«Ψεύτικο όνομα, ψεύτικη υπηκοότητα, ψεύτικη ηλικία»!

Αυτός θα μπορούσε να είναι από τους πολλούς ορισμούς που θα ταίριαζαν απόλυτα σε έναν από τους διασημότερους σταρ του 20ου αιώνα: τον μεγάλο Carlos Gardel! Όμως, αυτή η "ασήμαντη λεπτομέρεια" ως προς την πραγματική καταγωγή του, επισκιάζεται αν συγκριθεί με την σχεδόν μυθιστορηματική ζωή του ανθρώπου ο οποίος έμεινε γνωστός με τα παρατσούκλια El Mudo (Μουγγός) Carlitos, El Rey del Tango («Βασιλιάς του Tango») El Zorzal Criollo (Ντόπιος Τρυποκάρυδος) και για πολλούς φίλους του μετά τον θάνατό του απλώς… «Immortal» (Αθάνατος).

O Carlos Gardel γεννήθηκε είτε το 1887 είτε το 1890. Θέμα ερευνών όμως δεν ήταν μόνο το πότε, αλλά και το που και από ποιους γεννήθηκε! Όπως φαίνεται, πιθανότατα γεννήθηκε στη Γαλλία, άλλοι πάλι έλεγαν στην Ουρουγουάη, σίγουρα όμως πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Buenos Aires, στην λαχαναγορά του Abasto η οποία εγκαινιάσθηκε τη χρονιά που μετακόμισε εκεί ο Carlos Gardel (1923) και έκλεισε όταν έδωσε εκεί συναυλία ο τενόρος Luciano Pavarotti!

O Gardel ζούσε με ψεύτικη υπηκοότητα, λένε οι Γάλλοι και υποστηρίζουν πως γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1890 (αναρτώντας μάλιστα και σχετική επιγραφή στο κτίριο της No 4 rue du Canon d’ Arcole της πόλης Toulouse) στη Γαλλία, προσθέτοντας πως εκτός της ψεύτικης υπηκοότητας ζούσε και με... ψεύτικο όνομα. Έβγαλε πλαστό διαβατήριο με το όνομα Carlos Gardel ενώ το πραγματικό του όνομα ήταν Charles Romuald Gardes και αυτό επειδή ήταν λιποτάκτης αρνούμενος να πολεμήσει στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οι Ουρουγουανοί πάλι έλεγαν πως γεννήθηκε στην πόλη Tacuarembo όπως έγραφε και το πλαστό του διαβατήριο.

Μάλιστα, σύμφωνα με το διαβατήριο, ήταν 3 χρόνια μεγαλύτερος απ΄ όσο έλεγαν οι Γάλλοι, καθώς φερόταν να έχει γεννηθεί επίσης στις 11 Δεκεμβρίου, αλλά το 1887 και όχι το 1890!

Πολιτογραφημένος λοιπόν «Αργεντινός» στη συνείδηση του κόσμου ("γεννήθηκα 2,5 ετών στην Αργεντινή" έλεγε ο ίδιος) ο Γάλλος ή Ουρουγουανός Gardel σπούδασε στο γυμνάσιο Pio IX στη γειτονιά του Almagro.

Χαρακτηριστική υπήρξε η αψεγάδιαστη και δραματικά βαρύτονη φωνή του σε εκατοντάδες αριστουργήματα τραγούδια tango τα οποία ερμήνευσε, με τις μεγαλύτερες επιτυχίες του να τις έχει δημιουργήσει σε συνεργασία με τον στιχουργό Alfredo Le Pera (π.χ. Amores de estudiante, Por una cabeza, Volver, El día que me quieras, Soledad,κ.λπ.).

Η καριέρα του άρχισε τραγουδώντας διάφορα είδη τραγουδιών σε μπαρ και πάρτυ και αργότερα δημιουργώντας τρίο με τους Franciso Martino και Rose Razzano.

Το 1917 ηχογράφησε το tango-cancion (είδος που υπήρξε δημιούργημα του ίδιου) "Mi Noche Triste" που έγινε παγκόσμια επιτυχία και ακολούθησαν και πολλά ακόμη γνωστά τραγούδια, ταινίες σε ΗΠΑ και Γαλλία, συναυλίες κ.λπ. για να καθιερωθεί παγκοσμίως.

Το ότι ο Gardel υπήρξε μία από τις σημαντικότερες φωνές του 20ου αιώνα είναι κοινός τόπος και άλλη μια απλή διαπίστωση δεν προσθέτει τίποτε στον μύθο που τον ακολουθεί ακόμη και 7 δεκαετίες και πλέον μετά τον θάνατό του.

Εξίσου ενδιαφέρουσα όμως υπήρξε η ζωή του, από τη γέννηση του μέχρι τον τραγικό θάνατό του. Ιδού λοιπόν μερικά σταχυολογημένα περιστατικά από τη ζωή του:

Το Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 1915, στα 25α γενέθλιά του, ο Carlos Gardel βρέθηκε σε μία συμπλοκή στο μπαρ «Palais de Glace» του Buenos Aires, στο προάστιο της Recoleta. Εκεί ο Gardel πυροβολήθηκε στον πνεύμονα από κάποιον Ernesto Guevara. Αιτία του καυγά φερόταν η σχέση του Gardel με μία παντρεμένη που εικάζεται πως ήταν η αρτίστα Madame Ritana. Πολλοί πίστεψαν πως ο δράστης ήταν ένα κακομαθημένο πλουσιόπαιδο που μπλεκόταν συχνά σε καυγάδες στα μπαρ, ο Ernesto Guevara. Όμως, επρόκειτο όπως διαπιστώθηκε για συνωνυμία, καθώς ο δράστης της επίθεσης δεν ήταν άλλος -όπως εκ των υστέρων αποδείχθηκε- από τον Ernesto Guevara Lynch, τον πατέρα του γνωστού επαναστάτη Che!

Η σφαίρα του Ernesto Guevara καρφώθηκε στον πνεύμονα του Carlos Gardel και οι γιατροί αδυνατούσαν να την αφαιρέσουν. Ο Gardel θα ζούσε έκτοτε (μέχρι το θάνατό του 20 χρόνια αργότερα) με μία σφαίρα στον πνεύμονα!

Για το συμβάν, χωρίς όμως αναφορά στο όνομα του θύματος είχε γράψει την Κυριακή 12 Δεκεμβρίου η εφημερίδα «La Nación», αναφέροντας ότι ο τραυματίας μεταφέρθηκε σε πολύ σοβαρή κατάσταση στο νοσοκομείο Juan A. Fernández. Τη Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου η εφημερίδα La Prensa έγραψε το όνομα του επιτιθέμενου: Guevara.

Αρκετά χρόνια αργότερα, στις 21 Αυγούστου 1963, το περιοδικό «Leoplán» δημοσίευσε ρεπορτάζ βάσει του οποίου ο καθηγητής ιατρός Ricardo Donovan εκμυστηρεύθηκε στους φοιτητές του της Χειρουργικής Παθολογίας το 1948 ότι το θύμα της επίθεσης του οποίου το τραύμα είχε εξετάσει ο ίδιος, ήταν ο Gardel. Γνωμάτευσε ότι ο αριστερός του πνεύμονας είχε διατρυπηθεί «τυφλά» και έκρινε πως θα ήταν επικίνδυνη η απομάκρυνση της σφαίρας η οποία θα παρέμενε στο στήθος του για όλη την υπόλοιπη ζωή. Μάλιστα είχε πει πως κανείς δεν περίμενε ότι το θύμα της επίθεσης θα επιζούσε!

Την ίδια χρονιά, πηγαίνοντας σε τουρνέ στην Βραζιλία, βρέθηκε στο ίδιο πλοίο με το μεγάλο ίνδαλμά του, τον Enrico Carusο, ο οποίος του συνέστησε να αδιαφορήσει για τις γνώμες όσων του συνιστούσαν να ανέβει πιο ψηλά στην κλίμακα των τόνων, τονίζοντάς του πως στους χαμηλούς τόνους έχει ένα ηχόχρωμα καθαρό χάρη στο οποίο έχει επιτύχει την τελειότητα που του επιτρέπει να αποδώσει ορθά οποιαδήποτε μελωδία.

Κάτι που έχει μείνει σχετικά άγνωστο στον πολύ κόσμο είναι πως ο Gardel, παρότι πέθανε το 1935, «πρόλαβε» να εμφανιστεί στη τηλεόραση και σε πειραματικό πρόγραμμα της Curazú Cuatiá, στην επαρχία Corrientes (συμπαραγωγή του μηνιαίου εντύπου Radio Revista και του LR4 Radio Splendid) στις 8 Αυγούστου 1931!

Το tango του Gardel «Por una Cabeza» ακούστηκε μεταξύ 1992 και 1995 στις ταινίες «Άρωμα Γυναίκας» (Scent Of A Woman) «Λίστα του Σίντλαιρ» (Schindler's List) και «Αληθινά Ψέμματα» (True Lies).

Ο Gardel ήταν φίλος με τον μεγαλύτερο τερματοφύλακα που ανέδειξε η Ισπανία, τον Ricardo Zamora ο οποίος είχε παίξει στη δεκαετία του 1920 σε Barcelona, Espanyol και Real Madrid (το όνομά του φέρει και το βραβείο που παραδίδεται στους καλύτερους ισπανούς τερματοφύλακες). Δεν του έφερε όμως γούρι, καθώς ήταν παρών στο Λονδίνο στις 9 Δεκεμβρίου 1931 στο παιχνίδι όπου η Barcelona με τερματοφύλακα τον Zamora έχασε από την Αγγλία με 7-1!

Ο Gardel έπαιξε σε 2 ταινίες με την Cecilia Villa. Επρόκειτο για την κόρη του διάσημου μεξικανού επαναστάτη Pancho Villa!

Τον Μάρτιο του 1931 συστήθηκαν στο ξενοδοχείο Le Palais de la Méditerranée στην Nice της Γαλλίας ο Carlos Gardel και ο Charles Chaplin.Έγιναν φίλοι και όταν ξανασυναντήθηκαν στις ΗΠΑ ο Chaplin παρότρυνε τον Gardel να πραγματοποιήσει το τουρ στην Κεντρική Αμερική, το οποίο εν τέλει αποδείχθηκε και μοιραίο για τη ζωή του.

Το καπέλο που φορά στις ταινίες ο κινηματογραφικός Indiana Jones είναι ο ίδιος τύπος καπέλου «fedora» (Trilby) που λάνσαρε στις ταινίες του ο Gardel.

Σε ένα παλιό σινεμά που αργότερα μετατράπηκε σε θέατρο, το Blanca Podesta (Avenida Corrientes 1283) από το όνομα της ανιψιάς του διάσημου αργεντινού θεατρικού συγγραφέα José Podestá συναντήθηκαν το 1933 ο Gardel με τον Federico Garcia Lorca.

Πάλι στην Avenida Corrientes, γωνία με την Talcahuano, υπήρχε το «El Estaño Café». Εκεί εργαζόταν πριν γίνει πλούσιος ο Αριστοτέλης Ωνάσης και σερβίριζε καφέ τον Carlos Gardel!

http://74.125.39.104/search?q=cache:aTXXGtUYJvkJ:www.bue.gov.ar

/recorridos/index.php%3Fmenu_id%3D53%26info%3Dauto_

contenido%26lang%3Den+gardel+onasis&hl=el&ct=clnk&cd=

2&gl=gr&client=firefox-a

Ο Gardel σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα στις 24 Ιουνίου 1935 στο Medellin της Κολομβίας, ενδιάμεσο σταθμό για το Cali, τη τελευταία πόλη της περιοδείας του. Μαζί του σκοτώθηκαν ο συνεργάτης του σε πολλές επιτυχίες του Alfredo Le Pera, δύο από τους 3 κιθαρίστες του (Guillermo Desiderio Barbieri και Ángel Domingo Riverol) και άλλοι συνεργάτες και φίλοι του. Κανείς δεν έμαθε όμως ποτέ τους πραγματικούς λόγους του δυστυχήματος. Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή δύο ήταν οι αιτίες του:

Πρώτον, η ακαταλληλότητα του αεροδρομίου “Olaya Herrera”.

Δεύτερον, οι απότομες αλλαγές των ανέμων. Εκείνη την ημέρα οι άνεμοι άλλαξαν ξαφνικά κατεύθυνση (Νοτιοδυτική) και ένταση (7 Beaufort) 10 δευτερόλεπτα πριν το δυστύχημα κατά την προσγείωση του αεροσκάφους με τον Gardel.

Υπάρχουν όμως και άλλες εκδοχές, περισσότερο «μυστήριες»:

Τρίτον, σύμφωνα με άλλη εκδοχή, το δυστύχημα οφειλόταν στον ανταγωνισμό των αεροπορικών εταιριών SACO (Sociedad Aérea Colombiana) και SCADTA (Sociedad Colombo Alemana de Transportes Aéreos) για το ποιας εταιρίας το αεροσκάφος θα απογειώνεται και θα προσγειώνεται πρώτο.

Τέταρτον, οφειλόταν μεν σε ανταγωνισμό, όχι όμως των εταιριών αλλά σε «προηγούμενα» των πιλότων τους Ernesto Samper Mendoza και Hans Ulrich Thom (με συγκυβερνήτη τον William Fuerst) οι οποίοι παρενοχλούσαν στο τραγικό συμβάν της 24ης Ιουνίου 1935 ο ένας τον άλλον κατά τη φάση της απογείωσης.

Την εκδοχή αυτή έδωσε ένας από τους τρεις επιζήσαντες, ο José María Aguilar (ο τρίτος από τους κιθαρίστες του Gardel, για τον οποίο όμως ο «αστικός μύθος» που κάνει ακόμη πιο μυστηριώδη την υπόθεση λέει πως πέθανε στο νοσοκομείο ελάχιστες ημέρες αργότερα, άρα ο παραμορφωμένος «μάρτυς» ήταν κάποιος τρίτος) στις 6 Ιουνίου 1936 στο τεύχος 962 του περιοδικού «Novela» λέγοντας πως υπήρχε μια παλιά αντιδικία μεταξύ των δύο πιλότων. Άλλοι έκαναν λόγο για τον παράγοντα «διχόνοια» που επικρατούσε μεταξύ των πιλότων των δύο εταιριών, οι οποίοι σχεδόν όλοι ήταν Γερμανοί, καθώς είχαν χωριστεί σε φιλοναζί οι οποίοι είχαν κρεμάσει σημαίες με τη σβάστικα και χαιρετούσαν ναζιστικά στο αεροδρόμιο και σε αντιναζί και σε αυτήν ακριβώς την κόντρα οφειλόταν η μοιραία παρενόχληση στο αεροδρόμιο του Medellin.

Πέμπτον, άλλη εκδοχή αναφέρει πως τσακώθηκαν μέσα στο αεροπλάνο Gardel και Le Pera, έπεσαν πυροβολισμοί και μια σφαίρα βρήκε στον λαιμό τον κυβερνήτη! Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή ο Le Pera –όπως και ο πατέρας του Che 20 χρόνια νωρίτερα- τράβηξε περίστροφο, πυροβόλησε προς τον Gardel, όμως αστόχησε και από την σφαίρα σκοτώθηκε ακαριαία ο κυβερνήτης! Αιτία του καυγά ήταν ότι ο Gardel κατηγόρησε τον Le Pera για την κακή προετοιμασία μιας συναυλίας σε ανοικτό στάδιο που είχε σαν αποτέλεσμα να παραπονεθεί ο κόσμος για την ποιότητα του ήχου. Την εκδοχή αυτή έδωσε η Isabel del Valle στο βιβλίο “Ser Gardel” (Ediciones PXP, 1990, σελ. 22) αναφέροντας πως το περιστατικό βάσει του οποίου η σφαίρα βρήκε εν τέλει τον κυβερνήτη του αεροσκάφους Samper Mendoza, της το είχε εξιστορήσει ο ίδιος ο José María Aguilar (ο οποίος έτσι φέρεται να έχει δώσει δύο εντελώς διαφορετικές εκδοχές για το ίδιο περιστατικό)!

Έκτον, άλλος μάρτυρας από τους επιζώντες είπε πως ο τσακωμός έγινε μεταξύ του Gardel και του κυβερνήτη Samper Mendoza.

Έβδομον, άλλη μαρτυρία (πάλι του Aguilar! ) αναφέρει πως αιτία του δυστυχήματος ήταν το υπέρβαρο του αεροπλάνου εξαιτίας του οποίου έχασε την ισορροπία του. Την άποψη αυτή φαίνεται να ασπάζεται και ο ερευνητής Aquilles Echeverri M. στο βιβλίο του «Gardel Su Historia y causa de muerte».

Όγδοον, ο José Plaja, γραμματέας του Gardel και ένας από τους 3 επιζώντες απέδωσε το δυστύχημα στην ομίχλη. Μάλιστα, πρόσθεσε πως το προηγούμενο βράδυ ο πιλότος σχεδίαζε να πετάξουν νωρίς για να αποφύγουν την ομίχλη των Άνδεων και να γεμίσουν τις μηχανές για να μη χρειαστεί να κάνουν στάση ανεφοδιασμού στο Medellin ώστε να προσγειωθούν απευθείας στο Cali που ήταν και ο προορισμός τους. Τα σχέδια όμως αυτά ουδέποτε έγινα πράξη λόγω μιας ολονύχτιας παρτίδας πόκερ που τράβηξε μέχρι αργά, στην οποία έλαβε μέρος και ο ίδιος ο πιλότος!

Στην 4η επέτειο του δυστυχήματος, ο Aguilar έδωσε μια συνέντευξη στην οποία είπε πως τη στιγμή του δυστυχήματος είδε τον Gardel να φωνάζει και να προσπαθεί να σπάσει το τζάμι του παραθύρου (εκ των υστέρων διαπιστώθηκε πως το τζάμι είχε σπάσει μεν, αλλά από τη μηχανή του αεροσκάφους και μάλλον θα ήταν αδύνατο να το χτυπά ο Gardel, αφού η αυτοψία στο απανθρακωμένο πτώμα του έδειξε πως είχε σοβαρά κατάγματα στα πόδια και τραύματα από τα οποία προφανώς θα πέθανε ακαριαία και ενώ πάνω του βρέθηκε μισοκαμένο το διαβατήριό του που ανέφερε ως τόπο γέννησής του το Tacuarembó της Ουρουγουάης).

Η ιστορία του θανάτου του Gardel ήταν το ίδιο μυστηριώδης με τη γέννησή του. Στη βιογραφία του Gardel, ο Αργεντινός συγγραφέας Fernando Esteves παραθέτει στοιχεία που δείχνουν πως ο Gardel ήταν νόθος γιος ενός Γάλλου μηχανικού, του Paul Jean Lasserre, ο οποίος μετά τη γέννηση του πήρε άλλη για σύζυγο και όχι τη μητέρα του Carlos, Berthe την οποία έστειλε στη Νότια Αμερική και τον οποίο αρνήθηκε να συναντήσει αργότερα στην Αργεντινή ο διάσημος τραγουδιστής.

‘Άλλες πηγές αναφέρουν ως πατέρα του τον συνταγματάρχη Carlos Félix Escayola Medina και μητέρα του την 24 χρόνια νεώτερή του María Lelia Oliva Sghirla

Το άγαλμά του –σε φυσικό μέγεθος- με το χαρακτηριστικό σμόκιν πάνω από τον τάφο του, κρατά διαρκώς ένα αναμμένο τσιγάρο στο χέρι που του αφήνουν οι θαυμαστές του.

Μια παγκοσμίως γνωστή φράση που έμεινε μετά τον θάνατό του είναι «Ο Gardel μέρα με την ημέρα τραγουδά ακόμη καλύτερα»!

Μια άλλη φράση που έχει γίνει παροιμιώδης στη Λατινική Αμερική είναι «Veinte años no es nada» («20 χρόνια δεν είναι τίποτε» από το τραγούδι Volver.

Στα περιστατικά σχετικά με τον Gardel αξίζουν ακόμη αναφοράς και τα εξής:

O Rudolph Valentino έγινε διάσημος το με την ταινία "Los Cuatros Jinetes del Apocalipsis" όπου χορεύει ένα Tango. Ήταν θαυμαστής του Gardel τον οποίο και είχε γνωρίσει. Ωστόσο, αυτούς τους δύο τους ένωνε και κάτι άλλο, αρκετά παράξενο:

Τον Ιούνιο 1935 αφού δημοσιεύθηκε η είδηση του θανάτου του Gardel, μια 20χρονη Νεοϋρκέζα αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει στο ξενοδοχείο Middletown Hotel που ήταν και η τελευταία διεύθυνση κατοικίας του διάσημου τραγουδιστή. Το περιστατικό γράφτηκε στην ισπανόγλωσση εφημερίδα της Νέας Υόρκης «La Prensa». Η νεαρή αυτή ονομαζόταν σύμφωνα με το δημοσίευμα, όπως έγραψε και ο Simon Collier στο «Club de Tango Nº 7» (Νοέμβριος 1993) Estrellita Rigel.

Ο Collier στο άρθρο του κάνει και μια συγκλονιστική αποκάλυψη: επικαλείται τον δημοσιογράφο Andy Bull, ο οποίος βρήκε στον τάφο του Rudolph Valentino στο Hollywood Memorial Park ένα σημείωμα που είχε αφήσει μια ηλικιωμένη γυναίκα (η οποία επισκεπτόταν συχνά τον τάφο) και η οποία είχε γράψει: «Μακάρι η αιώνια ψυχή σου να βρει σε αυτό το ευλογημένο μέρος την παντοτινή γαλήνη. Η σύζυγος του Carlos Gardel».

Σύμφωνα με το προσωπικό του νεκροταφείου, το όνομά της ήταν Estrellita Rejil, κόρη της περιβόητης «Γυναίκας με τα Μαύρα» που επισκεπτόταν παλαιότερα τον τάφο του Valentino!

http://www.todotango.com/english/gardel/CRONICAS/amores.html

Ο Gardel συνήψε πολλές περιστασιακές σχέσεις με γυναίκες. Από τις ελάχιστες μακροχρόνιες και η πλέον γνωστή και περισσότερο σημαντική και για τον ίδιο από αυτές, ήταν με την Isabelle del Valle.Όταν γνωρίστηκαν αυτός ήταν 31 χρονών και εκείνη 14.

Άλλη γνωστή σχέση του ήταν με την Mona Maris, η οποία σε συνέντευξη που έδωσε μετά τον θάνατο του Gardel επαίνεσε τον χαρακτήρα του και την ευγένειά του και με την ίδια αλλά και γενικά με τις γυναίκες.

Προχθές ανέβασα ένα κείμενο για τον Λούλα και για τη δεξιά στροφή η οποία χαρακτηρίζει τον βραζιλιάνο πρόεδρο (και όχι μόνο αυτόν, αλλά και άλλους «αριστερούς» ηγέτες).

Ξαναδιαβάζοντας το κείμενο αυτό, σκέφτηκα πως για να είμαστε δίκαιοι, υπήρξαν και άλλοι, πολλοί χειρότεροι. Όμως, κανείς πολιτικός από τους «σοσιαλιστές», σοσιαλδημοκράτες, «αριστερότροπους λαϊκιστές», «κεντροαριστερούς» κ.λπ. ούτε καν ο Γιόσκα Φίσερ ή ο Χαβιέ Σολάνα, δεν έχουν επιδείξει τέτοια στροφή (ορθότερα «κατάντια») προς τα δεξιά -και μάλιστα προς την άκρα (τη φασιστική, στη χειρότερη εκδοχή της) δεξιά- όσο ο Juan Peron το 1973.

Η στροφή αυτή, «ιστορικά» έχει συνδεθεί και με το ένοπλο κίνημα των Montoneros. Ένα κίνημα «ξεχασμένο» με περιορισμένη έως ανύπαρκτη βιβλιογραφία στα ελληνικά, αλλά και χωρίς αυτή να είναι αισθητά πλουσιότερη στα αγγλικά ή στα γαλλικά, παρά μόνο –και όχι σε μεγάλο βαθμό- στα ισπανικά.

Όταν τo 1990 ο τότε Αργεντινός πρόεδρος Carlos Menem χορηγούσε αμνήστευση στον Mario Alberto Firmenich, ακριβώς 20 χρόνια μετά την εμφάνιση των Montoneros των οποίων ηγείτο ο τελευταίος, έκλεινε και τυπικώς το κεφάλαιο «περονισμός» που είχε ανοίξει μισόν αιώνα νωρίτερα και του οποίου ένοπλο αριστερό παρακλάδι ήταν στη δεκαετία του 1970 το Movimiento Peronista Montonero.

Πώς γεννήθηκε όμως αυτό το κίνημα;

Το 1970, οι φιλοαμερικανοί αξιωματικοί συμπλήρωναν ήδη 15 χρόνια στην εξουσία που είχαν καταλάβει με το πραξικόπημα του 1955. Η διαφθορά, η οικονομική χρεοκοπία και η καταπίεση συνόψιζαν τον χαρακτήρα του καθεστώτος. Μοναδική ελπίδα για το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού που προσδοκούσε σε καλύτερες ημέρες ήταν οι φήμες που καλλιεργούνταν κάθε τόσο για επιστροφή του Juan Domingo Peron από την Ισπανία όπου ζούσε. Ταυτόχρονα, τόσο στην Αργεντινή όσο και γενικότερα στη Νότια Αμερική, εξαπλώνονταν οι αριστερές ιδέες, γεγονός στο οποίο είχαν συμβάλει πολλές εξελίξεις, όπως κυρίως και η δράση του Che Guevara. Υπό τις συνθήκες αυτές σχηματίσθηκε -στην αρχή από διανοούμενους της μεσαίας τάξης αλλά και υψηλών κοινωνικών στρωμάτων- η σημαντικότερη ένοπλη ομάδα της Αριστεράς στην Αργεντινή, το Movimiento Peronista Montonero (Περονικό Κίνημα Μοντονέρο) ή Montoneros, καθοδηγούμενοι από τον Mario Alberto Firmenich. Ιδεολογική πλατφόρμα της οργάνωσης απετέλεσαν μεταξύ των άλλων και οι «αριστερές» πτυχές της πολιτικής Περόν κατά τη δεκαετία που προηγήθηκε του πραξικοπήματος και επιδίωξή της ήταν η επιστροφή του λαοφιλούς ηγέτη εκατομμυρίων Αργεντινών για να ηγηθεί μιας σοσιαλιστικής κυβέρνησης.

Σύνθημα της οργάνωσης ήταν η λέξη «venceremos» (θα νικήσουμε). Κύριος στόχος των Montoneros ήταν η φιλοαμερικανική χούντα. Το εντυπωσιακότερο χτύπημα που κατάφεραν στο καθεστώς υπήρξε η απαγωγή και εκτέλεση του πρώην προέδρου Pedro Eugenio Aramburu Cilveti ο οποίος κυβέρνησε από το 1955 έως το 1958. Ο Aramburu κάθε άλλο παρά τυχαίος στόχος υπήρξε. Ο γεννημένος στις 21 Μάη 1903 στο Rio Cuarto της Cordoba στρατιωτικός καριέρας διηύθυνε ως ταξίαρχος από το 1951 τη Σχολή Πολέμου και από το 1955, 3 χρόνια προτού προβιβασθεί σε υποστράτηγο διετέλεσε αρχηγός του στρατού. Τη χρονιά εκείνη ο Aramburu συμμετείχε στο στρατιωτικό πραξικόπημα του Σεπτεμβρίου και στις 13 Νοεμβρίου ανέλαβε την προεδρία με αντιπρόεδρο τον ναύαρχο Isaac Rojas. Από τις προτεραιότητες της προεδρίας Aramburu ήταν η απαγόρευση για είσόδο στη χώρα του Peron. Ο Aramburu αποστρατεύθηκε με τη λήξη της προεδρικής του θητείας την 1η Μάη 1958 και έβαλε υποψηφιότητα στην παρωδία εκλογών που οργάνωσε η χούντα το 1963 με τον συνδυασμό UDELPΑ (Union del Pueblo Argentino) με κεντρικό σύνθημα «Vote UDELPA y no vuelve» δηλαδή «Ψηφίστε UDELPA για να μη γυρίσει (ο Περόν)». Νικητής σε αυτές στις εκλογές ήταν ο Arturo Umberto Illia ο οποίος και αυτός με τη σειρά του καθαιρέθηκε το 1966 από άλλο στρατιωτικό πραξικόπημα του στρατηγού Juan Carlos Organia. Ωστόσο, ο Aramburu παρέμενε σταθερά στην επικαιρότητα και το 1970 ετίθετο θέμα καθόδου του στην νέα παρωδία προεδρικών εκλογών του ίδιου χρόνου. Το μεσημέρι της 29ης Μάη απήχθη στους δρόμους της πρωτεύουσας και για ένα μήνα η υπόθεση απασχόλησε την κοινή γνώμη ωσότου το πτώμα του βρεθεί στο Timote του Carlos Tejedor στην επαρχία του Buenos Aires και διαπιστωθεί ότι είχε εκτελεσθεί την 1η Ιουνίου. Ας σημειωθεί εν προκειμένω, ότι από την πτώση του Περόν μέχρι την επάνοδό του κυβέρνησαν οι:

Eduardo Lonardi (20.09.1955 – 13.11.1955)

Pedro Aramburu (13.11.1955 – 01.05.1958 )

Arturo Frondizi (01.05.1955 – 29.03.1962)

Jose Maria Guido (29.03.1962 – 12.10.1963)

Arturo Illia (12.10.1963 – 28.06.1966)

Juan Carlos Organia (28.06.1966 – 08.06.1970)

Roberto Levingston (08.06.1970 – 23.03.1971)

Alejandro lanuss (23.03.1971 – 25.05.1973)

Hectro Campora (25.05.1973 – 13.07.1973)

Raul Alberto Lastiri (13.07.1973 - 12.10.1973)

Οι Montoneros κατάφεραν αρκετά ακόμη πλήγματα κατά της αμερικανοκίνητης χούντας, ενώ άντλησαν κεφάλαια χρήσιμα στον αγώνα τους με λύτρα ύστερα από απαγωγές ανθρώπων του καθεστώτος, μεταξύ των οποίων και στέλεχος της EXXON για την απελευθέρωση του οποίου απέσπασαν το 1974 λύτρα ύψους 14,2 εκατομμυρίων δολαρίων.

Στις 11 Μαρτίου 1973 διενεργήθηκαν οι πρώτες εκλογές 10 χρόνια μετά την παρωδία εκλογών του 1963 και νικητής αναδείχθηκε ένας αφοσιωμένος αριστερός περονιστής και συμπαθών προς τους Montoneros, ο Hector Campora, ο οποίος όμως τον Ιούλιο παραιτήθηκε για να ανοίξει ο δρόμος να ανέβει στην εξουσία ο Περόν με νέες εκλογές που πραγματοποιήθηκαν τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.

Η εξέλιξη αυτή όμως δεν σημαίνει πως δικαιώθηκε ο αγώνας των Montoneros. Μετά τη επιστροφή του Peron ύστερα από 18 χρόνια, η δεξιά και η αριστερή πτέρυγα των περονιστών ήλθαν σε ανοικτή σύγκρουση και την 20η Ιουνίου, ημέρα της θριαμβικής επιστροφής του άλλοτε δημοφιλούς ηγέτη εκατομμυρίων descamisados, έγινε πραγματική σφαγή ανάμεσα στις δύο πτέρυγες (την οποία την ξεκίνησε η δεξιά πτέρυγα σε συνεργασία με ακροδεξιούς παραστρατιωτικούς) με αποτέλεσμα δεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες αριστερούς. Πολλοί ποδοπατήθηκαν από τον πανικό που προκλήθηκε. Άλλοι πυροβολήθηκαν. Άλλοι λυντσαρίστηκαν από στρατιωτικούς οι οποίοι συνέδραμαν τους ακροδεξιούς παραστρατιωτικούς. Τα γεγονότα αυτά έμειναν γνωστά ως η «σφαγή του Ezeiza» (από την ονομασία του διεθνούς αεροδρομίου του Buenos Aires). Την ημέρα εκείνη, είχαν μαζευτεί να υποδεχτούν τον εξόριστο πρόεδρο -σύμφωνα με τους υπολογισμούς της αστυνομίας- 3,5 εκατομμύρια πολίτες, κυρίως νέοι. Το γεγονός ότι τον Peron συνόδευε ο Campora, από τους κυριότερους εκφραστές της αριστερής πτέρυγας του περονικού κόμματος, καθόλου δεν προδίκαζε αυτό που επρόκειτο να συμβεί: Μέσα στο πλήθος, είχαν παρεισφρήσει άνδρες της ΑΑΑ (Alianza Anticomunista Argentina) των περιβόητων ταγμάτων θανάτου της άκρας δεξιάς τα οποία αργότερα συνδέθηκαν στενά με την Isabel Peron (1974 – 1976) και τον δικτάτορα Jorge Rafael Vintela (1976 – 1983) ενώ διαδραμάτισαν πρωταγωνιστικό ρόλο στον λεγόμενο «Βρώμικο Πόλεμο» (Guerra Sucia) όπως ονομάστηκαν οι παράνομες συλλήψεις αριστερών, οι βασανισμοί, και οι εξαφανίσεις 30.000 πολιτών με δημοκρατικά φρονήματα. Οι αριστεροί περονιστές νεολαίοι και οι Μοντονέρος παγιδεύτηκαν ανάμεσα στα πυρά των ακροδεξιών τους οποίους είχε οργανώσει ο Jose Lopez Rega, εκ των ιδρυτών της ΑΑΑ.

Εκείνη την ημέρα, οι Peronistas διασπάστηκαν στους αριστερούς (Montoneros, Fuerzas Armadas Revolucionarias, Fuerzas Armadas Peronistas και Περονική Νεολαία) και στους ακροδεξιούς όπως ήταν η Σιδηρά Φρουρά (Guardia de Hierro) και το Movimiento Nacionalista Tacuar, μια καθολική εθνικιστική και αντισημιτική ένωση που ιδρύθηκε το 1957 και είχε ως ίνδαλμα τον Primo de Rivera και την φασιστική φάλαγγα, ενώ οι ακροδεξιοί είχαν «καπελώσει» και κάποια συνδικάτα, όπως λ. χ,. των μεταλλουργών. Μεταξύ των οργανωτών της σφαγής ήταν και ο ιταλός Stefano Delle Chiaie, ο οποίος «εργάστηκε» για διάφορες βρώμικες ακροδεξιές επιχειρήσεις, όπως η Gladio, η DINA της Χιλής ή οι Γκρίζοι Λύκοι στην Τουρκία. Έτσι, μπήκε τέλος στην αριστερή πολιτική του Campora επί της προεδρίας του οποίου οι εργάτες είδαν να ικανοποιούνται πολλές διεκδικήσεις τους.

Από την ληξιαρχική πράξη γέννησης του Περονισμού το1945 μέχρι την 20 Ιουνίου 1973, η ιδεολογικά στροφή ήταν τεράστια: Ο Περόν, πρώην στρατιωτικός, με καριέρα που ξεκίνησε ως ακόλουθος στην Ιταλία του Μουσολίνι τον οποίο και θαύμαζε και μετά από παραμονή 20 χρόνων στην Ισπανία του μακρόβιου φασιστικού καθεστώτος του Φράνκο, πήρε ανενδοίαστα το μέρος της συντηρητικής πτέρυγας του κόμματος. Οι Montoneros αποβλήθηκαν από τις τάξεις του και το πάνω χέρι το πήραν αυτοί που είχαν «διωχθεί» στην προηγούμενη θητεία του Περόν, δηλαδή η καθολική εκκλησία (ναούς της οποίας έκαιγαν πριν 2 δεκαετίες οι οπαδοί του Περόν) όπως επίσης και οι φιλοαμερικανοί ακροδεξιοί στρατιωτικοί. Ωστόσο, μέχρι τον θάνατο του Περόν τον Ιούλιο του 1974, οι Montoneros κράτησαν σχετικά ήπιους τόνους. Προχώρησαν μόνο σε κανα δυο κινήσεις, όπως π.χ. η εκτέλεση του Jose Ignacio Rucci, γενικού γραμματέα της γενικής συνομοσπονδίας εργατών.

Με την άνοδο της Ιzabela Peron, της αντιπροέδρου και 3ης συζύγου του Περόν και την ένταση της στυγνής αστυνομοκρατίας, οι Montoneros ανέλαβαν δράση. Στις 15 Ιουλίου 1974 είχαν μια θεαματική επιτυχία, καθώς εκτέλεσαν τον πρώην υπουργό Εξωτερικών Arturo Mor Roig. Ακόμη, απήγαγαν δύο μέλη από τα επιχειρηματικά τζάκια Bunge και Borh για την απελευθέρωση των οποίων απέσπασαν αφενός 60 εκατομμύρια δολάρια σε μετρητά και αφετέρου τρόφιμα και ιματισμό αξίας 1,2 εκατομμυρίων που δόθηκαν σε φτωχές οικογένειες και με το ποσό αυτό κατάφεραν… να μπουν στο βιβλίο Guiness για τα ακριβότερα λύτρα που καταβλήθηκαν ποτέ! Ακόμη εκτέλεσαν στελέχη των πολυεθνικών General Motors, Chrysler και Ford, ενώ στις 2 Ιουλίου 1976 πέτυχαν ακόμη ένα άκρως εντυπωσιακό πλήγμα, όταν ανατίναξαν το κτίριο της ομοσπονδιακής αστυνομίας στο BsAs.

Οι ενέργειες αυτές όμως έφεραν την αντίδραση της χούντας η οποία δεν ήταν απλώς σκληρή αλλά ξεπέρασε κάθε όριο απανθρωπιάς. Στη διάρκεια του λεγόμενου «Βρώμικου Πολέμου» στον οποίο πρωταγωνίστησε και ένα «επιφανές τέκνο του ελληνισμού», ο Κριστίνο Νικολαϊδης , υπολογίζεται ότι δολοφονήθηκαν 7.000 υποστηρικτές των Montoneros (επί συνόλου 30.000 «εξαφανισθέντων», πολλοί εκ των οποίων ρίφθηκαν από ελικόπτερα στις εκβολές του Rio del Plata) και ως αποτέλεσμα, αναγκάστηκαν να σταματήσουν τη δράση τους το 1977. Το 1981 ο Mario Firmenich, ο οποίος αυτοεξορίστηκε το 1977 (και ενώ προηγουμένως το 1979 είχε πεθάνει ο διάδοχός του Horacio Mendizabal) κήρυξε τη λήξη της δράσης των Montoneros, ενός από τα 3 ένοπλα περονικά/μαρξιστικά κινήματα μαζί με τα FAR και FAP τα οποία στελέχωναν μαθητές, σπουδαστές (σε ποσοστό μεταξύ 70% και 80% της σπουδάζουσας νεολαίας) κάτοικοι των παραγκουπόλεων (περισσότερες από 50 σε Santa Fe, Rosario και ολόγυρα από το BsAs βρίσκονταν υπό την επιρροή των Μontoneros) και συνδικαλιστές (σε ποσοστά που έφταναν το 40% των τραπεζοϋπαλλήλων, το 20% στις βιομηχανίες τροφίμων και το 30% των εργατών στα ορυχεία). Την εποχή εκείνη εκατοντάδες χιλιάδες φύλλα πωλούσαν τα έντυπα που έλεγχαν τα επαναστατικά μαρξιστικά κινήματα.

Αναμφίβολα μια από τις πιο δυσάρεστες αποφάσεις που εκλήθησαν να εκτελέσουν οι Montoneros ήταν την Πρωτομαγιά του 1974. Σε ένα σύνολο 100.000 ακροατών που παραβρέθηκαν στην ομιλία του Peron στην Plaza de Mayo, οι 60.000 Montoneros αποχώρησαν αφήνοντας την πλατεία να φαίνεται άδεια, όταν ο Peron στη μέση της ομιλίας του, τους αποκάλεσε ξένο σώμα και πράκτορες ξένων δυνάμεων και καλώντας τους οπαδούς του να τους «τιμωρήσουν».

Υ.Γ. Σήμερα, 34 χρόνια μετά, μία ακόμη σύζυγος διαδέχθηκε τον σύζυγο στην "Casa Rosada" (Προεδρικό Μέγαρο) στο BsAs. Ευτυχώς, ο Νέστορ Κίρτσνερ, ο οποίος αποχώρησε πριν λίγους μήνες δεν είχε την τραγική για την υστεροφημία του ιδεολογική μετάπτωση του γέρου Περόν...

Ο οικοδεσπότης της διάσκεψης κορυφής, Νέστορ Κίρσνερ, μαζί με τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες, (εμπνευστή της ιδέας) τον Λουίς Ινάσιου Λούλα ντα Σίλβα της Βραζιλίας, τον Ταμπαρέ Βάσκες της Ουρουγουάης, τον Ραφαέλ Κορέα του Ισημερινού, το Νίκανορ Δουάρτε Φρούτος της Παραγουάης και τον Έβο Μοράλες της Βολιβίας συμφώνησαν για την ίδρυση της τράπεζας, η οποία αποτελεί για διαφορετικούς λόγους και προσωπική δικαίωση για πολλούς από αυτούς:

Η Κυριακή 9 Δεκεμβρίου συνέπεσε και με την τελευταία ημέρα του Νέστορ Κίρσνερ στην προεδρία, πριν παραχωρήσει τον θώκο στη διάδοχό του, σύζυγό του και εκλεγμένη πρόεδρο της Αργεντινής Κριστίνα Φερνάντες Κίρσνερ. Έτσι, οι αρχηγοί των 7 κρατών αποφάσισαν να παραμείνουν για την τελετή ορκωμοσίας της και τη Δευτέρα 10 Δεκεμβρίου. Κλείνει έτσι μία εποχή η οποία άρχισε πριν 4 χρόνια, στη διάρκεια των οποίων η πολιτική Κίρσνερ ανόρθωσε μια χώρα χρεωκοπημένη όπως την κατάντησαν ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα με τους εντολοδόχους πολιτικούς τους, όπως π.χ, ο Φερνάντο ντε λα Ρούα που παρέδωσε εξωτερικό χρέος 155 δισεκαατομμυρίων δολαρίων και ένα ραγδαία αυξανόμενο επίπεδο ανεργίας, εξαιτίας των δομικών αναδιαρθρώσεων που πρότεινε το ΔΝΤ.

Για τον Τσάβες, η δικαίωση είναι άλλου τύπου. Θυμόμαστε πριν λίγο καιρό την ανάγωγη συμεριφορά του βασιλιά της Ισπανίας που απηύθηνε με το γνωστό αλαζονικό ύφος του αρχηγού μιας πρώην αποικιοκρατικής χώρας (αλλά και του μοναδικού ευρωπαίου ηγέτη που αναγνώρισε την ολιγοήμερη κυβέρνηση των πραξικοπηματιών βιομηχάνων και καναλαρχών κατά του εκλεγμένου Τσάβες) το περιβόητο "βούλωστο επιτέλους"! Πού έγκειται η εκδίκηση; στο ότι η νέα τράπεζα θα ανταγωνίζεται τον ισπανικών συμφερόντων τραπεζικό κολοσσό Santander, τη μεγαλύτερη τράπεζα της Ισπανίας και τη δεύτερη σε μέγεθος στην ευρωζώνη (η οποία και συνεργάζεται στρνά με την "προσωπική" τρόπον τινά τράπεζα του αγγλικού θρόνου Royal Bank of Scotland). Μία τράπεζα δηλαδή που κατορθώνει να έχει εκπροσώπους της σε πολλές νοτιοαμερικανικές κυβερνήσεις ακόμη και στην κυβέρνηση Λούλα στη Βραζιλία. Για παράδειγμα, κατόρθωσε να επιβάλει δύο ανθρώπους της, τον Miguel Jorge υπουργό Ανάπτυξης, Βιομηχανίας και Εξωτερικού Εμπορίου και τον Mario Toros υπεύθυνο νομισματικής πολιτικής στην κεντρική τράπεζα της Βραζιλίας.

Οι ιδρυτικές αρχές της Τράπεζας του Νότου, είχαν συμφωνηθεί τον περασμένο Νοέμβριο στο Ρίου ντε Ζανέιρου από τους υπουργούς Οικονομικών των 7 χωρών που συμμετέχουν, ενώ και ο πρόεδρος της Κολομβίας είχε κάνει την έκπληξη όταν είχε ζητήσει τη συμμετοχή της χώρας του στο θεσμό τον περασμένο Οκτώβριο, όμως οι σχέσεις του με τον Τσάβες ψυχράνθηκαν έκτοτε.

Ο υπουργός Οικονομικών της Βραζιλίας Γκουίντο Μαντέγκα δήλωσε στην εφημερίδα O Estado de Sao Paulo ότι η τράπεζα δε θα "χρηματοδοτεί τυχοδιωκτισμούς" και θα δρα προς όφελος της περιοχής. Θα έχει έδρα το Καράκας και γραφεία στο Μπουένος Άιρες και τη Λα Πας. Σχεδιάζεται να αρχίσει τη λειτουργία της τους πρώτους μήνες του 2008, με αρχικό κεφάλαιο 7 δις δολάρια, ενώ η τράπεζα θα χρηματοδοτεί έργα ανάπτυξης και ολοκλήρωσης της περιφέρειας με ιδιαίτερα χαμηλά επιτόκια.

Οι μακροπρόθεσμοι στόχοι της τράπεζας είναι η προσέλκυση των οικονομικών επενδυτών από τη Λατινική Αμερική και η χρηματοπιστωτική ανεξαρτησία των χωρών της Λατινικής Αμερικής από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Παγκόσμια Τράπεζα και τη Διαμερικανική Αναπτυξιακή Τράπεζα και σταδιακά να ενταχθούν όλες οι χώρες της Λατινικής Αμερικής, από το Μεξικό μέχρι την Αργεντινή.

Ένα από τα πρώτα έργα που πρόκειται να χρηματοδοτήσει η τράπεζα είναι οι αγωγοί φυσικού αερίου που θα συνδέουν Αργεντινή με Βενεζουέλα και Βραζιλία με Βολιβία.

Αυτό που φοβούνται πλεόν οι ΗΠΑ και οι οικονομικοί τους σύμμαχοι είναι η προοπτική καθιέρωσης ενός κοινού νομίσματος στη Νότια Αμερική, η οποία (όπως και -κυρίως- η Κεντρική Αμερική) αποτελεί "ζώνη δολαρίου".

«Η Τράπεζα αυτή πρόκειται ν’ αποτελέσει το πρώτο βήμα προς ένα κοινό νόμισμα στη Λατινική Αμερική», τόνισε κατά τη διάρκεια της τελετής ο πρόεδρος της Βολιβίας Έβο Μοράλες, ο οποίος έλαβε πρώτος τον λόγο. Την ελπίδα του συμμερίσθηκε κατόπιν κι ο ομόλογός του του Ισημερινού Ραφαέλ Κορέα.
Για τον βραζιλιάνο πρόεδρο Λουίς Ινάσιου Λούλα ντα Σίλβα, «η Τράπεζα του Νότου συνιστά ένα σημαντικό βήμα για την ενίσχυση της οικονομικής αυτονομίας της Νοτίου Αμερικής». Ο ίδιος υπενθύμισε πως αυτή η περιφερειακή τράπεζα «θα χρηματοδοτεί προγράμματα σε κομβικούς τομείς της οικονομίας, όπως οι υποδομές, η επιστήμη, η τεχνολογία, κι η μείωση των ανισοτήτων στην περιοχή».
Η τράπεζα αυτή, που αποτελούσε το όραμα του προέδρου της Βενεζουέλας Ούγο Τσάβες, στο πλαίσιο της σταυροφορίας του κατά των ΗΠΑ και των διεθνών οικονομικών θεσμών, όπως το ΔΝΤ, που ελέγχονται από την Ουάσιγκτον, «θα επιτρέψει στην Λατινική Αμερική ν’ απελευθερωθεί από τις αλυσίδες της οικονομικής της εξάρτησης», τόνισε ο Κορέα.
«Το ΔΝΤ είναι μία κατάρα με τις πολιτικές ‘σοκ’ που φέρνουν την πείνα, την εξαθλίωση, και τη βία στους λαούς μας», τόνισε κατά την άφιξή του στο Μπουένος Άιρες ο Τσάβες.

Κάτι που έχει ενδιαφέρον για το αν αλλάζει κάτι στη Λατινική Αμερική είναι από τη μία πλευρά η διαπίστωση του Τσάβες ότι το όλο εγχείρημα θα ήταν αδύνατο να συμβεί πριν μια δεκαετία και από την άλλη πλευρά οι προβλέψεις πολλών Δυτικών ότι το ίδιο αυτό εγχείρημα είναι δύσκολο να επιτύχει.

Σάο Πάολο - Φικειρένσε 1

Σαν Μαρτίν - Βελέζ 2

Παλμέιρας - Σάντος 1/under

Στο Μπραζιλέιρο η Σάο Πάολο επελαύνει και φέτος με το «Μορουμπί» να είναι η μεγάλη της δύναμη και ταυτόχρονα το φόβητρο για κάθε αντίπαλο. Ούτε η Σάντος κατάφερε να αποδράσει με κάποιο θετικό αποτέλεσμα οπότε ακόμα δυσκολότερα μοιάζουν τα πράγματα για την ισχνή εκτός έδρας Φιγκειρένσε. Ο άσος δεν έχει φυσικά μεγάλη απόδοση αλλά τον θεωρώ αρκετά πιθανό για να στηριχθεί κάποιο δελτίο.

Από την Απερτούρα στα σημερινά ματς ξεχωρίζουμε την επίσκεψη της Βελέζ στην έδρα της Σαν Μαρτίν. Το παιχνίδι δε θα είναι καθόλου εύκολο για τη Βελέζ που αγωνιστικά δε τρομάζει κανέναν φέτος, μετά τις αποχωρήσεις σημαντικών παικτών όπως οι Ζάρατε, Καστρομάν και αυτό φαίνεται από τη τραγική της συγκομιδή στα εκτός έδρας ματς με μόλις μία νίκη σε 5 παιχνίδια. Αν ψάχνει την ώρα να συνέλθει και να μείνει κοντά στη κορυφή, δε θα έχει καλύτερη ευκαιρία από το ματς με τους νεοφώτιστους. Η απόδοση του διπλού είναι ιδιαίτερα ελκυστική για όσους έχουν διάθεση να ρισκάρουν.

Από τα ματς της Κυριακής θα επιλέξουμε τη νίκη της Παλμέιρας στο ντέρμπι με την Σάντος. Και οι δύο ομάδες είναι ασταθείς φέτος, άρα καθοριστικός αναμένεται να είναι ο παράγοντας έδρα. Σημειώνουμε πως στις 3 τελευταίες τους αναμετρήσεις στην έδρα των «πράσινων» έχουν σημειωθεί συνολικά 4 τέρματα....

Μπάνφιλντ- Ροζάριο Σεντραλ, Ολίμπο - Αρχεντίνος Τζούνιορς, Εστουντιάντες - Ρασίνγκ, Ουρακάν - Χιμνάσια Λα Πλάτα, Ιντεπεντιέντε - Σαν Μαρτίν, Νιούελς - Λανούς, Ρίβερ Πλέιτ - Βελέζ,, Σαν Λορέντζο - Άρσεναλ Σαραντί, Μπόκα - Κολόν.

Το μάτς του "Μονουμεντάλ" είναι ιδιαίτερα κρίσιμο για τους γηπεδούχους της Ρίβερ αλλά η Βελέζ έρχεται πάντα για τη νίκη σε τέτοια μάτς. Η πρόταση μας για το παιχνίδι αυτό είναι το under καθώς το ξύλο πέφτει συνήθως βροχή στα μάτς Ρίβερ - Βελέζ, πόσο μάλλον τώρα που οι γηπεδούχοι φλερτάρουν με τη γραμμή του υποβιβασμου.

Η Ιντεπεντιέντε δεν μας δικαίωσε την προηγούμενη αγωνιστική χάνοντας από τη Χιμνάσια αλλά στο γήπεδο της, με τη βοήθεια των αφιονισμένων οπαδών της και με τον Ντένις σε τρομερή φόρμα θα κυνηγήσει την εύκολη νίκη κοντρα στην Σαν Μαρτίν, η οποία δεν έχει σκοράρει στις 2 προηγούμενες εκτός έδρας αναμετρήσεις της! Άρα θα ποντάρουμε στον άσο για στήριγμα στο δελτίο μας. Καλή μας επιτυχία μάγκες...

Τίγκρε-Μπάνφιλντ 1-0
Ροζάριο Σεντράλ-Ολίμπο 1-1
Άρσεναλ Σα-Νιούελς Όλ 1-0
Αρχεντίνος-Κολόν Σάντ 2-1
Λανούς-Χιμνάσια Χουχούι 2-0
Χιμνάσια Λ-Ιντεπεντιέ 1-0
Σαν Μάρτιν-Εστουντιάντες 1-0
Βελέζ Σάρσ-Σαν Λορέντ 2-0
Ράσινγκ Κλ-Ρίβερ 1-1
Μπόκα Τζούνιορς-Ουρακάν 1-0

Στοιχηματικά ξεκινήσαμε με το ...αριστερό καθώς η Ιντεπεντιέντε δείχνει να μπαίνει σε περίοδε κάμψης μετά το καλό ξεκίνημα, ενώ και η Μπόκα έμεινε στο 1 γκόλ κόντρα στην Ουρακάν.

Η Ιντεπεντιέντε μετά το σοκ της ήττας από την Μπόκα στο ντέρμπι θα παλέψει με όλα της τα όπλα για τη νίκη στο εκτός έδρας μάτς στη Λα Πλάτα με την Χιμνάσια. Η Χιμνάσια είναι απογοητευτική μέχρι τώρα και λογικά θα υποκύψει εύκολα.

Η Ουρακάν παρουσιάζει μια εικόνα δυσανάλογη των δυνατοτήτων της ως τώρα και βρίσκεται στην τιμητική 6^η θέση. Όμως κάποια πρόσφατα προβλήματα δεν μπορούν να την αφήσουν ανεπηρέαστη(βλέπε και υπόθεση Λαριβέι),. Οπότε δύσκολα θα σταθεί όρθια και στο «Μπομπονέρα». Η ψυχολογία της Μπόκα είναι στα ύψη μετά το διπλό κόντρα στην Ιντεπεντιέντε και θέλει να μείνει κοντά στην κορυφή. Οπότε Μπόκα - Ουρακάν 1 και ίσως και over.

Τώρα από Αργεντινή για την επόμενη αγωνιστική δύο είναι οι διαγνώσεις μου. Η Ιντεπεντιέντε θα περάσει από την έδρα της Χιμνάσια Λα Πλάτα για να ξεπλύνει τον πόνο από την ήττα στο ντέρμπι με την Μπόκα. Στο Σαν Μαρτίν - Εστουντιάντες το χ μοιάζει το πιθανότερο αποτέλεσμα, με τις 2 ομάδες να μην έχουν μεγάλες διαφορές στην ποιότητα τους. Προσεχώς αποδόσεις και... συγκρίσεις!