο ερωτευμένος είμαι μαζί του

«Όχι;», τον ρωτάω...

«Θα μπορούσες να μου πεις τι κάνεις και ομορφαίνεις περισσότερο;», του λέω...

Με κοιτάζει ντροπαλά... Σκουπίζει το μάγουλό του με τον ώμο του κοκκινίζοντάς το...

Το πάθος με ντοπάρει... Προτού προλάβει να φθάσει στην αγκαλιά μου βρίσκομαι ήδη στη δική του αγκαλιά... Το πρώτο φιλί προσγειώνεται τρυφερά στο λαιμό του... Τα δάχτυλά μου χορεύουν στους ώμους του και -πως τα καταφέρνουν πάντα;- μπερδεύονται στις μπούκλες του... Παίρνω μια βαθιά αναπνοή και εισπνέω τη γλυκιά μυρωδιά του βουτώντας τη γλώσσα μου στο στόμα του... Με ικανοποιεί να κυνηγώ με την άκρη της γλώσσας μου τις σταγόνες του ιδρώτα που κυλούν στο δέρμα του λαιμού του προερχόμενες από τους ώμους του και στη συνέχεια να συναντιούνται τα χείλια μας...

Υπερνικώ την επιθυμία να εξερευνήσω περισσότερο τη γεύση του στόματός του και τα γλυκά από τη βότκα χείλια του και οδηγώ τη γλώσσα μου χαμηλότερα... Είναι τόσο συναρπαστική η αίσθηση να γλιστρώ πάνω στο δέρμα του... σε κάθε μυ του αισθάνομαι πόσο συγκινημένος είναι από το άγγιγμά μου... Ο πούτσος του σκληραίνει... Θέλω να τον ηρεμήσω, να τον ζεστάνω μέσα στις παλάμες μου... να τον καλωσορίσω μέσα στο στόμα μου χτυπώντας τον κατευναστικά με την γλώσσα μου...

Διαστρεβλώνουμε τα κορμιά μας έτσι ώστε να χείλια μου να παραμένουν πάνω του καθώς ξαπλώνουμε στο κρεβάτι... Ο τρόπος που με κοιτάζει μου θυμίζει τη πρώτη φορά που είδα το βλέμμα του... κάτι λιγότερο από τρία χρόνια πριν...  Οι μπούκλες του είναι δεμένες προς τα πίσω... Τα γυαλιά που φοράει ακόμα του χαρίζουν τον τίτλο του πιο όμορφου αγοριού που περνάει τις ώρες του διαβάζοντας στη βιβλιοθήκη... Στο μυαλό μου συναγωνίζονται διάφορες σκέψεις... άλλες εξαφανίζονται τόσο γρήγορα όσο εμφανίστηκαν... άλλες παραμένουν... με νευρικότητα τον χαϊδεύω... μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να επικεντρωθώ σε κάτι μπροστά σ' αυτή τη συνεδρίαση της ομορφιάς, την οποία μπορώ να τη δω και να τη μυρίσω... να μυρίσω το άρωμα του αφρόλουτρου που είναι ισχυρό στη διαδρομή από το μπάνιο μέχρι και το δωμάτιο που βρισκόμαστε, στη κρεβατοκάμαρά μας...

Παίρνω τα γυαλιά του και τα ακουμπώ στο κομοδίνο... αφήνω τα μάτια μας να συναντηθούν ξανά και του τα κλείνω μ' ένα φιλί... Παίρνω τα χέρια του και τον αναγκάζω να συρθεί πάνω μου... Εξετάζω το κορμί του σαν να μη το έχω κοιτάξει ποτέ στο παρελθόν...

Οι μπούκλες του είναι κάτω τώρα... πυκνές... αερώδεις... Τα ρούχα του έχουν αντικατασταθεί από τη γυμνότητα του δέρματός του, που από όποια θέση και να το κοιτάξω μου φαίνεται όμορφο... και είναι όμορφο...

Τα φιλιά όλο και διακόπτονται... Ρυμουλκεί τα χείλια μου και τα συμπιέζει μεταξύ των δοντιών του... Τα ελευθερώνω και στρέφω το βλέμμα μου προς το στήθος του... Οι τρίχες μεγαλώνουν με επιείκεια και γλιστρώ το χέρι μου πάνω στο στήθος του βοηθώντας τον να χαλαρώσει...

Το πέρασμα ενός από τα δάχτυλά μου πάνω από τις ρόγες του αποκαλύπτουν ένα ροζ χρώμα που γίνεται πιο σκοτεινό γύρω από το ανάχωμα... Τα χείλια μου βρίσκουν το πηγούνι του κι έπειτα τον λαιμό του... Σύρομαι πάνω στο κορμί του... πάνω στο νόστιμο δέρμα του... ραθυμώ στο λαιμό του φιλώντας τον... δαγκώνοντάς τον...

Οι αναστεναγμοί που απελευθερώνει ηχούν στα αυτιά μου... Τους χρησιμοποιώ αναλόγως για να συνεχίσω... για να τον καυλώσω πιο πολύ...

Είμαι σκλάβος της αγάπης του... κουβαλώ πάνω μου ένα βαρύ στοιχείο κληρονομιάς... και η μητέρα μου είχε σκλαβωθεί από την αγάπη που είχε για τον πατέρα μου...  Κοιταχτήκαμε στα μάτια...

«Σε κουράζω μήπως επειδή σου δίνω περισσότερα φιλιά απ' ‘ ότι εσύ εμένα;»

Η φωνή του είναι γεμάτη πάθος... πάθος που χρωματίζει το γοητευτικό πρόσωπό του...

Άγγιξα το μάγουλό του και χλόμιασα συγκρίνοντάς το με το δικό μου... Πρέπει να ξυριστώ επειγόντως...  Έτρεξα το χέρι μου κάτω από τον λαιμό του... πάνω στους απογυμνωμένους ώμους του... Ο ήλιος είχε προλάβει... είχε κατορθώσει να επιχαλκώσει το δέρμα του... Κύλησα τα δάχτυλά μου στον ώμο του... τ' άφησα να γλιστρήσουν θαυμάζοντας ξανά την αντίθεση του χρώματος του  δέρματός μου σε σχέση με το δικό του...  Πίεσα τα δάχτυλά μου πάνω του... ήταν τόσο ζεστός...

«Να ευγνωμονείς τον Θεό που κουράστηκα σήμερα στη δουλειά και δεν μου επιτρέπει να είμαι επιθετικός απέναντί σου...»

Του ψιθύρισα ακουμπώντας τα χείλια μου πάνω στα δικά του καθώς τον τράβηξα πάνω στο κρεβάτι... πάνω μου...  Αν και κουρασμένος παίρνω δύναμη καταναλώνοντας από το πάθος του... Η καυτή του αναπνοή βάζει φωτιά στα χείλια μου... οι αισθήσεις μου φλέγονται...

Καμία σκέψη δεν υπάρχει στο μυαλό μου τη στιγμή που ο πούτσος του μπαίνει μέσα μου με δυνατές... γρήγορες ωθήσεις στέλνοντας τα κύματα της ηδονής σε ολόκληρο το κορμί μου... Το ήξερα αυτό... Με θέλει... Με θέλει... Το ήξερα αυτό επειδή ποτέ δεν μου ζητά τίποτα πέρα από αυτό...  Το κορμί μου γίνεται δικό του... Σφίγγω μέσα στην κωλοτρυπίδα μου τον πούτσο του... τον σφίγγω τόσο πολύ σαν να θέλω να του τον κόψω... κινδυνεύει, όπως κινδυνεύω κι εγώ από την βιαιότητά του... από τις εσπευσμένες συγκρούσεις των αρχιδιών του πάνω μου... από τον ιδρώτα που ξοδεύει πάνω μου σαν να θέλει να με πνίξει...

Πιέζει τα χείλια του πάνω στα δικά μου... Αυτή τη φορά υπάρχει τρυφερότητα στο φιλί του... το πάθος και η πείνα φαίνεται πως του τελείωσαν... Ακουμπώ το κορμί μου μέσα στο δικό του... η αναπνοή μου είναι τόσο σύντομη... λαχανιασμένη όπως και η δική του... Κανείς από τους δυο μας δεν ψιθυρίζει λέξεις αγάπης... γιατί κανείς από τους δυο μας δεν έχει το κουράγιο να το κάνει... το δεχόμαστε ως μέρος της πραγματικότητας... Κοίταξα τα μάτια του... τα υπέροχα, εκφραστικά μάτια του... μέσα τους μιλούσαν οι λέξεις που τα χείλια του δεν τολμούσαν να πουν...

Κοιτάζοντάς στον επίμονα στα μάτια, η ζεστασιά από την ένωση των κορμιών μας αντικαταστάθηκε από το κρύο του χωρισμού... Σηκώθηκε ρίχνοντας πρόχειρα γύρω από τη μέση του ένα από τα σεντόνια... Πρόσεξα το κορμί του... Έχει αδυνατίσει πολύ, αλλά έχει αποκτήσει περισσότερους μυς από παλιά... Συχνά μοιάζει μεγαλύτερος από την ηλικία του και αυτό μου αρέσει... Φτάνοντας στη πόρτα γυρίζει και μου χαμογελάει... Το χαμόγελο του αλλάζει τα χαρακτηριστικά του προσώπου του... είναι τόσο αναγνωρίσιμο... τόσο οικείο...

Σκέψεις γέμισαν ξανά το κεφάλι μου... Αισθάνθηκα ξαφνικά ένα ισχυρό προαίσθημα... ένα προαίσθημα πως όταν τελειώσει τις σπουδές του εδώ θα φύγει και θα με αφήσει... Η καρδιά μου χτύπησε μ' ένα ρυθμό διαφορετικό... Άνοιξα το στόμα μου να τον προειδοποιήσω να μη του περάσει καν από το μυαλό να το κάνει αυτό, αλλά τα χείλια μου μόλις που κουνήθηκαν...

Η πόρτα άνοιξε ξανά και μπήκε μέσα... Είχε βρέξει τις μπούκλες του και τις είχε μαζέψει προς τα πίσω... Απ' όσους εραστές είχα στη ζωή μου μόνο αυτόν ζηλεύω σαν να είναι ο μοναδικός εραστής της ζωής μου... σαν να είχα απορρίψει όλους τους άλλους που θέλησαν να περάσουν από το κρεβάτι μου... Αλλά είναι τόσο όμορφος, τόσο αρρενωπός και ερωτικός εραστής που όλα για μένα είναι σαν να συμβαίνουν για πρώτη φορά... αισθάνομαι τόσο διαφορετικά... Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά από ανυπομονησία μέχρι να ξαπλώσει ξανά στο κρεβάτι... δίπλα μου... Καθώς με πλησίαζε τον κοίταξα και με κοίταξε στα μάτια... Εκείνη τη στιγμή είδα όλες τις λεπτομέρειες στο χρώμα των ματιών του που ποτέ μέχρι τότε δεν είχα δει...

Τα χείλια μου άνοιξαν και τόλμησα να του πω για πολλοστή φορά ό, τι δεν του είχα πει καθόλου εκείνη την ημέρα...

Είπα... «Σ' αγαπώ...»

Όλοι μας εδώ, η κάθε μία και ο κάθε ένας από εμάς, προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε ανά πάσα στιγμή. Κάθε απόφαση μας, την επιλέγουμε γιατί την στιγμή που την παίρνουμε θεωρούμε ότι είναι η καλύτερη δυνατή. Είτε το τελικό αποτέλεσμα είναι θετικό, είτε αρνητικό...

Λίγοι είναι αυτοί αναμεσά μας που έχουν κακή πρόθεση εξ' αρχής.

Κι όμως παρά τις καλές μας προθέσεις, τα πράγματα γύρω μας πάνε από το κακό στο χειρότερο. Τουλάχιστον έτσι φαίνεται. Τα δεδομένα, πλέον, είναι πάρα πολλά για να ισχυριστεί κανείς ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

Κι όμως, υπάρχει ελπίδα, το μέλλον δεν είναι προδιαγεγραμμένο, εμείς το δημιουργούμε, όλοι μαζί, κάθε μέρα, κάθε λεπτό που περνάει με τις αποφάσεις μας.

Σε αυτό το καράβι- στη Γη μας, το μοναδικό μας σπίτι- είμαστε όλοι συνταξιδιώτες, και αυτά που μας ενώνουν με τους άλλους 6,5 δισεκατομμύρια κατοίκους αυτού του πλανήτη, είναι πολύ περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν. Όλοι ψάχνουμε την αγάπη, να αγαπάμε και να μας αγαπούν. Αλήθεια, πόσοι είναι αυτοί που δεν αγαπούν κανέναν στη ζωή τους από επιλογή;

Είμαστε πλάσματα που έχουμε φτιαχτεί πρωταρχικά για να βιώνουμε την αγάπη. Να την δεχόμαστε και να την δίνουμε στους γύρω μας, στις καταστάσεις, στη Φύση και κάθε τι μέσα σε αυτή..

Οι πιο φωτεινές στιγμές μας είναι αυτές που η καρδιά μας είναι ανοιχτή...

Ήρθε η ώρα να κάνουμε μια παύση στις ζωές μας και να αναρωτηθούμε αν η αγάπη μπορεί να αλλάξει την κατάσταση προς το καλύτερο, αν με τη δύναμή της μπορούμε να συνδημιουργήσουμε ένα αύριο που θα αξίζει κανείς να το ζήσει. Και αν απαντήσουμε ναι, να κάνουμε την επιλογή και να δοκιμάσουμε να πάρουμε τις καθημερινές μας αποφάσεις απαντώντας μια ακόμη ερώτηση:

"Θα έκανε η Αγάπη αυτή την επιλογή;"

♥

Όπου κι αν έψαξα για την αλήθεια και τη λύση, το μόνο που βρήκα που μπορεί να με βοηθήσει και να βοηθήσει και τον κόσμο μας να γίνει καλύτερος, είναι η Αγάπη που βρίσκεται μέσα στην καρδιά μου και στις καρδιές όλων μας.

Στέκεται μπροστά μου, γυμνός από τη μέση και πάνω... Μια λεπτή γραμμή τριχών διασχίζει το στομάχι του, δείχνοντας την αγκράφα της ζώνης του τζιν του...

Του πιάνω σφικτά το χέρι και πέφτω στην αγκαλιά του, φιλώντας τα σαρκώδη χείλια του και κοιτάζοντας τα υπέροχα μάτια του...

«Σου έχω μια έκπληξη...», μου λέει... ψιθυρίζει στον λαιμό μου καθώς τραβάει το πουκάμισο από τους ώμους μου...

Μου έχει μια έκπληξη; Δεν μ' έχει συνηθίσει σε κάτι τέτοιο...

Κοιτάζοντας τον επίμονα στα μάτια... στα πυρακτωμένα μάτια του, αναρωτιέμαι τι είδους έκπληξη είναι αυτή...

Με παίρνει από το χέρι, με οδηγεί στην κρεβατοκάμαρα, η οποία επίσης λούζεται από το φως ενός πορτατίφ...

Έρχομαι ξανά στην αγκαλιά του, το έντονο πάθος που βγαίνει από τα μάτια μου είμαι σίγουρος πως τον καίει... είμαι σίγουρος πως καίει κατευθείαν την καρδιά του...

Ξεκινάμε να γδύνουμε ο ένας τον άλλο... τα ρούχα μας γλιστράνε στο πάτωμα... σταγόνες ιδρώτα κυλούν στο κορμί του... σταγόνες ιδρώτα που ενώνονται με τις δικές μου... μυστηριωδώς...

Ανοίγει το ραδιόφωνο, αλλά μπροστά στον ήχο της καρδιάς του αυτός της μουσικής εξαφανίζεται...

Το κορμί μου χαλαρώνει στη ζεστασιά της αγκαλιάς του... Πέφτω πάνω του σαν να είμαι έτοιμος να κοιμηθώ... κλείνοντας τα μάτια μου...

Λίγα λεπτά αργότερα τ' ανοίγω ξανά... Θαυμάζω τη γύμνια του και βάζω τα πόδια μου πάνω στα δικά του...

Λούζει αργά το πρόσωπό μου με τη γλώσσα του... Του παραδίδομαι... Η γλώσσα του μπορεί να πάει σε μέρη που τα χέρια του δεν μπορούν να πάνε... Κλείνω ξανά τα μάτια μου, είμαι ανίκανος να τα κρατήσω ανοικτά... Η αίσθηση είναι πάρα πολύ γλυκιά... σαν να την έχω δοκιμάσει για πρώτη φορά...

Αργά αισθάνομαι τα χέρια του στη πλάτη μου καθώς με τραβάει πάνω του... Ο πούτσος μου αγγίζει την κοιλιά του καθώς με πιέζει με το κορμί του προσπαθώντας να βάλει μια από τις ρόγες μου μέσα στο στόμα του...

Αρπάζομαι από τους ώμους του... Αισθάνομαι να επιπλέω πάνω στο κορμί του...

«Είσαι υπέροχος...», μουρμουρίζει και κουνάει το κορμί του όπως όταν με γαμάει...

Η σκέψη μου είναι στην έκπληξη που μου ετοιμάζει... και βεβαίως στο κρεβάτι που μας καλεί...

Παρατηρώ ένα σπινθήρισμα στα μάτια του... έναν νευρικό ενθουσιασμό...

Ακούω την καρδιά του να χτυπάει σαν ταμπούρλο φιλαρμονικής που παρελάσει και την ραίνουμε με κομφετί...

Ξαπλώνουμε στο κρεβάτι...

Κάτω από το μαξιλάρι μου βρίσκεται ένας φάκελος...

«Μωρό μου, τι μου ετοίμασες;», τον ρωτώ καθώς ανοίγω τον φάκελο... και τον γεμίζω με φιλιά... παντού στο πρόσωπο...

«Θα είμαστε ημίγυμνοι τουλάχιστον για οκτώ ημέρες...», μου λέει...

Γελώ και κουνώ μπροστά στα μάτια του τα αεροπορικά εισιτήρια... Δεν μπορώ να σκεφτώ έναν τρόπο για να του δείξω πόσο εκτιμώ την έκπληξη που μου έκανε...

Σε τρεις εβδομάδες από τώρα...

Τροπικός ήλιος... γαλαζοπράσινα καθαρά νερά...

«Μου είπες ότι θα είμαστε ημίγυμνοι για οκτώ ημέρες;», τον ρωτώ

«Ναι... γιατί;... Όχι;», μου λέει...

«Αν αντί για ημίγυμνοι είμαστε γυμνοί σ' ενοχλεί;», τον ρωτώ...

Μετατοπίζω το κορμί μου ώστε να τον κοιτώ καλύτερα... να τον κοιτώ με προσήλωση... Δεν έχω ιδέα πόσες ώρες μπορώ να μείνω έτσι... κοιτώντας τον... Μου χαμογελά μ' εκείνο το αρρενωπό, ερωτικό χαμόγελό του που είναι περισσότερο γοητευτικό τις πρώτες ώρες όταν ξυπνάει και κινούμαι προς την αγκαλιά του... Τρέχω τα χέρια μου πάνω στο δέρμα του και ανακαλύπτω ξανά τη ζεστασιά που με κρατάει κολλημένο δίπλα του... Σαν γάτα που αναζητά ένα ηλιοφώτιστο μέρος να ξαπλώσει, ξαπλώνω κι εγώ πάνω του, μέσα στην αγκαλιά του... Οι μπούκλες του είναι ατημέλητες... άγρια ανακατωμένες... πρέπει να του τις τράβηξα πολλές φορές χθες βράδυ... Απλώνω τα χέρια μου πάνω στο κεφάλι του και χτενίζω τις μπούκλες του... τις ηρεμώ... τις εξευμενίζω... τις κατευνάζω...

Μένω σ' αυτή τη θέση μόνο για λίγο γιατί αν παρέμενα για περισσότερο θα επέστρεφα γρήγορα στον ύπνο... Απολαμβάνω τη ζεστασιά της αγκαλιάς του τόσο όσο πρέπει. Είναι Σάββατο πρωί. Επιτρέπουμε στους εαυτούς μας τη μικρή πολυτέλεια ν' αφήνουμε τις ώρες να κυλούν χωρίς να κάνουμε τίποτα, αλλά πρέπει να φάμε κάτι για να πάρουμε δυνάμεις. Σηκώνομαι και κατευθύνομαι προς την κουζίνα σχεδόν τρέχοντας... Ετοιμάζω πρωινό... πρόχειρα... δυο τοστ και καφέ φίλτρου... Επιστρέφω γρήγορα δίπλα του... στην αγκαλιά του... Τα χέρια του γύρω από το κορμί μου με κρατούν κοντά του... Ακουμπώ το κεφάλι μου στο στήθος του... Ακούω την καρδιά του να χτυπάει... τον ρυθμό της... Ακούω... Πόδια, χέρια... περιπλέκονται... Οι χτύποι της καρδιάς του επιταχύνονται και ξέρω ότι οι σκέψεις του τρέχουν με ταχύτητα παρόμοια με τις δικές μου... Πιέζει τα χέρια του στην πλάτη μου. Θάβει το κεφάλι του στα μαλλιά μου και αισθάνομαι την εισπνοή του... Εισπνέει το άρωμα του πρωινού, το άρωμα των ορμονών, του ύπνου και της σφοδρής επιθυμίας... Φιλάει τον λαιμό μου... τα χείλια του σημαδεύουν το δέρμα μου... όχι μόνο το δέρμα μου, αλλά και τις αισθήσεις μου... Στρίβω το κεφάλι μου και συλλαμβάνω τα χείλια του με τα δικά μου... Το πρώτο φιλί της ημέρας το έχουμε δώσει ήδη, αλλά αυτό υπόσχεται περισσότερα έτσι όπως αναμιγνύεται με το πάθος... Οι κινήσεις των χειλιών μας είναι αργές, προσεκτικές... σκόπιμες... Δεν υπάρχει καμία ανάγκη να του ορμήσω... Όλες οι ώρες είναι δικές μας, μας ανήκουν...

Τοποθετώ το κορμί μου πάνω του, κινώ τα χείλια και τα δάχτυλά μου πάνω στο στήθος του... στον λαιμό του... στο αυτί του...

«Καλημέρα, μωρό μου...», του λέω...

«Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να μου πεις καλημέρα...», μου λέει...

Είχα πάει στο μπάνιο για ένα ντους και επιστρέφοντας συγκράτησα χαλαρά γύρω από τη λεκάνη μου μια πετσέτα... Επέστρεψα στο κρεβάτι, τύλιξα τα χέρια μου γύρω από το κορμί του... γύρω από το ντυμένο κορμί της αγάπης μου και τον φίλησα βαθειά στο στόμα...

«Είσαι εντάξει μωρό μου;», τον ρώτησα...

Με κοιτάζει στα μάτια και κουνά το κεφάλι του...

Οι μπούκλες του πέφτουν μπροστά στο πρόσωπό του, προστατεύοντας τα μάτια του από το βλέμμα μου... από το διαπεραστικό βλέμμα του... Γλιστρώ το χέρι μου πάνω στον ώμο του, του χαϊδεύω το μπράτσο, χτενίζω προς τα πίσω τις μπούκλες του... τις στηρίζω πίσω από τα αυτιά του και χαϊδεύω τρυφερά το πρόσωπό του...

Τρέμω από το κρύο... Δεν σκουπίστηκα μετά το ντους...

Ήθελα εδώ και πολύ καιρό να το κάνω αυτό, να κρατήσω το πρόσωπό του στα χέρια μου... ν' αγγίξω τους γυμνούς ώμους του, αλλά ποτέ δεν το είχα καταφέρει γιατί η στύση του πούτσου μου με προλάβαινε...

Η σκέψη μου επέστρεψε στο κοντινό παρελθόν... την ημέρα εκείνη του Οκτώβρη που ήρθαμε στη Νέα Υόρκη...  συγκεκριμένα την πρώτη ημέρα που βρισκόμασταν στο ίδιο δωμάτιο, που στεκόμασταν όρθιοι,  μιας και δεν είχαμε ακόμα έπιπλα, μπροστά στο παράθυ�