Ω, ΤΙ ΑΘΛΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ!
νίκου αντωνάκου

 Έχουν περάσει σχεδόν δέκα μέρες, διάστημα στο οποίο συνέβησαν πολλά και διάφορα, το μυαλό μου όμως εμένα, δεν λέει να ξεκολλήσει από την εμφάνιση του Καραμανλή στην Κεντρική Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας. Χωρίς να το θέλω το μυαλό μου με μεταφέρει σε αίθουσα βασανιστηρίων του Μεσαίωνα. Όχι, βέβαια, σε αίθουσα πολιτικών βασανιστηρίων, που θα υπήρχε μια εξήγηση, αλλά σε αίθουσα οργίων. Γενικώς οργίων!
 Ο καρδινάλιος, ο δόγης και ο κόμης, ο δικτάτορας, ο πάπας ας πούμε, ο Καραμανλής με άλλα λόγια, ντυμένος με πέτσινη στολή και ασορτί μάσκα, κρατώντας στο χέρι του ένα πέτσινο με κόμπους μαστίγιο, με το που μπαίνει στην αίθουσα αρχίζει αμέσως τις βιτσιές στους γυμνούς κώλους των μελών της Κεντρικής Επιτροπής. Θέλει από την αρχή να ξεκαθαρίσει τους ρόλους. Αυτός βαράει και οι άλλοι… ηδονίζονται! Κουβέντα και μαστιγιά. Πρόταση και απανωτές μαστιγιές.   
 Όσο εκείνος βαράει, τόσο τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής εκστασιάζονται! Όπως, ακριβώς, κάνανε οι χριστιανοί στην Ιερά Εξέταση. Μαζί με τις βιτσιές πέφτουνε, βέβαια, και οι αρμόζουσες, για την περίπτωση, κουβέντες και τα υπονοούμενα! «Ποιος… χτυπάει, ρε»; «Εσύ αρχηγέ μου»! «Ποιος είναι από πάνω, ρε»; «Ούτε συζήτηση, εσύ αρχηγέ μου»! «Σου αρέσει, ρε, να σε απαξιώνω»; «Πεθαίνω, το κουμπί μου, αρχηγέ μου»! Διάλογοι σπάνιας πυκνότητας σε φόρμα και περιεχόμενο. Διάλογοι αποκαλυπτικοί για την ποιότητα των μελών της Κεντρικής Επιτροπής! Αλλά και απογοητευτικοί για το παρόν και το μέλλον της χώρας.  
 Λέω να σοβαρευτούμε! Κεντρική Επιτροπή σημαίνει όργανο εκλεγμένο από τη βάση του κόμματος για να διεκπεραιώσει (με τον καλύτερο τρόπο) αποφάσεις συνεδρίων, ψηφισμένα με δημοκρατικές διαδικασίες προγράμματα. Όργανο, επίσης, που συγκεντρώνει την κομματική γνώση και σχεδιάζει το μέλλον (το οποίο βέβαια αφορά στο σύνολο των μελών του κόμματος, αλλά, και κυρίως, ολόκληρου το λαού). Σας ρωτάω, ακόμα και εσάς τους πιο ανεκτικούς, τους πιο σκόρπιους, μπορεί η Κεντρική Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας, αυτή που είδατε στις τηλεοράσεις και διαβάσατε στις εφημερίδες, να παίξει αυτό το ρόλο; Υπάρχει κανείς εκεί μέσα που θα ορθώσει και θα αρθρώσει κουβέντα; Θα πει ανοιχτά μια διαφορετική άποψη, για μικρά έστω ζητήματα; Δεν μιλάω για το μέλλον της ανθρωπότητας, που θέλει άλλης ποιότητας μυαλά! Μιλάω για την καθημερινή διεκπεραίωση. Για απλά πράγματα. Για απλή πρόσθεση και για απλή αφαίρεση.
  Κανένας, κύριοι! Όλοι τους, στην πιο μαλακιά εκδοχή, στην πιο μετριοπαθή ερμηνεία, είναι καρπαζοεισπράκτορες! Κολίγοι που γονατίζουν για να πατήσει πάνω τους ο αρχηγός, για να μην λερώσει τα παπούτσια του. «Όποιος τολμάει να με αμφισβητήσει να βγει εδώ μπροστά και να το δηλώσει»! Φυσιολογικά θα έπρεπε να αδειάσει η αίθουσα. Ο Καραμανλής απευθυνότανε σε ανθρώπους που νομοθετούν, σε ανθρώπους που από αυτούς εξαρτάται το μέλλον της χώρας. Σε ανθρώπους που θα μελετήσουν και θα σχεδιάσουν. Σε ανθρώπους που θα χειριστούν τα εσωτερικά και εξωτερικά προβλήματα του τόπου. Σε καθηγητές πανεπιστήμιου, σε επιστήμονες, σε καλλιτέχνες, σε συνδικαλιστές. Σε πρόσωπα που τιμήθηκαν από το λαό με την ψήφο του.
 Τίποτα! Η ουρά στα σκέλια. Μίζερα και μοιραία ανθρωπάκια. Βρεγμένες κότες. Η κουτοπονηριά και το προσωπικό συμφέρον πάνω από τα σκαμπίλια. Δυο βιτσιές στα κωλομέρια ισοδυναμούν με τη βουλευτική -και την βολευτική- έδρα! Τα σαΐνια του κόμματος μέσα στην αίθουσα, σημειώνουν το χειροκρότημα. Μετράνε ένταση και ρυθμό. Πάθος και χρόνο. «Βάρα αρχηγέ, μ΄ αρέσει ο πόνος. Ηδονίζομαι να με εξευτελίζουν»! Και εκείνος, γνώστης βαθύς του συστήματος, σαδιστής από ιδιοσυγκρασία, χτυπάει ανελέητα. «Όποιος έχει αρ… να μου τα δείξει»!
 Κανένας δεν δείχνει τίποτα! Δεν γίνεται καμία κίνηση. Μένουν όλα μέτρια και άθλια. Μια εικόνα απογοητευτική. Μια εικόνα που δεν ταιριάζει στο λαό μας. Το κόμμα που κυβερνάει, οι συγκυριακοί υπεύθυνοι του τόπου, πολύ κάτω από τις ανάγκες. Δεν έχουν φωνή, δεν έχουν άποψη, δεν έχουν προσωπικότητα. Οι Κεντρικές Επιτροπές, για κόμματα που σέβονται και πιστεύουν στις δημοκρατικές διαδικασίες, δεν είναι αλάνες που μαλώνουν και κοκορεύονται τα πιτσιρίκια. Δεν είναι αίθουσες σοδομισμού. Είναι όργανα σοβαρά που αφορούν στο μέλλον του τόπου. Εκεί μέσα βράζουν οι ιδέες. Εκεί μέσα συγκρούονται οι διαφορετικές εκτιμήσεις. Εκεί μέσα κυριαρχεί ο σεβασμός. Μην εκπλήσσεστε, λοιπόν, για τη σημερινή πολιτική πραγματικότητα. Αυτό το πολιτικό σύστημα τέτοιους ανθρώπους χρειάζεται. Τέτοιους γεννάει και τέτοιους αναπαράγει.

ΤΑ «ΨΙΛΑ» ΕΧΟΥΝ ΨΩΜΙ!
νίκου αντωνάκου

 Πολύς κόσμος δεν δείχνει τον απαιτούμενο σεβασμό στα «ψιλά» των εφημερίδων. Κακώς, γιατί αυτά μιλάνε… δυσανάλογα με τον χώρο που πιάνουν. Βέβαια, χρειάζεται μια τεχνική στο διάβασμα. Ο αναγνώστης πρέπει να είναι εξασκημένος στα «λίγα λόγια».  Ν΄ αρπάζει δηλαδή την είδηση και στη συνέχεια να κάνει τις δικές του επεξεργασίες, τους δικούς του συνειρμούς. Σίγουρα από τα «ψιλά» των εφημερίδων μπορούν να βγουν πολύ χρήσιμα συμπεράσματα.
 Διάβασα, για παράδειγμα, στα ψιλά μιας εφημερίδας, ότι «στα βαφτίσια της κόρης του Νίκου Παπανδρέου, που έγιναν σε πολύ στενό κύκλο οικογενειακό και τα ευλόγησε ο αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος, παραβρέθηκε και ο Αμερικάνος πρεσβευτής στην Αθήνα». Ασφαλώς πολλοί λίγοι θα έδωσαν σημασία στην «ψιλή» είδηση. Ωστόσο αυτή, που μπορεί να και είναι τελείως… αθώα, οδηγεί, μπορεί να οδηγήσει, σε μεγάλες πολιτικές συζητήσεις. Εγώ θα βάλω απλώς ένα ερώτημα: Ο πρεσβευτής ανήκει στο «στενό οικογενειακό κύκλο» του προέδρου του ΠΑΣΟΚ; Είναι συγγενής πρώτου βαθμού; Εκτός αν συνόδευε τον αρχιεπίσκοπο, οπότε… απαλλάσσεται ο κ. Παπανδρέου και το πρόβλημα μεταφέρεται στον κ. Ιερώνυμο!
  Μια άλλη είδηση των «ψιλών» έλεγε ότι «ο καταδικασθείς μαζί με τον κ. Κεφαλογιάννη για «υπόθαλψη εγκληματία» (ναρκωτικά) κ. Σπανουδάκης, εξακολουθεί να παραμένει στη θέση του (Περιφερειακός Διευθυντής Εκπαίδευσης Κρήτης»)! Και αυτή η είδηση έχει… βάθος! Αν, δε, προσθέσουμε δίπλα της και την είδηση-σύμπτωση, που και αυτή πέρασε στα «ψιλά», ότι τις ίδιες περίπου ώρες που ο πατέρας Κεφαλογιάννης καταδικάζονταν «για υπόθαλψη εγκληματία (ναρκωτικά), η βουλευτής κόρη του, συνοδεύοντας τον υφυπουργό παιδείας παρακαλώ, επισκέπτονταν τα περίφημα  Ζωνιανά, τότε το ζήτημα απαιτεί σίγουρα… ψυχίατρο! Του καθένα το μυαλό πάει και πού δεν πάει!
  Στα «ψιλά», επίσης, πέρασε και η αθλητική είδηση η οποία έλεγε, πως  στο τελευταίο ματς του Άρη, από τους 14 ποδοσφαιριστές που χρησιμοποίησε η ομάδα της Θεσσαλονίκης, κανένας δεν ήταν Έλληνας (δυο Έλληνες ζέσταιναν τον πάγκο, οι υπόλοιποι είχαν πεταχτεί στα αζήτητα). Πόσα χρήσιμα συμπεράσματα μπορείς να βγάλεις και από αυτή την «ψιλή» είδηση: ανεργία για τους Έλληνες επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, εθνική Ελλάδας χωρίς νέους παίχτες, συναισθηματική μεταλλαγή των φιλάθλων. Σήμερα, πια, δεν αγαπάνε ομάδα, αγαπάνε Ανώνυμες Εταιρίες! Α, για να μην παρεξηγηθούμε. Περίπου την ίδια εικόνα παρουσιάζουν και οι άλλες ομάδες!
 «Το προσδόκιμο επιβίωσης των κατοίκων της Ευρωπαϊκής Ένωσης», γράφουν τα «ψιλά» των εφημερίδων, «αναμένεται να μειωθεί κατά 5.5 μήνες το 2020 λόγω της ατμοσφαιρικής ρύπανσης». Βέβαια τα «ψιλά», ελλείψει χώρου, δεν ψάχνουν να βρουν τους υπεύθυνους. Δουλειά του αναγνώστη, λοιπόν, να μεγαλώσει την είδηση. Να ερευνήσει, να μάθει, να τιμωρήσει! Η είδηση, αυτή καθ΄ εαυτή, παρ’ ό,τι «ψιλή», κάνει τη δουλειά της.
  Στα «ψιλά», επίσης, πέρασε και ένας «μικρός» απολογισμός του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου, σε συνδυασμό με τη θητεία του φρανκικού καθεστώτος. Πάνω από 500.000 τα θύματα. Ο Φασίστες χρεώνονται με περισσότερες από 75.000 εκτελέσεις και με περισσότερες από 30.000 εξαφανίσεις. Η «ψιλή» είδηση, η οποία βέβαια δεν είναι καινούρια, με αναστάτωσε, γιατί στην ίδια εφημερίδα διάβασα τον ολοσέλιδο τίτλο-παρότρυνση γνωστού και καλού έλληνα σκηνοθέτη, ο οποίος μας καλούσε να «συμφιλιωθούμε πια με τον εμφύλιο». Θα στείλω την παρότρυνσή του και στην Ισπανία!
  «Το Λέτσενγκ», γράφουν  τα «ψιλά», «είναι από τα παραγωγικότερα και επικερδέστερα αδαμαντωρυχεία στον κόσμο (Gem Diamonds -χρηματιστήριο Λονδίνου). Το Λεσότο, στο έδαφος του οποίου βρίσκεται το Λέτσενγκ, είναι από τις φτωχότερες, αν όχι η φτωχότερη χώρα της Αφρικής. Πριν λίγες μέρες βρέθηκε ένα από τα μεγαλύτερα διαμάντια του κόσμου. Η αξία του δεν μπορεί να υπολογιστεί για την ώρα. Το Λεσότο, πάντως, λιμοκτονεί! Και θα λιμοκτονεί και μετά την οικονομική αξιολόγηση του διαμαντιού, που διαθέτει «εξαιρετικό χρώμα και υψηλή καθαρότητα».
 Δεν θα συνεχίσω. Θέλω, όμως, να σας παροτρύνω να διαβάζετε τα «ψιλά» των εφημερίδων. Πολλά από αυτά, αν όχι τα περισσότερα, εμπεριέχουν συμπυκνωμένες μεγάλες ειδήσεις. Ειδήσεις που, οπωσδήποτε, απαιτούν επεξεργασία. Σας βεβαιώνω, όμως, πως στο εσωτερικό τους κρύβονται τεράστιες εκρήξεις! «Απολυμένοι Ινδοί εργάτες λιντσάρισαν τον Ιταλό διευθυντή ιταλικής εταιρίας». Εννέα λέξεις που τα λένε όλα!

ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ!
νίκου αντωνάκου

 Στ΄ αλήθεια δεν ξέρεις με ποιον να τα πρωτοβάλεις! Με την κυβέρνηση ή με τον λαό που την ανέχεται; Τελικά, για να είμαστε δίκαιοι, με το λαό θα πρέπει να τα βάλουμε. Η κυβέρνηση είναι συνεπής με τον εαυτό της! Το σύστημα που υπερασπίζεται εμπεριέχει μέσα του όλο όσα κάνει ή δεν κάνει. Ο λαός, όμως, τι άλλο περιμένει για να καταλάβει ότι έχει να κάνει με αγιογδύτες; Αν προσθέσεις τα σκάνδαλα, τις ρεμούλες, τις απατεωνιές, τις κομπίνες, τις απάτες, για να σταθούμε μόνον στα… οικονομικά, ξεπερνάνε σε ύψος το Αραράτ! Πού στο διάολο πρέπει να φτάσουν για να αγανακτήσει;
 Ελάτε τώρα στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και προσθέστε το και αυτό στο βουνό. ΟΤΕ, ΔΕΗ, Ολυμπιακή, Δημόσια έργα, λιμάνια, συγκοινωνίες, εκπαίδευση, υγεία, ασφαλιστικά ταμεία, αθλητισμός, τηλεόραση, ραδιόφωνο… πιάσανε ουρανό! Και όλα αυτά χωρίς ίχνος ντροπής! Κυνικά, όπως οι μαφιόζοι! Τραβάνε πιστόλι και βαράνε! Ετούτα στο Βατοπέδιο, εκείνα στους Γερμανούς. Ετούτα στις πολυεθνικές, εκείνα στους κουμπάρους. Λεηλασία του κερατά! Τέτοιο ξεπούλημα, δεν γίνεται ούτε στις μπανανίες. Θυμίζουν στεγνούς αποικιοκράτες που ανεξέλεγκτοι σκάβουν τα θεμέλια των αποικιών, που αχόρταγοι αρμέγουν κάθε σταγόνα ιδρώτα και αίμα, που αδίστακτοι ληστεύουν ο,τιδήποτε παράγει αξία.    
 Δεν σταματάνε, όμως, εδώ. Η κατρακύλα τους δεν έχει τελειωμό. Μιλάμε για γενική ξεφτίλα. Δεν τολμάς να ανοίξεις την πόρτα σου και σε κλέβουν, σε βιάζουν, σε πλακώνουν στο ξύλο. Η Αθήνα και οι άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας είναι ανοχύρωτες πόλεις. Όποιος έχει το λάσο και το πιστόλι επιβάλλει τη θέλησή του. Γέμισε η χώρα εμπόρους ναρκωτικών, ένοπλους ληστές, αγόρια και κορίτσια στις γωνίες να προσφέρουν ό,τι τους ζητηθεί. Μιλάμε για ένα τεράστιο μπορντέλο! Το ζήτημα, πια, δεν είναι ηθικό. Αυτά, πια, είναι ψιλά γράμματα, έχουν ξεπεραστεί. Το ζήτημα αφορά στην αισθητική! Οι εικόνες αυτής της άθλιας αγοροπωλησίας, οι βρώμικοι δρόμοι και οι βρώμικες συναλλαγές, ο γενικός ευτελισμός, πληγώνουν βαθιά την όρασή μας. Χώνονται μέσα μας και ανακατεύουν τα στομάχια μας. Μας φέρνουν εμετό! Τόση αθλιότητα μαζεμένη, μόνον σε περιόδους πολέμου βλέπεις! Ή σε περιόδους γενικού ξεπεσμού.
 Ωστόσο, ο άθλιος Μινώταυρος δεν χόρτασε ακόμα! Αφού έφαγαν ό,τι μας περιβάλλει, άπλωσαν τα μυτερά και βρώμικα νύχια τους και στις ψυχές μας. Σιγά-σιγά και μεθοδικά με τη συμπεριφορά τους σκόρπισαν στην κοινωνία την απογοήτευση και την απελπισία. Γιατί ξέρουν πως έτσι οι κοινωνίες παραδίδονται ευκολότερα. Κανένας, πια, δεν ελπίζει σε ετούτο τον τόπο! Και αυτό είναι το χειρότερο απ΄ όλα όσα έχουν κάνει και οι νεοδημοκρατικές και οι πασοκικές κυβερνήσεις. Και αυτό είναι το χειρότερο που βαραίνει το λαό μας! Η ανοχή που έδειξε. Η αποδοχή στο δηλητήριο που τον πότιζαν και τον ποτίζουν και οι δυο!  
 Τέλος, πια, τα μισόλογα. Ο καθένας πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του. Το ψιλοβόλεμα, το «εγώ θα τη γλιτώσω», οι ντόπιες  κουτοπονηριές, έφτασαν στο τέλος τους! Το παιχνίδι έχει χοντρύνει, έπαψε, πια, να είναι μόνον εθνικό. Η λησταρχία, η επιδημία, η καπιταλιστική χολέρα, δεν αφορά μόνο στη χώρα μας. Τα μεγάλα κανόνια σκάνε στην Αμερική, στη μητέρα του καπιταλισμού. Δεν ακούτε τους κρότους; Τις σάλπιγγες που βαράνε στους ρυθμούς του 1929; Τα συμπτώματα είναι τα ίδια. Η παγκόσμια ανεργία, οι μετακινήσεις πληθυσμών, το οργανωμένο έγκλημα, οι επίορκοι δικαστές, οι εξαγορασμένες αστυνομίες, τα οικονομικά και τα πολιτικά σκάνδαλα, τα τεράστια ανεξέλεγκτα κέρδη των τραπεζών, όλα μοιάζουν όπως και τότε!
 Να γιατί άνθρωπέ μου τα βάζω μαζί σου! Γιατί εσύ πάλι θα την πληρώσεις. Και μαζί με εσένα βέβαια και εγώ που φταίω πολύ λιγότερο! Θα σε ρίξουν, θα μας ρίξουν σε καινούριους πολέμους. Θα σε βάλουν, θα μας βάλουν να γκρεμίσουμε και αμέσως μετά να ξαναχτίσουμε! Γιατί από το γκρέμισμα και από το χτίσιμο, από τα εκατομμύρια των νεκρών και των τραυματισμένων, αυτοί πλουτίζουν. Γιατί πουλάνε τα υλικά τους και τις βόμβες τους, γιατί ξαναρχίζουν τις εργασιακές σχέσεις από το σημείο μηδέν.
 Τι άλλο περιμένεις για να ξυπνήσεις; Εδώ έχουμε να κάνουμε με παγκόσμιο λησταρχείο! Τα συμπτώματα που παρακολουθείς είναι προάγγελοι μεγαλύτερων κακών. Πόσες φορές να αλλάξουν χέρια τα κέρδη; Αυτή η εναλλαγή σε κάποια στιγμή παύει να είναι, πια, κερδοφόρα. Και τότε προχωράνε στα παρακάτω… Μην εφησυχάζεις άλλο. Αυτά που πέρασες τα πέρασες. Εγώ σε προειδοποιώ, για τα χειρότερα. Γι αυτά που έρχονται. Εσύ πράξε σύμφωνα με τη συνείδησή σου και τις υποχρεώσεις σου.

ΕΝΑ ΔΑΚΡΥ ΚΑΦΤΟ ΚΑΙ ΣΦΑΙΡΕΣ!
νίκου αντωνάκου

 Δεν ήμουν σίγουρος ότι ήταν δακρυσμένος. Μπορεί, σκέφτηκα, να ήταν νερό από τη θάλασσα ή και ιδρώτας. Πάντως, ό,τι κι αν ήταν, έμοιαζε με δάκρυ. Γιατί αυλάκωνε το πρόσωπο και κατέβαινε μέχρι κάτω στην άκρη από το στόμα του. «Κλαίτε»; του λέω. Σηκώνει αργά τα μάτια του πάνω μου. Ναι, σίγουρα, ήταν δακρυσμένος. «Δεν κλαίω», μου λέει. «Το κλάμα προϋποθέτει απελπισία. Εγώ δεν είμαι ακόμα απελπισμένος. Εγώ είμαι βαθιά λυπημένος. Και οργισμένος. Δάκρυ είναι, δεν είναι κλάμα»!
Πριν του μιλήσω τον έβλεπα τουλάχιστον για μια εβδομάδα. Έρχονταν πάντα μόνος του στην παραλία, έπιανε μια άκρη, έστηνε τη μικρή του καρέκλα και… γέμιζε σκέψεις και μελαγχολία. Σπάνια έμπαινε στο νερό. Αυτό που τον ενδιέφερε ήταν ο κόσμος. Κοίταζε. Κοίταζε αχόρταγα.
«Σε ποιον το χαρίζετε αυτό το πονεμένο δάκρυ»; ρωτάω. «Σε τούτους», μου λέει, «στο λαό! Κοίτα πως τον κατάντησαν φίλε μου! Εγωιστή, προκλητικό, αδιάφορο για την ησυχία και την προσωπικότητα του διπλανού του. Βουτάει τη ρακέτα και «μπαμ- μπουμ» πάνω από το κεφάλι σου. Παίρνει την μπάλα και την κλωτσάει στο πρόσωπό σου. Αρπάζει το ψαροντούφεκο και σε κυνηγάει».
«Ε, θάλασσα είναι, καταπιεσμένοι έναν ολόκληρο χρόνο, εδώ έρχονται να ξεδώσουν»! του λέω, χωρίς να το πολυπιστεύω, αφού και μένα τα νεύρα μου είχαν φτάσει στα όριά τους. «Δεν χρειάζομαι τις δικαιολογίες σας», με αποπαίρνει. «Εγώ έχω πειστικότερα από εσάς επιχειρήματα. Δεν είμαι κάποιος εστέτ που τον κουράζει η λαϊκούρα. Εγώ βλέπω ότι χτυπήσανε διάνα. Χάλασαν την πρώτη ύλη. Αλλοίωσαν τα χαρακτηριστικά του λαού μας. Τον έκαναν δύστροπο, επιθετικό, φαταούλα. Η «πάρτη» του έγινε η ιδεολογία του. Μπαίνει στο αμάξι του και όποιον πάρει ο χάρος. Στέκεται στην ουρά και σπρώχνεται με τα τέσσερα. Γλύφει τον προϊστάμενο, το βουλευτή, τον αστυνόμο. Κλέβει στο ζύγι, πουλάει νοθευμένα τρόφιμα, ληγμένα φάρμακα». 
 «Γενικεύετε, νομίζω, και να με συγχωρείτε»! «Σας είπα», μου αγριεύει, «έχω πειστικότερα από εσάς επιχειρήματα. Όμως, και οι δικές σας και οι δικές μου δικαιολογίες δεν διορθώνουν την κατάσταση! Ετούτος ο κόσμος, έτσι όπως είναι, δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο! Αυτό με πληγώνει, αν θέλεις να ξέρεις! Βλέπω ότι με αυτό το υλικό, δεν αλλάζει η ανθρωπότητα. Φέρνω στο νου μου τη δουλειά που πρέπει να γίνει και αρρωσταίνω. Ο λαός, το μεγαλύτερο κομμάτι του λαού, έχει ενδώσει! Χορεύει στους ρυθμούς, που του βαράνε! Μαϊμουδίζει! Αυτός ο κόσμος έχει παραδώσει την αξιοπρέπειά του. Έχει αποδεχτεί το ρόλο του βαστάζου»!
 «Δεν έχει αποδεχτεί τίποτα! Μέσα στη γενική κρίση  έχει και αυτός υποστεί τις φθορές του»! «Περί αυτού πρόκειται», με διακόπτει. «Σας είπα στην αρχή της κουβέντας, πως δεν είμαι απελπισμένος, είμαι βαθιά προβληματισμένος και οργισμένος! Πρέπει, από σήμερα κιόλας, από χτες σωστότερα, μαζί με τους μεγάλους μαζικούς οικονομικούς και πολιτικούς αγώνες, να δώσουμε και τη μάχη της καθημερινότητας, τη μάχη της λεπτομέρειας! Να αγωνιστούμε να κρατήσουμε το φρόνημα ψηλά. Το γούστο ψηλά. Να τελειώνουμε με τις εκπτώσεις και τις δικαιολογίες. Αυτοί θα μας τραβάνε προς τα κάτω, προς τη μιζέρια και την αθλιότητα, και εμείς θα τραβάμε προς την κορυφή. Η ομορφιά, ο σεβασμός, το καλό γούστο, η ευγένεια, θα πρέπει να κατανοήσουμε, πως είναι επαναστατικές προϋποθέσεις! Πως είναι μέρος της διαδικασίας της αλλαγής του κόσμου. Πρέπει να αλλάξει αυτός που βαράει τη ρακέτα στα αυτιά μας, αλλά και ο άλλος που δέχεται την ρακετιά αδιαμαρτύρητα».     
 «Αυτές οι αλλαγές θα γίνουν μέσα από τους αγώνες, εκεί δημιουργείται η συνείδηση». «Και εκεί», μου λέει. «Όχι, μόνον εκεί! Αλλά και έξω από εκεί! Ο ποιητής διατάζει, εμείς σταματήσαμε να τον ακούμε. Ο αγωνιστής, ο κομμουνιστής, για να ακριβολογούμε, κρίνεται (και δημιουργείται), πρώτα βέβαια στους αγώνες και στα αποσπάσματα, αλλά και μέσα στο σπίτι, στο δρόμο, στη δουλειά, στο έρωτα. «Συγγνώμη, κύριε», μου λέει, θυμίζοντάς μου τον Μαγιακόφσκι,  «που οι λέξεις μου ήταν λέξεις/ Και δεν ήταν σφαίρες». Σφαίρες χρειάζομαι! Σφαίρες χρειάζονται»!
 Μάζεψε την καρέκλα του, με χαιρέτησε με μια κίνηση του κεφαλιού του και έφυγε! Και αυτή τη φορά δεν ήμουν σίγουρος. Δάκρυ ήταν εκείνο που έτρεχε από τα μάτια του και κατέληγε στα χείλη του, νερό της θάλασσας ή ιδρώτας; Ότι κι΄ αν ήταν, σίγουρα ήταν αλμυρό. Και έκαιγε!

ΕΣΚΑΣΕ ΤΟ ΓΑΪΔΑΡΟ!
νίκου αντωνάκου

 Ότι χάλασε ο λαός μας είναι, πια, δεδομένο! Έχει γίνει καχύποπτος, περίεργος, κουτσομπόλης! «Τι έβαλες στην τσέπη σου, κύριε Αγοραστέ»; Είναι ερώτηση αυτή, σας ρωτάω; Ό,τι και να έβαλε, σίγουρα δεν ήτανε χρήσιμο. Κάτι, δηλαδή, που θα έπρεπε να γνωστοποιηθεί. Ένα κουρελόχαρτο έβαλε. Μια άχρηστη προσωπικότητα, έναν ανίκανο βουλευτή! Έναν εκτός γραμμής κύριο! Έναν κύριο που δεν τολμάει να σηκωθεί και να φωνάξει: «Ε, ρε, Αγοραστέ! Με ποιο δικαίωμα με χώνεις στην τσέπης σου»; Μουγκαμάρα ο κύριος (οι κύριοι). Χραπ, λοιπόν, ο Αγοραστός, αυτό το σύμπτωμα του συστήματος και όχι η μεμονωμένη περίπτωση, όπως θέλουν να μας τον εμφανίσουν, αυτό το ανερχόμενο φυντάνι της Θεσσαλίας, ο νέος Καλπογιάννης, κάνει ένα πονηρό δίπλωμα του άχρηστου και θλιβερού βουλευτή, και στην… τσέπη. Όπως διπλώνουμε το λερωμένο χαρτομάντηλο, λίγο πριν το πετάξουμε στα σκουπίδια.
 Θα μπορούσε, βέβαια, τέτοιοι που είναι, να τους πετάξει κατ΄ ευθείαν στον κάλαθο των αχρήστων. Δεν το έκανε! Είπε να μην τους ξεφτιλίσει τελείως! Είπε να τους δώσει μια ευκαιρία να συνετιστούν. Έβαλε, λοιπόν, τους ξεφτίλες στην τσέπη του και με την πρώτη ευκαιρία κάλεσε κοντά του την κλητήρα, το κορίτσι για τις βρώμικες δουλειές. Η οποία, εκπαιδευμένη στις ασφαλίτικες σχολές του συστήματος, παρακολουθούσε με το άγρυπνο μάτι της τα τεκταινόμενα. «Πάρτ΄ τον, δικό σου», της λέει συνωμοτικά, όπως κάνουν οι κοινοί χαφιέδες!
 Παίρνει εκείνη, βουλευτής επικρατείας παρακαλώ, η αφρόκρεμα της παράταξης δηλαδή, πρόσωπο εγνωσμένου κύρους με άλλα λόγια, τις αποδείξεις της προδοσίας και πλησιάζει τον ένοχο. «Γιάννη» (λέμε στην τύχη ένα όνομα), «σε πήρε ο διάολος και σε σήκωσε! Ψήφισε όπως σε διατάξαμε, γιατί τέρμα η βουλή για σένα, για τα παιδιά σου και για συγγενείς σου μέχρι τρίτου βαθμού»!
 Μυρίζει εκβιασμό, λέτε; Τι θέλετε να μυρίζει αρώματα; Η Βουλή της αστικής δημοκρατίας είναι ο καθρέφτης της αστικής κοινωνίας, ο καθρέφτης του καπιταλιστικού συστήματος. Το οποίο, το ξέρουν ακόμα και οι κότες, στηρίζεται πάνω σε εκβιασμούς, σε προπηλακισμούς, σε απάτες, σε μίζες, σε νόμους σκοπιμότητας. Κορμός του είναι η εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο (αν μπορούμε να ονομάσουμε άνθρωπο τον καπιταλιστή). Τιμή, λοιπόν, του συστήματος, στους βουλευτές του, που τους πήρε για ανθρώπους και απλώς τους ταπείνωσε! Θα μπορούσε να τους είχε  πάρει για ζώα, όπως παίρνει τους εργάτες του Περάματος για παράδειγμα, και τους καίει. Ή θα μπορούσε να τους έπνιγε στις θάλασσες, όπως κάνει με τους ναυτικούς, αλλά και με τους επιβάτες. Να τους έβαζε πέντε και δέκα μήνες να περιμένουν στην ουρά για να κάνουν εγχείρηση καρδιάς, όπως κάνει με τους απλούς πολίτες. Θα μπορούσε να τους έδινε 400 ευρώ σύνταξη και να πέθαιναν από ασιτία! Λέω να μη συνεχίσω!
 Τι έπαθαν, τάχα, οι διπλωμένοι; Τίποτα! Τους τράβηξαν λίγο το αυτί και τελείωσε. Δεν ασχημόνησαν πάνω τους! Δεν τους έπιασαν και τον κ…, όπως λέει ο λαός! Ό,τι τους έκαναν ήταν λεκτικό. Κουβέντες, δηλαδή, που λέγονται και ξεχνιούνται. Σκεφτείτε, πως όλοι οι διαφωνούντες, κάποιοι τους ανεβάζουν σε είκοσι, το ίδιο βράδυ γύρισαν σπίτι τους, χάϊδεψαν τα παιδιά τους, έκαναν το σταυρό τους, έφαγαν, ξανάκαναν το σταυρό τους, όπως κάνουν οι καλοί χριστιανοί, και κοιμήθηκαν. Με ήσυχη τη συνείδησή τους! Ούτε γάτα, ούτε ζημιά.
 Είδατε καμιά ρωγμή στο κοινοβούλιο; Κουνήθηκε κάποια κολώνα από το ναό της δημοκρατίας; Έφυγε κανένας σοβάς; Τίποτα! Τα αμορτισέρ του συστήματος έχουν απορροφήσει πολύ σοβαρότερους κραδασμούς. Το σκάνδαλο των υποκλοπών για παράδειγμα. Η τελευταία περίπτωση, συγκριτικά, είναι ένα ακόμα μικρό πταίσμα.
Η βουλή μας, όλες οι αστικές βουλές, έχουν συνηθίσει στα σκάνδαλα, στις παραβιάσεις των κανονισμών, στις στημένες ψηφοφορίες. Η Βουλή, με τους νόμους της, έχει ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία, έχει παραδώσει την εθνική κυριαρχία, ο Αγοραστός είναι σταγόνα στον ωκεανό. Δίπλα στον Κουκοδήμο...  
 Εγώ, το μόνο που χρεώνω στον κύριο Αγοραστό, είναι πως έσκασε τον γάϊδαρό  μου! Όλοι οι τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί της χώρας, όλοι οι δημοσιογράφοι της επικράτειας, ακόμα και οι φιλικά προσκείμενοι στη Νέα Δημοκρατία, όλη η Ελλάδα τον ρωτούσε, «τι έβαλες στην τσέπη σου, άνθρωπέ μου»; Τίποτα αυτός! Μια, δυο, χίλιες, δέκα χιλιάδες φορές,  «τι έβαλες στην τσέπη σου, άνθρωπέ μου»; Πάλι τίποτα αυτός. Δεν άντεξε ο καημένος ο γάϊδαρος, έσκασε!

ΟΥΔΕΝ ΜΕΜΠΤΟΝ, ΕΙΠΕ Ο ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ!
νίκου αντωνάκου
 
Λοιπόν, επιτέλους ηρέμισα! Ομολογώ τις τελευταίες μέρες ανησύχησα! Τι ανησύχησα, κατατρόμαξα σωστότερα. Το πολιτικό τοπίο είχε πάρει φωτιά. Κάθε μέρα και καινούριο σκάνδαλο. Κάθε μέρα και καινούριο μέτωπο. Όπως συμβαίνει με τις φωτιές, έτσι και με τις κομπίνες. Βοριάς, στον ανακριτή ο Κλαδάς. Νοτιάς,  στη Βουλή ο Χριστοφοράκος. Βορειοανατολικός, η σειρά του Θέμου. Νοτιοανατολικός, πάντα στην επικαιρότητα ο Ζαχόπουλος. Τώρα, το μόνο ανοιχτό ζήτημα είναι αυτό του Πατριαρχείου. Μαθαίνω, όμως, ότι θα παρέμβει η χαλυβουργική και οι δυο πατριάρχες θα ομονοήσουν!   
 Τι χειμώνας και αυτός φέτος! Από τον περασμένο Νοέμβρη μας πήγαινε σέρνοντας. Τη μια το υπουργείο πολιτισμού και οι αυτοκτονίες. Την άλλη ο Κουκουδήμος, την τρίτη ο Τατούλης. Ενδιαμέσως, και πάντα στην πρώτη γραμμή, ο Μανώλης. Για να μην προσθέσουμε και την περίπτωση του διοικητή του ΙΚΑ. Κομπίνα ήταν ή έρωτας; Στο μεταξύ, ενώ ο κόσμος είχε στραμμένο το ενδιαφέρον του στις πρώτες σελίδες και μάθαινε με κάθε λεπτομέρεια για την Τσέκου, εκποιήθηκε και το τελευταίο κομμάτι του ΟΤΕ. Αλήθεια, πώς σας φάνηκε το τραγουδιστικό ρεσιτάλ του εργατολόγου έξω από τον Κορυδαλλό; Είχε την ίδια τρέλα, νομίζω, με αυτή του νομάρχη της Θεσσαλονίκης. (Ο τελευταίος, βέβαια, τραγουδάει καλύτερα. Επίσης, δεν κάνει τόσες γκριμάτσες.)
 Ας γυρίσουμε, όμως, πίσω στα σκάνδαλα. Εμένα μου έκαναν εντύπωση τα βαγόνια! Μιλάω για τα βαγόνια που αηδιασμένα για τις κομπίνες και τον χορό των εκατομμυρίων, που με την κάλυψη της κυβέρνησης χορεύουν τα ψηλά και τα μεσαία κλιμάκια του ΟΣΕ, αυτά διαμαρτυρόμενα για την όλη κατάσταση αποκόπηκαν από τον κύριο κορμό του τρένου και έφραξαν το τούνελ. Την ίδια στιγμή γέμισε ο τόπος λαθραία τσιγάρα. Ενώ παράλληλα με τη στάση τους αποκάλυψαν την ακόμα μεγαλύτερη κομπίνα. Αυτή με τις ψεύτικες φορτωτικές. Πάνω στις ράγες των ελληνικών σιδηροδρόμων τρέχουν δυο τρένα. Αυτό του κράτους και αυτό του παρακράτους!   
  Δεν θέλω ούτε να θυμάμαι την υπόθεση της Ζίμενς. Εγώ την πέρασα στην πίσω μεριά του μυαλού μου. Καλό θα είναι να κάνετε το ίδιο και εσείς! Μόλις έσκασαν μύτη οι εξαγορές άρχισαν να τρέμουν τα ποδάρια μου. Θυμάστε τι γινότανε τις πρώτες μέρες. Κάθε ώρα έσκαγε και από ένα όνομα. Προς στιγμή είχα αρχίσει να πιστεύω πως θα βούλιαζε η δημοκρατία μας. Τα σκάνδαλα, όπως τα αδέσποτα φίδια, όπως τα κολοβά φίδια, είχαν αρχίσει να ζώνουν το κοινοβούλιο. Έτρεμα στην ιδέα να μπούνε μέσα και να αρπάξουν από το λαιμό όλα τα πρώτα ονόματα. Ώρες είναι, έλεγα, να βουτήξουν τον Παπανδρέου, αλλά και αυτόν ακόμα τον πρωθυπουργό.   
 Ευτυχώς, όμως, τα πράγματα δεν προχώρησαν τόσο πολύ. Παρενέβησαν οι εισαγγελείς, και άλλοι σοβαροί άνθρωποι, και σιγά-σιγά έφεραν ισορροπία στο ταραγμένο πολιτικό σύστημα. Από στιγμή σε στιγμή η κυβέρνηση θα γίνει πάλι 152. Η υπόθεση των 5 δις μπήκε στο αρχείο. Με κάποια σχετική άνεση, πια, με τη συμβολή του Καρατζαφέρη, η Νέα Δημοκρατία θα συνεχίσει την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας. Ήδη τα ξένα πανεπιστήμια τύπωσαν κάρτες!
 Είναι ανακουφιστικό να βλέπεις τον τόπο σου μετά από μια μεγάλη περιπέτεια να επανέρχεται στα ίσια του! Είναι παρήγορο για το μέλλον της πατρίδας μας να βλέπεις ολόκληρο το σύστημα, νομοθετικό και εκτελεστικό, να μιμείται τη γάτα. Να βλέπεις να σκεπάζονται τα σκατά και να αλλάζει μυρουδιά η βρώμα. Τα παλιά σκάνδαλα πέρασαν χωρίς να ανοίξει ούτε μύτη! Το ίδιο θα συμβεί και με τα καινούρια. Κανένας δεν πρόκειται να πλήξει!
 Ουδέν μεμπτό, δήλωσε ο εισαγγελέας! Και για να το λέει, έτσι θα είναι! Αυτό σημαίνει αστική δημοκρατία. Βλέπεις κάποιον να αδειάζει τα δημόσια ταμεία, να ξεπουλάει τη δημόσια περιουσία, να παίρνει μίζες, να εξαγοράζει και εξαγοράζεται και εσύ παριστάνεις τη γάτα! Λίγο άμμο πάνω από την απάτη, λίγο συκοφαντία, λίγο αποπροσανατολισμός, ένα-δυο μαζοχιστικά dvd και ο χορός καλά κρατεί. Ευτυχώς που υπάρχουν τα βαγόνια που οργίζονται. Τα βαγόνια που θυμώνουν! Τα βαγόνια που δεν ακολουθούν το σημαδεμένο τρένο.

ΚΑΛΑ ΑΥΤΟΙ! ΕΣΥ, ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ;
νίκου αντωνάκου

 Το θράσος ξεπέρασε κάθε όριο! Ο τελευταίος που θα μπορούσε να σηκώσει τα μάτια του και να κοιτάξει, απλώς να κοιτάξει προς το ΚΚΕ, ήταν ο Γιώργος Καρατζαφέρης. Επειδή, όμως, έχει χαθεί κάθε μέτρο, το ζήσαμε και αυτό! Τσαλαπατώντας ιστορία, αγώνες, θυσίες, εξορίες, αποσπάσματα, εκτελέσεις, άνοιξε το άμυαλο και θρασύ στόμα του, το επικίνδυνο μαύρο στόμα του, και δήθεν ωρυόμενος, κατήγγειλε διαπλοκή!
 Και όπως γίνεται σε παρόμοιες περιπτώσεις τη μια κατρακύλα την ακολουθεί πάντα μια δεύτερη! Τη δόξα της λάσπης του Καρατζαφέρη ζήλεψε, ποιος άλλος, το ΠΑΣΟΚ. Χωρίς ντροπή, χωρίς ίχνος σεβασμού και σοβαρότητας, προσπάθησε και αυτό, ακολουθώντας τα χνάρια του Καρατζαφέρη, να κατεβάσει το ΚΚΕ στο δικό τους ύψος! Προσπάθησε να μας τσουβαλιάσει και εμάς στο ίδιο τσουβάλι που είναι κλεισμένος, με δικές του παραδοχές, ο Τσουκάτος και το κόμμα του!
 Όλες αυτές οι σάπιες φωνές, όλα αυτά τα βραχνιασμένα λαρύγγια, δεν αξίζουν απάντησης. Τι να απαντήσει το ΚΚΕ και σε ποιους; Δεν υπάρχει μεγάλο ή μικρό χαράκωμα, σημείο της ιστορίας, που να μην είναι βαμμένο με κόκκινο αίμα.  Και αυτό όχι ευκαιριακά. Αλλά διαχρονικά. Από την πρώτη στιγμή που δημιουργήθηκε το κόμμα μας μέχρι σήμερα… και στο διηνεκές! Και σε όλο αυτό το διάστημα, 90 ολόκληρα χρόνια, κανένας μέχρι σήμερα δεν τόλμησε να βάλει τέτοια ζητήματα για το ΚΚΕ. Το κατηγόρησαν για χιλιάδες πράγματα με χιλιάδες ψεύτικες κατηγορίες, αλλά ούτε μια φορά για διαπλοκή με το κεφάλαιο, για αποδοχή μαύρου χρήματος! Μια τέτοια κατηγορία ήταν και είναι καταγέλαστη. Μια τέτοια κατηγορία είναι από τις λάσπες που δεν κολλάνε με τίποτα απάνω μας. Τέτοιες κατηγορίες όταν απευθύνονται προς το ΚΚΕ κάνουν ακόμα και το παρδαλό κατσίκι να ξεκαρδίζεται στα γέλια! 
 Να, όμως, που το ακούσαμε και αυτό! Και είναι το ίδιο αισχρό όπως η παλιά κατηγορία ότι δεν αγαπάμε την πατρίδα μας! Μια κατηγορία που εκτοξεύονταν την ίδια στιγμή που το ΚΚΕ θυσίαζε τα καλύτερα παιδιά του στο απόσπασμα για την πατρίδα. Ποιος, βρε, άχρηστοι, συνωμοτεί με το κεφάλαιο; Ποιος τα βρήκε μαζί του; Υπάρχει έστω και ένα μικρό αντικεφαλαιοκρατικό μονοπάτι, χωρίς να έχει τη δική μας σφραγίδα; Υπάρχει έστω και μια αντικαπιταλιστική φωνή χωρίς να έχει το δικό μας ήχο;
 Αλλά γιατί να κουβεντιάζουμε αόριστα! Ελάτε να αποδείξουμε ποιος λέει την αλήθεια. Ελάτε να εθνικοποιήσουμε τις τράπεζες, τα εργοστάσια, τη ναυτιλία, τις συγκοινωνίες, την εκπαίδευση, την υγεία…Ελάτε να στείλουμε τους Γερμανούς, όλους τους Γερμανούς, στον κάλαθο των αχρήστων! Κουβέντα, κύριε Καρατζαφέρη, για τέτοια ζητήματα. Και εσείς, κύριε Παπανδρέου. Ποιος τα δίνει και ποιος τα παίρνει, έχετε να κουβεντιάζετε. Φτηνοδουλειές και πρόστυχα αλισβερίσια. Πράγματα που σας αφορούν. Πράγματα που σας χαρακτηρίζουν.
 Εσείς παλέψτε με τα περιττώματα, πασαλειφθείτε με τις λάσπες. Δικαίωμά σας να βρωμίζει ο ένας τον άλλον. Εμείς έχουμε άλλη δουλειά να κάνουμε, και αυτή κάνουμε!  Γκρεμίζουμε το σάπιο κόσμο σας. Ολόκληρο το σάπιο κόσμο σας. Δεν χτυπάμε απλώς το σύμπτωμα. Χτυπάμε την ουσία. Δεν γκρεμίζουμε απλώς το εντολοδόχο, αλλά τον εντολέα. Όσο υπάρχει κεφάλαιο, θα υπάρχει εξαγορά. Όσο υπάρχει κέρδος, θα υπάρχει εκβιασμός. Όσο θα υπάρχει καπιταλισμός, θα υπάρχουν αυτοί που τα δίνουν και αυτοί που τα παίρνουν! Αυτό είναι το σύστημά σας. Αυτό εμείς χτυπάμε! 
  Αλλά, καλά ο Καρατζαφέρης. Πολύ πάει να ασχολείται κάποιος μαζί του. Αυτός μπήκε στην πολιτική για πλάκα! Νταβαντούρι του αρέσει να γίνεται. Φωνές για να περνάει η ώρα. Τι άλλο θα έκανε; Το ΠΑΣΟΚ, όμως; Δεν αναφέρουμε στον πρόεδρό του, αυτόν τον ανέλαβε η επιθεώρηση. Μιλάω για το ΠΑΣΟΚ! Για τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ. Για τους εργαζόμενους! Δέχονται τις κατηγορίες; Συμφωνούν με τις συκοφαντίες;
 Τα πράγματα έχουν σοβαρέψει! Ο λαός πρέπει να βγει στο προσκήνιο. Ο κάθε τίμιος άνθρωπος πρέπει να βγει στο προσκήνιο. Η ισοπέδωση, το γκρέμισμα της ιστορίας, η έλλειψη αξιών, οι συκοφαντίες των αγωνιστών και των αγώνων, αυτόν αφορούν! Η άποψη που πάνε να του περάσουν, πως όλοι ίδιοι είμαστε αυτόν στοχεύει! Η απογοήτευση είναι η προϋπόθεση για την πλήρη παράδοση. Καλά, λοιπόν, αυτοί. Εσύ τι θα κάνεις;

ΜΕ ΕΝΑ ΣΜΠΑΡΟ ΔΥΟ ΤΡΥΓΟΝΙΑ!
νίκου αντωνάκου

Επιτέλους! Ο πρωθυπουργός έχωσε το μαχαίρι στο κόκαλο. Όπως ο Ρομπέν των Δασών, ο Ζορό, ο Μπάτμαν! Όπως κάνει για όλα τα σοβαρά πράγματα! Τράβηξε μια και άνοιξε μια τρύπα στο νερό για να κοροϊδέψει τον κόσμο! Στο εξής καμία Ζήμενς δεν θα τολμάει να εξαγοράσει κανένα κόμμα, κανέναν υπουργό, κανέναν βουλευτή. Μόλις το αποπειραθεί θα πέσει πάνω στην ονομαστική απόδειξη. Καθαρά πράγματα! Όποιος εξαγοράζει, θα ξέρει πως καταγράφεται! Μια απόδειξη θα πηγαίνει στην εφορία, μια στο ταμείο του κόμματος και μια στον δωρητή, για τη δική του εφορία. Νοικοκυρεμένες δουλειές! Όπως κάνει η μητέρα Αμερική! Στην οποία, όπως είναι γνωστό, επειδή κόβονται αποδείξεις, δεν γίνονται δωροδοκίες! Τέτοια ευθυγράμμιση; 
 Αν ήταν υποχρεωτική η τήρηση αποδείξεων από τα κόμματα, από τους υπουργούς και τους βουλευτές, θα μπορούσε, λέτε, ο γερμανικός κολοσσός να δώσει λεφτά για το ΠΑΣΟΚ στον Τσουκάτο; Λεφτά στη Νέα Δημοκρατία με τη μεσολάβηση του δικού της Τσουκάτου; Θα μπορούσε να προσφέρει την «υποδομή» στον Κυριάκο Μητσοτάκη, εισιτήρια και ξενοδοχειακές διευκολύνσεις στον Λιάπη; Όχι, βέβαια! Τα έκανε όλα αυτά, και χιλιάδες άλλα χειρότερα, που ποτέ δεν θα βγούνε στο φως, γιατί δεν υπήρχε νόμος να το απαγορεύει, παρακαλώ! Και να, ο δρακόντειος νομοθέτης Κώστας Καραμανλής! Καβάλα στο άλογο του βαρόνου Μυγχάουζεν, σαν τον Δον Κιχώτη που σφάζει τον αέρα, εξήγγειλε χωρίς ντροπή και σεβασμό στους πολίτες νέο νομικό πλαίσιο-προστάτη από το μεγάλο κεφάλαιο. Νομικές δαγκάνες που θα δαγκώσουν τους σβέρκους των Ζήμενς! Φυλακές που θα κλείσει τους παραβάτες!  
 Μέχρι σήμερα, αν δεν το ξέρετε, η εξαγορά κομμάτων, υπουργών, βουλευτών, δημοσίων λειτουργών, κ.λ.π. είναι νόμιμη! Δεν είναι αδίκημα, αν κάποιος πάει στο ΠΑΣΟΚ, στη Νέα Δημοκρατία, σε ένα δημόσιο οργανισμό, στη ΔΕΗ, ας πούμε, και αφήσει πάνω στα τραπέζια τους εκατοντάδες «τούβλα» με κολλαρισμένα ευρώ. Παράνομο, επίσης, δεν είναι αν αυτός ο κάποιος, που θα ακουμπήσει τα κολλαρισμένα «τούβλα», ζητήσει, απαιτήσει σωστότερα, ανομολόγητες διευκολύνσεις! Μια ανάθεση, ας πούμε. Μια αγορά, ίσως! Έναν νόμο που θα έλυνε κάποια ζητήματα, ενδεχομένως!
 Αυτό το…νομικό κενό βρήκε η Ζήμενς και τη «χώθηκε», υπαινίσσεται η πρόταση του Καραμανλή, για να εξαπατήσει! Ωπ, είπε, η γερμανική βιομηχανία, εδώ η εξαγορά δεν διώκεται! Έμπαινε, λοιπόν! Και μπήκε! Ποιος ξέρει πόσο βαθιά μπήκε, πόσους εξαγόρασε, και τι βρωμιές έκανε! Και μόνον αυτά που φάνηκαν στον Τύπο και στην τηλεόραση είναι ικανά να σου σηκωθεί η πέτσα. Σκέψου να ανοίξει ολόκληρος ο οχετός! Να φανεί ολόκληρη η πληγή που άνοιξε! Τι βρώμα και τι δυσωδία! Τα ταξίδια του Λιάπη και η υποδομή του Κυριάκου θα είναι για γέλια και για καρπαζιές (της πλάκας).
 Φυσικά τίποτα από τα παραπάνω δεν στέκει! Η δωροδοκία και η αποδοχή της δωροδοκίας διώκεται! Νόμος υπήρχε και υπάρχει. Οι πράξεις της Ζήμενς ήταν παράνομες. Όπως, επίσης, παράνομη ήταν και η αποδοχή των χρημάτων από τα κόμματα και τους μεσολαβητές τους. Ο εισαγγελέας έχει λυμένα τα χέρια να τραβήξει το αυτί της Ζήμενς, να βάλει πρόστημα, να την κλείσει! Έχει λυμένα τα χέρια να χώσει στη φυλακή τα τσιράκια της Ζήμενς, τους μεσολαβητές της που έκαναν τη βρώμικη δουλειά, που δωροδόκησαν, που απαίτησαν διευκολύνσεις για τα αφεντικά τους. Έχει, επίσης, λυμένα τα χέρια για να τυλίξει σε μια κόλα χαρτί όλα τα πολιτικά αγγελούδια που τα πήραν!
 Τότε τι θα κάνει η διακομματική, που εξήγγελλε ο πρωθυπουργός με φανφάρες και ταμπούρλα; Θα κάνει ακριβώς, αυτά που κάνει και η Αμερική! Οι εκλογές θα βγούνε τελείως στο σφυρί! Ένα μεγάλο παζάρι. Μια μεγάλη και ξεδιάντροπη οικονομική λοταρία! Το μεγάλο κεφάλαιο θα ταΐζει και τα δυο κόμματα, με την άδεια της αστυνομίας, παρακαλώ!  Και αυτά θα ταΐζουν το μεγάλο κεφάλαιο. Και αυτό με την άδεια της αστυνομίας. Καθαρές δουλειές! Οι δωροδοκίες, όμως, δωροδοκίες! Θυμάστε την περίπτωση Τσένι; Οι πόλεμοι, πόλεμοι! Είναι πολλά τα λεφτά.
 Και παράλληλά, βέβαια, για να μην ξεχνιόμαστε, θα έχουμε, για ώρα ανάγκης, και έτοιμους φακέλους για τους εργάτες και τους άλλους εργαζόμενους, που θα δίνουν, από το υστέρημά τους, στο ΚΚΕ. Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια!

ΜΑΜΜΑ ΜΙΑ, ΤΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ!
νίκου αντωνάκου

 Ανοίγεις την τηλεόραση και δεν πιστεύεις στα μάτια σου! Ενώ ο κόσμος γύρω τους έχει πάρει φωτιά, ετούτοι τελείως ξεδιάντροπα προωθούν σαν τους χειρότερους ντελάληδες μια χαζή αμερικανική ταινία. Δεν μιλάω για τους «σοβαρούς» και για τους λιγότερο σοβαρούς δημοσιογράφους ή για τα διάφορα δημόσια και ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια, που και αυτοί δεν δικαιολογούνται, αφού η ποιότητα της ταινίας δεν είναι τέτοια που θα δικαιολογούσε την πράξη τους, μιλάω για υπουργούς!
 Αυτό το φαινόμενο, γιατί περί φαινομένου πρόκειται, είναι πέρα για πέρα ελληνικό. Τριτοκοσμικό σωστότερα! Πουθενά στον σοβαρό κόσμο, στις περισσότερο από την Ελλάδα σοβαρές χώρες, δεν θα δεις υπουργό σοβαρής κυβέρνησης, σοβαρότερης από τη δική μας κυβέρνηση, να παριστάνει το μοντέλο και να διαλαλεί εμπορικές και μάλιστα χαζές εμπορικές πραμάτειες. Παντού, βέβαια, στον καπιταλισμό υπουργοί δένονται πίσω από εμπορικά άρματα. Είναι ίδιον του συστήματος η μετατροπή του αστού πολιτικού σε κράχτη εμπορευμάτων και συμφερόντων. Όμως, κάπου, σε κάποιες χώρες σοβαρότερες από τη δική μας, προσπαθούνε να κρατάνε τα… προσχήματα. Δεν αποχωρίζονται τελείως τη σοβαρότητα. Τέλος πάντων διαλέγουν ή προσπαθούν να διαλέξουν  τι εμπορεύματα πουλάνε!
 Το εμπόρευμα «Μάμμα Μια», για το οποίο μιλάμε, δεν καλύπτει καμία προδιαγραφή και δεν επιτρέπει σε κανέναν υπουργό, και μάλιστα τον υπουργό της εμπορικής ναυτιλίας ή την υπουργό Προνοίας ή τον υπουργό τουρισμού ή δεν ξέρω εγώ ποιον άλλον άσχετο με τα καλλιτεχνικά υπουργό, να δηλώνει και να διαδηλώνει υπέρ της ταινίας! Δεν μιλάμε για καλλιτεχνικό έργο, όπου θα επέτρεπε, θα επέβαλε θα έλεγε κανείς, υπουργοί να έχουν άποψη και να τη διαλαλούν. Μιλάμε για μια χαζή αμερικάνικη εμπορική ταινία! Μια ταινία που δεν σπαταλάς δυο ώρες για να τη δεις. Ιδιαίτερα όταν είσαι υπουργός και πνίγεσαι, θα έπρεπε να πνίγεσαι από τα προβλήματα.    
Όμως, το ζήτημα πέρα από πολιτικό είναι και αισθητικό! Η εικόνα υπουργών να παριστάνουν σε χαζές πρεμιέρες τις γλάστρες είναι εικόνα που ντροπιάζει τη χώρα! Σαν ιδιώτες ο κύριος Βουλγαράκης ή η κυρία Πετραλιά μπορούν να παρακολουθούν όποιο θέαμα θέλουν και να τη «βρίσκουν» με οποιαδήποτε ανοησία. Όταν είναι υπουργοί, όμως, πρέπει να είναι προσεκτικοί. Όταν είναι υπουργοί πρέπει να είναι παραδείγματα! Και σοβαροί. Προπαντός σοβαροί!
Ψύλους στα άχυρα αναζητάς, θα με ρωτήσει κάποιος. Πράγματι με αυτό το μπάχαλο, με αυτή την τραγική εικόνα που παρουσιάζει η σημερινή -και η χθεσινή- κυβέρνηση, είναι ίσως πολυτέλεια η παρατήρησή μου. Έπρεπε να κουνούσα με νόημα το κεφάλι μου και να τους άφηνα στην κατάντια τους. Όμως, το ζήτημα είναι σοβαρό, σοβαρότερο απ΄ ότι φαίνεται! Η ταινία «Μάμμα Μία», είναι δείγμα της πολιτιστικής άποψης της κυβέρνησης. Είναι δείγμα των παραγωγών και των συμπαραγωγών που προωθεί το υπουργείο πολιτισμού της.
 Αυτή η φάμπρικα έχει ξεκινήσει από την εποχή του ΠΑΣΟΚ. Διάφοροι υπουργοί, με επικεφαλής αυτόν του πολιτισμού αλλά και του τουρισμού (σε πολλές περιπτώσεις έμπλεκαν οι αρμοδιότητες και τα μπατζάκια των υπουργών), πήραν σβάρνα την εσπερία διαλαλώντας ήλιο, θάλασσα και φθηνά μεροκάματα! Η χώρα μας και σε αυτόν τον τομέα πέταξε τη χλαμύδα της και έμεινε τσιτσίδι. Οι υπουργοί της ντύθηκαν γκαρσόνια και με τη στάση τους απέδειξαν πως είμαστε χώρα παροχής υπηρεσιών! Όπως μας έχουν σχεδιάσει οι Βρυξέλλες!  
 Για να τραβήξουν τους παραγωγούς και να φανούν ότι παρουσιάζουν έργο (εισαγωγή κεφαλαίων) ξαναγύρισαν τη χώρα μας στην εποχή που οι κυβερνήσεις της έστελναν το στρατό μας να παριστάνει τον κομπάρσο στο χολιγουντιανό «Λεωνίδα της Σπάρτης». Σήμερα στη θέση του στρατού στέλνουν τους υπουργούς! Κωμικοί και άθλιοι και τότε, κωμικοί και άθλιοι και σήμερα.
 Γιατί είναι κωμικό και άθλιο να βλέπεις έναν υπουργό να τρέχει να φωτογραφηθεί δίπλα από μια σταρλετίτσα. Δεν νοιάζομαι για το κύρος το δικό του. Δικό του είναι ας το κάνει ακόμα και επιταγή της Ζήμενς, που είναι και της μόδας!  Μιλάω για την εικόνα και το κύρος της χώρας. Υπουργοί να παριστάνουν τους Γιαπωνέζους τουρίστες, οι οποίοι τρέχουν να φωτογραφηθούν δίπλα από τον τσολιά! Υπουργοί να λύνουν τα βρακιά τους για μια φωτογραφία με κάποιον σταρ του cinema. Όπως κάνουν τα άμυαλα κοριτσόπουλα.

ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ ΜΗΝ ΚΛΕΙΝΕΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ!
νίκου αντωνάκου

 Ήτανε, ακούστηκε, πόρνη. Όμως, για να τους καταγγείλει και να τους εξευτελίσει, πέθανε σαν μάνα! Αγκάλιασε το παιδί της και το σκέπασε με το κορμί της, όχι για να μην το φάνε οι φλόγες, αυτό ήταν δεδομένο. Σίγουρα θα καιγότανε και αυτό, το ξενοδοχείο που έμεναν, το δωμάτιο που έμεναν είχε όλες τις προδιαγραφές. Το αγκάλιασε και το σκέπασε με το κορμί της, για να ζήσει ένα-δυο λεπτά περισσότερο από εκείνη. Γιατί εκείνη είχε προλάβει να ζήσει! Είχε φτάσει κιόλας στα 35! Και αυτό ήταν μια νίκη. Το μωρό ήταν μόλις δυο χρόνων!
 Ήταν μόλις δυο χρόνων και έμεινε σε ένα δωμάτιο κλουβί, χωρίς παράθυρο για αέρα και χωρίς κάποια διαφυγή αν κάποιος ή κάτι του έφραζε την πόρτα! Μιλάμε, για παγίδα! Μια παγίδα, βέβαια, που δεν αφορούσε μόνο στο ίδιο. Αφορούσε και στην άλλη περίπτωση, που συνέβη σχεδόν ταυτόχρονα. Στα άλλα δυο παιδάκια, το ένα δεκαεπτά μηνών και το άλλο μόλις πέντε, που η δεκαεπτάχρονη μάνα τους, πριν τα πνίξει από απελπισία, αναζητούσε τρόπους να τα «ακουμπήσει» κάπου για να σωθούν!
 Σιγά το πρόβλημα θα μου πείτε! Δίκαιο έχετε! Μιλάμε για σφαγείο! Υπάρχει κάποια στατιστική για να μας πει πόσα παιδάκια «λαθρομεταναστών» και τι ηλικίας έχουν ταΐσει τα ψάρια του Αιγαίου; Πόσες ψυχούλες έγιναν μια χαψιά από τα σκυλόψαρα και τους καρχαρίες, οι οποίοι, φαίνεται, έχουν μυριστεί τρυφερό κρέας και έφτασαν μέχρι τη Ραφήνα! Δεν μιλάω βέβαια για τα παιδιά της Αφρικής, της Ασίας… Πολλά από αυτά «καθαρίζουν» αμέσως με τη γέννα τους. Άλλα, τα πιο τυχερά, γεννιούνται νεκρά! Και είναι τυχερά γιατί αυτά δεν γνώρισαν ούτε μια στιγμή τον πόνο. Το παιδάκι, όμως, που κάηκε στη πλατεία Βάθη, βασανίστηκε. Κάηκε αργά, αργά, όπως ψήνεται το σουβλάκι. Και βέβαια πριν ξεψυχήσει θα ούρλιαζε! Και αν ήξερε βρισιές, θα έβριζε κιόλας!    
 Τι να σου κάνει το «Χαμόγελο του Παιδιού», οι κυρίες της αυλής και η επικεφαλής κυρία Βαρδινογιάννη! Σαν άλλοθι του συστήματος καλά λειτουργούν! Κάθε τόσο οι τηλεοράσεις δείχνουν το έργο τους, η ΟΥΝΕΣΚΟ τους παρασημοφορεί, το κράτος τους συγχαίρει! Όμως, τα παιδάκια είναι πολλά, χιλιάδες, πώς να τα φέρουνε βόλτα, πώς να κρύψουν την ντροπή; Και να μην είχαν άλλες δουλειές, που έχουν, τόσα καράβια, τόσες επιχειρήσεις, τόσοι όμιλοι, πάλι δεν θα έλυναν το πρόβλημα. Η παραγωγή δυστυχίας είναι μεγάλη, χρειάζονται τεράστιες παιδουπόλεις, τεράστια κέντρα υποδοχής, τεράστια νοσοκομεία! Οι πολίτες που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας συνεχώς αυξάνονται!
 Φυσικά δεν υπάρχει καμία διάθεση για να βρούμε από ποια μήτρα βγαίνουν όλα αυτά τα παιδιά που καίγονται στα φθηνά ξενοδοχεία, όλα αυτά τα παιδιά που ταΐζουν την παιδική πορνεία, όλα αυτά τα παιδάκια που πεθαίνουν από την πείνα. Και πολύ περισσότερο δεν υπάρχει καμία διάθεση να βρούμε ποια σχέση έχουν τα καράβια, οι επιχειρήσεις, οι Όμιλοι, με αυτή τη μήτρα! Δεν υπάρχει διάθεση γιατί ψάχνοντας θα φτάσουμε στον ένοχο. Θα βρούμε πως όλα αυτά τα «φιλόπτωχα ταμεία», όλες αυτές οι «δωρεές», όλες αυτές «οι κυρίες της αυλής», όλα αυτά τα «χαμόγελα», είναι μέρος της μήτρας, αν όχι η ίδια η μήτρα. Είναι μέρος του συστήματος, αν όχι το ίδιο το σύστημα. Και παράλληλα είναι  ο καπνός που σηκώνεται για να κρυφτεί το φυτίλι που ανάβει τις πυρκαγιές, οι οποίες τσιγαρίζουν αργά-αργά τα παιδάκια. Είναι το χέρι που πετάει τα μωρά στους καρχαρίες!
 Λέω να σταματήσω! Υπάρχει κίνδυνος να χαρακτηριστώ λαϊκιστής. Γιατί προσπαθώ να συνδέσω πράγματα που δεν συνδέονται! Τι φταίει η ΖΙΜΕΝΣ, ας πούμε, για το μωρό που κάηκε; Τι φταίει η Ε.Ε. με τα τριάντα εκατομμύρια των ανέργων, για τη δεκαεπτάχρονη μάνα που ήθελε να «ακουμπήσει» κάπου τα παιδιά της για να τα σώσει; Τι φταίει το σύστημα με την ανεργία και την ακρίβεια, για την παιδική πορνεία; Αυτό έκανε ό,τι μπορούσε! Αναγνώρισε την πορνεία σαν επάγγελμα. Έδωσε κύρος στις πόρνες. Τις καίει… αναγνωρισμένες! Και μαζί με αυτές καίει και τα παιδιά τους!
 Δεν παραφρόνησα, παρότι παραλίγο και αυτό να είχε συμβεί, γιατί συγκλονίστηκα μόλις άκουσα πρωϊ-πρωϊ την είδηση! Κρατάω τα μικρανίψια μου στην αγκαλιά μου και τρελαίνομαι να μυρίζω τις μυρουδιές που βγάζει το τρυφερό δέρμα τους. Αλήθεια, τι μυρουδιά βγάζει η καμένη παιδική σάρκα; Υπάρχει κανένας υπεύθυνος να με πληροφορήσει;   
 Ας γυρίσουμε στα δικά μας! Πού πήγαν, τελικά, τα λεφτά της Ζίμενς; Τα κράτησε ο Τσουκάτος ή τα έδωσε στο ΠΑΣΟΚ;

ΕΛΛΑΣ, ΜΗ ΓΕΛΑΣ!
νίκου αντωνάκου

 Αν ο πόνος μου δεν ήταν μεγάλος, γιατί πραγματικά πόνεσα βλέποντας την Εθνική ποδοσφαίρου της Ελλάδας να παραπαίει, θα σημαιοστόλιζα την ταράτσα μου (όπου βρίσκεται το γραφείο μου), και θα έριχνα δεκάδες κανονιές στον αέρα. Κανονιές χαράς για το πατατράκ των πολυεθνικών. Για τις κινητές και τις ακίνητες τηλεφωνίες, για τις φίρμες των τηλεοράσεων, για τα αυτοκίνητα, ακόμα και για τις πίτσες!
Σκέφτεστε τι είχε να γίνει αν περνάγαμε στο δεύτερο γύρο; Η Vodafone θα ντυνόταν τσολιάς, η Wind Αμαλία! Ο Κωστσόβολος Καραϊσκάκης και η Ηλεκτρονική Παλαιών Πατρών Γερμανός και… πάει λέγοντας! Θα ξύπναγαν μέρες της θλιβερής χούντας! Μήνες τώρα οι αθεόφοβοι, όχι μόνον αυτοί που αναφέρω, αλλά και δεκάδες άλλοι, δεν άφησαν διαφημιστικό δευτερόλεπτο. «Μαζί σου Ελλάδα», «Απάνω τους Ελλάδα», «Σκίσ΄ τους Ελλάδα»! Μεγάλη πλύση εγκεφάλου! Και τώρα; Τώρα θλίψη! Απέραντη ησυχία! Απέραντη ησυχία και ένα τεράστιο δάκρυ εκείνου του ταλαίπωρου, δεν θυμάμαι το όνομά του, που ζήταγε καφέ Βινουά, στη Βιέννη. Τώρα και αυτού, το δηλητήριο τού έρχεται λίγο!     
 Σημαιοστολισμό, λοιπόν, και κανονιές στο αέρα! Η ιδέα μου ήρθε γιατί από το παράθυρό μου βλέπω τον Λυκαβηττό, ο οποίος, αν θυμάστε, σε κάθε εθνική γιορτή αμολάει τα κανόνια του. Θλιμμένος τώρα και αυτός! Ασορτί με τα διαφημιστικά γραφεία. Τα οποία θα βάλουν τα «spot» στον… κάλαθο των αχρήστων, για να μην πω καμιά χειρότερη κουβέντα! Οι χρυσές δουλειές που περίμεναν με την πρόκριση της εθνικής πάνε περίπατο! Τώρα πρέπει να ανακαλύψουν καινούριους… βαρβάρους! Να βρουν καινούριες πηγές. Άλλο πράγμα να τηλεφωνεί ο Νικοπολίδης με το τηλέφωνό σου και άλλο η Πίτσα και η Κίτσα. Άλλο πράγμα να οδηγεί το αμάξι σου ο Χαριστέας και άλλο της γειτονιάς σου ο κουρέας! Άλλο να πίνει το γάλα σου ο Καραγκούνης και άλλο η μις Κάτω Αργιθέα!  
 Αλλά χαίρομαι με χαρά μεγάλη, με διπλή χαρά και για τους υπουργούς και για τον πρωθυπουργό. Αν η εθνική μας  πέρναγε στους 8 θα έσφαζαν αρνιά και κατσίκια. Και θα παραμύθιαζαν το εορτάζον και αφιονισμένο από την πρόκριση πόπολο. Τώρα, χωρίς πρόκριση, ξανάρχονται στην πρώτη σελίδα τα προβλήματα. Γυμνά, όπως και οι ίδιοι! Ο κόσμος, πια, θα βγει μόνο με τα αιτήματά του στο δρόμο. Δεν υπάρχουν πανηγυρισμοί στην Ομόνοια και υποδοχές στο καλλιμάρμαρο για να μπλέξουν οι διαδηλώσεις! Η Ελλάδα ήρθε στα ίσα της. Έμεινε χωρίς φανφάρες! Αυτή και τα χιλιάδες προβλήματά της.
 Όμως, και για να καθαρίσουμε με τα αθλητικά, κανένας από εμάς που γνωρίζουμε από μπάλα, δεν εξεπλάγη με τα αποτελέσματα. Ποτέ και πουθενά στον κόσμο δεν έγινε δυο φορές το ίδιο θαύμα! Στην Πορτογαλία νίκησε ο Δαυίδ, γιατί έτσι έγραφαν οι γραφές, η στραβή θεία τύχη! Στην Αυστρία νίκησε η αλήθεια. Στη χώρα μας, ακόμα και σε ομάδες της τρίτης εθνικής κατηγορίας, παίζουν, κυρίως, ξένοι! Οι Έλληνες ποδοσφαιριστές ζεσταίνουν τον πάγκο! Από πού να προκύψει η εθνική; Ο μέσος όρος, λέει, των ποδοσφαιριστών μας ήταν τα 30 χρόνια. Πήγαμε στο ευρωπαϊκό κύπελλο με (σχεδόν) συνταξιούχους!          
 Αυτά, όμως, θα τα βρουν οι… αρμόδιοι! Αυτοί, δηλαδή, που δεν πίνουν χάπια! Αυτοί που δεν τσιμπάνε στα κάλπικα δολώματα! Εμένα, ωστόσο, με εντυπωσίασε η ομοιότητα που παρουσίασε η ποδοσφαιρική εκστρατεία των διαφημιστικών εταιριών με την πολιτική εκστρατεία (πάλι των διαφημιστικών εταιριών)! Θυμήθηκα με τι ευκολία πρόβαλαν σαν είδος πρώτης ανάγκης τον Σαμαρά, τον Αβραμόπουλο, τον Σημίτη, τον Καραμανλή, τον δήμαρχο Κακλαμάνη  και τον Τσίπρα προσφάτως. Με την ίδια ευκολία, και χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα, όπως και στις παραπάνω περιπτώσεις, πρόβαλαν και την Ελλάδα σαν φαβορί! Χρειάστηκαν, μόλις,  τρεις αγώνες για να φανεί η γύμνια του βασιλιά!
 Ηθικό δίδαγμα! Τα διαφημιστικά spot, όσο «έξυπνα» και αν είναι, δεν σε κάνουν πρώτη ομάδα, δεν σε περνάνε στο δεύτερο γύρω! Τα γκάλοπ και οι διαφημιστικές εταιρίες, όσες προσπάθειες και αν κάνουν, όσα μέσα, θεμιτά και αθέμιτα, και αν χρησιμοποιήσουν, δεν σε κάνουν πετυχημένο πρωθυπουργό, πετυχημένο δήμαρχο, πετυχημένο αρχηγό κόμματος! Η καταξίωση -και η πρόκριση- έρχεται μέσα στο γήπεδο! Με τη συνέπεια και με τους καθημερινούς αγώνες. Όσο και να σπρώχνει η Vodafone, όσο και να στηρίζει ο Κωτσόβολος, αν δεν τραβάει η ομάδα η ήττα και ο αποκλεισμός είναι αναπόφευκτα!

ΞΥΠΝΑ ΡΑΓΙΑ!
νίκου αντωνάκου

 Όχι ότι δεν το περίμενα, το περίμενα! Μόλις, όμως, το είδα πρώτη σελίδα στις εφημερίδες ήρθε το αίμα μου στο κεφάλι. «Ξύπνα Ραγιά», φώναξα. «Επιτέλους, τι διάολο θέλεις, για να καταλάβεις πως σε μετέτρεψαν σε πειραματόζωο, για να μην πω σε σκέτο ζώο; Δεν βλέπεις, δεν νοιώθεις, άνθρωπέ μου, ότι σου έχουν τρυπήσει τις φλέβες και σου πίνουν το αίμα με το καλαμάκι; Δεν βλέπεις, δεν νοιώθεις, δεν καταλαβαίνεις ότι έχεις να κάνεις με φασίστες; Δεν βλέπεις ότι σε μισούν»;
 Αυτή ήταν  η πρώτη μου αντίδραση. Να βάλω τις φωνές! Να βάλω τις φωνές στον κυρίως υπεύθυνο. Στο λαό. Στο κομμάτι εκείνο του λαού που αποδέχεται υπάκουα και υποταγμένα όλες τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του καπιταλιστικού συστήματος γενικότερα. Τη μια του ανεβάζουν τα όρια (χρόνια) συνταξιοδότησης, την άλλη του καταργούν το οκτάωρο, την τρίτη του γκρεμίζουν τα ασφαλιστικά ταμεία, την τέταρτη το σύστημα υγείας, την πέμπτη τη δημόσια εκπαίδευση! Εκεί, όμως, αυτός! ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και τελευταία (γκαλοπικά) και ΣΥΡΙΖΑ. Και την ίδια ώρα γκρινιάζει!
 Αλλά, αγαπητέ μου, και η βλακεία, και να με συγχωρείς, έχει και αυτή όρια! Τι άλλο περιμένεις για να καταλάβεις ότι σε δουλεύουν; Ρίξε μια ματιά πίσω σου, θυμήσου, επιτέλους, εκείνα τα απατηλά λόγια. Τη μεγάλη δημοκρατική ευρωπαϊκή αγορά, που σου προπαγάνδιζαν. Η οποία, όπως έλεγαν και εσύ έχαφτες, θα άνοιγε δουλειές για όλους. Η οποία, όπως έλεγαν και εσύ καμάρωνες, θα κατοχύρωνε τα δημοκρατικά δικαιώματα. Θα εξομοίωνε τους λαούς προς τα επάνω. Δεν πέρασαν ούτε, πέντε, δέκα, είκοσι χρόνια και όλες αυτές οι μπαρούφες πετάχτηκαν στα σκουπίδια. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτό το σατανικό οικονομικό μόρφωμα, αυτή η ακρίδα, αυτή η ύαινα πέταξε τη μάσκα, και αποκαλύφθηκε ο στεγνός δήμιος που κρύβει μέσα της! Ο ανθρωποφάγος που κρύβει μέσα της!   
 Ένας ανθρωποφάγος που με το ζόρι και την απάτη πέρασε τη δημόσια περιουσία σε ιδιωτικά χέρια. Ένας ανθρωποφάγος που γέμισε τις γωνίες με κάμερες. Που παρακολουθεί καθετί που κινείται. Ένας ανθρωποφάγος που γύρισε τους εργαζόμενους στον Μεσαίωνα. Που με το ζόρι και την απάτη οδήγησε την εργατική τάξη στην μέγγενη του ωρομίσθιου. Που κατήργησε τη μονιμότητα. Που πέρασε στην ανεργία πάνω από πενήντα εκατομμύρια ανθρώπους! Που ξερίζωσε καρποφόρα χωράφια και έβαλε τους αγρότες στο περιθώριο και στην ανασφάλεια.
 Επιτέλους, τι άλλο θέλεις Ραγιά, για να καταλάβεις πως σε χρησιμοποιούν, πως σε εμπαίζουν, πως σε εκμεταλλεύονται ασύστολα; Μόνο η ακρίβεια που προέκυψε από την αλλαγή της δραχμής με το ευρώ έπρεπε να σε ξεσηκώσει! Πόσο πληρώνεις το κουλούρι, βρε, άνθρωπε; Τέσσερα κουλούρια και πάει η σύνταξη! Πόσο πληρώνεις τη θέρμανση; Ένα γύρισμα του κουμπιού και πάει το μεροκάματο. Πόσο πληρώνεις τη συγκοινωνία; Διακόσες σαράντα δραχμές για μια στάση. Για μια απόσταση 300 μέτρων! Ούτε καβάλα στο σβέρκο τους να σε πήγαιναν, δεν θα άξιζε τέτοιο κόμιστρο!
 Αλλά ας γυρίσω στο θέμα μου. Στην είδηση της πρώτης σελίδας που μου τίναξε τα νεύρα! Δεν ήταν αντικατοπτρισμός, δεν ήταν όνειρο, δεν ήταν εφιάλτης. Ήταν αλήθεια! Οι εφημερίδες το έγραφαν καθαρά στην πρώτη σελίδα τους και με ξύλινα γράμματα: Το Συμβούλιο Υπουργών Απασχόλησης της Ε.Ε., αποφάσισε, λέει, να φτάσει τις ώρες απασχόλησης στις 65 ώρες την εβδομάδα, σε πρώτη φάση, και στη συνέχεια στις 75 ώρες! Τι λέτε, ρε (βάλτε όποια λέξη τους αρμόζει! Όποια λέξη αποκαλύπτει καλύτερα και πιστότερα τη γαϊδουριά τους)! Τι λέτε, ρε, άθλιοι! Ρε δολοφόνοι! Τι είναι ο άνθρωπος, ρε; Μηχανή; Από ατσάλι; Λιώνει, ρε ο άνθρωπος! Κουράζεται. Πεθαίνει! Αφήστε που έχει και άλλες ανάγκες. Να κοιμηθεί, να διασκεδάσει, να παίξει με τα παιδιά του, να ερωτευθεί, να μορφωθεί!.. 
 Αλλά φίλε μου, σε εσένα μιλάω Ραγιά, αυτοί δεν ξέρουν από ανθρώπους αυτοί είναι φίδια! Εσύ, όμως, καημένε, τι σκατά περιμένεις ακόμα για να ξυπνήσεις! Αυτοί ξεβρακώθηκαν! Έδειξαν όλα τα σάπια δόντια τους. Δεν αφήνουν καμία αμφιβολία, πια. Ακόμα και στον πιο βλάκα! Θέλουν να σε τσιγαρίσουν και μετά να σε φάνε σιγά-σιγά για να προσθέσουν λίπη στα λίπη τους! Ηδονίζονται να σου ρουφάνε τον ιδρώτα και το αίμα!  
 «…, έτσι μου ‘πε ο Καραϊσκάκης και με σκούντησε: Ξύπνα Ραγιά, έε, ξύπνα Ραγιά».

ΗΡΘΕ Ο ΦΟΝΟΣ, ΕΦΥΓΕ Ο ΓΑΜΟΣ!
νίκου αντωνάκου

 Αυτό και αν ήταν γκαντεμιά! Την ώρα που είχε κιτρινίσει ο τόπος, κανάλια, εφημερίδες, δικηγόροι, παπάδες, οι απαραίτητοι του ΛΑΟΣ, τσόντα ο Συνασπισμός, διπλή τσόντα το ΠΑΣΟΚ (δικός τους λέει ο Δήμαρχος), σκάει το άλλο… συγκλονιστικό γεγονός, η δολοφονία του ηθοποιού, και πάει ο γάμος! Δυο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη δεν χωράνε! Στην άκρη οι ομοφυλόφιλοι! Το έγκλημα στο Παγκράτι τα έχει όλα. Έχει απ΄ όλα!
 Μπροστά, λοιπόν, στα δυο αυτά συγκλονιστικά γεγονότα, στις δυο αυτές κορυφαίες στιγμές για τη χώρα μας, πιο κορυφαίες και από το Μακεδονικό, αν κρίνουμε από τη δημοσιότητα, πνίγηκε η φοιτητική αναταραχή και το ζήτημα της Παιδείας γενικότερα, παραδόθηκε αμαχητί στους Κινέζους το λιμάνι του Πειραιά, χάθηκαν οι μίζες της Ζίμενς στους διαδρόμους της Ρηγίλλης και του ΠΑΣΟΚ, τελείωσε και το ζήτημα του ξεπουλήματος του ΟΤΕ και, στα μουλωχτά πάντα, δρομολογήθηκε και το ξεπούλημα της ΔΕΗ…
 Φυσικά, για να είμαστε δίκαιοι, δεν πνίγηκαν τελείως οι ειδήσεις. Κάπου πήρε το μάτι μας, στα ψηλά, κάτι νατοϊκά στρατεύματα που τράβαγαν, του καλού καιρού, για το Κόσσοβο, σαν να πήγαιναν σπίτι τους! Για κακή τους τύχη επειδή, λέει,  έμοιαζαν ελληνικά τα σταμάτησαν στα Σκόπια. Όταν, βέβαια, δόθηκαν οι απαραίτητες εξηγήσεις, όταν τελικά διευκρινίστηκε πως οι φαντάροι ατομικά είναι μεν Έλληνες, αλλά σαν σύνολο είναι Νατοϊκοί, επομένως υπεράνω κάθε υποψίας, τότε τα Σκόπια υποχώρησαν. Εμείς εδώ οι γηγενείς, εκτός από κάτι αμετανόητους κομμουνιστές, τρώγαμε τα κουφέτα του γάμου και δεν βγάλαμε άχνα για τους νατοϊκούς Έλληνες που πήραν σβάρνα τους δρόμους! Πού πάνε, ρε, ετούτοι; Πού είναι οι γονείς αυτών των παιδιών; Στην Τήλο; Καλά δεν σκέφτονται την αδικία, δεν σκέφτονται ούτε τις σφαίρες;
  Πίσω, λοιπόν, στα δικά μας! Τελικά τα ζευγάρια φιλήθηκαν σταυρωτά μετά την τελετή ή, κρατώντας την παράδοση, έδωσαν και πήραν φιλί στο στόμα; Μεγάλα ζητήματα αυτά, πού καιρός να ασχοληθούμε με την απάτη των εμπόρων και των σούπερ μάρκετ. Οι οποίοι ανέβασαν στο γάλα, στο ρύζι, στις σουπιές (οι σουπιές), 50, 60, 80, 100% τις τιμές και, υπακούοντας στις παρακλήσεις της κυβέρνησης, άρχισαν τις μειώσεις 2,3, το πολύ 5%. Τέτοια απάτη! Εμείς οι γηγενείς, εκτός από κάτι αμετανόητους κομμουνιστές, είχαμε αλλού το νου μας. Κοιτάζαμε αν έφτασε το καράβι από την Τήλο στη Ρόδο! Αν ο Βαλιανάτος θα έβγαζε λόγο!
 Φυσικά, για να είμαστε δίκαιοι, ανάμεσα στα γλέντια των γάμων και στο σασπένς του φόνου, κάτι ακούστηκε και για την ημέρα του περιβάλλοντος! Όλοι, βέβαια, εκτός από κάτι αμετανόητους κομμουνιστές, όταν λένε περιβάλλον εννοούν τους κήπους και τα πάρκα. Γι αυτό ξεχύθηκαν με τσουγκράνες και ποτιστήρια, φορώντας τα καπέλα που πήραν από τους σπόνσορες, οι οποίοι βέβαια είναι αυτοί και τα κέρδη τους που μολύνουν, να καθαρίσουν, λέει, τους χώρους. Ο ένας πότιζε, ο άλλος σκάλιζε! Κουβέντα, βέβαια, για το κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον. Για την ακρίβεια, για την ανεργία, για την απάτη, για τα κέρδη, για την αγορά των όπλων, για τα ναρκωτικά, για τους άτυχους μετανάστες. Αυτό το περιβάλλον, το αφήνουμε μέσα στη βρώμα. Κουβέντα για ανατροπή του!
 Πίσω στην Τήλο, λοιπόν! Όπου ο σύγχρονος Παλαιών Πατρών Γερμανός, ο δήμαρχος του νησιού, και αργότερα μια τεράστια κουστωδία από επιφανείς και από λιγότερο επιφανείς στις τηλεοράσεις, άνθρωποι που καλούνται και μιλούν επί παντός επιστητού, με τη συνηγορία των πολιτικών και κοινωνικών εκσυγχρονιστών (ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ), έφεραν σε πρώτο πλάνο τη γαλλική επανάσταση, έφεραν στην επιφάνεια τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και νίκησαν! Στο εξής θα μπορούν να παντρεύονται μεταξύ τους οι ομοφυλόφιλοι! Χαρά και πανηγύρια! Τελείωσε οριστικά η πάλη των τάξεων. Πού είσαι καημένε Λάσκαρη να δεις τους κόπους σου! Το ευρωπαϊκό δικαστήριο (αναμένεται) να επισφραγίσει την  επιτυχία. Δικαίωμα στην εργασία, στη στέγη, στη σύνταξη, στην παιδεία, στην υγεία, είπατε; Ποιος νοιάζεται γι΄ αυτά. Το κίτρινο είναι που πουλάει!
   Α, παρακαλώ, να μην ξεχάσουμε τον Ρουμάνο! Καλό θα ήταν να του στείλουμε κουφέτα από το γάμο. Καλύτερα πεταμένος στα χωράφια από την αστυνομία, παρά πεταμένος στην Κουμουνδούρου, βορά σε κάθε είδους αγοροπωλησία!      
    
 

 1-6-08

ΟΥΣΤ!

νίκου αντωνάκου

Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να χαμογελάσω! Αμέσως, όμως, σοβάρεψα. Βρε, κτήνος, είπα στον εαυτό μου, γελάς; Καλά, αυτοί, δεν έχουν φιλότιμο, δεν έχεις και εσύ; Κουβέντα την κουβέντα στήσαμε, εγώ και εαυτός μου, έναν καυγά τρικούβερτο! Αφορμή ήταν μια απόδειξη που έλαβα (από μια φίλη μου που μου στέλνει «παράξενα» μηνύματα) με το ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο. Η απόδειξη, από επίσημη θεωρημένη μηχανή της εφορίας, επάνω-επάνω έγραφε: Καλαϊδ… Μαρία. Αμέσως από κάτω με μεγάλα γράμματα: ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΙΕΡΟΔΟΥΛΟΥ. Ακολουθούσε η διεύθυνση: Προμηθέως, αριθ... Θεσσαλονίκη. Τηλ: 2310… ΑΦΜ. Ο429…. ΔΟΥ Α΄ Θεσσαλονίκης!

Μόλις συνειδητοποίησα τι διάβασα μου ήρθε το αίμα στο κεφάλι! Βρε, τους λεχρίτες, είπα, δεν έχουν το θεό τους. Δεν φτάνει που κάνουν τα κορίτσια (και τα αγόρια) πουτάνες, τα υποχρεώνουν να κόβουν και αποδείξεις από πάνω. Γιατί να φορολογείται ο Βγενόπουλος, σου λένε, που φέρνει και αλλοδαπούς στρατηγικούς εταίρους και βουτάνε παράνομα και κοψοχρονιά τον ΟΤΕ και να μη φορολογηθεί και η Μαρία η εταίρα από τη Θεσσαλονίκη! Δουλειά η μια δουλειά και η άλλη! Μπορντέλο το ένα, μπορντέλο και το άλλο. Φυσικά και γνώριζα για το νόμο που νομιμοποίησε την πορνεία σαν επάγγελμα. Θυμάμαι είχα γράψει και σχετικό άρθρο, που τους μούντζωνα! Τους έλεγα άθλιους και μια σειρά άλλα επίθετα. Και λίγα τους είπα τότε! Γιατί, δεν νομιμοποιείς μια καταδίκη ανθρώπου, νέου ανθρώπου, σε αργό, εξευτελιστικό θάνατο. Κοιτάζεις πώς να αποτρέψεις έναν εξευτελισμό, δεν τον νομιμοποιείς! Φυσικά και τότε και τώρα αναγνωρίζω πως είμαι ανόητος. Οι άνθρωποι θεό τους έχουν το δούναι και λαβείν. Όλα στο σφυρί και ο άνθρωπος μέσα. Στην πορνεία θα διστάσουν; Εδώ δεν διστάζουν να βγάλουν στο σφυρί τη χώρα ολόκληρη, σε ένα δυστυχισμένο κορίτσι θα κολλήσουν. Εδώ δεν διστάζουν να σου μπήξουν το μαχαίρι στο λαιμό και να σε σφάξουν. Θα διστάσουν να σε κάνουν πουτάνα! Η απόδειξη, ωστόσο, με αναστάτωσε. Σκέφτεστε την εικόνα; Μετά από έναν δυστυχισμένο έρωτα, μετά από μια συνεύρεση δυο πληγωμένων ανθρώπων, της Μαρίας και του κυρίου, του στρατηγικού εταίρου, του θλιβερού εταίρου, εκείνος μπροστά από τη μηχανή και εκείνη πίσω από το ταμείο! Ησυχία! Μόνο τα πλήκτρα της μηχανής να ακούγονται. Και ύστερα εκείνος ο χαρακτηριστικός θόρυβος των ταμειακών μηχανών. Και, αμέσως: «τα ρέστα σας. Σας ευχαριστώ. Χαίρεται»! Τι εξευτελισμός! Άλλη μια καθαρά καπιταλιστική συναλλαγή ολοκληρώθηκε. Άλλη μια θαυμάσια ανθρώπινη φυσική πράξη στο χρηματιστήριο. Ένα ακόμα ανθρώπινο δούναι και λαβείν παίρνει τέλος! Μια ακόμα ανθρώπινη ομορφιά στη λάσπη. Κάτω από το άγρυπνο μάτι του κράτους! Με την άδεια της αστυνομίας! Ντροπή!

«Βάλαμε μια τάξη στα πράγματα», δήλωσαν, όσοι σήκωσαν το χέρι και ψήφισαν το νόμο! Όσοι γύρισαν με ήσυχη τη συνείδησή τους στο ευτυχισμένο και τίμιο σπίτι τους και αγκάλιασαν τις κορούλες τους, σίγουροι ότι δεν θα τις δαγκώσει αυτές η δαγκάνα. Πουτάνες, συνήθως, γίνονται τα φτωχά κορίτσια. Και οι αλλοδαπές. Τα δικά τους δεν κινδυνεύουν! Αυτές δεν θα χρειαστούν να αποκτήσουν φθηνές ταμειακές μηχανές. Αυτές θα φέρουν επενδυτές. Χοντρές δουλειές, δηλαδή. Τα μπορντέλα για την πλέμπα. Το δικό τους αλισβερίσι είναι υπεράνω υποψίας! Αλλά, κύριοι, δεν πιάσετε ούτε στην πορνεία τη φοροδιαφυγή στην πηγή της, όπως ήταν στα σχέδιά σας. Δεν καταφέρατε να μαντρώσετε όλα αυτά τα δυστυχισμένα κορίτσια, όπως δηλώσατε. Βγαίνουν, βγάζετε σωστότερα, τόσα πολλά στο κλαρί, που δεν φτάνουν τα σπίτια. Φούντωσε η παραοικονομία. Γέμισαν οι δρόμοι πίσω από το δημαρχείο. Γέμισε η Σόλωνος, η Μαυρομιχάλη. Γέμισε το Γκάζι, τα στενά της Ομόνοιας, τα στενά πίσω από το ΙΚΑ. Πού να βρεις τόσες ταμειακές μηχανές! Πού να βρεις ελεγκτές για να ελέγξουν. Αφήστε, πια, τα ζητήματα της υγείας! Σε κάθε σκοτεινή γωνιά και ένα μπορντέλο. Κάτω από τις γέφυρες, μέσα στα αυτοκίνητα, πίσω από τις μάντρες. Όπως τα ζώα!

Όπως τα ζώα, και το κράτος να μετράει τις εισπράξεις. Να σκύβει πάνω από τα ιδρωμένα ζευγάρια και να εισπράττει σαν νταβατζής. Μετά την πορνεία, σειρά έχουν τα ναρκωτικά. Νομιμοποίηση, και αμέσως ταμειακή μηχανή. Και μετά τα ναρκωτικά, οι ληστείες. Αργότερα οι σφαγές. Τα ξεκοιλιάσματα και πάει λέγοντας! Ούστ!

ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΜΑΗ ΤΟΥ ΄68
νικου αντωνακου
  
 Καλό είναι να κάνουμε την αυτοκριτική μας! Αυτή η απόλυτη άποψη ότι ο αστικός τύπος είναι με τον καπιταλισμό αποδείχτηκε λαθεμένη. Τέτοια εκστρατεία σε βάρος του κεφαλαίου από το σύνολο του αστικού -και μικροαστικού- Τύπου, αλλά και των κρατικών και ιδιωτικών ραδιοτηλεοράσεων, δεν έχει δεύτερη. Μιλάω για τα χιλιάδες άρθρα και τα χιλιάδες αφιερώματα για τον Μάη του ΄68! Γέμισαν οι εφημερίδες…
 Ποιητές, συγγραφείς, καλλιτέχνες, πολιτικοί, δημοσιογράφοι ντυμένοι όλοι στα μαύρα, για την άτυχη έκβαση του ξεσηκώματος, έχυσαν κίτρινα δάκρυα. Κατάληξη όλων αυτών των ηλεκτρονικών και τυπογραφικών δακρύων ήταν ο πόνος, ο απέραντος και ανυπόκριτος πόνος, για την αποτυχία της μοναδικής επαναστατικής απόπειρας. «Αν είχε πετύχει ο Μάης του ΄68»!..
Γενική είναι η πεποίθηση στον αστικό ηλεκτρονικό και τυπογραφικό τύπο ετούτων των ημερών, στον αστικό τύπο που έχυσε χιλιάδες τόνους μελάνη και ξόδεψε χιλιάδες τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές ώρες, πως αν είχε πετύχει ο Μάης του ΄68, θα είχε οριστικά πεθάνει ο καπιταλισμός! Η εξουσία μια για πάντα θα πέρναγε στα χέρια της εργατικής τάξης. Θα σταμάταγε η εκμετάλλευση άνθρωπου από άνθρωπο. Μια δίκαιη αδελφωμένη κοινωνία θα ανέτειλε -και θα αντικαθιστούσε- τον σάπιο και απάνθρωπο καπιταλισμό!
Και λες, αφού είναι έτσι βρε αγόρια μου, αφού έχετε αποκάμει από τον πόνο για την αποτυχία του ξεσηκώματος, αφού έχετε πλαντάξει από το κλάμα γιατί δεν κατελήφθη η Βαστίλη, γιατί δεν καλείται τον κόσμο σε ένα νέο ξεσήκωμα! Γιατί δεν φωνάζετε, παιδιά σηκωθείτε!.. Αυτό το απέραντο μνημόσυνο του φετινού Μάη, δεν θέλει ψυχίατρο, θέλει πολιτική ανάλυση. Όλη αυτή η εκστρατεία φέρνει μαζί της όλα τα πονηρά κόλπα του συστήματος. Βαράει με ένα βόλι πολλά μέτωπα.  
Πρώτο μέτωπο: Πρέπει ο Μάης του ΄68 να καταγραφεί στην ιστορική μνήμη μας σαν πράγματι ανατρεπτική επαναστατική πράξη. Τα συνθήματά του, η ρητορική του και οι πρακτικές του, πρέπει να καταγραφούν στη μνήμη μας σαν γνήσιες ανατρεπτικές και επαναστατικές πρακτικές. Το αυθόρμητο και η έλλειψη κεντρικής οργάνωσης και κεντρικού σχεδιασμού, πρέπει να περάσει σαν γνήσια επαναστατική μέθοδος. Και πρέπει να περάσει σαν τέτοια γιατί μόνον τότε θα είναι εξασφαλισμένη η αποτυχία. Η οποία, στη συνέχεια, θα μετατραπεί, εκ του ασφαλούς, σε κροκοδείλια δάκρυα! Δάκρυα για το ΄68, δάκρυα για τους χίπηδες. Λέξη για την Κούβα!
Δεύτερο μέτωπο: Εξυμνώντας τον εν πολλοίς μικροαστικό Μάη του ΄68 σπρώχνεις προς τη λήθη την πραγματική γνήσια λαϊκή επανάσταση. Την επανάσταση των Μπολσεβίκων. Κουβέντα οι μαυροφορούσες σ ινδονιάδες, όλα αυτά τα θλιμμένα μολύβια, γι αυτό το μοναδικό ιστορικό γεγονός. Ούτε σταγόνα δάκρυ για την ανατροπή της πραγματικής επανάστασης.
Όλα ετούτα τα δήθεν δακρυσμένα κείμενα, όλα ετούτα τα ψεύτικα ραδιοτηλεοπτικά κλάματα, είναι μέρος του γνωστού σχεδίου και πέστε με, αν έχετε τα κότσια, συκοφάντη. Του γνωστού σχεδίου που αποβλέπει στον γενικό αποπροσανατολισμό και την γενική απογοήτευση. Δεν είναι τυχαίο που κυρίαρχο χώρο στα γραπτά σας πιάνουν τα «ειδικά» αφιερώματα στους ηγέτες του ξεσηκώματος. Οι οποίοι, πια, επέστρεψαν στην κοιτίδα τους. Στην αγκαλιά του συστήματος. Το θέμα είναι να περάσει η αντίληψη πως κάποια στιγμή όλοι οι ηγέτες την κοπανάνε!  
 Αλλά, τι ήταν ο Μάης του ΄68; Σίγουρα ήταν οργή. Οργή που δεν κατάφερε, γιατί δεν ήταν αυτή η αφετηρία της, να μετατραπεί σε επανάσταση. Οι σαράντα πέντε μέρες που κράτησε ο Μάης δεν ήταν αρκετές για να μετατρέψουν τους μικροαστούς διανοούμενους σε λαϊκούς ηγέτες. Οι εργάτες τράβαγαν προς τα εδώ η διανόηση προς την άλλη. Το ξεσήκωμα ξεχείλωσε πριν προλάβει να μετεξελιχθεί σε πραγματική απειλή!
 Φυσικά τίποτα δεν θα χαριστεί στην αντίδραση. Οι λαοί από το Μάη της Γαλλίας θα κρατήσουν όλα αυτά που τους χρειάζονται! Θα κρατήσουν τον ενθουσιασμό του. Θα κρατήσουν την πίστη του στο «ανέφικτο»! Την ίδια στιγμή, όμως, θα προβληματιστούν από τις ελλείψεις του. Θα προβληματιστούν από τα λάθη του. Και, κυρίως, από την μικροαστική βιασύνη του. Ο καπιταλισμός δεν ανατρέπεται με χοροπηδήματα. Απαιτεί οργάνωση. Και, κυρίως, ξεκαθαρισμένους στόχους. Στην ανατροπή δεν πας ψάχνοντας. Την σχεδιάζεις!
   

ΜΑΛΑΚΑ ΚΑΙ ΣΚΛΗΡΑ
νικου αντωνακου

 Φίλε μου, εγώ σε καταλαβαίνω! Έχεις απέναντι τα προβλήματα για την ακρίβεια, τα έχεις μπροστά στα μάτια σου και σου κρύβουν τον ήλιο, και λες από πού να αρχίσω; Τα βλέπεις τόσα πολλά που πανικοβάλλεσαι! Σε πιάνει κρύος ιδρώτας. Κάτι σαν στέρηση! Πριν αρχίσεις να βαράς κουτουλιές στον τοίχο, τη στρίβεις! Λες, καλά, εγώ την κάνω! Και το ρίχνεις στην πλάκα! Ποιος γαμ… την ακρίβεια, την ανεργία, την ανασφάλεια, το ωρομίσθιο, την αύξηση του εισιτηρίου των αστικών συγκοινωνιών (τέσσερις στάσεις, και μισή ώρα καθυστέρηση, κοντά ένα ολόκληρο ευρώ, 245 δραχμές! Αυτό είναι για Όσκαρ. Για το βιβλίο Γκίνες), εγώ θα νικήσω τον Κύκλωπα;
 Φεστιβάλ, αγαπητέ μου! Φεστιβάλ! Και χαίρεσαι και κάνεις και το χρέος σου! Εναντιώνεσαι στο σύστημα. 4ο αντιαπαγορευτικό φεστιβάλ! Τι τίτλος, θεέ μου! Χορταίνει το άδειο στομάχι σου! Ποδένεις τα γυμνά ποδάρια σου. Αποκτάς αξιοπρέπεια. Αναγκάζεις τις τράπεζες και τις πολυεθνικές να το βάλουν στα πόδια! Κατεβάζεις τα όρια ηλικίας για τη σύνταξη. Αγοράζεις καινούριους τομογράφους για τα νοσοκομεία. Γεμίζεις πράσινο τις πόλεις. Φωταγωγείς τα χωριά. Ανοίγεις καινούρια σχολεία. Άσε που αν μέσα στους ήχους της μουσικής και του χορού την παραζάλη σού έρθουν κλάματα (γιατί θα θυμηθείς πως το καλαμπόκι ανέβηκε 31%, το ρύζι 74%, το σιτάρι 130% και παράλληλα θα θυμηθείς και τον μυστήριο υπουργό της εθνικής άμυνας που θέλει σώνει και καλά στα 18 να σε στείλει στο Αφγανιστάν) σκουντάς τον διπλανό σου για να σου δώσει μια τζούρα! Και αν δεν σε πιάσει η μια, τραβάς μια δεύτερη, μια τρίτη, μια τέταρτη, μέχρι να κάνεις κεφάλι!
 Φίλε μου, εγώ σε καταλαβαίνω! Τι είσαι εσύ που θα παραστήσεις τον Άτλαντα; Ένα μικρό κουρέλι είσαι, μια μικρή ψυχούλα. Ένα πούπουλο στα χέρια του συστήματος! Μια κατσαρίδα, που απαξιώνουν ακόμα και να σε πατήσουν! Θα τα βάλεις εσύ με το χρηματιστήριο; Θα εναντιωθείς εσύ στην πώληση του ΟΤΕ; Μπορείς εσύ να εμποδίσεις τις ιδιωτικοποιήσεις; Μπορείς λες να πατήσεις το ένα ποδάρι σου στη Πάρνηθα και το άλλο στον Υμηττό και να τους τρομάξεις με το μπόϊ σου; Όχι, φίλε μου! Στην Γεωπονική! Εκεί τα πράγματα είναι ελεγχόμενα! Και σε κάθε στροφή της μουσικής, σε κάθε σκάλα και σε κάθε τουαλέτα, σε κάθε καημό και σε κάθε φόβο, υπάρχει πάντα και η τζούρα της λησμονιάς! Μια, δυο, τρεις, τέσσερις και λύθηκε το πρόβλημα! Αρχίζεις και τραγουδάς ροκ την Καραγκούνα!
 Εγώ σε καταλαβαίνω φίλε μου! Πού να μπλέκεις σε περιπέτειες. Πού να μπαίνεις τώρα στη λογική και, κυρίως, στη διαδικασία να αλλάξεις τον κόσμο! Να μετατραπείς από μυρμήγκι σε ελέφαντα! Αν ανοίξεις τέτοιες δουλειές, πού καιρός για φεστιβάλ και για τζούρες! Γίνεσαι άλλος άνθρωπος! Αποκτάς άλλες υποχρεώσεις! Πρέπει να στρώσεις κώλο για διάβασμα, να παίρνεις το πανεπιστήμιο στα σοβαρά, την αξιοπρέπεια στα σοβαρά, την προσβολή στα σοβαρά, την αδικία στα σοβαρά, τη δικαιοσύνη ακόμα πιο στα σοβαρά!
 Κάτσε, αγόρι μου, στα αυγά σου. Αγωνίσου για πράγματα εύκολα, για πράγματα εφικτά! Βάλε στόχους που μπορούν να τους