Είχε πει τον περασμένο Γενάρη στον κ. Β. Καλαμάρα στην «Ελευθεροτυπία» σε μια συνέντευξή του.

«Γι' αυτό και πάντα πιστεύω ότι ήταν πολύ σωστό αυτό που είχε πει ο Πολ Ελιάρ, κάτι που εγώ ο ίδιος είχα επί χρόνια αμφισβητήσει, αλλά που σήμερα αναγνωρίζω την ορθότητά του, ότι "η ποίηση είναι ένα μάθημα ηθικής". Και θα έλεγα ότι είναι ένα μάθημα για τον ποιητή και τον αναγνώστη».

Β. Καλαμάρας: Ενα ποίημα μπορεί ακόμη να σκανδαλίσει τα «χρηστά» ήθη;

Τ. Π. «Σε καμία εποχή τα ήθη δεν ήταν απολύτως χρηστά, αλλά συγκαλύπτονταν. Καθώς βλέπουμε στις μέρες μας το πέπλο της συγκάλυψης έχει πέσει. Σε λίγο τα πάντα θα βιντεοσκοπούνται. Αλλά γι' αυτό πολλές φορές βλέπουμε συγγραφείς, οι οποίοι προσπαθώντας να σκανδαλίσουν, παραβιάζουν ανοιχτές πύλες. Για μένα πάντως το πρόβλημα δεν είναι ούτε να προκαλέσεις ούτε να σκανδαλίσεις. Το πρόβλημα είναι να συλλαμβάνεις συνεχώς την αλήθεια μιας συνεχώς μεταβαλλόμενης πραγματικότητας».

Ας επανέλθω στην απλοϊκότητα των σκέψεών μου. Τίτλοι αισθαντικοί, όπως ταιριάζει στη καθαρή ποίηση: «Αντικριστοί καθρέφτες», «Η ηδονή των παραστάσεων», «Η αντίσταση των γεγονότων», «Η πύλη των λεόντων». Ένα παρελθόν φαντάζει να μην απομακρύνεται, το πήγαινε-έλα του χρόνου γεμίζει μνήμες στον αναγνώστη που δεν τις έζησε ποτέ, αλλά του είναι οικίες, το ίδιο συναίσθημα νιώθω και με την ποίηση του Λειβαδίτη, αν και διαφορετική. Στη συμφιλίωση με το θάνατο, ολοφάνερη σε αυτή τη συλλογή του, μοιάζει με τη σκέψη του Σαραμάγκου στο τελευταίο του βιβλίο «Περί Θανάτου». Δείχνει το ρεαλιστικό συναίσθημα μια απλής, καθαρής αυτοσυνειδησίας. Μια ουσία που αποκτιέται μόνο με την τριβή, την πείρα και τη πολύτιμη σκουριά του χρόνου, καμία λέξη δεν περνά απαρατήρητη, όλες έχουν τη βαρύτητά τους, διαπερνούν ζωή και τέχνη χωρίς διακρίσεις. Έχω την εντύπωση ότι τώρα, σε αυτή την προχωρημένη ηλικία ο κ. Τίτος συνεχίζει να διψά για μάθηση, και· για αυτό το γεγονός και μόνο, θα τον ευγνωμονώ για πάντα, όπως όλη τη μεγάλη ποίηση.

.

( από τη σελ.96, Δεκέμβριος 2007, μέσω της σελίδας των εκδόσεων «Κέδρος» )

ΤΑ ΕΓΚΩΜΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΘΡΗΝΟΙ

Ακόμα κι όταν το ΄θελα δεν το κατάφερνα
να υμνώ με χορωδίες παλαιών πολεμιστών
τα ίδια οράματα που ανά δεκαετία
εμφανίζονται λίγο επισκευασμένα
μα δεν μπορούσα και να μπω στη συντροφιά
όσων μοιρολογούν για ενδόμυχα συμβάντα
που επαναλαμβάνονται όμοια κάθε μέρα.
Για να γλιτώσω από τα λιπαρά εγκώμια
χωρίς να καταφύγω στους σπαραγμούς των θρήνων
έπρεπε κάθε τόσο να θυσιάζω έναν φίλο
κι ας μην το ΄θελα να τελειώσω μοναχός

Ποιητές και Ποιήτριες απαγγέλλουν ποιήματά τους για τη φύση και το περιβάλλον

Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2008, 7:30 μ.μ. Γαλλικό Ινστιτούτο, Σίνα 31, Αθήνα
ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Απαγγέλλουν οι ποιητές και οι ποιήτριες:

Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ
Δημήτρης Αλεξίου
Νάνος Βαλαωρίτης
Γιώργος Γεωργούσης
Μιχάλης Γκανάς
Νίκος Γρηγοριάδης
Ολυμπία Καράγιωργα
Tάκης Καρβέλης
Σπύρος Κατσίμης
Παναγιώτης Κερασίδης
Δημήτρης Κοσμόπουλος
Στάθης Κουτσούνης
Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου
Αντώνης Μακρυδημήτρης
Γιώργος Μαρκόπουλος
Κώστας Μαυρουδής
Μιχαήλ Μήτρας
Λέλη Μπέη
Γιώργος Παναγιώτου
Αθηνά Παπαδάκη
Tίτος Πατρίκιος
Λευτέρης Πούλιος
Μανόλης Πρατικάκης
Λία Σακελίου
Σωτήρης Σαράκης
Αγγελική Σιδηρά
Κλαίτη Σωτηριάδου
Λουάν Τζούλις
Κωστής Τριανταφύλλου
Χρήστος Τσιάμης
Λεία Χατζοπούλου-Καραβία
Γιώργος Χρονάς
Δημήτρης Αθηνάκης
Γιάννης Αντιόχου
Γιάννης Στίγκας
Χίβα Παναχί

Στο πιάνο ο Αστέρης Παπασταματάκης

Προβολή του ντοκιμαντέρ «Στενά του Νέστου» 13 λεπτών, του Άγγελου Παπαστεφάνου
Οργάνωση: Εταιρεία Συγγραφέων και Κοινωνία των (δε)κάτων
Χορηγοί: Εκδότικες Επιχειρήσεις Γ.&Κ. Δαρδανού, Εκδόσεις Καστανιώτη, Εκδόσεις Κέδρος
Χορηγός Επικοινωνίας: Athens Voice

(δε)κατα: διαβάζουν και γράφουν τη σύγχρονη λογοτεχνία www.dekata.gr
Εαρινή Ποιητική Ισημερία ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ και παρουσίαση του Πράσινου Τεύχους του περιοδικού (δε)κατα

Μετά από τη ποιητική συλλογή του Σωτήρη Παστάκα «Προσευχές για φίλους» άλλη μία αξιόλογη έκδοση των εκδόσεων Heteron θα βρίσκεται σε λίγο στα βιβλιοπωλεία: Του Γιάννη Γκούμα, «Τα Πορτρέτα της ωριμότητας»

Από το οπισθόφυλλο διαβάζουμε:

Ο Γιάννης Γκούμας, αγγλόφωνος ποιητής –με εκδόσεις σε σημαντικούς αγγλικούς εκδοτικούς οίκους– και μεταφραστής των περισσότερων παλαιότερων και σύγχρονων Ελλήνων ποιητών, στα Πορτρέτα της ωριμότητας αποφασίζει για πρώτη φορά ο ίδιος να μεταφράσει τον εαυτό του. Τι σημαίνει αυτό; Πως για πρώτη φορά αισθάνεται έτοιμος να μιλήσει στη μητρική του γλώσσα, ικανός να εξομολογηθεί στην πατρική του διάλεκτο, ώριμος να γνωστοποιήσει τη γονική του ιδιόλεκτο. Κι αυτό γιατί αντιλαμβάνεται πως έφτασε πια η (ποιητική) ώρα να πάρει επιτέλους κάποιος το νήμα από τα χέρια του Σοφοκλή και να ξετυλίξει αλλιώς τον οικογενειακό μύθο, εκπροσωπώντας έτσι όσους δεν τόλμησαν ποτέ να ομολογήσουν πως ο Οιδίποδας ήταν ο παιδικός τους ήρωας… Βαθύτατα ειρωνικός και γενναία αυτό-αναφορικός μιλά με γλώσσα κοφτερή για πρόσωπα κοντινά του αλλά και για χαρακτήρες γειτονικούς, για καταστάσεις καθημερινές αλλά και για αισθήματα διαχρονικά, για τις επικαιρικές τέχνες αλλά και για την απανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα ποίηση. Έτσι φτάνει στο τέλος του ποιητικού δρόμου, εξαγνισμένος και νικητής, γνωρίζοντας πως όσο φως και αίμα ξόδεψε στη διαδρομή της ζωής προς αναζήτηση της εσώτερης και εξώτερης αλήθειας, όλα αποκαθίστανται στην ποίηση.

Σπύρος Αραβανής – Φιλόλογος, επιμελητής έκδοσης.

Και μες στο πλοίο μπήκε, πηαίνοντας προς το «διδώ».

---
(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)